[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 10 : Chapter10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 524 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62

Chapter10



กรขับรถไปรับวินอยู่ที่หน้าปากซอยหอวิน ตอนแรกเราบอกว่าให้รอหน้าหอแต่วินก็เอาแต่บอกว่าเกรงใจ ให้มารับหน้าปากซอยดีกว่า เราก็ไม่อยากขัดใจเพื่อนสุดท้ายก็ต้องมารับวินอยู่ที่หน้าหอของเขา


“ร้านไกลไหมพี?”


“ไปถึงก็รู้เอง”


“กูถามพี”


“ก็กูอยากตอบ”


เราถอนหายใจมองทั้งกรและวินเถียงกันไปมาอยู่ภายในรถแคบๆของกร เราก็ไม่ค่อยเข้าใจทั้งสองคนนักหรอกว่าทำไมชอบเถียงกันนักหนาหรือจะเป็นการทักทายของเขาทั้งสองคนเวลาเจอกัน


แปลกดี ไม่เคยเห็นใครทักทายกันด้วยวิธีนี้มาก่อน


“กวนฉิบหาย” วินพึมพำ ยื่นมือจากเบาะหลังมาผลักหัวกรตอนที่รถหยุดติดไฟแดง


“ไอ้วิน เดี๋ยวมึงโดน”


“ทั้งสองคนพอเลย ทะเลาะกันทำไมเนี่ย” เราห้ามทัพเมื่อเห็นกรกำลังจะยื่นมือไปผลักหัววินบ้าง


กรชี้หน้าคาดโทษวินก่อนจะหันมาทำหน้าหงอใส่เรา


“ก็มันแกล้งกรก่อน”


“มึงนั่นแหละกวนกูก่อน”


“มึงนั่นแหละ”


“มึงอ่ะ”


“พอๆทั้งคู่เลยพอกันเลยเนี่ย ทะเลาะกันเหมือนเด็กไปได้” หันมองทั้งสองคนตาดุ ทั้งสองก็ยอมเงียบลงตามที่เราบอก “ทำไมชอบทะเลาะกันจังเลย”


“ก็...”


“ไม่ต้องโยนความผิดไปให้วินเลยนะกร”


“หนูเขาข้างมันเหรอ” กรทำท่าจะโกรธ เราจึงส่ายหน้าแล้วอธิบายให้เขาฟังต่อ


“เราไม่ได้เข้าข้างใคร”


“เออฟังพีก่อนดิ จะงอนเขาอย่างเดียว” วินได้ทีก็พูดขึ้นมาบ้าง


“เงียบไปเลยมึงอ่ะ” กรไม่ยอมจึงเถียงกลับ


เราล่ะปวดหัว ห้ามยังไงก็เหมือนเดิม งั้นก็ปล่อยให้เถียงกันจนเจ็บคอไปเลย เดี๋ยวพอเหนื่อยก็หยุดเองล่ะมั้ง


พอกรเห็นเราเงียบเขาก็ยื่นมือมากุมแก้มเรา เราหันไปมองก็เห็นเพียงกรที่เหลือบมองกลับเพียงนิดเพราะเขากำลังขับรถอยู่


“พี่ไม่เถียงกับมันแล้วก้ได้แตต่อย่าโกรธนะ”


เราอมยิ้ม รู้สึกว่าอกมันฟูๆอย่างบอกไม่ถูกแม้เราจะไม่ได้รู้สึกโกรธหรือไม่พอใจ เราแค่ไม่อยากให้ทั้งสองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนกันมาเถียงกันเหมือนเด็กๆแบบนี้


“รับปากแล้วนะ” เราถามย้ำ ก่อนหันไปหาวินบ้าง “วินด้วย”


วินอึกอักแล้วยอมพยักหน้าขึ้นลงแต่โดยดี


“ความจริงก็เถียงไม่จริงจังนักหรอกแต่ถ้าไม่เถียงเลยก็คงดีกว่า เจ็บคอ”


“เหมือนกันนั่นแหละวะ” กรตอบกลับวินบ้างเป็นเวลาเดียวกับที่รถหยุดลงข้างร้านอาหารของคุณลุงพอดี


