เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 11 : บทที่ 5 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ก.ย. 63

  

sds

“เรื่องนั้น....”

ชมพูนิ่งไป อนลจำได้เมื่อวันที่ไปทานอาหารญี่ปุ่นด้วยกัน ชมพูไม่ได้บอกชานนท์เอาไว้เรื่องที่นัดเจอกับเขา เรื่องค่ายเพลงนี่ก็คงเหมือนกัน

“แล้วทำไมคุณถึงช่วยพี่นนท์คะ” ถามเขากลับบ้าง เขาอาจจะกำลังคิดว่าต้อนให้เธอจนมุมอยู่ แต่เปล่าเลย พี่นนท์รู้เรื่องอยู่แล้ว ชมพูต่างหากที่เป็นฝ่ายต้อนเขา

เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง ทำเขาอยากหัวเราะออกมา เธอรู้สึกช้าไปไหมนะ แต่ก็นับว่าฉลาดที่ยังรู้จักถาม เขายกยิ้ม

“พอดีมีค่ายติดต่อมาทางพี่หนุ่ม อยากได้คนแต่งเพลง ผมเลยอาสาช่วย”

ชมพูรู้จักพี่หนุ่มจากคำบอกเล่าขอเบญญา พี่หนุ่มเป็นอดีตผู้จัดการวง HOW? ส่วนปัจจุบันก็ดูแลอนลอยู่ เรื่องที่จะไม่รู้ปัญหาภายในวงยิ่งเป็นไปไม่ได้ การจะให้อนลจัดการเรื่องให้ ดูจะไว้ใจนักแสดงตัวเองไปหน่อยไหมนะ

“คุณไม่เชื่อ”

“ค่ะ”

อนลถึงกับยิ้มกว้าง เอามือไพล่ที่หลังคอ เอนหลังพิงพนักโซฟา ชมพูมองตามโดยไม่ละสายตา

“ฉันรู้เรื่องปัญหาภายในวงมาบ้างนะคะ”

“นั่นสิ ผมเลยแปลกใจที่คุณยอมไปกินข้าวและพาผมขึ้นห้องเสียด้วย”

“ฉันไม่ได้อ่อยคุณนะ!” แม้เขาจะไม่ได้พูดไปในเชิงนั้น แต่ชมพูก็รู้เถอะ ว่าเขาต้องคิด อนลขำอีกแล้ว เธอเผลอยื่นปากอย่างแสนงอน เขาเห็นทุกการกระทำของชมพูและอยากจะงับปากอิ่มนั่นด้วยความมันเขี้ยวเสียจริง

“โอเคไม่ได้อ่อย” เขายกมือคล้ายยอมแพ้ นัยน์ตาวาววับ นั่นทำให้ชมพูหน้าตึง

“ฉันก็แค่..” แค่อะไรล่ะ วางแผนให้คุณตกหลุมรักฉันงั้นเหรอ กลายเป็นชมพูหาเหตุผลให้ตัวเองไม่ได้ อนลมองอยู่ตลอด เขายิ้มกริ่มเมื่อชมพูนิ่งไป มันเป็นสัญญาณของการเดินมาถูกทางใช่หรือไม่

“ผมไม่ได้ไม่ดีเหมือนอย่างที่ชานนท์เล่าแล้วกัน” เขาดูจะถือดีไปสักหน่อยเมื่อพูดเรื่องนี้ ชมพูเบะปาก ซึ่งมันทำให้อนลรู้ว่าชมพูไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดมากนัก

“คุณดูจะเข้าข้างแฟนตัวเอง”

“ก็นั่นแฟนฉัน”

“อ้อ” เขาทำหน้าเหมือนจะเข้าใจ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอ โซฟาหนังขนาดสองที่นั่งไม่ได้ใหญ่มากนัก ชมพูจึงไม่มีพื้นที่ให้หนีมากนัก

“ผมเลยอยากให้คุณได้รู้จักตัวตนผมจริงๆ ไง” นัยน์ตาพราวเสน่ห์ของเขา ส่องประกายระยิบระยับ ช่วยไม่ได้เลยที่ชมพูจะต้องรีบหลบสายตา

“ปกติแฟนคุณมาวันไหน”

เอ๊ะ! พี่นนท์มาวันไหนงั้นเหรอ คราวนี้ชมพูหน้าตาตื่นแบบปิดไม่มิด พี่ชานนท์เคยมาหาเธอที่ไหนกัน เรื่องนี้ชมพูไม่ได้คิดมาไว้ก่อนด้วย

