เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 23 : บทที่ 11 -2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    23 ต.ค. 63

  

sds

กิ๊งก่อง

อะไรอีกเนี่ย ลืมเรื่องต้องเตรียมตัวไปทำงานเสียสนิท

ชมพูตบหน้าผาก เดินไปคว้าเสื้อคลุมสวมทับเดินไปยังประตูเพื่อส่องตาแมวดูว่าใครมากดกริ่ง มุมหนึ่งหวาดระแวงอยู่เหมือนกัน กลัวจะเป็นนักข่าว แฟนคลับอนล หรือกระทั่งชาวบ้านช่างสอดรู้สอดเห็นทั่วไป

อนล

ชมพูตาโตเมื่อเห็นว่าใครมายืนอยู่หน้าห้อง เขาสวมหมวกแป๊บใส่ผ้าปิดปากกันคนจำได้ ชมพูลังเลจะเปิดประตูให้ดีหรือไม่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเขาส่งมา

อนล - ถ้าไม่เปิดพี่จะถอดหมวกกับผ้าปิดปาก ห้องริมสุดกำลังเดินมาทางนี้ด้วยนะ

เขารู้ว่าชมพูคิดอะไรอยู่ หญิงสาวรีบกระชากประตูเปิด มองไปทางด้านขวามือ เจ้าของห้องริมกำลังหิ้วกระเป๋าเดินมาทางนี้อย่างที่เขาบอกจริงๆ ชมพูไม่รอช้ารีบคว้าแขนเขาเข้ามาด้านในทันที

“คุณมาทำไม”

“ท่าทางอย่างนี้คงเห็นข่าวแล้ว”

“เห็นแล้วน่ะสิ” ยกมือขึ้นมาขยี้หัว ผมยาวถูกรวบหนีบไว้ด้านหลังหลวมๆ ทำให้ผมบางส่วนร่วงลงมา ดูไม่เป็นทรง ยืนกอดอกมองเขาเดินไปนั่งบนโซฟาราวกับเคยขึ้นมาบนห้องนี้เป็นสิบกว่ารอบ

“พี่ขับรถตรงดิ่งมาหาอย่างนี้ ไม่มีน้ำเย็นๆ ให้ชื่นใจหน่อยเหรอ”

นี่เขากำลังว่าเธอไม่มีมารยาทอยู่หรือเปล่านะ

นิ่วหน้า กระนั้นก็ยอมเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบแก้วมาเทใส่น้ำเดินเอาไปให้เขา

“ขอบคุณครับ”

“ตกลงที่มานี่เพื่อมากินน้ำ” กอดอกมองเขาดื่มน้ำจนหมดแก้ว ท่าทางจะคอแห้งจริง

“ก็มาดูกลัวจะเครียดเรื่องข่าว”

“เครียดสิ คนไม่เคยตกเป็นข่าวนะ” ชมพูกลอกตาไปมา เดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทานข้าว มากกว่าไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเขา แม้อนลจะจงใจเว้นที่ว่างข้างกายเอาไว้ให้ ถ้าเลือกได้ตอนนี้เธอจะอยู่ให้ห่างจากเขาดีกว่า

“คิดว่าเตรียมใจแล้วเสียอีก” เขาอมยิ้ม มองท่าทางของชมพูทำท่าเบื่อระอาเต็มทน หากสายตาก็สำรวจหญิงสาวในชุดเสื้อคลุม นึกไปถึงร่างกายที่ซ่อนเร้นอยู่ด้านใน

“เรื่องอะไร”

“ข่าวไง” เขาเอียงคอมอง ชมพูเคยถามเรื่องข่าวกับเขาอยู่

“ก็ไม่เชิงเตรียมใจ” ชมพูจะพูดอย่างไรดีล่ะ การที่ก้าวขาเข้าไปในโลกของดารา เท่ากับเตรียมใจเป็นข่าวแล้วไม่ใช่เหรอ

นั่นสิ แล้วเธอจะมาเครียดทำไมล่ะ มันก็แค่อาการตั้งตัวไม่ทันก็เท่านั้นเอง

กระเด้งนั่งตัวตรงขึ้นมาเมื่อคิดอะไรได้ อนลจับตาดูท่าทางเหล่านั้นด้วยความสนใจ

“ว่าแต่เรื่องข่าวนี่ไม่ใช่ฝีมือคุณใช่ไหม” หรี่ตามองอย่างจับผิด หรือมีคนถ่ายรูปส่งไปให้นักข่าวกัน

