[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 9 : Chapter9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 533 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

Chapter9



ตั้งแต่กรหายโกรธวันนั้น เวลาไปไหนมาไหนเราก็จะบอกกรตลอด ขนาดจะเดินเข้าห้องน้ำเรายังบอกกรเลย กรก็เอาแต่หัวเราะแล้วบอกเราว่าไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ ถ้าไปไหนแล้วไม่มีกรไปด้วยก็ค่อยบอกกร


เราก็ล้อเขาเล่นขำๆไปงั้นแหละ ช่วงนี้กรเครียดกับวิชาเสรีของเขาที่โดนอาจารย์สั่งให้แก้รูปเล่มรายงาย ตอนพรีเซ้นต์ก็โดนวิจาณ์ยับเลย เราได้เข้าไปดูอยู่เพราะวันนั้นเสรีของเรางดคลาสพอดี ตอนกรจะพรีเซ้นต์เราก็ได้แต่ส่งกำลังใจให้เขาสู้ๆแต่สู้ไปสู้มางานโดนแก้ใหม่เกือบหมดเลย


“กร เหนื่อยไหม?”


เราถามกรที่นั่งแก้งานมาตั้งแต่เช้า พอเที่ยงเราก็ไปซื้ออะไรมาให้เขากิน ถ้าไม่บังคับกรให้กินเขาก็จะไม่กินเพราะเขาต้องเร่งทำงานให้ส่งทันที่อาจารย์กำหนด


เขาไม่สนใจหรอกว่าการหักโหมทำงานให้เสร็จของเขาจะทำให้เป็นโรคกระเพาะตามมาแถมยังจะทำให้เราเป็นห่วงอีก เราอยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไรก็คอยป้อนข้าวป้อนขนมให้เขากิน


“เหนื่อยครับ มาหอมแก้มหน่อย”


เรายื่นแก้มไปให้กรหอมฟอดโตทั้งซ้ายขวา เห็นกรทำหน้าชื่นใจแล้วยิ้มได้เราก็ดีใจที่เราสามารถเติมพลังให้กรได้


หน้าที่ของเราตั้งแต่เช้าก็มีแค่นี้ คอยเป็นแหล่งพลังงานให้กรได้มีกำลังใจฮึบสู้ทำงานให้เสร็จ


“มีอะไรให้เราช่วยไหม” ถามเป็นรอบที่สิบทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ากรจะตอบเหมือนเดิม


“ไม่มีครับ หนูนั่งเป็นกำลังใจให้พี่ตรงนี้ก็พอ”


พิสูจน์มาแล้วว่าการนั่งเป็นกำลังใจให้กรเฉยๆไม่สามรถทำให้กรงานเสร็จเร็วและผ่านไปได้ด้วยดี เราเลยตัดสินใจกระเถิบตัวมานั่งข้างเขาที่พื้นหน้าโซฟา ชะโงกหน้าเข้าไปดูงานกรแล้วหันไปพูดกับเขาอีกครั้ง


“ขอช่วยนะ นิดนึงก็ได้” เราว่าแล้วกระพริบตาปริบๆ


ถามถึงงานของเราที่เป็นงานกลุ่มก็เหลือแค่พรีเซนต์ ซึ่งคงจะยกยอดไปอาทิตย์หน้า ส่วนเรื่องของเรากับเพื่อนผู้หญิงคนนั้นที่เคยโพสต์ถึงเรา เราก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเธออีก ป้องก็เหมือนจะรู้เลยให้เราไปพรีเซนต์หัวข้อที่ต้องคู่กับป้องแทน ก็ดีแล้วจะได้ไม่อึดอัดใจกันทั้งสองฝ่าย


“พี่ทำได้”


“กร ให้เราช่วยนะ”


“ไม่เป็นไรครับ”


“นะ..พี่กร”


“เฮ้อ..รู้ว่าแพ้ก็ขยันเรียกพี่จังเลยนะเรา โอเคครับงั้นช่วยพี่เช็คคำผิดกับพวกจัดหน้าให้หน่อยแล้วกัน โอเคไหม?”