พูดไม่ทันขาดคำก็ทำท่าจะเถียงกันอีกแล้ว สองคนนี้นี่ยังไงกันนะ


“ไปเร็ว คุณลุงคงรอแย่แล้ว” เราตัดบททั้งสองคน


การห้ามให้สองคนนี้เถียงกันคงเป็นเรื่องยาก เอาเถอะถ้าเขายังเถียงกันในขอบเขตที่ยังพอโอเคเราก็จะไม่ห้ามแล้วแต่ถ้าวันไหนเถียงกันจนมีทีท่าว่าจะมีปากเสียงกันขึ้นมาจริงๆเราคงอยู่เฉยไม่ได้ ยังไงก็เป็นเพื่อนกันนี่เนอะ


กว่าจะได้ใครสักคนมาเป็นเพื่อนและเรายอมรับให้เขาเข้ามาเป็นอีกคนสำคัญในชีวิตของเรามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ กว่าเราจะยอมเปิดใจให้ใครสักคน เรารู้ว่ามันนานและเมื่อวินคือคนหนึ่งที่เรายอมเปิดใจให้เขาเข้ามาเป็นเพื่อนแล้ว เราก็ไม่อยากเสียกัลยาณมิตรที่ดีอย่างวินไป


อะไรที่ควรระวังไว้เราก็พึงระวังแต่ก็จะไม่ได้บังคับจนเพื่อนอึดอัดใจ


ร้านของคุณลุงบรรยากาศยังคงสงบเหมือนเช่นทุกครั้งที่เรากับกรมาด้วยกัน ครั้งนี้มีวินมาด้วยอาจจะดูแปลกตาสำหรับคุณลุงสักหน่อยแต่เราก็โทรบอกไว้แล้วว่าจะพาเพื่อนอีกคนของเรามาให้รู้จัก


คุณลุงดูตื่นเต้น เขาบอกว่าวันนี้จะทำเมนูที่พิเศษมากๆและให้โอกาสพิเศษในการรีเควสอาหารมาได้คนละอย่าง ส่วนอาหารที่เหลือคุณลุงก็จะยังสุ่มทำให้เหมือนเดิม


“ดีๆ เดี๋ยวลุงให้ต่อเอาน้ำมาให้นะ ตามสบายเลยลูก”


คุณลุงพูดอย่างแข็งขัน ความดีใจที่ฉายชัดบนใบหน้าทำให้เรารู้สึกดีตามไปด้วย คนในครอบครัวของเราต่างก็รู้ว่าเราเข้ากับคนอื่นได้ยากและกว่าที่จะมีใครสักคนผ่านเข้ามาในชีวิตเราขนาดพามาแนะนำให้รู้จักว่าเป็นเพื่อนกันก็เป็นเรื่องยากไม่แพ้กัน


ทุกคนเป็นห่วงเราในเรื่องการเข้าสังคม แม้กระทั่งกับกรที่รู้จักเรามาเพียงสองปีก็ยังเป็นห่วงเราเรื่องนี้และตอนที่เราแนะนำว่าวินคือเพื่อน กรก็มีท่าทียินดีไม่ต่างจากคุณลุงแม้ตอนนี้มักจะชอบเถียงกับวินก็ตาม


การเข้าสังคมอาจจะไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนอื่นแต่กับเราถ้าจะให้เดินเข้าไปพบปะพุดคุยกับคนที่ไม่สนิทชิดเชื้อมันทำได้ยาก เรารู้สึกว่ามันคือการฝืนตัวเอง สุดท้ายก็เลยเอาตัวออกห่างจากสังคมแต่เราไม่ได้ละเลยที่จะมีสังคมของตัวเอง


รามี..แต่มันอาจจะเป็นสังคมเล็กๆที่มีผู้คนไม่เยอะมากมายเหมือนสังคมอื่นทว่านั่นก็คือสังคมที่ทำให้เราสบายใจและมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้อยู่เพื่อพบปะผู้คนในสังคมเล็กๆของเรา


