เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 27 : บทที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    13 พ.ย. 63

 

 

 

ห้างสรรพสินค้าช่วงทุ่มกว่านั้นคนพลุกพล่านมาก ยิ่งเธอเดินมากับอนลด้วยแล้ว ชมพูรู้สึกเหมือนทุกสายตาจับจ้องมายังเธอตลอด แม้หลายคนจะเมียงมองมาแล้ว เดินผ่านเลยไป แต่ก็มีหลายคนอีกเช่นกันที่จับจ้องราวกับจะมองให้ทะลุ พี่หนุ่มขอตัวแยกกลับบ้านไปก่อน เธอจึงไม่มีตัวเลือกมาก นอกจากพยายามเดินให้ห่างเขาออกมาหน่อย แต่มีหรือคนอย่างอนลจะยอม ยิ่งเธอเขยิบหนีเขาก็ยิ่งตาม สุดท้ายชมพูนั่นแหละที่ต้องยอมแพ้ เดินเคียงคู่กับเขาไปยังร้านที่นัดเบญญาเอาไว้

หญิงสาวนัดเพื่อนสนิทเอาไว้ที่ร้านชาบูสาขาดังในห้างสรรพสินค้า เธอกดโทรศัพท์หาเบญญายามถึงหน้าร้าน แม้อันที่จริงเธอควรจะโทรก่อนหน้านั้น แต่ชมพูมัวแต่เดินอนลอยู่ พอถึงร้านถึงนึกขึ้นได้

“เบญ ฉันอยู่หน้าร้านแล้ว แกมาถึงหรือยัง” ในขณะที่เธอยืนคุยโทรศัพท์ อนลก็เดินไปเปิดเมนูหน้าร้าน มีพนักงานคอยแนะนำเมนูให้ด้วยใบหน้าแดงระเรื่ออย่างเขินอายเพราะพระเอกหนุ่ม ชมพูถึงกับเบ้หน้า น้องไม่รู้อะไร กำลังโดนความหน้าตาดีหลอกอยู่นะ

“ฉันอยู่ข้างในแล้วแก เดินเข้ามาเลี้ยวซ้ายด้านในเลย”

“โอเค” เธอกดวางสาย เก็บมือถือใส่กางเกง เพิ่งนึกขึ้นได้ ชมพูไม่ได้เอากระเป๋าสะพายมา ข้าวของเธอเองเช่นกระเป๋าเงินก็อยู่ในเป้สะพายหลังของเขา

“คุณ..”

“หื้ม?” เขายอมละสายตาจากเมนูอาหารมามองหน้าเธอ ส่วนพนักงานสาวก็ยังคงยิ้มหวานอยู่อย่างนั้น

“เพื่อนฉันมาแล้ว”

“อ้อ.. ขอบคุณมากครับ” อนลทำตัวมีมารยาทด้วยการไปขอบคุณสาวเจ้า ซึ่งเจ้าตัวดูจะกระตือรือร้น รับคำและอาสาพาเดินไปหาเบญญา

 

โต๊ะที่เบญญากับพี่ชานนท์นั่งนั้นอยู่ด้านใน ไม่ถึงกับมุมอับ แต่รอบข้างก็มีคนนั่งแค่สองสามโต๊ะ ส่วนใหญ่ลูกกค้ามักจะนั่งริมหน้าต่างหรือฝั่งที่มองเห็นบรรยากาศนอกร้านมากกว่าด้านใน ชมพูรีบยกมือไหว้พี่ชานนท์ ก่อนจะโผเข้าไปสวมกอดเบญญาด้วยความคิดถึง หลังจากไม่ได้เจอหน้ากันมาสักพัก ได้แต่โทรคุยหรือส่งข้อความคุยกันเท่านั้น

“เบญ คิดถึงจังเลย” เธอโยกตัวเพื่อนไปมา ทำให้เพื่อนรักหัวเราะคิกคัก ก่อนจะผละออกจากอ้อมกอด

