TIN | ธีร์อิน [สำนักพิมพ์ 2U] , E-Book

ตอนที่ 4 : TIN : 04 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79,376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,609 ครั้ง
    30 มี.ค. 62

TIN : 04

พี่มาเยี่ยมครับ 







          “อย่างที่คอยบอกว่า เราจะมีไปทำกิจกรรมข้างนอก...”  แทบไม่มีสติฟังอะไรที่เจ๊ออย รุ่นพี่หลายปีที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลการประกวดดาวเดือนพูดอยู่เลย ผมเหมือนกำลังเหม่อเพื่อรอเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ตลอดเวลา

         บ่ายโมงตรงเป็นเวลาปล่อยพัก ก่อนที่จะมีการทบทวนเรื่องนู่นนี่มากมาย และในส่วนของโทรศัพท์ผมก็ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม

         เห้อ

         “เป็นอะไรเปล่าครับพี่

         “ทำไมไม่ไปโรงเรียน

         “อะไรนะครับ  สิบ รุ่นน้องเดือนคณะวิศวะที่จับได้รุ่นพีจากบริหารอย่างผมให้เป็นคนดูแล กำลังมองมางงๆ

         เปล่าๆผมบอกปัด จับช้อนพลาสติกคันบางๆตักข้าวเพื่อตัดบทสนทนา

         ตึ่ง!

         มือผมล้วงโทรศัพท์อย่างไวทันทีที่เสียงแจ้งเตือนดังเข้ามา ท่าทีร้อนลนของผมทำเอาสิบและน้องผู้หญิงอีกคนที่จำชื่อไม่ได้มองแบบไม่เข้าใจ

         ยินดีด้วยค่ะ คุณได้รับบริการ...

         มันใช่เวลาไหมเนี่ย!

         ภายนอกคือผมนั่งจับโทรศัพท์มือหนึ่งอีกมือถือช้อน นิ่งๆตามประสาการกินข้าวกับคนไม่สนิท แต่ภายในใจผมตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ข้อความนั่นผมคิดอย่างเดียวคือจะมาจากธีร์ ผลสรุปคือจากศูนย์อะไรก็ไม่รู้ แถมยังไม่ได้จริงๆด้วย  

         พี่อินมีอะไรหรือเปล่าครับสิบถาม

         ไม่นะ ทำไมเหรอ  ผมถามต่อ ไม่รู้ว่าท่าทางตัวเองมันชัดเจนเหมือนคนมีอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ

         “พี่เหมือนคิดอะไรอยู่อะครับ ให้ผมช่วยคิดไหมครับ รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ใช้บนเวทีตอนประกวดรอบคณะถูกส่งมาให้  ผมอมยิ้มกลับตามด้วยส่ายหน้าเบาๆ

         ไม่เป็นไรครับ

         “ถ้าไม่สบายใจก็บอกผมนะ

         “ครับ

         “โอ้ย เหม็นความรัก!”   หน้าผมหันตามเสียงข้างหลัง โต๊ะของพวกรุ่นพี่ปีสูงทั้งชายจริง หญิงจริง และชายไม่จริงกำลังมามองที่ผมกับสิบ หวานกันเกรงใจน้องกริ๊งตรงนั้นด้วยค่ะ

         “น้องกริ๊งมานั่งกับแม่นี่มา  กริ๊ง คือชื่อของน้องดาวจากคณะเดียวกับสิบ พอพี่พวกนั้นเอ่ยเธอก็ลุกไปเลย โดยไม่ลืมก้มหน้ายิ้มๆมาให้ ทั้งโต๊ะก็เลยเหลือแค่ผมกับสิบ

         เห้อ

         ถ้าพี่อินไม่โอเคผมย้ายก็ได้นะครับ

         “เปล่าๆ ไม่ขนาดนั้น ผมยิ้ม ไม่ได้ขนาดนั้นจริงๆ ผมชินแล้วกับอะไรแบบนี้ และไม่คิดว่ามันน่าโมโหหรือรำคาญด้วย ออกจะน่ารักเสียด้วยซ้ำ ยิ่งเป็นตอนผมกับเกวโดยจิ้นให้เป็นแฟนกัน คือตลกมากๆ ส่วนไอ้เกวก็วิบไปเลย