“พี่ต่อพีขอน้ำส้มได้ไหม?” เราถามพี่ต่อที่ยกน้ำขึ้นมาวางไว้ให้บนโต๊ะของพวกเรา


พี่ต่อพยักหน้า “จะเอาอะไรอีกไหมล่ะ วันนี้คุณน้าเขาอารมณ์ดี ขออะไรก็คงได้หมด”


พี่ต่อพูดถึงคุณลุงที่เรายังคงจดจำรอยยิ้มก่อนที่คุณลุงเดินเข้าครัวได้ เป็นรอยยิ้มเปี่ยมสุขที่เห็นว่าเราเปิดใจให้เพื่อนอีกคนเข้ามาในชีวิต


“ไม่เป็นไรครับแต่ว่าอยากทานอาหารร่วมโต๊ะกับคุณลุงกับพี่ต่อจัง” เราพูดไปตามความคิด


ครั้งสุดท้ายที่จำได้ว่าเคยทานอาหารร่วมกับคุณลุงและพี่ต่อก็ตอนที่หนีกรออกมาที่ร้านของคุณลุงคนเดียว จำไม่ได้ว่าตอนนั้นโกรธอะไรกรแต่ก็ไม่อยากอยู่กับกร อีกทั้งที่ไปของเราก็ไม่ได้มีมากมายหนึ่งในนั้นที่ใจคิดได้ก็คือร้านของคุณลุง


“เดี๋ยวพี่บอกคุณน้าให้แต่วันนี้คงไม่ได้ พีเข้าใจนะ?”


“อื้อ เราเข้าใจครับ”


พีต่อส่งยิ้มให้กับคำตอบของเราก่อนเขาจะมองเลยไปยังกรที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆเรา เลื่อนสายตาไปอีกนิดก็เป็นวินที่นั่งคนเดียวอยู่ฝั่งตรงข้าม พี่ต่อหยุดสายตาไว้ที่วินอยู่หลายนาทีโดยที่เราก็ไม่อาจทราบสาเหตุได้


“รอสักครู่นะเดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้”


“ขอบคุณครับ”


เรามองพี่ต่อเดินออกไปจากโต๊ะ หันหน้ามามองทางวินบ้างเพื่อที่จะถามคลายข้อสงสัยของเราเอง


“เราขอถามอะไรวินหน่อยได้ไหมครับ”


“ได้สิ”


เราลังเลไม่รู้ว่าการถามแบบนี้มันจะเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของเพื่อนไปหรือเปล่าแต่เพราะคำว่าเพื่อนนั่นแหละจึงทำให้เราเป็นห่วงและตัดสินใจกล้าที่จะถามวินออกไป


“วินกับพี่ต่อมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?”


ถ้าเราจะสังเกตุสักนิดคงเห็นท่าทางและสีหน้าของวินเมื่อได้ยินคำถามของเราแต่เพราะวินเก็บอาการได้เป็นอย่างดีจึงไม่ทันเห็นแววตาวูบไหวของเขา


“เปล่า” วินตอบเสียงเรียบ “ทำไมคิดแบบนั้น เรากับเอ่อ...เขาไม่รู้จักกัน”


ก็จริงอย่างที่วินว่า ที่พี่ต่อมองวินนานก็คงเพราะเป็นครั้งแรกที่เจอกัน เอ่อ..ไม่สิ ครั้งก่อนพี่ต่อยัขับรถไปส่งวินอยู่เลย


“แต่ว่าครั้งก่อนที่กรเมาไม่รู้เรื่อง พี่ต่อก็ขับรถไปส่งวินนะไม่ได้พูดคุยกันเลยเหรอครับ?”