“คิดถึงชมพูเหมือนกัน” เบญญาว่าพลางมองเลยไปยังบุคคลด้านหลังชมพู

“สวัสดีค่ะคุณอนล” เบญญายิ้มให้อนลอย่างมีมารยาท ไม่ลืมยกมือไหว้ ในเมื่ออีกฝ่ายอายุเท่ากับพี่นนท์ก็เท่ากับเป็นพี่เธอ

“สวัสดีครับ” อนลก็มีมารยาทพอที่จะรับไหว้แฟนอดีตเพื่อนร่วมวง

“อะแฮ่ม” แต่คนที่นั่งนิ่งมาตั้งนานดูจะไม่พอใจเท่าไหร เมื่ออนลส่งยิ้มทรงเสน่ห์ใส่แฟนสาวตัวเอง

“เบญ มานั่งข้างพี่ครับ” ชานนท์ขยับตัวออกจากที่นั่ง ให้เบญญาเข้าไปนั่งด้านใน เบญญาก็ทำตามแต่โดยดี ในขณะที่ชมพูเองก็ลงนั่งฝั่งตรงข้าม ไม่ลืมเขยิบเข้าไปนั่งตรงข้ามกับเพื่อน เหลืออนลกับชานนท์ยืนอยู่

“ไงไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” อนลเอ่ยทักทายก่อน แต่สายตาไม่เป็นมิตรมากนัก ชานนท์เองไม่คิดจะใส่ใจอะไรนัก

“อืม สบายดีไหม”

“ดี” อนลตอบ หันไปหาคนที่พาเขามา ชมพูลืมชายหนุ่มไปสนิทใจ หญิงสาวนั่งยิ้มแฉ่งคุยกับเพื่อน ในขณะที่เบญญามีเมียงมองมาทางทั้งสองคนบ้าง

มองแค่ปราดเดียว อนลก็รู้ว่าหญิงสาวทั้งสองคนนี้นิสัยไม่เหมือนกัน ในขณะที่เบญญาดูเรียบร้อยกว่า ส่วนชมพูนั้นดื้อกว่ามาก พอมองชานนท์นั่งคู่กับเบญญาแล้วก็ดูเหมาะกันดี ต่างกับชมพู ไม่รู้ตอนนั้นเขาตาถั่วเข้าไปได้ยังไง

“สั่งอะไรทานกันดีคะ” เบญญาเอ่ยชวนทุกคน พนักงานสาวที่ยืนคอยท่าอยู่แล้ว รีบนำเมนูมาให้ทุกคนบนโต๊ะ

“ดีครับ ผมเองก็หิวแล้ว” อนลเองก็เห็นด้วย เขาชิงพูดก่อนชานนท์และชมพูเสียอีก ยิ้มน้อยๆ เมื่อคนตรงกันข้ามท่าทางฮึดฮัด

“พี่อนลชอบทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” เบญญาชวนคุยต่อ

“ปกติพี่ทานอะไรก็ได้ครับ แต่ถ้าเป็นชาบูคงต้องเป็นหมูเบคอน” เปิดโอกาสมาขนาดนี้ เขามีหรือจะปล่อยให้หลุดมือ ยิ่งเห็นว่าไม่สบอารมณ์ของชานนท์ เขายิ่งชอบใจ พระเอกหนุ่มยิ้มกริ่ม เผอเรอคนข้างกายไปสนิทใจ

“ชอบทานเหมือนชมพูเลยนะคะ” เบญญาว่ายิ้มๆ นั่นทำให้เขาหันไปมองคนข้างกาย ชมพูเพียงเหลือบตามองเขานิดหน่อย ก่อนจะสนใจเมนูอาหารต่อ ทำท่าดั่งเขาเป็นทาสอากาศ เขายักไหล่

“ทานของพวกนี้ได้ด้วยเหรอ นึกว่าปกติกินแต่พวกอาหารในร้านหรูๆ พวกเนื้อวากิวอะไรอย่างนี้เสียอีก” ชานนท์พูดแทรกขึ้นมา ยักคิ้วกวนตีนอนลอย่างไม่ปิดบัง

