เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 12 : บทที่ 6 -1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 ก.ย. 63

                หอม

               ชมพูขยับกายไปมา เธอคล้ายกำลังอยู่ในความฝัน ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย แต่กลิ่นหอมนี่มันอะไรกันนะ ชมพูยังคงนอนหลับตา หัวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน พลิกกายนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากลิ่นหอม จมูกขยับยุกยิก ทั้งยังคอยืดยาว เคลื่อนกายทีละน้อยเข้าหากลิ่นนั่น 

               ชมพูเคยได้กลิ่นหอมนี่จากที่ไหนมาก่อนนะ เธอพยายามนึก นึกให้ออก กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่เป็นกลิ่นจากน้ำหอมยี่ห้อดังยี่ห้อหนึ่ง ใครกันนะที่ใช้กลิ่นนี้

               ใครกัน

               สัมผัสแผ่วเบาบริเวณขมับข้างซ้าย ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออก ชมพูปรือตาขึ้นมามองเจ้าของสัมผัสนั่นอย่างเสียไม่ได้

               อนล...

               เขานั่งอยู่ข้างเตียงของ เก้าอี้ไม้สีเบสที่เขานั่งอยู่ มาจากโต๊ะกินข้าว เขาค้อมตัวลงมาต่ำให้กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยออกมาจากตัวเขา กลิ่นนี้นี่เอง ชมพูยังไม่ได้สติดีนักตอนสบตากับเขา ดวงตาของเขาช่างเปล่งประกาย มองไปรอบๆ ห้อง หญิงสาวกำลังนอนอยู่บนเตียง เธอเข้ามานอนในนี้ได้อย่างไรกัน ในเมื่อก่อนหน้านี้ เธอกับเขายังนั่งอยู่ที่โซฟาด้านนอก กำลังคุยกับพี่นนท์ จากนั้นก็....

               “คุณ!” ทะลึ่งตัวพรวดขึ้นมาด้วยความตกใจ อนลถอยกายไปนั่งดีๆ

               “ชมพูเป็นลมไป” เขาบอกในสิ่งที่เกิดขึ้นหลังเราจูบกัน อนลยกยิ้มพอใจ เมื่อใบหน้าชมพูขึ้นสีระเรื่อ สีเดียวกับชื่อหญิงสาวเลย

               “พี่เลยอุ้มเข้ามานอนในห้อง” 

               แน่ล่ะ การที่เธอนอนบนเตียงก็เป็นคำตอบให้แล้ว ไม่ต้องให้เขามาบอกอีกรอบก็ได้ ปัญหาก็คือเธอควรโวยวายหรือนิ่งไปอย่างนี้ดี หลุบตาลงมองมือบนผ้านวม ก่อนค่อยๆ เหลือบมองหน้าเขา อนลดันจ้องเธออยู่ด้วย

               “ยาดมหน่อยไหม” ยื่นยาดมที่เขาหาเจอบนหัวเตียงมาให้ชมพู หญิงสาวรีบคว้ายาดมจากเขาขึ้นมาดม รวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง อนลมองภาพหญิงสาวที่มีภาพลักษณ์ดูเป็นสาวสมัยใหม่กำลังนั่งดมยาดม แปลกดี รอบตัวเขาไม่มีใครติดยาดมเลยสักคน ในกองถ่ายพอจะเห็นมีบ้าง หากอนลไม่ใส่ใจนัก กระทั่งมาเจอชมพู เขาถึงรู้ว่ายาดมนั้นสำคัญ เมื่อเธอโดนจูบจนเป็นลม

               “เผื่อชมพูอยากรู้ ชานนท์มันวางสายไปแล้ว หลังจากเราจูบกันไปได้นาทีกว่า” เขาไม่ตั้งใจจะพูดให้ชมพูรู้สึกผิดหรือเสียใจ แต่เขาสะใจที่ได้พูดมันออกมา ปฏิกิริยาตอบกลับของชมพูคือหน้าแดงเถือกสลับเขียวคล้ำ หญิงสาวหมุนฝายาดมปิดเข้าที่ หันไปเก็บไว้บนหัวเตียงด้านหลังที่เดิม