         ดีจังครับ

         “อืม ผมขานแล้วก้มทานข้าวต่อ โทรศัพท์ยังคงไม่ได้วางลง เลื่อนไปในเบอร์โทรเผื่อผมจะได้ลองโทรหาธีร์บ้าง

         เดี๋ยว

         ผมมีเบอร์คุณเบลล์นี่หน่า

         สิบ... พี่ไปคุยโทรศัพท์แปบหนึ่งนะ

         “งั้นเดี๋ยวผมเก็บให้

         “อื้อ ขอบคุณนะ ว่าจบผมก็ยิ้มให้สิบ พลางเดินเอาโทรศัพท์แนบหูหมายเลขคุณเบลล์ หันไปยิ้มนิดหน่อยให้กับกลุ่มที่แซวเชิงขออนุญาตออกมา

         [สวัสดีครับคุณอิน มีอะไรหรือเปล่าครับปลายสายเอ่ยขึ้นนุ่มๆ       

         “วันนี้ธีร์ไม่ไปโรงเรียนเหรอครับคุณเบลล์

         [อื่อ..เดี๋ยวนะครับ]  สัญญาณพักสายดังตามต่อมา ผมกำลังจะยกโทรศัพท์ลง แต่คุณเบลล์กลับมาเสียก่อน [ครับ แม่บ้านอกว่าคุณหนูไม่สบาย เพราะว่าเมื่อวานโดนฝนตอนจะเข้าบ้านนะครับ]

         “อ่อ..

         [ทำไมเหรอครับ]

         “เพื่อนธีร์ถามมาน่ะครับ เขาไม่เห็นธีร์ไปโรงเรียนแล้วครูโทรหาที่บ้านก็ไม่มีใครรับ ผมนึกได้ว่ามีเบอร์คุณเบลล์เลยโทรหา

         [ที่บ้านมีแค่พวกแม่บ้านน่ะครับ ส่วนผมกับคุณธันออกมาทำธุระที่ภูเก็ตตั้งแต่เย็นเมื่อวาน กว่าจะเสร็จก็คงจะวันจันทร์คุณเบลล์บอก

         แล้วทำไม.. ผมลังเล ควรถามหรือไม่นะ ทำไมพวกแม่บ้านไม่มารับสายละครับ จะได้รู้ว่าธีร์ไม่สบายถึงไม่ไปโรงเรียน พอไม่รู้แบบนี้แล้ว..แล้ว..

         [ทำไมเหรอครับ]

         “เป็นห่วงน่ะครับ  รู้ยุบยิบแปลกๆแฮะที่พูดคำนี้ออกไป แถมยังร้อนๆอีกต่างหาก เป็นอะไรละเนี่ย

         [อ่อ.. พวกแม่บ้านส่วนใหญ่จะอยู่บ้านเล็กกันน่ะครับ ไม่มีใครอยู่ที่บ้านใหญ่รู้สึกไปเองไหมไม่รู้ น้ำเสียงคุณเบลล์ดูผ่อนคลายลงเยอะ  [ไปเยี่ยมก็ได้นะครับคุณอิน]

         “จะดีเหรอครับ ไม่มีผู้ใหญ่อยู่บ้านแบบนั้น

         [คุณอินไปดูคุณหนูไม่ใช่เหรอครับ ผู้ใหญ่จะอยู่ไม่อยู่แล้วเกี่ยวอะไร]

         “คุณเบลล์.. ผมเกรงใจคุณอา

         [ไม่เป็นไรหรอก คุณอินไปผมว่าคงจะดีมากๆ อย่างน้อยคุณอินก็น่าจะดูคุณหนูได้]

         “ครับ? ผมงง หมายความว่ายังไงกัน อย่างน้อยผมก็ดูแลธีร์ได้?

         [คุณอินไปที่บ้านก็รู้ครับ]

         “คุณเบลล์...