“อันนั้นก็ชอบนะ” ไม่ปฏิเสธเลยสักนิด กวนมากวนกลับไม่โกง

“เหอะ”

“พี่นนท์” ปรามคนข้างกาย “สั่งอะไรดีคะ” เบญญารีบดึงชานนท์ชี้ชวนดูเมนูพลางสั่งอาหารที่แฟนชอบ นั่นพอจะทำให้ชานนท์อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง

กลายเป็นว่าต่างคนต่างช่วยกันสั่งทั้งเนื้อและผักไปหลายอย่าง โดยมีเสียงคุยของชมพูกับเบญญาดังมาเป็นระยะ มีบ้างเหมือนกันที่เบญญาจะหันมาชวนสองหนุ่มคุยด้วย แต่สุดท้ายแล้วมักจะวกไปที่แขวะกันมากกว่า

“ตอนแรกเบญแปลกใจมากเลยค่ะที่ชมพูบอกว่าคุณอนลจะมาด้วย” เอ่ยขึ้นมายามเห็นอนลหันไปถามบางอย่างกับชมพู ดูสนิทสนมกันมากกว่าที่คิด คราแรกเบญญายังกังวลด้วยซ้ำ กลัวอนลจะกลั่นแกล้งอะไรเพื่อนเธอบ้างหรือไม่ หลังจากโดนจับได้ แต่นี่ก็ดูเหมือนคู่รักที่ชอบแกล้งกันมากกว่า

“เรียกพี่เหมือนชมพูก็ได้ครับ”

“ไม่เคยเรียกสักหน่อย” ชมพูบ่นกระปอดกระแปด อนลอมยิ้มไม่ว่าอะไร

“ชมพูกับพี่อนลดูสนิทกันดีนะคะ”

“ครับ เราสนิทกันมากขึ้นหลังจากกลับมาจากภูเก็ต” เขาว่ายิ้มๆ เดาว่าเบญญาน่าจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว หญิงสาวแสดงสีหน้าสลดลง ในขณะที่ชานนท์แยกเขี้ยวใส่เขาพร้อมปกป้องแฟน ส่วนคนข้างกายก็ไม่ต่างกับท่าทางชานนท์เลยสักนิด ทั้งยังหยิกสีข้างเขาด้วยซ้ำ เหมือนสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องต้องห้าม

“ต้องขอโทษแทนสองคนนี้ด้วยนะคะพี่อนล” เบญญาทอดถอนหายใจออกมา ตอนนั้นเธอน่าจะห้ามเพื่อนให้ได้มากกว่านี้

“ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ” อนลยิ้มทรงเสน่ห์ให้แก่เบญญา ทำเองคนข้างกายหญิงสาวคิ้วกระตุกอีกรอบ

“ต้องยอมรับตอนนั้นพี่ก็ใจไม่บริสุทธิ์ถึงได้เข้าหาชมพู” สีหน้าเบญญาดูจะดีขึ้นมาก เมื่อเขาเองก็ยอมรับผิดในส่วนของเขา

ชมพูถึงกับหันมามองเสี้ยวหน้าพระเอกหนุ่มด้วยความแปลกใจ ทีตอนเธอพูดเห็นเขาจะขอโทษเลย

“ถ้างั้น....”

“เรากำลังดูๆ กันอยู่” อยู่ดีๆ หญิงสาวข้างกายอนลก็พูดแทรกเบญญาขึ้นมา ชมพูที่นั่งนิ่งอยู่นาน พูดขึ้นมาบ้าง ขนาดอนลยังแปลกใจ

“ชมพูหมายถึง?” เบญญาถามเพื่อนอย่างไม่แน่ใจ

“ฉันกับอนลกำลังดูๆ กันอยู่ แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า” ชมพูบอกปัด ไม่ลืมใช้ข้อศอกกระแทกสีข้างเขา

