เกมรักพ่ายหัวใจ (E-Book)

ตอนที่ 13 : บทที่ 6 - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 ก.ย. 63

  

sds

นุ่ม..

มืออนลนุ่มกว่าเธอเสียอีก ให้ตายเถอะ

“คุณใช้แฮนด์ครีมอะไร ทำไมมือนุ่มจัง” เขาจูงมือเธอเดินไปเปิดประตูกระจกกั้นระหว่างห้องนอนกับห้องอีกฝั่ง

“แบรนด์ที่พี่เป็นพรีเซนเตอร์น่ะ เดี๋ยวไว้ผมเอามาให้” ไม่เคยมีใครทักอนลเรื่องนี้เลย ต่างจากชมพูที่ดูจะสังเกตเห็นเรื่องนี้เอาง่ายๆ แค่เพียงสัมผัสแรก ทั้งยังเคร่งเครียดเอามากๆ

“ขอบคุณ บอกยี่ห้อมาก็ได้ เกรงใจ”

“ของฟรีนะ”

“ได้” ผู้หญิงทุกคนชอบของฟรี ยิ่งผู้หญิงต้องจ่ายเงินคอนโดทุกเดือนด้วยแล้ว อะไรประหยัดได้ก็ประหยัดดีกว่านะ

“อ้อ ฉันซื้อส้มตำมานะคุณ กินได้ไหม” ส้มตำปลาร้าเสียด้วยสิ ยืนมองเขานั่งบนเก้าอี้ทานข้าวด้วยสายตาไม่แน่ใจ อนลเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน

 

เมื่อคืนกว่าอนลจะกลับก็เกือบสามทุ่ม เขาอยู่ทานส้มตำเป็นอาหารเย็นกับเธอ ด้วยการสั่งอาหารไทยร้านผังผ่านแอปพลิเคชันหนึ่งให้มาส่ง เป็นการทานอาหารที่เขาแบ่งให้เธอทานด้วย ส่วนเธอไม่ต้องแบ่งให้เขา เพราะเขาทานไม่เป็น ดีหน่อยที่พระเอกดังไม่บ่นเรื่องกลิ่น ที่จริงปลาร้าร้านนี้กลิ่นไม่แรง ทั้งยังต้มสะอาด ชมพูถึงกินได้ เธอไม่ชอบกลิ่นที่แรงเกินไป หลังทานเสร็จเขาจึงกลับไป

Rrrrr

คนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่น แม่คนที่สองของเธอเอง ชมพูกดรับโทรศัพท์ทันทีในสภาพเพิ่งตื่นนอน น้ำยังไม่ได้อาบ แม้แต่แปรงฟันก็ยังไม่ได้แปรง

“ฮัลโหล”

“ไง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น โทรไปหาตั้งหลายรอบก็ไม่รับ” แม่คนที่สองให้ศีลให้พรทันทีที่ชมพูกดรับโทรศัพท์

“เปล่า” ให้ตายก็ไม่บอกเบญญาหรอก เดี๋ยวโดนบ่นอีก ให้เป็นความอัปยศของเธอคนเดียวดีกว่า นึกไปถึงตอนโดนเขา.... ส่ายหัว ไม่เอาไม่คิด

“พี่นนท์บอกอยู่ดีๆ แกก็เงียบไปเลย เขาไม่ให้ฉันโทรกลับ บอกว่าเป็นเวลาส่วนตัวของแก แต่ฉันไม่ยอม”

คำว่าเวลาส่วนตัวที่ออกมาจากปากเบญญา ทำชมพูหน้าแดงเถือก มั่นใจเลยว่าพี่นนท์ ‘รู้’

“อื้อ”

“ตกลงอนลทำอะไรแกหรือเปล่า”

“เปล่า” ตอบปลายสายทันควัน ออกจะเร็วเกินไปด้วยซ้ำ กระทั่งเบญญายังเงียบลง แต่เบญญาก็ฉลาดพอจะไม่ถามต่อ

“งั้นเรื่องที่แกล้งเป็นแฟนพี่นนท์ล่ะ ยังจะทำอยู่ไหม”

“เดินมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องไปต่อสิ” ไม่มีอะไรให้ถอยหลังกลับแล้ว

“อ้อ ฝากขอบคุณพี่นนท์ด้วยที่เมื่อคืนยอมแสดงละครกับฉัน”

“หึ! พี่นนท์กระตือรือร้นจะตาย ไม่ใช่ยอมหรอกนะ อยากเล่นด้วยซ้ำ”

ได้ยินเสียงพี่ชานนท์ดังแทรกมาจากปลายสาย โวยวายว่าเปล่า ไม่ได้อยากเล่นเลย ชมพูถึงกับหลุดหัวเราะออกมาบ้าง

“แสดงว่าแผนการเป็นไปด้วยดีล่ะสิ” เบญญาฟังจากน้ำเสียงของชมพูแล้ว ดูจะเป็นไปด้วยดี

“อื้อ ก็ดี” ออกจะดีเกินไปด้วยซ้ำ ครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนจะได้ยินสียงกุกักจากปลายสาย ตามด้วยคำทักทายจากพี่นนท์

“มันเชื่อไหม” ‘มัน’ ที่ว่า ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร

“ก็เชื่อค่ะ”

“ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะชมพู จำที่พี่เคยบอกได้ไหม” เรื่องเมื่อคืน ชานนท์รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงอยากย้ำให้ชมพูฟังอีกครั้ง อนลมันไม่ปล่อยให้เราจับได้ง่ายๆ หรอกนะ

“จำได้ค่ะ”

“เห็นท่าไม่ดีก็ถอยออกมาซะ มันกัดไม่ปล่อยนะไอ้นี่น่ะ”

ชมพูเชื่อ เพราะขนาดพี่นนท์ไปอยู่ต่างจังหวัด อนลยังคิดแค้นอยู่เลย ถ้ามีปัญหาขึ้นมา ก็แค่บอกอนลไป เธอเลือกชานนท์ไปก็จบ

“อ้อ หนูโกหกเรื่องรายละเอียดเป็นแฟนพี่นนท์ไปด้วยค่ะ” ชมพูเล่าเรื่องที่แต่งขึ้นให้ทั้งสองคนฟังคร่าวๆ โดยตัดส่วนที่ไม่จำเป็นออกไปหมด โดยเฉพาะเรื่องจูบ โดยลืมบอกเรื่องรูปที่อนลทราบไปเสียสนิท

“ถ้ามันให้พี่หนุ่มมาถาม พี่จะตอบไปตามนี้เหมือนกัน” ชานนท์ไม่มีปัญหาเรื่องนี้เลย มันแทบไม่ต่างจากเรื่องของเขากับเบญญา แค่เขาไม่ได้นอกใจน้องเท่านั้นเอง

“ถ้าพี่มีขึ้นไปกรุงเทพฯ จะทักไปนัดเจอนะ มันจะได้ไม่สงสัย”

“ขอบคุณมากค่ะพี่นนท์”

“ต้องทำกันขนาดนั้นเลยเหรอคะ” เบญญาฟังสองคนโต้ตอบเข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ยแล้วอยากถอนหายใจออกมา คนหนึ่งก็อยากเอาคืนเพื่อน อีกคนก็ใช่ย่อย

“น่าแก”

“ถ้าโดนจับได้ไม่แย่หรือไง”

“มีทางออกน่า” ปลอบใจเพื่อน เบญญาเลยได้แต่ปล่อยไปก่อน น้ำกำลังเชี่ยว เอาเรือไปขวางมีแต่พังเท่านั้น

“แล้วหยุดเสาร์อาทิตย์ไปไหนหรือเปล่า” เปลี่ยนเรื่อง

“ไม่ไปอะ จะนอนอืดอยู่ห้อง” ไม่มีอารมณ์ไปไหนทั้งนั้น

“อนลไม่ชวนไปไหนเหรอ”

