เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 24 : บทที่ 12 - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    31 ต.ค. 63

 

 

 

ตารางงานของอนลในเดือนนี้ถูกบันทึกลงมือถือเธอเรียบร้อย ด้วยฝีมือของอนลเอง หลังจากที่เขาถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เธอไปรวมถึงค้างคืนกับชมพูเมื่อคืนนี้ ซึ่งแน่นอนว่าเขาคงไม่นอนเฉยๆ และเธอเองก็ดันโอนอ่อนไปกับเขาอย่างง่ายดายเพียงสบตาเขาและพูดไม่กี่คำ

ทำอย่างกับเสพติดเซ็กส์อย่างนั้นแหละ

ซบหน้าลงกับฝ่ามือ อายตัวเองเหลือเกิน เงยหน้าขึ้นมามองงานบนหน้าจอแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมา หลังจากที่เมื่อวานไม่ได้มาทำงาน งานที่ควรจัดการเสร็จไปตั้งแต่เมื่อวานจึงมากองเอาวันนี้ เธอล่ะอยากจะแกล้งตายเหลือเกิน เผื่องานจะหายไปบ้าง

“ชมพู กลางวันไปกินข้าวร้านไหนดี” นิดไถเก้าอี้มาข้างๆ ปกติตอนกลางวันเราจะไปทานด้วยกัน หรือถ้าวันไหนออกไปพบลูกค้า จะซื้อมาฝากบ้างหรือต่างคนต่างกิน ส่วนวันนี้ชมพูยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะได้เวลาพักกลางวันแล้ว

“วันนี้คงไม่ได้กินข้าวกับแกว่ะ ฉันนัดกับเพื่อนข้างนอกไว้” เธอนัดกับใหญ่เอาไว้ หลังจากให้เพื่อนไปสืบเรื่องข่าวกับรูป ชมพูอยากรู้ใครกันแน่เป็นคนปล่อย หวังว่าใหญ่จะได้สืบได้ไม่มากก็น้อย

“อ้าวเหรอ งั้นก็เหลือแค่พวกฉันน่ะสิ” นิดทำหน้าเสียดาย ก่อนจะหันไปถามอาร์มที่นั่งด้านหลังแทน ซึ่งหญิงสาวจะทำเป็นไม่สนใจอยู่แล้วเชียว หากอาร์มไม่พูดขึ้นมาลอยๆ

“อาหารข้างทางหรือจะสู้อาหารหรูในห้างจริงไหมครับพี่นิด”

“อะไรของแกวะ” นิดมีสีหน้างงงัน แค่ถามมันว่ากลางวันนี้ทานอะไรดี ชมพูไม่ไปนะ แม่งก็พูดขึ้นมาเลย พอมองสายตาที่มันมองเลยไปยังชมพูที่นั่งหันหลังอยู่ก็พอจะเข้าใจ มันประชดชมพูนี่เอง นิ่วหน้าไม่สบายใจนัก เหลือบตามองเพื่อนในแผนก ชมพูจากที่นั่งนิ่งยังต้องหันมามอง ยังไม่รวมที่คนอื่นเมียงมองมาทางนี้เช่นกัน

“ของข้างทางมันสกปรกไม่เหมือนของหรูๆ ไงครับ” อาร์มยังไม่เลิก ตั้งใจประชดชมพู เขาประเมินพระเอกหนุ่มนั่นต่ำไป เมื่อคิดว่าแค่ปล่อยข่าวปล่อยรูปออกมา อนลจะกลัวภาพลักษณ์เสียหายจนบอกเลิกชมพู แต่ไม่เลย เมื่อเขาย้อนดูประวัติเก่าๆ ของพระเอกหนุ่ม ข่าวคราวเรื่องผู้หญิงมีไม่ได้ขาดอยู่แล้ว ยิ่งพี่นิดมาบอกเรื่องพี่ชมพูจะไม่ไปทานข้าวด้วยมันยิ่งตอกย้ำเข้าไปกันใหญ่

คงเพราะเขาไม่หล่อ บ้านไม่รวยเหมือนพระเอกนั่น ตามตื๊อมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยเหลียวแล เข้าหามากพาลโดนรำคาญด้วยซ้ำ

ชมพูมองอาร์มด้วยสายตาเฉยชา อยากจะคิด อยากจะพูดอะไรก็แล้วแต่เถอะ มันไม่ได้ทำให้เธอหันไปมองอาร์มเลยสักนิด