“ใช่ไหมคุณ” ยามหันมามองก็ถลึงตาใส่เขาให้เออออรับคำ อนลนั้นเป็นนักแสดงโดยสายเลือดอยู่แล้ว เขาเลยเนียนลื่นไหลไปกับบทที่ชมพูโยนมาให้อย่างคล่องแคล่ว

“ใช่ครับ ไหนๆ แล้วเราเลยลองคุยกันดู”

เป็นคนที่คุยกันอยู่ แต่ไม่ได้คบกัน เท่ากับความสัมพันธ์จะจบลงเมื่อไหร่ก็ได้ อนลนึกชื่นชมชมพูที่แก้ไข้สถานการณ์ได้คล่องแคล่ว ดูท่าคงกลัวเพื่อนเป็นห่วงน่าดู ขนาดชานนท์มันยังแปลกใจ

“อย่างนั้นเหรอคะ” เบญญาขมวดคิ้ว ครุ่นคิดกับคำพูดของชมพู มองเพื่อนรักอย่างไม่แน่ใจ

“อื้อ แกไม่เชื่อฉันเหรอ”

“ก็ไม่ได้ไม่เชื่อ เพียงแต่....” เหลือบสายตามองอนล เขาดูไม่น่าจะยอมง่ายๆ ไหม

“เบญอาหารมาแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกัน” ชานนท์เป็นฝ่ายยื่นมือมาช่วย หลังจากตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง พนักงานทยอยเอาของสดที่สั่งมาเสิร์ฟ รวมถึงผักชนิดต่างๆ มาวาง

อนลกวาดสายตามองของมากมายบนโต๊ะ รวมถึงหม้อน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ ก่อนจะหันมาหาชมพู

“ถ่ายรูปหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเมื่อชานนท์เริ่มทยอยใส่ผักบางอย่างลงไปในหม้อ

“ไม่ถ่ายหรอก” ชมพูส่ายหัว เธอเกรงใจพี่นนท์ แค่ให้เขานั่งรอเธอกับอนลมาก็เกรงใจจะแย่แล้ว อนลพยักหน้าไม่เซ้าซี้อะไร หากแต่เอื้อมไปหยิบเบคอนมาไว้ตรงชมพูเยอะเป็นพิเศษ หญิงสาวมองการกระทำของเขาอย่างแปลกใจ

“ชอบทานไม่ใช่เหรอ”

“เอาตับด้วย”

“ได้ครับ” เขาเอื้อมมือไปหยิบของที่เธอสั่งมาให้เพิ่ม

ทุกการกระทำล้วนตกอยู่ในสายตาคนสองคน เบญญายังคงคลางแคลงใจ ที่คุยกันล่าสุดอนลยังจะเอาเรื่องชมพูอยู่ไม่ใช่เหรอ หรือเธอพลาดอะไรไป ในขณะที่ชานนท์นั้น มองอดีตเพื่อนร่วมวงรู้จักใส่ใจดูแลชมพูแล้ว เหมือนความสัมพันธ์ของสองคนนี้จะดีเกินกว่าที่เขากับเบญญาคาดไว้ด้วยซ้ำ

 

“พรุ่งนี้สักสิบโมงฉันแวะไปหาแกนะ” ถ้าไม่ติดว่าอนลมาด้วย ชมพูคงชวนเบญญาไปค้างที่ห้อง เธอมีอะไรเยอะแยะที่อยากคุยกับเพื่อน

“เอาสิ ได้คุยกันแค่นิดเดียวเอง” เบญญาเองก็อยากพูดคุยกับชมพูให้มากกว่านี้ อย่างน้อยๆ ก็เรื่องชมพูกับอนลนี่ล่ะ ช่วงหลังมานี้เพื่อนเธอหลีกเลี่ยงที่จะคุยเรื่องอนลมาตลอด พอเธอถามก็ทำเฉไฉไปคุยเรื่องอื่น มารู้อีกทีก็ตอนนี้ที่เขามาทานข้าวด้วยและบอกว่ากำลังคุยๆ กันอยู่ คั้นถามเอาจากพี่ชานนท์รายนี้ก็เงียบกริบ