“กิ๊กเก่าคุณทำหรือเปล่า”

อนลยังไม่ทันตอบอะไร ชมพูก็ถามกลับมาอีกประโยค

“นี่คุณคงไม่เอาคืนฉันด้วยการทำให้เป็นข่าวหรอกนะ”

“ถ้าจะเอาคืนแล้วปล่อยรูปอื่นไม่ดีกว่าเหรอ” เขายักคิ้วเป็นเชิงถาม “เช่นตอนที่เราจุดจุดจุดกัน”

“บ้า!”

“นี่คุณถ่ายไว้เหรอ” ชมพูถลามาเขย่าคอเสื้อเขาด้วยความไม่พอใจ นี่เขาเป็นพวกโรคจิตชอบถ่ายวีดีโอลับเอาไว้ดูเล่นงั้นเหรอ ขยำคอเสื้อเขาแน่น ทั้งเขย่าไปมาจนพระเอกหนุ่มหัวสั่นหวัคลอนไปหมด

“โอย ชมพู” อนลพยายามแกะมือเล็กที่เหนียวกว่าตุ๊กแกออก เธอเขย่าจนเขาชักจะตาลายแล้ว

“บอกมานะ คุณถ่ายไว้ไหน!”

“โอ๊ย! ไม่ได้ถ่าย แค่พูดเปรียบเทียบให้ฟัง” เขาแกะมือเธอออกได้ในที่สุด ทั้งยังกำรอบข้อมือสองข้างเอาไว้แน่น กันไม่ให้ประทุษร้ายเขาได้อีกรอบ ผู้หญิงนี่เห็นตัวเล็กๆ แต่แรงเยอะฉิบหาย

“แน่นะ”

“ก็อย่างที่บอก ถ้าจะเอาคืนผมปล่อยรูปพวกนั้นดีกว่า เอาให้เห็นแค่หน้าคุณน่ะ นี่อะไร ถ่ายเห็นแต่ผม ส่วนคุณแค่เสี้ยวหน้ายังแทบไม่เห็น”

“ก็....” มองซ้ายมองขวา ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร นอกจากการแถ “ก็ไม่แน่ไหมล่ะ ฉันก็ต้องกลัวไว้ก่อน”

“กลัวหรือจินตนาการเก่ง”

“เอ๊ะ!” พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอนล แต่เขาไม่ยอมปล่อยเลยสักนิด

“เดี๋ยวชมพูทำร้ายพี่อีก”

“ไม่ทำแล้วน่า” ไม่สบตากับเขาตอนพูด ด้วยไม่มั่นใจถ้าเขาทำอะไรให้เธอหลุดอีก เธอจะเผลอทุ่มอะไรใส่อนลไหม

“เพียงดาวล่ะ” ถ้าเขาไม่ทำก็เหลืออีกคน

“ไม่น่าใช่” อนลส่ายหัว เขาขู่เรื่องข่าวกับเพียงดาวไปแล้ว ดาราสาวไม่กล้าเล่นตุกติกแน่นอน

“คงจะเป็นคนแถวนั้นที่บังเอิญเจอพอดี เลยส่งรูปให้นักข่าว”

“งั้นเหรอ” นิ่วหน้า อย่างว่าขนาดรูปที่ดาราโพสต์ลงไอจีตัวเองยังจับมาเป็นข่าวได้เลย

RRRrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังลั่นมาจากห้องนอน ชมพูสะดุ้ง รีบสั่งให้เขาปล่อย ซึ่งอนลก็ยอมปล่อยแต่โดยดีมองเธอเดินผ่านประตูกระจกเข้าไปในห้องนอน เขาไม่ได้รออยู่ที่เดิม หากถือวิสาสะเดินตามเธอเข้าไปด้านในด้วย กอดอกพิงผนังมองเธอขอโทษขอโพยหัวหน้างานที่ต้องขอลางานกะทันหันจากอาการป่วย เขามองเวลาที่ร่วงเลยมาสิบโมงกว่าแล้ว ชมพูแสร้งทำเสียงอ่อนแรง ไอค่อกแค่กเล็กน้อย ก่อนจะกดวางสายไป

“ชมพูโกหกอย่างนี้บ่อยไหม”