               “คุณตั้งใจใช่ไหม” พูดน้ำเสียงรอดไรฟัน มองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แฝงเลศนัยของอนลออกอย่างง่ายดาย

               “ใช่” ตั้งใจและอารมณ์เผลอไผลเล็กน้อย ทำเขาคุมสติไม่อยู่ ทอดสายตามองไปที่ปากสีชมพูระเรื่อ แสนนุ่มนิ่มของเธอ ชมพูเม้มปากทันที เบนหน้าไปทางอื่น ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเขาใหม่

               “คุณอยากแย่งฉันมาจากพี่ชานนท์งั้นเหรอ” ตัดสินใจถามอย่างตรงไปตรงมา 

               “พี่คิดว่าชมพูรู้อยู่แล้ว” เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง ชมพูกัดฟันกรอด ผู้ชายคนนี้นี่ เขี้ยวจริง ทำเป็นไม่รู้หน่อยได้ไหมล่ะ

               “ใครๆ ก็เดาออกทั้งนั้นนั่นล่ะ” ลอบเบ้ปาก มองมาจากดาวอังคารยังรู้เลย

               “พี่ถึงแปลกใจที่คุณยอมให้พี่ขึ้นห้องมา เอาเรื่องค่ายเพลงมาอ้าง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่เร็วไม่ช้าหากแต่ชัดท้อยชัดคำ ถ้าเอามาทำงานขายกับเธอ ลูกค้าคงแห่ซื้อเวลาโฆษณา ด้วยน้ำเสียงที่น่าฟังและหน้าตาที่ดีมากของเขา หากแต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรจะมาสนใจ ทำอย่างไรให้เขาตกหลุมคิดว่าเธอยอมนอกใจชานนท์ดีกว่า

               “คุณคงพอรู้มาบ้างว่าฉันกับพี่นนท์เคยเป็นแฟนกันมาก่อนสมัยมัธยม” เกริ่นเรื่องนี้ออกมาก่อน ซึ่งมันเรียกความสนใจจากอนลได้ดี เขามองเธอด้วยความสนใจ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มด้วยความพอใจ สมองแล่นเร็วจี๋ เพื่อแต่งเรื่องที่ผสมปนเปกับความจริงบางอย่างของเพื่อนสนิทกับแฟนให้อนลฟัง

               “ได้ยินมาเหมือนกัน”

               “ตอนนั้นที่เราเลิกกัน มันจบไม่ดีเท่าไหร่”

               “เขานอกใจ?” อนลเลิกคิ้ว ค้อมกายลงมาข้างหน้าด้วยความสนใจ ชมพูต้องหักห้ามใจไม่ให้บิดเบ้ริมฝีปากยิ้มเยาะเขา เธอเลือกจะเงยหน้ามองเพดานแล้วค่อยสบตากับเขา ทำเหมือนว่ามันเป็นเรื่องที่สุดแสนสะเทือนใจ

               “ใช่...” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามกลั้นขำ ความจริงสองคนนั้นเลิกกันด้วยความเข้าใจผิดมากกว่านอกใจ แต่ช่างมันเถอะ เธอแต่งขึ้นใหม่ให้อนลโดยเฉพาะ

               “พี่นนท์ได้เรียนมหา’ลัยในกรุงเทพฯ ในขณะที่ฉันเรียนม.6 คุณคงพอนึกออก”

               ก็พอจะเข้าใจอยู่ อนลพยักหน้า

               “เราห่างกันและเขา...” เธอหยุดเพียงเท่านั้น ให้เขาไปคิดต่อเอาเอง แน่นอนว่าอนลต้องคิดไปทางนั้นอยู่แล้ว 

               “ชมพูเลยกลับมาแก้แค้นเขา” เขาหรี่ตามองเธอคล้ายจับผิด ชมพูไม่รีบแก้ตัว ตรงกันข้าม เธอกลับถอนหายใจออกมา ซุกมือเข้ากับผ้าห่ม ซ่อนอาการสั่นของมือเอาไว้ไม่ให้เขาเห็น