วินมีท่าทางอึกอักจนเราสังเกตได้


“พี” กรเอ่ยเรียกชื่อเรา “บางคนเขาก็มีเรื่องที่ไม่อยากบอกใครนะ”


กรลูบผมเราเล่น เราไม่ได้ขัดขืน ชอบสัมผัสเบามือที่กรลูบไปมา


“เราขอโทษนะวิน เราทำให้วินอึดอัด” เราขอโทษเขาจากใจ ลืมไปว่าเราละลาบละล้วงเขาจนเกินไป “เราแค่ไม่อยากให้วินกับพี่ต่อต้องมีปัญหากัน


วินยังคงเงียบแต่ไม่เกิดอึดใจเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดีกว่าเดิม


“วินเข้าใจแต่ว่าเราไม่ได้มีปัญหาอะไรกับเขาจริงๆ”


เราพยักหน้าหงึกหงัก “อื้ม ดีแล้วล่ะ ขอโทษจริงๆนะ”


“ไม่เป็นไรครับ” วินว่าอย่างไม่ถือสา ส่งยิ้มมาให้เรา เราจึงยิ้มตอบ โล่งใจที่วินไม่ได้โกรธเราที่เอาแต่ถามเรื่องส่วนตัวของเขา


ก็ถ้าเรื่องส่วนตัวนั้นไม่เกี่ยวกับสองคนที่เราให้ความสำคัญเราก็คงไม่มีทางเสียมารยาทถามแบบนี้หรอก


เพราว่าไม่อยากให้ทะเลาะ จึงเลือกที่จะถาม และถ้ามีมันปัญหาก็จะช่วยไกล่เกลี่ยให้ได้คุยกันดีๆ ปัญหาที่ว่าจะได้ไม่มีอีก


เรานั่งรออาหารกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงพี่ต่อก็ยกมาเสิร์ฟ วันนี้คุณลุงอารมณ์ดีอย่างที่พี่ต่อว่า หากเป็นปกติพี่ต่อจะยกเอาอาหารมาเสิร์ฟคนเดียวแต่วันนี้คุณลุงท่าทางกระตือรือร้น ช่วยยกอาหารมาเสิร์ฟกับพี่ต่ออีกแรง


“ขอบคุณครับคุณลุง” แม้เราจะไม่ได้กินฟรีแต่ว่าเราก็ยังขอบคุณคุณลุงที่ใส่ใจเราขนาดนี้


“อืม ทานกันให้อร่อย” คุณลุงยิ้มให้ส่งท้ายก่อนจะเข้าครัวไปทำอาหารให้กับลูกค้าโต๊ะอื่นต่อ


ส่วนพี่ต่อเขาก็กลับไปทำหน้าที่ของเขาเหลือแต่พวกเราที่นั่งมองหน้ากันก่อนจะเริ่มลงมือกินอาหารของคุณลุง


มื้อนั้นทั้งมื้อวินชมไม่ขาดปากว่าอาหารอร่อย เราบอกเขาว่าวันไหนจองคิวร้านของคุณลุงได้อีกจะชวนมาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าเราจะเป็นหลานของคุณลุงแต่คุณลุงก็ไม่มีข้อยกเว้น ถ้าอยากกินอาหารที่ร้านก็ต้องโทรมาจองคิวเหมือนคนอื่นๆซึ่งเราคิดว่าเป็นเรื่องที่ดี

 

 

 


วันนี้เป็นวันที่เราต้องออกไปนำเสนองานวิชาเสรีที่เมื่ออาทิตย์ก่อนงดคลาส เราประหม่าและตื่นเต้น นี่เป็นครั้งแรกในนรั้วมหาลัยที่การนำเสนองานจะไม่มีกรยืนอยู่ข้างๆเรา


แต่เราก็ยังอยากให้มีกรเป็นจุดโฟกัสสายตา เราจึงชวนเขาให้มาดูการนำเสนองานของเรา


โชคดีที่หลังจากกรแก้งานแล้วนำไปส่งอาจารย์ก็เป็นเวลาเดียวกับที่อาจารย์ประกาศปิดคอร์สอย่างน่าอิจฉา อีกสองสัปดาห์ก็เข้าช่วงสอบปลายภาคของเทอมแรกแล้ว วิชาต่างๆจึงทยอยปิดคอร์สลง


ไม่รู้คิดถูกคิดผิดที่เอากรมาด้วย แค่เราเดินเข้ามาในห้องเรียนโดยมีกรเดินอยู่ข้างๆกัน เพื่อนต่างคณะที่มีอยู่ประปรายก็เอาแต่มองเราสองคนและพูดคุยซุบซิบกัน