         [ถ้าไม่สะดวกขับรถมาผมให้คนขับรถไปรับได้นะครับ

         “ไม่เป็นไรครับๆ เดี๋ยวผมขับรถไปเอง 

 

 

 

 

 

          

                   พอเสร็จการดูแลน้องๆประกวดตอนประมาณบ่ายสาม ออกจากมหาลัยมายังบ้านสุดหรูใจกลางเมืองห่างจากมหาลัยผมนิดเดียว  ขับรถประมาณ 15 นาทีเท่านั้น ผมรู้สึกคุ้นที่นี่มากเพราะเวลาผ่านไปผ่านมาก็มักคิดเสมอว่าหลังใหญ่ขนาดนี้จะเป็นของใคร ในวันนี้ก็ได้ทราบแล้วหลังจากขับรถตามแบบโลเคชั่นที่เบลล์ส่งมา

         พอคิดแล้วก็ไม่แปลกหรอกครับ คุณอาธันก็เป็นหนึ่งในนักธุรกิจอายุน้อยที่ประสบความสำเร็จระดับโลกคนหนึ่ง

         สวัสดีค่ะ คุณอินหรือเปล่าคะหญิงวัยกลางคนในชุดสบายๆเสื้อสีขาวกับผ้าถุงลายพื้นเมืองเอ่ยถามผม เธอยกมือไหว้ขึ้นมาทำเอาผมไหว้กลับแทบไม่ทัน

         “ใช่ครับ

         “คุณเบลล์บอกดิฉันไว้ว่าคุณจะมา เธอบอกต่อ มาพบคุณธีร์ใช่ไหมคะ

         “ครับ เห็นว่าเขาไม่สบาย เลยมาเยี่ยมน่ะครับ

         “อ่อ...”  สีหน้าเธอดูตื่นตระหนกแปลกๆ เหมือนกับว่าการจะมาเยี่ยมธีร์ไม่ใช่เรื่องธรรมดาซะอย่างนั้น

         ทิ้งความสงสัยไว้ เดินตามขึ้นมาจนถึงชั้นสองของบ้าน หยุดที่หน้าประตูไม้สีน้ำตาลเรียบหรูแบบในละคร เธอทำหน้าไม่มั่นใจอีกครั้ง มองผมสลับกับประตูห้องอยู่ไม่หยุด จนผมต้องเอ่ยถาม

         มีอะไรหรือเปล่าครับ

         “คุณจะมาเยี่ยมคุณธีร์จริงๆเหรอคะ” 

         จริงครับ

         “เอ่อ..จริงแน่นะคะ

         “จริงสิครับ ทำไมเหรอครับ

         “คือคุณธีร์แกไม่ชอบให้ใครยุ่งตอนป่วยน่ะค่ะ ผมพยักหน้ารับ เหตุผลก็เหตุผลธรรมดา บางทีผมก็เป็นเพราะมันไม่สบายตัว นิดหน่อยก็เหนียวตัวแล้ว เวลามาใครมายุ่งมากๆก็หงุดหงิดเหมือนกัน เอ่อ.. ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ตะโกนดังๆเลยนะคะ

         “ครับ.. ได้ครับ ถึงจะไม่เข้าใจแต่ผมก็ขานรับยิ้มไป เดินผ่านประตูที่ถูกเปิดและปิดโดยหญิงคนนั้น

         ห้องนอนสีครีมสบายตากว้างขวางมากเมื่อเทียบกับหอพักของผม รอบๆห้องไม่มีอะไรตกแต่งมากมาย นอกตู้ และชั้นต่างๆ มุมคุ้นตาที่สุดคงจะเป็นโต๊ะอ่านหนังสือของธีร์ที่เห็นทุกคืนก่อนนอน ตรงกลางห้องมีเตียงสีน้ำเงินขนาดใหญ่ กำลังรองรับร่างที่หายใจสม่ำเสมอของคนตัวใหญ่

         ผมหยุดตรงหน้าธีร์ที่นอนตะแคง กำลังจะถือวิสาสะแตะมือบนหน้าผากขาว ทว่า... ธีร์ก็เป็นฝ่ายแตะต้องผมก่อน

         พรึบ!