               “ฉันสับสน” เหมือนกับเธอในตอนนี้ ชมพูเองก็สับสน ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองทำลงไป จะออกมาในเชิงไหน อีกอย่าง ชมพูไม่ค่อยแน่ใจในฝีมือการโกหกของตัวเองนัก เมื่อเทียบกับดาราระดับพระเอกอย่างเขาแล้ว มันคงห่างชั้นมาก เธอจึงพยายามพูดในสิ่งที่อิงกับความเป็นจริงมากที่สุด 

               “ชานนท์ดูรักคุณมาก” เมื่อนึกถึงภาพตอนที่ชานนท์ซื้อกระเป๋าให้ชมพู น้ำเสียงอนลขึ้นจมูก ไม่พอใจนัก ชมพูไม่ได้สนใจ เธอมัวแต่ค่อนขอดเขาในใจ ตาถั่ว!

               “และมันคงจะเจ็บมาก ถ้าคุณมาคบผมแทน” เขายิ้มออกมา ไม่ได้เชื่อชมพูทั้งหมดในทันที แต่ยอมรับในสิ่งที่เธอพูดมานั้นสุดแสนจะเข้าทางเขา ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมที่เขาระแวงเรื่องก่อนหน้า

               “ฉัน...” ยังไงดี ตอบตกลงไปเลยดีไหม หรือต้องเล่นตัวเสียหน่อยดี 

               “อย่างที่พี่เคยบอกชมพูไป พี่ไม่ใช่คนไม่ดีอย่างที่ชานนท์มันว่า” อนลหัวเราะออกมา เมื่อหัวคิ้วเรียวหักเข้าหากันอีกแล้ว ริมฝีปากอิ่มก็ดูจะบึนขึ้น ไม่เชื่อใจเขาอีกแล้ว วกมาพูดเองเขาทีไร ชมพูแสดงอาการต่อต้านทุกที เขาถึงยังไม่เชื่อเต็มร้อยว่าชมพูมีปัญหากับชานนท์จริง แต่ยังไงก็ไหลตามน้ำไปก่อน

               “พี่ยินดีช่วยคุณแก้แค้น” 

               “ระหว่างที่ชานนท์อยู่ต่างจังหวัด ชมพูก็คบกับพี่ไปด้วย” เขาขยายความ

               “นั่นเท่ากับฉันนอกใจเขาพี่นนท์น่ะสิ”

               “ชมพูต้องการเอาคืนชานนท์มันไหมล่ะ” เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม 

               พอเขาถามอย่างตรงไปตรงมา ชมพูก็เกิดอาการลังเล ยังไม่นับรวมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ของเขา ที่เธอเผลอสะดุดลมหายใจตัวเอง จนต้องฮุบนับหนึ่งสองสาม ไม่มีอะไรให้เดินถอยหลังกลับแล้วล่ะ

               “ลองดูก็ได้” ยอมพยักหน้ารับในที่สุด หากแต่เธอยังมีข้อสงสัยอยู่อีก

“แล้วคู่ควงคุณล่ะ”

“ช่วงนี้พี่ว่าง” อนลยักไหล่ คู่ควงคนล่าสุดของอนลเพิ่งบินกลับบ้านเกิดไป ชายหนุ่มยังไม่ได้มองใครเป็นพิเศษ ถือว่าเป็นช่วงพักก็ว่าได้ แล้วก็บังเอิญมาเจอชานนท์กับชมพูพอดี อนลยิ้มกริ่ม เขาผุดกายลุกขึ้น

               “ชมพูชวนพี่มาทานข้าวนี่ ไปทานข้าวกัน” เขายื่นมือมาตรงหน้า ชมพูไม่เห็นทางเลี่ยงจำใจวางมือตัวเองลงบนมือเขา 

               นุ่ม..

               มืออนลนุ่มกว่าเธอเสียอีก ให้ตายเถอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น