เขาอาจจะซุบซิบเรื่องดีหรือไม่ดี..ข้อนี้เราไม่รู้ เรารู้แค่ว่าการตกเป็นเป้าสายตาคนอื่นเป็นอะไรที่น่าอึดอัด


“โอเคไหม?” กรถามย้ำอีกครั้งเมื่ออีกสองกลุ่มจะถึงกลุ่มของเราแล้ว


“ไม่ค่อยแต่ว่าจะพยายามเต็มที่”


เรารู้ว่างานกลุ่มคะแนนนำเสนอก็เป็นสิ่งสำคัญ เราไม่อยากให้เพื่อนในกลุ่มต้องพลอยคะแนนน้อยไปเพราะเรา เราจึงต้องเต็มที่และทำสมาธิจดจำสิ่งที่ต้องนำเสนอให้ได้มากที่สุด


“ถ้าเริ่มหลุดก็มองมาที่พี่ พี่นั่งอยู่ตรงนี้นะ” เขาว่าปลอบ การมองกรอาจจะช่วยทำให้เราได้มีกำลังใจในการนำเสนอต่อได้ “สู้ๆครับ พี่เชื่อว่าหนูทำได้”


เราคุยกันเหมือนเป็นเพียงเสียงกระซิบกระซาบที่ได้ยินกันสองคน


“อือ กรห้ามไปไหนนะ”


ถ้าไม่มีกรการนำเสนอของเราคงสะดุดลงและไม่มีทางราบรื่นอย่างแน่นอน ขอแค่มีกรไม่ว่าเขาจะอยู่ตรงไหนแต่ถ้ามีเขาอยู่ภายในสายตาของเรา หันไปตรงไหนก็เจอเขาอยู่ การทำอะไรที่ยากก็คล้ายว่าจะดูกลายเป็นง่ายในชั่วพริบตา


ขอแค่เรามีกรก็พอ...


การนำเสนองานผ่านไปได้ด้วยดี ที่บอกว่าดีเพราะอาจารย์เอ่ยชมเชยกับการที่พวกเราตระเตรียมเนื้อหาได้ดี เล่มรายงานโดนแก้เพียงนิดและป้องก็เป็นคนอาสานำไปแก้แล้วจะนำไปส่งอาจารย์ เราจึงหมดหน้าที่ในงานกลุ่มนี่และดีใจยิ่งกว่าที่อาจารย์ประกาศปิดคอร์สวิชานี้สักที


ตลอดเทอมของการเรียนวิชานี้ มันไม่ได้ยากแต่เพราะไม่มีกรอะไรก็เลยดูยากไปซะหมด ยอมรับว่าบางทีก็อยากถอนออก ไม่อยากเรียนแล้วแต่เพราะคำว่าหน้าที่และเราก็โตพอที่จะรู้ว่าอะไรควรหรือไม่ควรทำ สุดท้ายเราก้ตัดสินใจเรียนต่อและผ่านวิชานี้ไปอย่างทุลักทุเลแต่ก็ปลอดภัยดี


คะแนนเก็บก็ค่อนข้างเยอะ ตอนสอบก็คงจะไม่ต้องห่วงอะไรมากมาย


 

 

 

 

เรากับกรพากันกลับคอนโดทันทีหลังจากพากันไปหาอะไรกินเสร็จเรียบร้อย เราง่วงและพลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว เมื่อกรรู้ เขาก็ไม่รอช้าพาเรากลับมาอยู่ในเซฟโซนของเราทันที


หลับไปตื่นนึงภายในอ้อมกอดของกรที่ไม่แน่นและไม่หลวมจนเกินไป เรารู้สึกปลอดภัยเสมอเวลาที่ได้อยู่ในอ้อมกอดของกร


อบอุ่นและแผ่ซ่านไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากกว่านั้น ความรู้สึกที่เราพยายามกดเก็บเอาไว้เพราะแค่เราไม่อยากเสียความเป็นเพื่อนกับกร....


“ตื่นแล้วเหรอ?”