“โอเคครับ” เรายิ้มกว้างส่งให้กร


กรส่งรูปเล่มรายงานมาให้เราเพื่อให้เราเช็คและเขียนว่าตรงไหนผิดบ้าง เขียนเหมือนตอนที่อาจารย์ส่งงานมาให้แก้นั่นแหละ เราก็เคยโดนจนจำได้แล้ว


เรากับกรนั่งทำงานกันไปโดยลืมดูเวลา รู้ตัวอีกทีฟ้าก็มืดครึ้มปกคลุมไปด้วยเมฆฝน ไม่นานสายฝนก็โปรยปรายลงมาจากฟ้า แสงฟ้าแลบสว่างวาบจนทำเอาเราสะดุ้ง กรหันมามองไม่ได้พูดอะไรนอกจากลุกขึ้นเดินไปปิดผ้าม่านให้แต่เราก็ห้ามเขาไว้ก็เราอยากดูฝนนี่นา


“จะไม่ตกใจอีกแน่นะ”


“อื้อ ไม่ตกใจไม่ต้องปิดหรอก”


“ถ้าตกใจพี่จะฟัดให้”


ฟัดก็ได้แต่ขอดูฝนหน่อยแล้วกัน


เราไม่ได้พูดอะไร กรก็กลับมานั่งที่เดิม เขาเอาผ้าห่มผืนบางที่อยู่บนโซฟามาคลุมตัวเราทั้งสองคน กรตัวตั้งใหญ่ผ้าห่มก็เลยคลุมไม่มิด ไหลตกลงจากไหล่กรจนกรทำเสียงฮึดฮัด


“เดี๋ยวเราไปเอาผ้าห่มผืนใหญ่ในห้องมา รอแป๊บนึงอย่าพึ่งหงุดหงิด” เราว่าพลางกลั้วหัวเราะไปด้วยที่เห็นคนตัวโตหงุดหงิดกับผ้าห่มผืนเล็กนั่น


เราเข้าไปในห้องตัวเองหยิบผ้าห่มผืนใหญ่ที่มักจะใช้ห่มกับกรทุกคืนออกมา จัดแจงคลุมตัวเรากับกรไว้แค่นี้ก็หมดปัญหาผ้าห่มตกลงจากไหล่กรแล้ว


“อากาศดีมากเลยเนอะ ถ้าได้นอนกอดหนูอยู่บนเตียงต้องหลับสบายแน่” กรหันไปมองฝนที่ตกลงมาไม่มีท่าทีจะหยุดก่อนจะหันกลับมามองเราที่พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย


“งั้นก็ไปนอนพักก่อนไหม กรทำตั้งแต่เช้าแล้วพักก่อนก็ได้” เราใช้โอกาสนี้หลอกล่อให้เขาไปพัก กรนั่งหลังขดหลังแข็งพิมพ์งานหน้าโน๊ตบุ้คตั้งแต่เก้าโมงจนตอนนี้ก็เกือบจะค่ำแล้วก็ยังไม่ไปไหน “เดี๋ยวเราให้นอนกอด แถมหอมแก้มอีกสองข้างเลย”


เรายื่นข้อเสนอเผื่อกรจะสนใจแล้วคล้อยตามเรา


“น่าสนใจแต่ว่าขอทำงานให้เสร็จก่อนแล้วกัน” ว่าจบก็เริ่มทำงานของเขาต่อ


เราได้แต่ยู่ปากใส่เขา ไม่ต้องเดาอนาคตเลยว่าตอนทำงานกรคงเป็นคนที่บ้างานจนลืมกินข้าวแน่ๆ เราจะไปทำอะไรได้ ขนาดข้อเสนอน่าสนใจขนาดนี้กรยังปฏิเสธ สุดท้ายก็ได้แต่ช่วยเขาทำงานไปเรื่อยๆจนเผลอหลับไปคาอกกรนั่นแหละ


ก็มันอุ่นนี่ เวลาซบที่ไรง่วงนอนตลอดเลย


ตื่นมาอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงกับกรอีกแล้ว เรานอนซบอยู่บนอกกรส่วนกรก็เอาแขนอีกข้างมากอดเอวเราไว้ ถึงว่าล่ะทำไมหลับสบายขนาดนี้