         อึก!”  มือใหญ่ของธีร์กระตุกหัวไหล่ผมให้ล้มลงบนเตียง ต่อมาคือผมร้องขึ้นมาอย่างทรมาน มือทั้งสองข้างยกขึ้นจับสองข้างของเขาที่กำลังกำอยู่ที่คอโดยที่เจ้ายังเหมือนปรับสายตาไม่ได้       ธีร์..อึก..พี่เอง เอ่ยอย่างยากลำบาก นอกจากธีร์จะบีบคอผมอยู่ตัวเขาทั้งตัวยังทับผมด้วย แต่ก็ไม่ละความพยายามที่จะให้คนป่วยได้สติอึก..พี่..พี่อิน

          วุ่นว-----“  เสียงที่ขาดหายพร้อมกับดวงตาที่เปิดกว้าง แววตานิ่งๆฉายแววตกใจอย่างปิดไม่มิด อิน!”  ตาคมเบิกกว้างบอกว่าเจ้าตัวตกใจมากที่เห็นผม แรงบีบรอบคอหายไปแล้วคงไว้แค่ผลจากแรงสัมผัสให้ปวดตึบๆ ผมยังไม่ได้ทันได้ขยับ ธีร์ก็รั้งผมให้นั่งพิงกับหัวเตียง โดยมีเขายืนอยู่ข้างเตียง

         ท่าทางตอนนี้เหมือนธีร์มาเยี่ยมผมที่ป่วยมากกว่า

         มาได้ไง

         “แปบนึง.. ผมยกมือขึ้นห้ามกลางอากาศ อีกข้างจับคอตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นรัว เมื่อกี้ผมเกือบจะหมดความพยายามแล้วปล่อยให้เขาบีบไปอยู่แล้ว เรี่ยวแรงผมหายไปหมดสิ้นจนรู้สึกปวดไปหมดไม่ใช่เพียงที่คอ 

         เจ็บเหรอ

         “.. ไม่ตอบให้คนเป็นเด็กรู้สึกผิดกว่าเดิม เลือกที่จะนั่งบีบๆนวดๆอยู่แบบนั้น ลมหายใจผมยังกระท่อนกระแท่นจนสัมผัสได้เอง แปบนะธีร์..

         “อิน..ขอโทษ

         “ไม่..อึก เป็นไร

         “เจ็บมากเหรอ” 

         “แค่.  ผมไม่ทันจบอ ปากผมก็บี้ไปกับหน้าท้องแข็งภายใต้เสื้อยืดสีน้ำเงิน

         ธีร์กำลังกอดผม

         “ไม่รู้ว่าเป็นอิน บอก มือใหญ่ทั้งสองข้างกระชับเข้าแน่นๆ แล้วลูบอยู่ที่หลังเหมือนกับกำลังเรียกขวัญให้ผม ขอโทษ

         “พ..พี่ไม่เป็นไร ตอบกลับไปอย่างกระแท่นกระท่อน ความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจแบบเมื่อครู่เลยจริงๆ เว้นแต่ว่า..แบบรู้สึกดีกว่าเยอะ 

         “ขอดู อ้อมกอดอุ่นออก ธีร์ย่อตัวลงตรงข้างเตียง ใช้มือดันคางของผมด้วยสัมผัสมือบางเบาราวกับกลัวจะเจ็บ  ผมโอกาสได้สบกับแววตาทีรู้สึกผิดนั้นอีกครั้ง ยิ่งทำให้ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าผมไม่เป็นอะไร  แดง

         “เหรอ ผมเอ่ยยิ้มๆเหมือนกับเรื่องปกติ ยกมือคลำรอบคอตัวเองตามสัญชาตญาณ พี่ไม่เป็นไร

         “แดง

         เดี๋ยวก็หายครับ

         “ปวด? คำถามสั้นๆมาพร้อมกับท่าเอียงหัว ผมส่ายหน้ายิ้มๆเหมือนเดิม เผื่อไว้ ว่าแล้วเขาก็หันเตรียมเดินออกจากห้อง มือไวของผมคว้าที่ท่อนแขนนั้นเอาไว้

         ไปไหนครับ

         “เอายา

         “ไม่ต้องครับ ธีร์ป่วยอยู่นะ  ผมว่า ขยับลงเตียงโดยดึงคนป่วยตัวจริงให้นั่งลงบนเตียง เดี๋ยวก็หายไปเองครับ

         “อืม..เขาขานรับพร้อมกับมองหน้าผมอยู่ เพียงครู่เดียวใบหน้าซีดจากพิษไข้ก็ซ่อนลงไป เห็นเพียงกลุ่มเส้นผมสีดำ   กลับ

         “หืม? 