“อือ”


“ไปล้างหน้าล้างตาไป”


เราส่ายหน้าอยู่กับอกอุ่นของเขา ซุกซบลงไปสูดกลิ่มหอมเฉพาะตัวของกรอย่างแนบเนียน


“งอแง”


“ไม่งอแง”


“แล้วเป็นอะไร อ้อนเหรอ?”


“ไม่อ้อน เราแค่อยากนอนต่อ...นอนแบบนี้ต่อ” เราพูดเสียงเบา ใบหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาเพราะคำพุดของตัวเองที่เผลอหลุดแสดงความต้องการออกไป


“ให้พี่กอดแบบนี้ใช่ไหม?” เขากระชับอ้อมกอดเราเข้าหาจนร่างแทบหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว


“อือ”


“อุ่นไหม?”


“อือ”


“ชอบไหม?”


“อือ ชอบมาก”


“หมายถึงกอดหรือพี่ที่หนูชอบ”


เราเม้มปาก จุดโฟกัสของเราอยู่ที่อกของกรที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงเพราะแรงหายใจของเขา


“เรา...”


“หืมว่าไง?” เขาถามพลางยื่นหน้าเข้ามาหา


กรกดจมูกลงบนแก้มของเราเสียงดังฟอดและเขาก็แช่ค้างไว้แบบนั้นเนิ่นนานจนหัวใจเราเต้นผิดจังหวะ มันรัวเร็วจนน่ากลัวว่าจะกระเด็นกระดอนหลุดออกมาให้ได้เชยชม


“ชอบ..ชอบทั้งสองอย่างเลย”



*******





ทุกคนถ้ามีคำผิดเยอะเราขออภัยด้วยนะ เราเขียนเสร็จก็ลงเลย อาจจะไม่ได้เช็คให้ละเอียดเท่าไรจึงเจอคำผิดบ้างเน่อ ขอโทษจ้า
ขอบคุณทุกคนเด้อจ้า
เล่นแท็กกันได้นะคะ
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 524 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #370 TTSRLN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 17:47
    เบ่อะะะ
    #370
    0
  2. #352 ณัฐวดี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 05:44

    ขอบคุณมากคะดีแล้ว

    #352
    0
  3. #348 oiLL (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 17:44

    พี่ก็ชอบทั้งสองคนค่ะ
    #348
    0
  4. #328 Mo_mooo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:44
    น่ารักได้อีกงือออ
    #328
    0
  5. #325 Pangpp24 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:22
    หึ้ยยเจ้าตัวน่ารักเอ้ยย น่าฟัดจริงๆ
    #325
    0
  6. #267 malibae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:33
    เจ้าเด็กน่ารัก!
    #267
    0
  7. #163 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 13:15
    ใจเหลวไปหมดล้าววววว
    #163
    0
  8. #158 tbuykeid37 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 09:10
    งื้อออ
    #158
    0
  9. #133 I'm ice_aizu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:07
    น่ารักกกกกก ชอบมากเลยยิ้มตลอดเลย คืองานดีมากกกกก
    #133
    0
  10. #132 hello_sosai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 14:38
    น่ารักไม่ไหวเเล้ว
    #132
    0
  11. #130 kmmmmmm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 08:27
    งื้ออ5555555
    #130
    0
  12. #129 godxmeii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 08:18
    ชอบทั้งสองอย่างแง้;—;
    #129
    0
  13. #128 wariyapcy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 07:50
    โดนอ้อนแบบนี้บอกเลยว่า ตายยยยยย
    #128
    0
  14. #126 KNfanfan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 03:01
    กรตายยัง 655555555
    #126
    0
  15. #125 aanps (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 02:52
    ฮื่อออออออ พึ่งอ่านหนังสือสอบเสร็จแล้วเปิดมาเจอเรื่องนี้ คือฮีลเรามากๆเลย ขอบคุณนะคะ
    #125
    0
  16. #124 สโนว์เฟลค (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 02:03
    น้องงงงงงงงกรี้พดดสกสำมกยไยไวไวหงกว
    #124
    0
  17. #122 Windysep (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:20
    แงงงงง พี่กรเขินน้องระเบิดตัวเองไปเลยจ้าาา ฉันก็เขินนนน
    #122
    0
  18. #121 Praewapr (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:43