คนถูกถามตวัดสายตามองค้อนอนล วางโทรศัพท์ลงบนเตียง

“ไม่บ่อย นอกจากตื่นสายจริงๆ”

“แล้วครั้งนี้”

“เพราะข่าวแล้วก็คุณนั่นแหละ” ต้องให้บอกอีกไหมพอเขามาเธอก็ลืมไปเลยเรื่องทำงาน ดีนะโควตาลางานยังไม่หมด

“ผมผิดงั้นสิ” เขายักไหล่ เดินมาทิ้งตัวลงบนเตียง กวักมือเรียกให้เธอไปหา

“ที่นี่ไม่ใช่ห้องคุณนะ”

“ผมรู้ เพราะถ้าเป็นห้องผมคงไม่เล็กขนาดนี้” เขาเบ้ปากเมื่อมองไปรอบๆ อย่างไม่ปิดบัง

“คุณอยากย้ายห้องไหม” เตรียมข้อเสนอให้อย่างใจป้ำ แต่บังเอิญเด็กในสังกัดคนนี้ของเขาเอาใจยากพอควร

“ไม่”

เขาเดาะลิ้น หงุดหงิดอยู่เหมือนกัน แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่รับได้ จึงไม่โวยวายอะไรออกไป

“ไอ้คำว่าไม่ปล่อยฉันไปของคุณนี่มันแค่ไหน ช่วยบอกฉันที” ไหนๆ เขาก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว ชมพูก็อยากรู้อะไรให้มันชัดเจน เพราะวันก่อนที่คุยกันไม่ได้อะไรเลยสักนิด

“ก็ตามที่บอกไป” เขายักไหล่ แต่เธอกลับขมวดคิ้ว ไม่ได้มีความชัดเจนอะไรเลยสักนิด

“จนกว่าคุณจะเบื่อ?”

“นั่นก็ด้วย ถ้าหนูดึงความสนใจพี่ไว้ได้ พี่ก็จะไม่มีเวลาไปขัดแข้งขัดขางานไอ้ชานนท์มันไง”

อนลพูดอย่างนี้แสดงว่ายังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะกลั่นแกล้งพี่ชานนท์ ไหนๆ เธอก็หลุดออกจากวงจรนี้ไม่ได้อยู่แล้ว ยอมจำนนแล้วค่อยหาทางเอาคืนทีหลังคงไม่สายอะไร

“ตกลงค่ะ” มองรอยยิ้มพออกพอใจของเขาแล้ว จึงพูดต่อ “แต่ฉันคงไม่เหมือนผู้หญิงที่ผ่านๆ มาของคุณหรอกนะ”

“พี่รู้อยู่แล้วล่ะ” ผู้หญิงหลายคนเข้าหาเขาเพราะเงินตราและชื่อเสียง ส่วนชมพูคงต้องดูกันต่อไป จะถูกเงินดึงดูดเหมือนคนอื่นๆ หรือไม่

“ว่าแต่มีอะไรให้พี่กินบ้างไหม ยังไม่ได้ทานข้าวมาเลย” ลูบท้องประกอบการพูด ชมพูทำหน้าเมื่อย

“มีแต่อาหารแช่แข็งเอาไหมคะ หรือจะสั่งอาหารมาทาน”

“หนูทำอาหารไม่เป็น”

“ชอบกินค่ะ แต่ไม่ชอบทำอาหาร” ยักคิ้วกวนใส่เขา อนลส่ายหัวเดินหยิบโทรศัพท์ออกไปด้านนอก คาดว่าคงสั่งอาหารมาทาน ชมพูถือโอกาสล็อกประตูกระจก หยิบเสื้อผ้าในตู้ไปใส่ชุดในห้องน้ำ ค่อยออกมาหาเขา เธอคล้ายปลดเปลื้องความกังวลต่างๆ นาๆ ออกไปจากบ่า สบายใจขึ้นเป็นกอง ส่วนข่าวนั่น ปล่อยให้เป็นหน้าที่อนลก็แล้วกัน ในเมื่อหน้าเธอก็ไม่เห็น คงมีแต่คนคุ้นเคยเท่านั้นแหละ ที่จะจำได้ ยักไหล่พลางสวมชุดเสื้อยืดกางเกงยีนขาสั้น

​TALK

 สงสัยอนลต้องไปหัดทำอาหารให้ชมพูแทนแล้วล่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น