ชมพูคงขอไว้

“ไปก่อนนะแก”

“อื้อ เจอกัน” กอดลากันก่อนแยกย้ายกันหน้าร้านอาหาร อนลกับชานนท์โดนพนักงานในร้านขอถ่ายรูปอยู่ไม่ไกล ก่อนจะแยกย้ายกันเดินมาหา

“พี่กลับก่อนนะชมพู”

“ขับรถดีๆ นะคะพี่ชานนท์” ยิ้มแฉ่งให้แฟนเพื่อน พ่วงตำแหน่งรุ่นพี่โรงเรียน ไม่ลืมยกมือไหว้ลาอีกฝ่าย เบญญาเองก็เช่นกัน รอกระทั่งเพื่อนรักกับแฟนเดินแยกไปแล้วถึงหันมาหาคนข้างกาย

“คุณจะกลับเลยไหม แต่ขอฉันหยิบของในกระเป๋าคุณก่อนนะ” เดินหลบหลีกคนมาวางกระเป๋าเป้ตรงเก้าอี้บริการนั่งพักของทางห้างเพื่อหยิบของ

“ก็เอาใส่ไว้ในนั้นแหละ จะหยิบออกมาทำไม”

“คุณไม่กลับบ้าน?”

“ไม่กลับ” เขายักไหล่ ฉวยกระเป๋าเป้จากมือเธอมาสะพายแทน

“จะไปไหนต่อหรือเปล่า” อันที่จริงเขาอยากพาชมพูไปซื้อของแบบที่เคยพาหญิงสาวคนอื่นไป

“ฉันจะไปซื้อของที่ซูเปอร์ คุณไปรอที่รถเลยก็ได้ เอากระเป๋าเงินมาให้ฉันก็พอ” ต่อให้ไล่เขากลับบ้านตัวเอง อนลก็คงหน้าด้านอยู่ต่อ สู้ไล่เขากลับไปรอที่รถจะดีกว่า ส่วนเธอจะได้ไปซื้อของอย่างสบายใจ ไม่ต้องมีคนคอยมอง ขนาดยืนอยู่เฉยๆ คนที่จำได้ยังมองมาเลย

“ไปด้วยกันสิ จะซื้ออะไร อาหารแช่แข็งเหรอ”

“ใช่ค่ะ” นั่นเป็นของส่วนหนึ่งที่เธออยากได้เลยล่ะ เวลาขี้เกียจออกไปไหน อาหารแช่แข็งนั้นช่วยชีวิตเธอได้ แม้จะมีบริการส่งอาหารถึงที่ก็เถอะ แต่เวลาเร่งด่วนหรือหิวมากๆ อาหารแช่แข็งตอบโจทย์กว่า

“ทำไมไม่ซื้อพวกอาหารสดติดไว้บ้าง กินอาหารแช่แข็งมากๆ ไม่ดีนะ”

อนลเป็นดารานักร้อง เขาต้องดูแลสุขภาพ ไม่เหมือนเธอที่เน้นเอาตัวรอด กินประทังชีวิตก็พอ เธอเงยหน้ามองเขาระหว่างที่เราเดินไปยังส่วนซูเปอร์มาเก็ตของห้าง

“ถ้าฉันซื้อติดเอาไว้คุณจะทำให้ฉันกินหรือไง” ก็อย่างที่เคยบอกไป ชมพูทำอาหารไม่เป็น อย่างมากก็ทอดไข่ ที่ถามไปอย่างนั้น ชมพูเองไม่ได้คาดหวังให้เขามาทำให้หรอกนะ เธอประชด

“เสียใจด้วยที่รัก ผมเองก็ทำอาหารไม่เป็น”

“งั้นก็จบ” ยักไหล่ เดินนำไปหยิบรถเข็นเข้าไปด้านใน พยายามไม่สนใจสายตาที่เมียงมองมาทางเธอและเขาตลอด