“อย่าบอกว่าทั้งเดือนเขาไม่มาหาคุณเลย” หรี่ตามองหญิงสาว อาการเงียบของเธอทำให้เขาเดาไปในทางนั้น ยังไม่ขยับกายถอยหลังไปไหน เขาชอบอยู่ใกล้ชมพูอย่างนี้ ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ออกจากกายเธอด้วย

“งั้นก็ดีสิ เราจะได้ทางสะดวก”

“ทางสะดวกอะไร”

 

อนลหัวเราะในลำคอไม่ตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้อง ชมพูมองตามอย่างระแวดระวัง อนลเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว

“ผมเพิ่งสังเกต ห้องคุณไม่มีรูปชานนท์เลยนะ”

ชมพูใจหายวาบ หญิงสาวลืมเรื่องนี้ไปสนิท อย่างที่ตั้งบนตู้หนังสือ หรือบนชั้นก็เป็นรูปครอบครัวกับเพื่อนสนิท ไม่มีพี่นนท์เลยสักรูป

“เดี๋ยวนี้เขาเก็บในมือถือกันค่ะ” แก้ตัวน้ำขุ่นๆ โทรศัพท์มือถือยังอยู่ในกระเป๋าที่เขาซื้อให้

“อ้อ...” เขายอมถอยกลับมานั่งดีๆ ให้เวลาชมพูหายใจหายคอได้สะดวก หากแต่ก็ไม่ได้นาน

“แต่ห้องแฟนคุณยังมีรูปคุณเลยนะ ขนาดเลิกกันไปแล้ว เมื่อสมัยม.ปลายใช่ไหม”

รูปครอบครัวเบญญากับชานนท์บนชั้นทีวี ชมพูเหงื่อแตกพลั่กใจลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จำรูปที่อนลพูดถึงได้ขึ้นใจเชียวล่ะ แม้จะผ่านมาหลายเดือนที่ได้เข้าไปห้องพี่ชานนท์ เมื่อครั้งนัดเจอเบญญา

“คุณรู้ได้ไงคะ” ทำใจดีสู้เสือ มือสองข้างวางบนตัก กำชายกางเกงเอาไว้ สิ่งที่ชมพูเชื่อที่สุดก็คือ เขาไม่ได้เห็นมันกับตาตัวเองหรอก ทว่าฟังมาจากใครนี่สิ เธอไม่รู้

“มีคนบอกผมมาน่ะ” เขาไม่ได้ตั้งใจจะจับผิดชมพูหรอกนะ เพียงแต่คิดไปคิดมาแล้ว เรื่องนี้มีช่องโหว่อยู่มาก เมื่อมาพิจารณาดีๆ แล้ว เขากำลังพลาดอะไรบางอย่างไป อนลพิงกายเข้ากับโซฟา มองท่าทีตื่นตัวของชมพู ไม่ต่างจากแมวน้อยที่กำลังตกอยู่ในอันตราย แต่ก็มองเขาอย่างระแวดระวังและพร้อมสู้

น่าเอามาเลี้ยงเป็นแม่เสือจริงเชียว

“ผมว่าคุณโทรหาชานนท์ดีกว่า”

“โทรทำไมคะ” ชมพูเผลอขึ้นเสียง เรียกรอยยิ้มขำขันจากอนล

“บอกชานนท์เรื่องเอกสารค่ายเพลงไงครับ หรือว่าชมพูมีอะไรปิดบังพี่อยู่” เขาแทนตัวเองว่าพี่ ชมพูหรี่ตาอย่างจับผิด เขารู้ได้ไงว่าเป็นพี่เธอ

“ผมรุ่นเดียวกับชานนท์มันนะ ชมพูต้องเรียกพี่ว่าพี่สิ” คราวนี้หญิงสาวเบะปากทันที ไม่อยากเรียกเลยสักนิด ลืมแผนที่วางไว้ ลืมหมดทุกอย่าง เมื่อจวนตัวจะถูกจับได้อย่างนี้

“ไม่โทรเหรอครับ” เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง แน่นอนว่าชมพูยิ่งหน้าบึ้งเข้าไปใหญ่

“ไม่โทรค่ะ”

“งั้นพี่โทรเองนะ” ทำท่าจะหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง

“เอ๊ะ!” ชมพูขมวดคิ้วใส่อนล เขามาตีรวนอะไรใส่เธอเนี่ย

“คุณต้องการอะไรกันแน่คะ”