         อิน

         “ให้พี่กลับ?  ผมถาม

         อืม

         “ทำไมละครับ ผมยิงคำถามต่อ พี่มาเยี่ยมธีร์นะครับ ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันเลย

         ไม่อยากเห็น  

         ไม่อยากเห็นอะไรครับ? หน้าพี่เหรอ?

         ไม่

         “…”  ผมเงียบ วางมือบนกลุ่มเส้นผมสีดำ ลูบไปมาจนร่างบนเตียงเงยขึ้นมา สบตากลับแววตาสลดอีกครั้ง คราวนี้ผมไม่ปล่อยโอกาสให้เขาเสหลบ จึงชิงพูดก่อน เป็นอะไรครับ

         “ไม่อยากเห็น..” ธีร์ว่าขึ้นต่อ ยกนิ้วชี้มาที่คอ แดง

         “แดงแต่ไม่เจ็บเลยครับ พูดจบก็ฉีกยิ้มกว้างไปให้ พี่รู้ว่าธีร์ไม่ได้ตั้งใจ

         “...

         “เอาน่าครับ เดี๋ยวก็หายแดง

         อืม

         “ให้พี่ถามอาการธีร์บ้างดีกว่า”  หย่อนตัวลงบนเตียงข้างๆ ขยับโน้มตัวแตะหลังมือบนหน้าผากขาว ตัวร้อนมาก อันที่จริงผมสัมผัสความร้อนจากตัวได้ตั้งแต่อ้อมกอดเมื่อสักครู่ แค่อยากให้แน่ใจเท่านั้น ว่าอุณหภูมิสูงจากกอดไม่ได้มาจากผมเอง กินยาบ้างหรือยังครับ

         “ยา..  ธีร์หันหน้าเสหลบ น่าสงสัยแปลกๆ แล้ว

        

 

         “ห้าโมงแล้ว..

         “กลับ?  ธีร์เปิดตาช้าๆหลังจากผมพึมพำเวลาแสดงบนนาฬิกาข้อมือออกมา แทบไม่รู้ตัวเลยว่าผมนั่งอยู่ในห้องนอนของธีร์เกือบ 2 ชั่วโมงแล้ว ภายในห้องไม่ได้มีเสียงพูดคุยอะไรมากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นผมถามอาการของเขา ก็เลยรู้ว่าเมื่อวานธีร์ไปว่ายน้ำกับพวกแฝดมา หลังจากนั้นเขาก็เหมือนจะง่วง ผมก็เลยเลิกถาม นั่งลูบเส้นผมดำของคนป่วยที่กำลังเคลิ้มจะหลับอยู่อย่างนั้น

         อีกสักพักดีกว่า         

         หือจากเอียงหัวไปไหล่ซ้าย คราวย้ายไปไหล่ขวาสีหน้าเรียบๆดังเดิม

         ธีร์นอนก่อน เดี๋ยวพี่มา”  ผมบอกและยิ้มให้ ลุกเดินกำลังจะก้าวออกจากห้อง แต่เสียงเจ้าของทักไว้ก่อน

         นานไหม

         “แปบเดียวครับ

         ผมลงมาข้างล่างตั้งใจว่าจะมาดูอาหารเย็นและจะได้ให้เขายา จากนั้นก็ว่าจะกลับหอไปพักผ่อน แต่พอลงมาก็ไม่เห็นใครสักคน ภายในบ้านกลับเงียบกริบ ไร้เงาของแม่ครัวหรือคนงาน เพราะแบบนี้สินะ ถึงไม่มีใครรับโทรศัพท์จากทางโรงเรียน

         ขอโทษนะครับ  โชคดีมากที่มีผู้หญิงคนเดิมเดินผ่านมา เธอมองหน้าผมอย่างตื่นตะลึง

         คุณอินยังไม่กลับเหรอคะ!”