    อิพี่ยังอยู่ดีใช่มั้ยคะ

    #121
    0
  19. #120 Ploymugda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 21:54
    น้องบอกชอบแล้ววว
    #120
    0
  20. #119 zzzPLAzzz (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    โดนน้องตอบตรงมางี้ อิพี่สะตงสติยังอยุ่ดีมั้ย 55555
    #119
    0
  21. #118 MyNewie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:38
    น่ารักๆๆๆๆๆ
    #118
    0
  22. #117 Toruka (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:30
    ฮัลโหลลลล อิพี่ยังอยู่มั้ยคะ น้องอ้อนแรงมากก สู้ๆนะคะไรท์ ชอบมากค่ะ ติดตามเลยยย
    #117
    0
  23. #116 แจน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:20

    ฮือออ น่ารักกก เอาล่ะค่ะ คือเราน่ะเริ่มมั่นใจแล้วนะคะ น้องชอบกรแน่ๆเลย แต่เพราะมีกรเป็นเพื่อนคนเดียวน้องเลยไม่อยากเสียไปถ้ากรไม่คิดแบบเดียวกัน คือปูมาแบบนี้เราต้องร้องเพลงแล้วไหมอะ

    ดีพอแล้วที่ได้มีเธออยู่ใกล้ใกล้

    ได้ยินเสียงได้คอยดูแลอยู่ไม่ไกล

    จะซ่อนความลับเอาไว้ในหัวใจ

    มากเพียงไหนฉันจะไม่ยอมพูดไป

    ดีพอแล้วที่ได้มีเธออยู่ใกล้ใกล้

    ได้ยินเสียงได้คอยดูแลอยู่ไม่ไกล

    จะซ่อนความลับเอาไว้ในหัวใจ

    มากเพียงไหนฉันจะไม่ยอมพูดไป


    ไปก็อปมาค่ะ 5555555555555 คือเราว่านะคะ แต่ละคนมีพื้นฐานที่เติบโตมาไม่เหมือนกันอะค่ะ น้องเข้าสังคมบ้างมันก็เลยดี แต่ก็อย่าฝืนมากเกินไปนะคะ ไม่มีใครอยากให้หนูฝืนเลย เรายิ้มเลยค่ะตอนคุณลุงดีใจออกนอกหน้าที่น้องพาเพื่อนใหม่มา เราว่ามันน่ารักมากเลยนะคะ เป็นญาติผู้ใหญ่ที่รักหลานมาก อยากเห็นหลานมีความสุข น้องเปิดใจรับเพื่อนใหม่ก็เลยทำให้ดีใจมากสินะคะ (เราว่าคุณลุงดูออกนะคะว่ากรไม่ได้อยากเป็นเพื่อนล่ะสิ 55555) แต่เรื่องพี่ต่อกับวินนี่ดูมีลับลมคมในมากนะคะ คราวก่อนๆเรานึกว่าพี่ต่อตามจีบน้อง แต่มาตอนนี้เหมือนน้องหงอยๆอะไรสักอย่างอะ บอกป้ามาค่ะลูก พี่เขาทำอะไรหนูคะ! แต่ตอนนี้มีอีกอย่างนะคะ กรเป็นเซฟโซนเคลื่อนที่ๆด้ของน้องจริงๆอะ จุดเปลี่ยนความสัมพันธ์นี้จะเป็นอะไรนะคะ แต่ก็เชื่อว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรกรก็จะอยู่ข้างๆน้องไม่ไปไหนเนอะคะ ฮือ น่ารักกก

    ปล. มีประโยคนี้นะคะ เรามองพี่วินเดินออกไปจากโต๊ะ ตรงนี้น่าจะเป็นพี่ต่อเดินไปนะคะ

    ขอบคุณค่าา เรารอตอนต่อไปนะคะะ

    #116
    0
  24. #115 e-n2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:12
    กี้ดดดดดดดดด
    #115
    0
  25. #114 04694 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:06
    เมื่อไรเธอจะรู้หัวใจตัวเองสักที่~~
    #114
    0