“บอกตามตรงนะ พี่ชักไม่มั่นใจว่าชมพูเป็นแฟนไอ้ชานนท์จริงหรือเปล่า” คราวนี้ชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกรอบ ชมพูเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน เธอไม่ถอยหนี ทั้งยังจ้องตาเขาตอบด้วย

“นั่นมันเรื่องของคุณ” เขารวนเธอได้คนเดียวเสียเมื่อไหร่ล่ะ

“งั้นเหรอ” เขาแสร้งทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกรุ้มกริ่ม มองเธอนิ่งๆ ไม่พูดอะไร นั่นเท่ากับกดดันเธอให้โทรหาพี่นนท์ไหมล่ะ เธอแค่ต้องทำให้อีกฝ่ายเชื่อใช่ไหมว่าเป็นแฟนพี่ชานนท์จริงๆ

“แค่จะคุยกับพี่นนท์ใช่ไหม ฉันโทรให้!” หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงมากดโทรหาพี่ชานนท์ ดีที่อีกฝ่ายให้เบอร์โทรเธอไว้เผื่อติดต่อหา เสียงรอสายดังได้ไม่นาน พี่นนท์ก็รับโทรศัพท์

“ว่าไงครับน้องชมพู” ชมพูเผลอเอียงคอมองโทรศัพท์บนโต๊ะรับแขกด้วยความสงสัย ทำไมเสียงพี่ชานนท์ถึงดูอ่อนหวานกว่าปกติ ชมพูกำลังชิงจะพูดอะไรก็ได้ที่สื่อให้พี่นนท์รู้ว่าอนลอดีตเพื่อนร่วมวงเขาฟังอยู่

“พี่นนท์” เธอเองก็ต้องพยายามบีบเสียงให้ออดอ้อนเข้าไว้ เธอเพ่งสมาธิไปกับเรื่องตรงหน้าจนลืมสังเกตคนข้างกายที่ขยับเข้ามาใกล้ วาดแขนขึ้นสูง กระทั่งวางบนเอวชมพู

“คุณ!” ชมพูกระซิบเสียงลอดไรฟัน ไม่อยากให้ปลายสายเข้าใจผิด อนลเลิกคิ้ว ทำหน้าแปลกใจใส่เธอ แต่ไม่ยอมปล่อยมือออกจากเอวเธอสักนิด

“ว่าไงชมพู คิดถึงพี่เหรอ”

ขนลุก.. ชมพูขนหัวลุกเลยทีเดียวล่ะ ยามได้ยินคำพูดของพี่นนท์ ส่วนคนที่ตีเนียนกอดสาวนั้นหน้าตึง เผลอโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้เข้ามาใกล้มากขึ้น จนชมพูเบียดร่างจนแทบจะขึ้นไปเกยบนตักอนลอยู่แล้ว

“เอ่อ หนู” พยายามจะตอบ อนลจะได้เชื่อและวางไปสักที กระทั่งเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา อนลเองกำลังมองมาที่เธอพอดี ชมพูไม่เคยสังเกตเลยว่าสีตาของอนลมันไม่ใช่สีดำสนิท หากแต่ออกน้ำตาลเข้ม มันทำให้ดวงตาเขาดูหวานกว่าที่ควร และมันเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กระทั่งสัมผัสนุ่มหยุ่นแตะบริเวณริมฝีปากตัวเอง ชมพูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทำอะไรไม่ถูก เธอเคยจูบ เคย แม้จะไม่มีประสบการณ์มากนัก แต่มันไม่เหมือนครั้งนี้เลย

สองมือกำชายเสื้อแน่น ยามอนลขบเม้มริมฝีปากของเธอ ชมพูควรทำอย่างไรต่อดี เธอต้องผลักเขาออกไปสิ ร่างกายเธอเบาหวิวเหลือเกิน มือไร้เรี่ยวแรงไปหมด เขาดูดดุนริมฝีปากเธออย่างค่อยเป็นค่อยไป ผู้ชายคนนี้เชี่ยวชาญ ชมพูรู้ มันไม่เงอะงะเหมือนจูบแรกที่เธอพบเจอ

“ชมพูครับ ชมพู”

เหมือนเธอได้ยินเสียงเรียกมาจากที่ไหนไกลๆ ชมพูหาที่มาของเสียงไม่เจอเลย กระทั่งทุกอย่างดับลง

 

TALK

อนล! ทำอะไรชมพูน่ะ ชมพูเป็นลมเลย

วันนี้และพรุ่งนี้ฝนคงตกทั้งวัน ออกไปข้างนอกก็ดูแลสุขภาพใส่เสื้อกันนกันด้วยนะคะทุกคน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น