         “ครับ..คือผม..”  กำลังจะบอกว่าจะลงเอาข้าวขึ้นไปให้ธีร์ เธอก็เหมือนไม่ไดสนใจฟัง

         “เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคะ ดิฉันติดหมอให้มาที่บ้านได้นะคะ

         “เดี๋ยวครับ ทำไมถึงต้องเจ็บตัวด้วยละครับ

         “ก็.. เธอลากเสียงยาวคล้ายไม่อยากพูด สีหน้าเหมือนกำลังตัดสินใจ ผมเลิกคิ้วด้วยความอยากรู้ เธอจึงตัดสินใจบอกมา คุณธีร์เวลาไม่สบาย แกจะไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งเลยค่ะ ดิฉันจำได้ตอนคุณเขาอายุ 13 มั้งคะ เป็นครั้งแรกที่คุณธันไม่ได้อยู่ดูแลเพราะบินไปทำงานที่อื่น

         “...

         “ชายสามีดิฉันเข้าไปดูคุณธีร์ จะได้เอาอาหารเช้าไปให้ด้วย

         “…”

         “ตอนแรกเข้าไปก็เหมือนไม่มีอะไร แต่พอเรียกเท่านั้นแหละค่ะ คุณธีร์ที่ตอนนั้นแค่อายุ 13นะคะ ล็อคสามีดิฉันเข้าผนังใส่ไม่ยั้งจนน่วมเลยค่ะ ชนิดที่ว่าวันรุ่งขึ้นชายดูป่วยกว่าคุณธีร์หลายเท่า”  ผมมองหน้าเธอด้วยความรู้สึกอึ้งนิดๆ แต่ผมก็คิดในแง่ดีว่าธีร์คงมีเหตุผลของเขา ที่ไม่อยากให้ใครเข้าไปยุ่ง

         “...

         “แล้วพอวันนั้นคุณธีร์ก็ฝากคุณเบลล์มาบอกว่าห้ามเข้าไปยุ่งอีก ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปอีก รอให้คุณเบลล์กลับจากบริษัทมาจัดการทั้งหมด

         “...

         “ตอนแรกก็นึกว่าแค่ครั้งนั้นนะคะ แต่พอผ่านมาแล้วคุณธีร์ป่วยอีกรอบ มันก็เหมือนเดิม ไม่ว่าใครเข้าไปก็จะโดนไล่ออกมา เว้นเพียงคุณเบลล์กับคุณธัน พอหลายๆหนเข้าพวกเราก็เลยชินและไม่เข้าไปวุ่นวายตอนคุณเขาป่วยอีกเลยค่ะ

         “อย่างนี้สินะครับ ถึงกลัวกัน

         “ใช่ค่ะ ดิฉันตกใจมากเลยค่ะที่คุณอินมาเยี่ยมคุณธีร์

         “เหรอครับ

         “ค่ะ เพราะงั้นดิฉันเลยกลัวคุณจะเจ็บตัว”  เธอเอ่ยบอกยิ้มๆ แววตากังวลและเป็นห่วงฉายออกมา  ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความสดใสมากขึ้น คุณอินคงพิเศษกว่าคนอื่นๆมั้งคะ

         ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมบอกไปตามความจริง ผมกับธีร์ก็พี่น้องกันธรรมดา อาจจะพิเศษนิดหน่อยตรงที่ปกติธีร์ไม่ค่อยคุยกับใครมากแต่คุยกับผม  ว่าแต่ทำอาหารเย็นหรือยังครับ เดี๋ยวผมจัดการยกขึ้นไปให้เอง

         “อาหารเย็นเหรอคะ?ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำหน้าไม่เข้าใจขนาดนั้น คุณธีร์จะทานอาหารเหรอคะ

         “ครับ แปลกเหรอครับ.?

         ปกติเวลาคุณธีร์ป่วยจะไม่รับอะไรเลยค่ะ

         ห๊ะ!?