ห้องปิดไฟมืดสนิท จะมีแต่ผ้าม่านที่กรไม่ได้ปิดไว้คงจะไม่ได้ปิดทั้งข้างนอกและข้างในห้องตามที่เราบอกเขา ข้างนอกมืดแล้ว ฝนก็หยุดตกแล้วแต่ว่าไอเย็นจากฝนก็ยังคงเกาะกระจกบวกกับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศในห้องก็เย็นขึ้น เราจึกระชับกอดกรให้แน่นกว่าเดิม


เมื่อก่อนเราก็ติดหมอนข้างแต่พอมีกรก็ติดกรแทนเลย กรอุ่นกว่าหมอนข้างตั้งเยอะแต่เสียนิดหน่อยที่มือกรชอบมายุกยิกกับตัวเรา


“ตื่นแล้วก็ลืมตาสิกร เอามือมาบีบก้นคนอื่นนิสัยไม่ดี”


เราตีมือเขาที่แอบบีบก้นเราอยู่ใต้ผ้าห่ม


คนโดนจับได้ก็ลืมตาตื่นแถมยังหัวเราะเหมือนสนุกนักหนาที่ได้แกล้งเรา ก็เป็นแบบนี้ทุกทีด่าจนเหนื่อยแล้ว


“หิวไหม?” คำถามที่กรถามทุกครั้งเมื่อตื่นขึ้นมา


ไม่ต้องแปลกใจที่เนื้อเราจะเพิ่มขึ้นก็กรเอาแต่ขุนเรา ทำอาหารให้กินทั้งวัน แต่วันไหนกรมีงานเยอะๆเหมือนวันนี้เขาก็จะทำแค่มื้อเช้าให้ส่วนมื้อที่เหลือเราจะลงไปซื้อเอาข้างล่าง


“ไม่หิว ยังง่วงอยู่เลย”


ขยับซุกหน้าลงบนแผ่นอกหนาของกร สูดกลิ่นของกรดังฟอด พอกรรู้ตัวเขาก็เอามือมาหยิกแก้มเรา ไม่รู้มันเขี้ยวหรือเอาคืนที่เรากัดตรงเนื้อหน้าอกเขา


“เดี๋ยวโดนพี่กัดคืนแล้วจะพูดไม่ออก” เขาว่าคาดโทษ มือก็ซุกซนขยำนู่นนี่เราจนไม่ต้องเดาเลยว่าต้องขึ้นรอยแดงแน่ๆ



“กรชอบขยำ”


“มันเขี้ยว เนื้อเยอะมากน่ากินไปหมด”


“คนนะไม่ใช่อาหาร”


“ก็คล้ายๆ แต่หนูน่ากินกว่า”


ขาเหมือนอดทนมานาน หลังพูดเสร็จก็ขยับขึ้นคร่อมเรา กดปลายจมูกลงบนแก้มเรา เสียงสูดดมของเขาดังฟอดจนเราหน้าแดง กรเริ่มขมเม้มซอกคอเราเล่น กัดเราจนจมเขี้ยวเราก็ได้แต่ร้องประท้วงแต่กรก็ไม่ยอมปล่อย ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ยอมให้เขาฟัดจนพอใจ กรก็ผละออก


“เหนื่อยเลย” เราว่าพลางหอบหายใจ


“พี่ก็...ปวดไปหมด” สีหน้ากรแปลกๆก่อนเข้าจะลุกขึ้นออกจากตัวเรา “เข้าห้องน้ำก่อนนะ”


เรามองกรวิ่งเข้าห้องน้ำงงๆแต่ก็คงจะปวดเบาตามประสาคนพึ่งตื่นนอนแหละมั้งไม่มีอะไรหรอก

 

 

 


เรื่องราวคู่จิ้นระหว่างเรากับกรเริ่มเป็นเรื่องใหญ่โต เราเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆเมื่อเดินไปไหนก็มีน้องปีหนึ่งปีสองมาขอเรากับกรให้ถ่ายรูปคู่กัน พวกเขาบอกว่าจะเอาไปลงในเพจ เราไม่รู้ว่าเพจอะไรแต่จะเอาไปลงที่ไหนก็ทำให้เราอึดอัดและลำบากใจมากอยู่ดี


“ขอโทษนะครับ พอดีว่าพวกพี่ไม่สะดวกเท่าไหร่แต่ถ้าน้องๆอยากได้จริงๆถ่ายรูปพี่แค่คนเดียวได้ไหม?”