 

ภายในซูเปอร์มาเก็ตของห้างสรรพสินค้านั้นเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ อย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นของที่ผลิตในประเทศหรือของนำเข้า ราคามีตั้งแต่ไม่กี่บาทกระทั่งแพงชนิดที่เธอไม่กล้าซื้อ ชมพูเลือกซื้อของเฉพาะแค่บางรายการที่จำเป็น ของบางอย่างหาซื้อที่อื่นถูกกว่าในห้างแห่งนี้มาก

เธอได้อาหารแช่แข็งยี่ห้อดัง ที่ราคาแรงกว่าตลาดพอสมควร แลกกับการได้ทานเนื้อสัตว์แบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยมากกว่า รวมถึงแปรงสีฟันและของบางอย่างที่ต้องซื้อไปติดห้องไว้เผื่ออนลด้วย

“คุณหยิบอะไรน่ะ” ชมพูตาโตเมื่อเห็นเขาเดินไปหยิบกล่องถุงยางอนามัยมาใส่รถเข็น เธอมองซ้ายมองขวารีบหยิบมันกลับไปคืนที่ กลัวใครมาเห็นเข้า ถ้าเป็นข่าวขึ้นมาจะทำยังไง

“ก็ของเก่ามันหมด” เขาบ่น อันที่จริงยังมีอีกปลายกล่องเลยที่ห้อง เพียงแต่เขาอยากแกล้งหญิงสาวก็เท่านั้น เธอเล่นเดินซื้อของไม่สนใจเขาเลยสักนิด ให้คอยเข็นรถตามเพียงเท่านั้น

มันก็ต้องเรียกร้องความสนใจกันบ้าง

ยื่นมือไปหยิบมาใส่รถเข็นเหมือนเดิม แถมยังทำหน้ายียวนกวนชมพูอีก หญิงสาวได้แต่ฮึดฮัด หยิบของย่างอื่นในรถมากลบกล่องถุงยางเสีย

“ไม่กลัวเป็นข่าวหรือไง” เดินนำเขายังล็อกถัดไป ทั้งยังหันมาต่อว่าเขาทำอะไรไม่ระวังตัวเลย นี่ตกลงเธอเป็นดาราหรือเขาเป็นกันแน่

“เป็นห่วงเหรอ”

“ห่วงสิ มันไม่ใช่แค่รูปคุณนะ รูปฉันด้วย” ต่อให้เตรียมใจมาเป็นข่าว แต่การเป็นข่าวโดยพาดหัวว่ามาซื้อถุงยางอนามัยนี่ ถ้าพ่อเธอรู้เข้า มีหวังโดนด่ายันลูกบวช

แต่อนลกลับไม่คิดอย่างนั้น เขาไม่ใคร่สนใจเรื่องข่าวสักเท่าไหร่ ต่อให้โดนแอบถ่ายตอนถือถุงยางอนามัย ชายหนุ่มก็ยืดอกรับอยู่ดี การซื้อถุงยางอนามัยควรเป็นเรื่องปกติในสังคมไทยได้แล้ว ไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย

ยืดอกพกถุง

มันจะเป็นแค่สโลแกนทั่วไป ถ้าไม่มีวันทำได้จริง

“ไม่ต้องห่วงน่า เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

ชมพูหันกลับมามองคนที่ทำหน้าที่เข็นรถเข็นอย่างไม่แน่ใจ จะเชื่อใจเขาได้ขนาดไหนกันเชียว ดึงสายตากลับมา หยิบขนมขบเคี้ยวซองใหญ่ติดไปสองสามอย่าง รวมถึงพวกคุกกี้และขนมปังไว้ทานตอนเช้า