“ไม่นะ” เธอไม่รู้ตารางงานเขาด้วยสิ เราคุยกันต่ออีกสักพักถึงวางสายไป

ชมพูโยนโทรศัพท์ไปวางบนเตียง ปีนข้ามเตียงไปเปิดผ้าม่านให้แสงสว่างจากภายนอกเข้ามาในห้อง แดดในเวลาสายของวันนั้นร้อนจนแทบจะแผดเผาทุกอย่าง ชมพูหยีตา ปล่อยผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวลงมาเพื่อกรองแสง ส่วนผ้าม่านสีน้ำตาลอ่อนนั้นเปิดกว้าง

จากนั้นจึงไปจัดการอาบน้ำและหาข้าวมื้อเช้าทานอย่างไม่รีบร้อน อาหารเช้าของชมพูเป็นอาหารง่ายๆ อย่างอาหารแช่งแข็งเหมือนเคย เธอนั่งทานข้าวไปดูโทรทัศน์ไป ทำสมองให้ปลอดโปร่ง ระหว่างนั้นโทรศัพท์เครื่องบางก็กรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง มันเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา กระนั้นชมพูก็ยังหยิบมันขึ้นมารับสาย ทั้งที่ตายังจับจ้องไปยังทีวี

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีครับชมพู” แค่ขึ้นมาประโยคแรก ชมพูก็จำได้ทันทีว่าปลายสายคือใคร ตากลมวาววับ วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ คอตั้งรอฟังว่าอนลจะพูดอะไร

“เสาร์อาทิตย์นี้พี่มีงานที่ต่างจังหวัด กว่าจะได้กลับก็วันจันทร์”

“อ้อค่ะ”

“ชานนท์มันจะขึ้นมาหาชมพูไหม” ถ้ามันมา เขาคงไม่รีรอที่จะเทงานมาหาชมพู

“ไม่ค่ะ” จะดูห้วนไปหรือเปล่านะ “พี่นนท์มีไปเล่นดนตรีแทนคนในวงพี่พีทค่ะ” น่าจะดูเป็นข้ออ้างชั้นดี คนเป็นแฟนกันต้องอยากมาหากันบ้างแหละ จะบอกว่าพี่นนท์ไม่มาเฉยๆ คงไม่ได้

“พี่พีท” ใครอีกเนี่ย คนที่กำลังนั่งรถไปขึ้นเครื่องถึงกับขมวดคิ้ว

“เพื่อนร่วมวงพี่นนท์สมัยมัธยมค่ะ ร้องเพลงเพราะมากนะคะ” ร้องเพราะพอๆ กับอนลเลย ชมพูไม่อยากพูดประโยคหลังสักเท่าไหร่ แต่เสียงที่เต็มไปด้วยความชื่นชมคนชื่อพีท อนลรับรู้ได้ทันที

“พี่ควรรู้อะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนชื่อพีทนี่ไหม”

ชมพูนิ่วหน้า เขาต้องรู้อะไรเพิ่มล่ะ เช่นเธอเคยตามกรี๊ดพี่พีทหน้าเวทีโรงเรียนงั้นเหรอ

“ไม่มีค่ะ”

“งั้นเหรอ” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ชมพูกำลังคิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า

“ชมพูอยากไปภูเก็ตไหม?”

“ภูเก็ต?”

“พี่ไปถ่ายแบบที่นั่น ไหนๆ เสาร์อาทิตย์ชมพูก็ว่างไม่ใช่เหรอ” ทำอย่างนี้เขาจะได้มั่นใจด้วย ต่อให้ชานนท์ขึ้นมาก็ไม่เจอชมพู

เธอควรจะไปกับเขาดีไหมนะ

“เรามาเริ่มแผนกันดีกว่า” พอเขาเอาเรื่องนี้มาอ้าง ชมพูเลยได้แต่ตอบตกลงและลุกขึ้นไปเก็บข้าวของแบบฉุกละหุกสุดๆ

 

TALK

ขอบคุณนักอ่านที่ทักเข้ามาเรื่องชื่ออนลนะคะ เน่เผลอเขียนเป็นชานนท์ 

แก้ไขเรียบร้อยแล้วค่า 

ขอบคุณจ้า
คิดถึง

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น