ประโยคนี้เราได้ยินกรพูดกับน้องๆมาหลายวันแล้ว นับไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่ากรพูดมันไปกี่ครั้ง รู้แค่ว่าเป็นประโยคที่พอช่วยชีวิตให้เราเอาตัวรอดได้ เราขอบคุณกรจากใจที่เขาเข้าใจว่าเราไม่ชอบเรื่องอะไรแบบนี้


เรามองกรยืนให้น้องๆถ่ายรูปไปสักพัก พอน้องถ่ายเสร็จก็ยื่นถุงขนมมาให้เรา เรายื่นมือไปรับเกร็งๆไม่ค่อยชินที่จะรับของกินมาจากคนอื่นเท่าไหร่แต่น้องๆก็ดูมีเจตนาที่ดีเราก็เลยต้องรับไว้เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจและไม่อยากให้น้องๆเสียใจด้วย


“ขอบคุณนะครับ เอ่อ..แต่ว่าวันหลังไปต้องเอามาให้พี่ก็ได้นะพี่เกรงใจครับ” เราบอกกับพวกเขาไปตามตรงแต่น้องคนหนึ่งกลับส่ายหน้าปฏิเสธแล้วพูดขึ้นมา


“ไม่เป็นไรค่ะพี่ พวกหนูแค่อยากให้ พี่สองคนทานให้อร่อยนะคะ”


น้องที่เหลือก็ยิ้มแย้มส่งให้ เราก็เลยต้องยิ้มตอบให้น้อง ผงกหัวเราคำน้องเสียไม่ได้ แล้วน้องก็ขอตัวออกไป


“หนูโอเคนะ?” กรถามเราที่ก้มมองถุงขนมในมือ


เราเม้มปากก่อนจะเงยหน้ามองกร “โอเคแต่เราเกรงใจน้องๆจังเลยกร แล้วก็เกรงใจกรด้วยที่ต้องยืนให้น้องๆถ่ายรูปคนเดียว”


“ไม่เป็นไรครับพี่เข้าใจหนูนะ เรื่องขนมน้องเขาให้เพราะชอบเราชื่นชมเรา หนูไม่ต้องกังวลนะ”


“อื้อ จะพยายาม”


เราอดที่จะกังวลไม่ได้ เป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้วเราก็ขี้เกรงใจด้วย อีกทั้งเราเข้ากับคนไม่เก่งกลัวว่าจะไปทำร้ายจิตใจพวกเขาโดยที่เราไม่รู้ตัว เราเคยมีประสบการณ์ในเรื่องนี้และมันก็เป็นเรื่องที่ทำร้ายจิตใจเราพอสมควรก็เลยไม่อยากให้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง


“ดูสิ ขมวดคิ้วจนรอยย่นขึ้นเต็มเลย จะแก่กว่าพี่ไม่ได้นะครับหนู”


“กร!


กรเอานิ้วมาจิ้มหน้าผากเรา พึ่งรู้ตัวว่าขมวดคิ้วเป็นปม ถ้ากรไม่ทักก็คงไม่รู้ตัวหรอก


“ไปเร็วกินข้าวกัน เมื่อกี้บอกว่าหิวไม่ใช่เหรอ?”


“รู้แล้วๆ”


เรารีบจ้ำอ้าวจนกรโวยวายตามหลังว่าให้เราเดินช้าๆรอเขาด้วยแต่เราไม่ฟัง ว่าเราแก่กว่ากรดีนัก ตัวเองปวดหลังร้องโอดโอยเหมือนคนแก่กว่าเราอีกเรายังไม่เคยว่าเลย แถมยังขี้บ่นมากอีก นี่ต่างหากที่เขาเรียกว่าคนแก่


 

 

 

 

“วิน เดี๋ยววันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ”


เรานั่งมองวินจัดหนังสือเข้าชั้นอยู่ภายในห้องสมุด ส่วนกรก็ไปเตะฟุตบอลกับเพื่อน เขาบอกถ้าเสร็จแล้วจะโทรหา เราเลยฆ่าเวลาด้วยการมานั่งรอกรที่ห้องสมุดจะได้มาหาวินด้วยเลย


“เอาสิ วันนี้วินไม่ได้ทำงานที่ไหนต่อพอดี”


“ดีจัง วันนี้เราจะพาไปร้านคุณลุงของเรา อาหารอร่อยมากแต่เลือกอาหารเองไม่ได้นะคุณลุงจะสุ่มให้กิน”


“แปลกดีแต่น่าลอง”


“ใช่ อยากชวนวินไปด้วยกันนานแล้วแต่เวลาว่างไม่ตรงกันสักที”


“แล้วจะไปกี่โมงล่ะครับ?”