         “เดี๋ยวนะครับ ผมต่อทันควันที่เธอพูดจบ ไม่ทานอะไรเลยเหรอครับ!” รู้ตัวได้ว่าเผลอเสียงดังก็พ่นลมหายใจออกมาสงบสติตัวเองก่อน

         “ค่ะ คุณธีร์บอกเองเลยว่าตอนคุณเขาป่วย นอกจากห้ามเข้าไปยุ่ง แล้วก็ไม่ต้องทำอาหารให้ด้วย เขาไม่กิน

         “จริงเหรอครับ”  ผมถามโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าคิ้วตัวเองเคลื่อนเข้าหากันแล้ว

         “ค่ะ แต่ก็ไม่ได้ถามหรอกนะคะว่าเพราะอะไร

         ครับ ผมเข้าใจ

         “แล้วนี่คุณธีร์จะทานจริงเหรอคะ เดี๋ยวดิฉันเรียกแม่ครัวทำให้เลย

         “อ่อ..ถ้ายังไม่ได้ทำเดี๋ยวผมทำเองก็ได้ครับ”  ผมบอกไป เธอทำสีหน้าเหลือเชื่อก่อนจะพยักหน้ายินยอม  ผมจะไม่บอกเธอหรอกครับ ว่าผมก็ทำไม่เป็นหรอก แค่อยากลองทำให้ ครัวอยู่ทางนั้นใช่ไหมครับ

         “ค่ะ  ผมกดหน้ารับ เดินไปยังประตูด้านหลังบันได แต่ชะงักเพราะถูกเรียกไว้ก่อน คุณอินคะ

         “ครับ

          “คุณธีร์จะทานจริงๆเหรอคะ

         “ผมก็.. ไม่มั่นใจ ทานครับ”  ผมไม่มั่นใจว่าธีร์จะทานอาหารของผมไหม ฟังจากที่เธอเล่าแล้วธีร์ก็เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่สมัยยังเด็ก เป็นเหมือนความดื้อติดตัวเลยก็ว่าได้

         “ดีจังเลยค่ะ คุณธีร์จะได้ทานยาด้วย

         “ครับ?

         “ตอนไม่สบาย คุณเขาก็ไม่เคยทานยาเลยค่ะ

         “จริงเหรอครับ!”

         ค่ะเรียกได้ว่าทานแต่น้ำจนหายป่วยน่ะค่ะ

         “งั้นเดี๋ยวผมดูแลเองครับ”   ผมรับคำหนักแน่น ตอนนี้เหมือนมีชาเล้นจ์เกิดขึ้นกับตัวเอง คือ ผมจะจัดการกับคนป่วยบนเตียงนั่นให้ทานอาหารและยาให้ได้

         ไม่ใช่แค่จะรักษาอาการป่วยไข้

         จะแก้อาการดื้อนั่นด้วย!

 

         พูดแล้วก็รู้สึกอยากจะวิ่งขึ้นไปจัดการคนบนห้องเดี๋ยวนี้เลย

 

         ถ้าธีร์ไม่กินข้าวกับยาวันนี้ ไม่ต้องเรียกผมว่าอินเลยครับ  


----------------------------------------

สวัสดีครับ มาต่อแล้วนะครับบ 

ตอนนี้ยาวกว่าตอนอื่นๆด้วย (นิดเดียวแหละครับ555) 

ช่วงนี้ปิดเทอมน่ะครับ ก็เลยลงได้ทุกวัน มีเป้าหมายด้วยว่าอยากให้จบภายในปิดเทอมนี้ เพราะถ้าเปิดเทอมคงไม่มีเวลาแล้วน่ะครับ


ขอบคุณทุกๆคอมเม้นและก็กำลังใจนะครับ รู้สึกมีแรงแต่งขึ้นมาเลย

ในตอนนี้ยังทวนคำผิดไปรอบหนึ่งแล้วครับ แต่ไม่แน่ใจว่าจะมีตกหล่นไหม เพราะผมลนมาก5555

ถ้ามีเดี๋ยวจะมาแก้เรื่อยๆนะครับ  


ฝากคอมเม้นหรือกำกำลังใจให้หน่อยนะครับผม 

สวัสดีครับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.609K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,027 ความคิดเห็น