ดึงสายตากลับมาทำงานต่อ ในขณะที่นิดเองเห็นท่าไม่ดี จึงลากเก้าอี้กลับโต๊ะ ไลน์คุยกับพี่โมเรื่องมื้อกลางวันแทนเด็กในแผนก แม้จะไม่เข้าใจเรื่องทั้งหมด นิดพอจะเดาได้คงเกี่ยวกับคนที่ชมพูจะไปทานอาหารกลางวันด้วย

 

ชมพูนัดใหญ่เอาไว้ที่ร้านอาหารในอาคารของช่องนี่เอง โดยที่เพื่อนสาวของเธอไปจองโต๊ะรอก่อนแล้ว เนื่องจากงานแต่งหน้าถ่ายแบบเสร็จเรียบร้อย ชมพูเดินออกจากลิฟต์มาพร้อมพี่โมและนิด ส่วนอาร์มนั้นเดินตามมาด้านหลัง ซึ่งเธอไม่คิดจะใส่ใจอีกฝ่ายนัก จากนั้นจึงขอตัวแยกไปหาใหญ่ตรงโซนร้านอาหาร

“รอนานไหมแก” โต๊ะที่ใหญ่เลือกอยู่ไม่ไกลจากประตูมากนัก พนักงานหลายคนไม่อยากออกไปตากแดดเดินหาร้านกินร้านอาหารข้างนอก ก็เลือกทานอาหารที่นี่กัน เพียงแต่ราคาจะแพงตามสถานที่ตั้ง

“สักพัก นี่สั่งของกินเล่นมากินรอ” มองจานเกี๊ยวซ่ากับแก้วน้ำชาเขียวแบบรีฟิวของเพื่อนพร่องไปกว่าครึ่ง คงนานมาพอควร พนักงานเดินนำเมนูมาวางให้บนโต๊ะก่อนจะเดินเลี่ยงไปรับออเดอร์โต๊ะที่มาก่อน ชมพูหยิบเมนูอาหารขึ้นมาเปิดดู ไม่ลืมชวนเพื่อนคุยไปด้วย

“แกสั่งข้าวไปยัง”

“พอแกบอกจะลงมาฉันก็ชิงสั่งไปแล้วจ้ะ เดี๋ยวรอนาน” ใหญ่จีบปากจีบคอพูดออกมา ระหว่างนั้นก็ยกแก้วชาเขียวขึ้นมาดื่ม สายตามองนู่นมองนี่ไปตลอด

“แกรู้จักคนนั้นหรือเปล่าอะ”

“หื้ม” ชมพูละสายตาจากเมนูอาหารมามองเพื่อน มองตามสายตาเพื่อนไป เยื้องจากโต๊ะที่เธอนั่ง มีโต๊ะสำหรับนั่งสองคน ซึ่งถูกจับจองโดยอาร์ม เด็กในแผนกพ่วงตำแหน่งผู้ช่วยของเธอ ชมพูหันกลับมาสบตากับเพื่อน

“ทำไม”

“ฉันเห็นเขามองมาที่โต๊ะเราสักพักแล้ว”

“ช่างเถอะ” ถึงจะบอกอย่างนั้น ชมพูก็ตวัดสายตามองไปทางอาร์มอีกครั้ง คราวนี้เด็กนั่นเงยหน้ามาสบตากับเธอพอดี มันสะดุ้งเล็กน้อย หากก็เปลี่ยนเป็นยิ้มทักทายให้ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งชมพูทำเป็นเมินเฉยเสีย

“อย่าบอกว่าโดนจีบอยู่”

“ไม่เชิง” มองบนอย่างเบื่อหน่าย ใหญ่หัวเราะคิกทันที วันนี้เพื่อนสาวของเธอแต่งกายด้วยเสื้อยืดสกรีนยี่ห้อดังที่ด้านหน้าและกางเกงวอร์ม ทั้งยังแต่งหน้าบางๆ ตามคติคนสวยหน้าต้องไม่โล้น อย่างน้อยต้องมีคิ้วและปากเดินออกจากบ้าน ในขณะที่เธอสวมเสื้อโปโลของช่องและกางเกงเอวสูงง่ายๆ

“เสน่ห์แรงจริง” ใหญ่เอ่ยแซว ยามหน้าบานยามอาหารที่ตัวสั่งมาเสิร์ฟก่อน ในขณะที่ชมพูเพิ่งได้สั่งอาหาร

“ทานก่อนได้ไหม”

“ตามสบายจ้า”