“คงต้องกลับคอนโดก่อนเพราะว่ากรต้องไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด เขาเล่นฟุตบอลเหงื่อเหม็นไปหมด”


“งั้นเดี๋ยวเราตามไปที่ร้านแล้วกัน”


“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวเรากับกรไปรับ”


“อืม ขอบคุณมากนะ”


เมื่อตกลงเสร็จสรรพวินก็เดินไปจัดหนังสือตรงชั้นหนังสือหมวดอื่น เราก็เลยไม่มีเพื่อนคุย ต้องก้มหน้าอ่านหนังสือที่พึ่งซื้อมาเมื่อวันก่อนต่อ เป็นเรื่องเล่าเกี่ยวกับมังกร แฟนตาซีมากแต่สนุกจริงๆ


พอถึงเวลากรก็โทรหาบอกว่ารออยู่ที่รถซึ่งจอดอยู่หน้าห้องสมุด เราร่ำลาวินบอกเขาว่าเดี๋ยวเจอกันจะให้กรขับไปรับ วินก็พยักหน้าตกลงเราก็ออกมาหากร


“เลอะเทอะ” เรามองสภาพคนที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้เลอะเทอะอะไรมากหรอกแต่เสื้อเขาก็เปื้อนนิดหน่อยเท่านั้น


“พอดีล้มน่ะแต่ไม่เป็นอะไรมาก”


“ระวังหน่อยสิกร เดี๋ยวกระดูกกระเดี้ยวก็หักหรอก อายุยิ่งเยอะๆอยู่” เราเดินนำหน้ากรไปที่รถเลยไม่ทันเห็นกรที่พุ่งเข้ามาหอมแก้มเราเร็วๆโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว


นี่มันในมหาลัยนะ!


“กร!เราจะโกรธนะ!


ยิ่งช่วงนี้มีแต่อะไรที่น่าปวดหัวเกี่ยวกับกระแสคู่จิ้นนั่นเราก็มักจะระวังตัวขึ้นแต่ดูกรสิ มาหอมแก้มกันตรงที่โจ่งแจ้งแบบนี้มันใช่เรื่องที่ไหน


โกรธจริงๆแล้ว


“โอ๋ครับ พี่ขอโทษ”


“ไม่ต้องพูดเลย เราไม่คุยด้วย งดพูดสามชั่วโมง”


“หนูครับ พี่ตั้งใจแหละแต่ขอโทษจริงๆพี่ลืมคิดไป”


“งดพูดสามชั่วโมงไงกร เงียบเลย”


“หนู...”


“กรเงียบ”


“โอเคๆยอมแพ้ก็ได้”


กรถอนหายใจแต่ไม่วายยังยกมือขึ้นมาขยี้หัวเรา เราได้แต่มองเขาตาดุ กรก็หัวเราะแล้วออกรถกลับคอนโด


ระหว่างทางเราก็พึ่งนึกได้ว่าต้องไปรับวิน เราเลยหันไปหากรแล้วบอกกับเขา


“เดี๋ยวไปรับวินด้วย วินจะไปกินข้าวที่ร้านคุณลุงด้วยกัน”


“....”


เรามองคนที่ไม่ตอบรับแล้วเอาแต่นั่งเงียบ ขับรถโดยที่ไม่ได้สนใจที่จะตอบเราเลย เราจ้องมองกรก็เห็นเขาผิวปากเล่นคนเดียว


“กร ได้ยินที่เราพูดไหม?” เราถามย้ำ เขาก็หันมาพยักหน้าให้ “ทำไมไม่พูด”


“....” กรเงียบ เราเลยยิ่งโมโห


“เงียบใส่เราอีกแล้ว กรโกรธอะไรเรา” เราถามเสียงหงอย


“เฮ้ยหนู พี่ไม่ได้โกรธอย่าพึ่งเบะครับ”


พอดีกับที่ไฟแดงกรเลยโน้มหน้าเข้ามาหาเรา ยกมือแตะแก้มเราแผ่วเบา


“ก็กรไม่คุยกับเรา”


กรถอนหายใจก่อนเขาจะขำออกมา


“ก็หนูเป็นคนบอกพี่เองว่างดให้พี่พูดสามชั่วโมง นี่ยังไม่ถึงสิบนาทีเลยนะหนูลืมแล้วเหรอ?”