  1. #15020 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 03:02
    ธีร์ ดื้อมากเลย
    #15,020
    0
  2. #15018 namwarncn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 00:36
    น่าตีจริงๆเด็กคนนี้
    #15,018
    0
  3. #15010 JiLL4455 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2563 / 07:25
    น้องดื้อมากกกกก
    #15,010
    0
  4. #14985 rattanalak44 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 11:41
    น้องมีปัญหาเรื่องการสื่อสารเหรอคะ
    #14,985
    0
  5. #14942 P.A.M (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2563 / 21:09
    555554น้องดื้อแล้วววว พี่อินจัดการเลย
    #14,942
    0
  6. #14901 KatCher (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 09:34
    จัดการเลยค่ะพี่อิน น้องดื้อมาก
    #14,901
    0
  7. #14846 Kmmbs may (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 08:33
    น้องงธีร์ดื้อมากกกกก พี่อิ๊นนน ปราบน้องให้ได้นะคะ
    #14,846
    0
  8. #14836 Whalien​52 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 23:01
    ธีร์ดื้อมากเลยครับ สงสัยต้องให้พี่อินปราบเยอะๆ
    #14,836
    0
  9. #14780 Foxgo_O (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    ธีร์ดื้อมาก แต่ชอบนะคะ อยากได้
    #14,780
    0
  10. #14766 0967901800 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 01:57
    คนพี่ใจดีมากกกกก คนน้องก็ดื้อน่ารักวุ้ย
    #14,766
    0
  11. #14754 nitlarpwassana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 03:01
    น้องอินจะพูดน้อยเกินไปแล้วนะครับฮื่ออ
    #14,754
    1
    • #14754-1 nitlarpwassana(จากตอนที่ 4)
      1 พฤษภาคม 2563 / 03:03
      น้องธีร์ซิว้อยย น้องอินได้ไง5555
      #14754-1
  12. #14741 Saguramio (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 15:04
    สยบแค่คนเดียวเนาะ
    #14,741
    0
  13. #14733 blueeyes111 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:48
    ดื้อจริงเลยธีร์เนี่ย แต่อินเอาอยู่ยุแล้วว
    #14,733
    0
  14. #14711 bang-SP28 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 23:28
    น้องธีร์ดื้อมากกกกก
    #14,711
    0
  15. #14705 IiIingg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 21:35
    ดื้อมาก!!
    #14,705
    0
  16. #14673 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 23:11
    ข้อยกเว้นที่แท้ทรู กรี๊ดดดดดดดดดด
    #14,673
    0
  17. #14637 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 11:43
    ดื้อมากเลย!!!!!!!!
    #14,637
    0
  18. #14575 BO:NX (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 13:21
    ดื้อมากดกกกปป ดื้อสุด
    #14,575
    0
  19. #14413 CallistoJpt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 19:03
    พี่อินมาแล้ว เด็กดื้อต้องกินข้าวกินยานะ
    #14,413
    0
  20. #14243 YYOODZZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 12:34
    ขอถอนคำพูดตัวเองที่ว่าธีร์ก็ดูไม่ดื้อ ธีร์หนูดื้อมากเลยลูกกก กินน้ำเปล่าอย่างเดียวจนหายป่วย บ้าไปแล้วลูกกกกกกกกกก
    #14,243
    0
  21. #14239 premmiii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 12:12
    ไอ่ต้าวบ้าธีร์ 5555555555
    #14,239
    0
  22. #14044 Spices_smile (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 04:36
    เดี๋ยวนะะ คืออยู่ได้ไง55555
    #14,044
    0
  23. #14039 ชะเอิงเอ๊ย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 22:24
    ดื้อมากกกกก คงต้องโดนตีละมั้งดื้อขนาดนี้
    #14,039
    0
  24. #14024 Baeklittle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 22:40
    คงต้องถึงมือพี่อินแล้ว
    #14,024
    0
  25. #14003 MMBB37 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 08:02
    น้องขี้อ้อนอะ
    #14,003
    0