“กินไปเล่าไป อร่อยดี” ใหญ่ว่า ขณะคลุกผักกับน้ำสลัดในชามเล็ก จากนั้นจึงเปลี่ยนไปเปิดฝาซุปมิโซะตักกิน

“เรื่องที่ให้แกสืบน่ะ ได้เรื่องไหม”

“อื้อ” พยักหน้า มือก็คอยคีบนั่นคีบนี่เข้าปาก ไม่เห็นใจเพื่อนที่เพิ่งทำงานมาเสร็จและหิวไส้จะขาดไม่ต่างกัน

“ตกลงใครปล่อยข่าว เพียงดาวใช่ไหม” ต้องใช้สมาธิอย่างมากพอควรในการคุยกับใหญ่ไป มองมันคีบหมูทงคัตซึเข้าปาก

ให้ตาย เธอก็หิวเหมือนกันนะ

“ไม่ใช่นะ”

“ไม่ใช่งั้นเหรอ” หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใหญ่พูดคล้ายอนลเลย ทางนั้นก็ไม่คิดว่าเป็นฝีมือเพียงดาว

“ไม่ใช่ เท่าที่สืบได้เหมือนคนที่ส่งรูปไปให้เพจจะเป็นคนทั่วไปนี่ล่ะ ไม่ใช่นักข่าว”

“แกคิดว่าเชื่อได้ไหม” ขยับเลื่อนแก้วน้ำออก ให้พนักงานวางอาหารที่เพิ่งมาเสิร์ฟ หญิงสาวรีบคีบหมูย่างเข้าปากดับความหิว ตามด้วยข้าวเปล่า จึงค่อยไปคลุกสลัดผัก

“ถ้าเป็นสมัยก่อนที่ทุกคนไม่มีกล้องอยู่ในมือ ฉันคงคิดว่านักข่าวตามแกกับอนลไป แต่นี่ความเป็นไปได้มีสูงนะ” กลืนข้าวลงคอ ใช้ช้อนตักซุปมิโซะร้อนๆ ตามเข้าไป

“นั่นสิ” บางทีเธออาจจะคิดมากไป นิ่งคิดกับตัวเองครู่หนึ่ง จึงใช้ตะเกียบคีบอาหารเข้าปากต่ออย่างหิวโหย

“ต่อจากนี้ก็ระวังๆ แล้วกัน” ใหญ่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด หลังจากที่ชมพูยอมปริปากเล่าสาเหตุที่ไปควงกับอนลได้ แลกกับการสืบหาคนส่งข่าวให้เพจวงในดาราได้ ใหญ่วางตะเกียบลง เมื่ออาหารในชามไม่เหลือสักเม็ด

“อันที่จริงเรื่องนี้ควรเป็นเขากังวลมากกว่าฉันหรือเปล่าวะ” ในเมื่อเขาเป็นดารามีผลผูกพันกับชื่อเสียง ในขณะที่เธอคงโดนแฟนคลับเขาตามด่าในพื้นที่โซเชียลที่เปิดสาธารณะเอาไว้ อย่างมากเธอก็คิดมันไป ไม่ให้เสียสุขภาพจิต

“เขาไม่กังวลหรอก ข่าวคราวผัวแกเยอะใช่ย่อย ลือกันออกมาบ่อยจะตาย” ใหญ่จิกกัด ส่วนชมพูชักสีหน้าใส่เพื่อน

“ไม่ใช่ผัว”

“ย่ะ!” มองด้วยสายตาไร้ความเชื่อถือแม้แต่น้อย

“ได้กินมากี่ครั้งแล้ว ไม่เรียกผัวจะเรียกว่าอะไร”

ชมพูหัวเราะยอมกลืนคำพูดตัวเอง ทำลอยหน้าลอยตาให้ใหญ่ตาโตด้วยความอิจฉา

“ร้าย ร้ายที่สุด” ไฟอิจฉาพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ใหญ่แทบจะกรีดร้อง เป็นเธอคงไม่เดินจากมาเฉยๆ เหมือนชะนีนี่แหละ ได้แซ่บกับผู้ระดับพระเอกขนาดนี้ ตอนจบเดี๋ยวค่อยว่ากัน

ชมพูยิ้มตาหยีขำท่าทางของใหญ่ที่ตีโพยตีพายท่าเยอะเหมือนเคย เธอเอนกายพิงเก้าอี้สบายใจ

 

TALK

มาแล้วค่า <3
 

เน่จะลงเรื่องนี้สลับกับอีกเรื่องหนึ่งนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น