“อ้าว.. บังเอิญจัง” เสียงทักทายไม่ดังนัก หากแต่เรียกความสนใจจากเธอได้ ชมพูละสายตาจากชั้นวางขนมไปมองผู้มาใหม่ เพียงดาวอยู่ในชุดเสื้อตัวเล็กรัดรูป เผยให้เห็นหน้าอกอวบอัด รวมถึงเอวคอดที่เสื้อตัวน้อยไม่อาจปกปิดไปถึง ด้านหลังมีผู้จัดการสาวประเภทสองเข็นรถเข็นตามมา มองแล้วด้านในรถนั้นเต็มไปด้วยผักสลัดและผลไม้

เธอดูไม่เหมาะกับโซนขนมนี่เลย

“อนลมาซื้อของเหรอคะ” สาวเจ้าดูจะไม่สนใจเธอเท่าไหร่ สายตามองแต่อนลเท่านั้น ชมพูไม่คิดจะละสายตาไปสนใจอย่างอื่น เธออยากรู้เหมือนกันว่าบทสนทนาของดาราจะเป็นอย่างไร

“อือ มาซื้อของ” อนลดูไม่สนใจเพียงดาวสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มวางแขนกับรถเข็น กำลังรอดูว่าเพียงดาวจะมาไม้ไหน เท่าที่จำได้ การทำอาหารดูจะไม่ใช่ทางของเธอแต่นี่ เลิกคิ้วมองอกไก่ ผักสดและผลไม้

“แล้วนี่... ใช่คนที่อนลเคย ‘เล่า’ ให้เพียงดาวฟังหรือเปล่าคะ” พอเห็นท่าทีเขาไม่สนใจตัวเองเท่าที่ควร เพียงดาวจึงเบี่ยงเบนความสนใจไปที่ผู้หญิงข้างกายเขาแทน เธอจำรูปที่เขาส่งมาให้ดูได้ดี ไหนจะวางแผนให้เพียงดาวบินไปดูตัวจริงถึงภูเก็ตเพื่อจับโกหกอีกฝ่าย แล้วทำไมถึงยังมาด้วยกันได้อีก ดาราสาวแปลกใจตั้งแต่เห็นชมพูนั่งอยู่ข้างพี่หนุ่มแล้ว

คำว่า ‘เล่า’ ของดาราสาวทำให้ชมพูเข้าใจได้ทันทีว่าหมายถึงเรื่องอะไร เธออดจะตวัดสายตามองตัวต้นเหตุไม่ได้ เขากลับมีท่าทีสบายๆ พยักหน้ารับเสียด้วยซ้ำ ชมพูจะหงุดหงิดเขาก็ทำได้ไม่เต็มที่นัก เมื่อต่างคนต่างรู้ดี แต่เธอจะตกเป็นรองไม่ได้

“แหม ตอนแรกเพียงดาวยังคลับคล้ายคลับคลาจะใช่หรือไม่ใช่ ยังคิดว่าเป็นผู้ช่วยของพี่หนุ่มเสียอีก”

เพียงดาวยิ้มน้อยๆ ระหว่างที่พูด ท่าทางดูน่ารักน่าชัง แต่คนที่คอยตามข่าวและอยู่วงในมาตลอด รู้ดีว่าคนเราดูแต่ภายนอกไม่ได้ อย่างน้อยข่าวที่ปั่นกันว่าอนลกับพี่ชานนท์ต่อยกันเพราะแย่งเพียงดาว ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นคนปล่อย เพื่อเรียกความสนใจจากคน ขยันปล่อยข่าวนู่นข่าวนี่ จนถูกวางตัวให้เป็นนางเอกเรื่องใหม่ที่กำลังจะสร้าง เหอะ!