เมื่อได้ยินเหตุผลของเขา หน้าเราก็ร้อนขึ้นมา อ่า..จริงสินะเราเป็นคนบอกกรเองนี่นา


“เอ่อ...แหะลืมจริงๆด้วย” เราเกาหัวแก้เก้อเสมองข้างนอกรถด้วยความที่ทำตัวไม่ถูก เป็นคนพูดเองแต่ลืมเองเฉยเลย


“ขี้ลืมจริงๆ เดี๋ยวต้องหายาบำรุงให้กินเพิ่มแล้วนะ”


“แค่นี้ก็ติดคอเราจะตายแล้วกร”


“เพิ่มอีกสักเม็ดไม่เป็นไรหรอก”


“เผด็จการ”


“ครับ”


กรยิ้มรับคำที่เราว่า ไม่ได้กระทบกระเทือนกับคำๆนั้นที่เราว่าเขาเลย กรก็เป็นแบบนี้ เหนื่อยใจกับคนขี้กวนอย่างกรจริงๆแต่อดที่จะยอมรับไม่ได้หรอกว่าทุกวันที่มีกรเราก็มีความสุข


*******




ขยันลงเหมือนไม่อ่านหนังสือเลย ฮ่าๆๆ แอบมาลงให้อ่านจ้า เขียนตอนช่วงสอบนี้สมองลื่นมากเลย 
ขอบคุณทุกคนเด้อจ้า
เล่นแท็กกันได้นะคะ
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 533 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #324 Pangpp24 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:15
    น้องพีน่ารัก น่ารักไปหมดเลย
    #324
    0
  2. #155 tbuykeid37 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:51
    น่ารักกก
    #155
    0
  3. #109 JeejeeKung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 08:44
    น่ารักกก
    #109
    0
  4. #108 tmxger (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    หนูค้าบบบน่ารักเกินไปเเล้ว งอเเงน่ารักน่าเอ็นดู พี่กรจะไปไหนรอดเนี่ยะ
    #108
    0
  5. #107 JDPSWR (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 18:01
    น่ารักกกกห
    #107
    0
  6. #106 GranGer10458 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:21
    น่ารักไปหมดเลยย
    #106
    0
  7. #104 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    โอ๊ย น้อนนนน เนี่ยพี่กรจะไปไหนได้คุณขาาา
    #104
    0
  8. #103 aaaajrkk328 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:16

    ชอบบบ น้องน่ารักกก
    #103
    0
  9. #102 Windysep (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:35
    ขนาดไม่เป็นแฟนยังหวานขนาดนนี้อ่ะ ฮืออออ น่ารักกกกก ใส่ใจกันเก่งงง
    #102
    0
  10. #101 beeeerrrr (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 20:12
    พีกับกรจะสวีทกันตรอดเวราไม่ด้ายย อิสสสสสาาาาา
    #101
    0
  11. #100 Ploymugda (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:40
    ขยันลงเราก็ขยันอ่านค่ะ อ่านเหมือนลืมว่าพรุ่งนี้ไฟนอลTT น้องน่ารักจิงๆๆๆ
    #100
    0
  12. #99 แจน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:18

    ฮืออ น่ารักกก เราไม่รู้ว่าน้องจะเปลี่ยนมาเข้าสังคมหรือยังไงนะคะ แต่เราว่าน้องเป็นน้องดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ ควจะต้องปรับตัวเล็กๆนะคะ เอาจริงเราเดาไม่ออกเลยค่ะว่าเรื่องจะไปทางไหนต่อ แต่ตอนนี้ก็คือน่ารักมากๆ น้องนี่รักกรมสกเลยนะคะ เขิน

    #99
    0
  13. #98 e-n2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:02
    น่าร้ากก
    #98
    0