“ไม่ใช่หรอกค่ะ” ชมพูตอบบ้างพลางยิ้มหวาน เมื่อชายหนุ่มเพียงคนเดียวยืนบื้อใบ้อยู่ได้

“วันนี้ฉันว่างแล้วอนลเขาอยากให้มาด้วยก็เลยต้องมาค่ะ” ยิ้มหวานหยดย้อยให้ดาราสาวสวย ก่อนจะปรายตามองอนล

“ใช่ไหมคะ”

“ช่าย” เขาตอบยานคาง ดูอาการชมพูก็รู้แล้วว่าไม่ชอบเพียงดาวแค่ไหน นี่ก็คงหนีไม่พ้นอิทธิพลจากชานนท์อีก มันทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจสักเท่าไหร่

อะไรๆ ก็ชานนท์ไปหมด

“เดี๋ยวนี้อนลชอบอะไรแบบนี้เหรอคะ” เพียงดาวอดไม่ได้ที่จะถาม ในเมื่อคู่ควงที่ผ่านๆ มาของอนลล้วนเป็นคนในวงการหรือบรรดาลูกคุณหนู และถ้าเป็นไปได้ เธอก็อยากกลับไปกิ๊กกั๊กกับเขาอีกครั้ง นอกจากจะได้ของราคาแพงมากำนัลในบางครั้ง บทรักของเขาก็ทำเธอพอใจ ไม่นับชื่อเสียงเงินทองที่จะเข้ามายามเธอปล่อยข่าวเรื่องสนิทสนมกับพระเอกหนุ่มนี่อีก

ชมพูถึงกับหน้าตึง ไอ้แบบนี้ของเพียงดาวนี่คือแบบไหนกัน และแทนที่เขาจะช่วยเธอ อนลดันเห็นดีเห็นงามไปด้วย

“นั่นสิ” เขาหันมาสำรวจเธอทำหน้านิ่วคิ้วชมวด “คงชอบของแปลกจริงแหละ”

ชมพูแทบจะรี่เอามือไปจิ้มตาเขา หากอนลไม่ปล่อยให้เธอได้ทำอย่างนั้นเมื่อเขาเข็นรถเข็นเคลื่อนมาข้างหน้า พลางโอบเอวเธอเอาไว้

“ยังไงต้องขอตัวก่อน เสียเวลามามากแล้ว” เขาทำเป็นยื่นหน้ามามองนาฬิกาบนข้อมือเธอ ก่อนจะดุนหลังไปยังจุดจ่ายเงิน ชมรอกระทั่งเดินพ้นเพียงดาวออกมาแล้ว จึงสะบัดตัวออกมาจากการเกาะกุมของเขา

“คุณจ่ายเงินนะ ฉันไปรอข้างนอก” ชมพูรีบเดินลิ่วหนีออกไป ตอนแรกอนลคิดว่าเธอเขินอบที่เขากอดเอวเธอในที่สาธารณะหรือไม่ก็โมโหเพียงดาวเกินไป แต่อันที่จริงแล้ว

ติ๊ด!

กล่องถุงยางอนามัยของเขาต่างหากที่ทำให้เธอหนีไปรอด้านนอก พนักงานคิดเงินเมียงมองเขาหลังจากที่หยิบกล่องถุงยางมาสแกนสินค้า เขาเพียงตีหน้าเฉยเมยไปเสีย ในเมื่อมันควรเป็นเรื่องปกติ ยังไม่นับรวมที่ซื้อของตั้งเยอะตั้งแยะ แต่เขาดันลืมเอาถุงมา

“ไม่ทราบว่าลูกค้ามีถุงมาใส่ไหมคะ”

“ขอซื้อถุงครับ”

“ได้ค่ะ”

พนักงานรีบกุลีกุจอใส่ทุกอย่างลงในถุงที่มีบริการขายของซูเปอร์มาร์เก็ต ให้เขาหอบหิ้วออกมาหาชมพูที่ยืนคอยอยู่ไม่ไกล

 

TALK

รู้สึกปีนี้เป็นปีที่ไม่ได้ดั่งใจเน่เลยค่ะ

มีหลายเรื่องที่ต้องปรับปรุงแก้ไข ค่อยๆ ปรับกันไป สู้ๆ นะคะทุกคน 

จะสิ้นปีแล้วเหมือนจะสิ้นใจเลย แฮ่ บ่นหลายเรื่องในคราวเดียวกัน 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น