[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 8 : Chapter8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 540 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

Chapter8



เราไม่คิดว่าภาพภาพเดียวจะทำให้เกิดกระแสสังคมขึ้นมาอีกครั้ง...


หากยังจำกันได้เมื่ออาทิตย์ก่อนเราไปเชียร์กรแข่งบอลที่สนาม ก่อนที่กรจะผละออกไปจากเราเขาก็ยกมือขึ้นมาเพื่อลูบหัวเราเหมือนอย่างปกติที่เขาชอบทำ


เราไม่คิดว่าภาพนั้นจะถูกถ่ายลงจนกลายเป็นกระแสในโลกโซเชี่ยลอีกครั้ง


เรารู้เรื่องนี้มาจากวิน วินบอกว่าคนกดไลค์รูปเรากับกรในเพจที่โพสต์เกี่ยวกับคนสวยคนหล่อในมหา’ลัยเต็มไปหมด อีกทั้งความคิดเห็นมีแต่คนบอกว่าเรากับกรเป็นแฟนกันหรือกำลังคบกันอยู่ และในบางคนก็บอกว่าเราเป็นเพื่อนกันแต่ก็อยากจับจิ้นให้เราเป็นแฟนกันจริงๆ


จิ้น?


มันหมายถึงอะไรเหรอวิน?”


ก็หมายถึงว่าอยากจับคู่ อยากเชียร์ให้ได้คบกันไง”


อ๋าา…ภาษาแปลกๆเนอะ” เราหัวเราะแหะๆ ไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่ได้รับความสนใจจากคนอื่นขนาดนี้


ถ้าให้เทียบกับครั้งก่อนที่เราโดนโพสต์ต่อว่ากับครั้งนี้ที่มีคนชม เราว่ามันก็ไม่ค่อยต่างกันคือเราอึดอัดและไม่อยากเป็นที่สนใจของใคร


ทำไมทำหน้างั้นล่ะ?”


มันแปลกๆ เราไม่ค่อยชอบเท่าไหร่”


ที่คนจับจิ้นกับกรน่ะเหรอ?”


ก็ด้วยครับ แล้วก็ไม่ขอบเวลาเดินไปไหนคนก็เอาแต่มองเรากับกร อึดอัด”


วินก็ไม่รู้จะช่วยยังไงดี จะไปห้ามให้เขาพูด ห้ามให้เขามองก็คงเป็นเรื่องยาก”


อือนั่นแหละ เราก็ได้แต่เลี่ยงๆแม้จะยากก็เถอะ”


กรมันยังไม่รู้เรื่องสินะ”


ไม่รู้เหมือนกันครับ”


เรากับกรไม่คุยกันมาสองวันแล้ว ไม่ใช่สิ...ต้องบอกว่ากรไม่ยอมคุยกับเรามากกว่า ไม่รู้เขาโกรธอะไรเรา จำได้ว่าก่อนหน้านั้นเราออกไปข้างนอกกับพี่ต่อโดยที่ไม่ได้บอกกร พอกลับมากรก็ไม่คุยกับเราเลย เราง้อเขาก็นิ่ง เข้าไปอ้อนเขาก็เดินหนีไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน


ตอนนี้กรก็ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า เราก็เลยนัดวินออกมานั่งที่ร้านคาเฟ่ใกล้ๆคอนโดของเรา อยู่ห้องก็เอาแต่ฟุ้งซ่านคิดถึงแต่กร


“มีอะไรกันหรือเปล่า ทำไมทำหน้างั้น”


เราเป็นคนเก็บสีหน้าได้ค่อนข้างแย่ วินจึงดูออกเมื่อเราพูดถึงกร


“ก็...นิดหน่อย”


ในตอนนี้เราแค่ต้องการใครก็ได้ที่สามารถรับฟังเราเพื่อให้เราคลายความอึดอัดลง แม้ไม่มากแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ระบายออกเลย


“เล่าได้นะเผื่อจะทำให้พีสบายใจขึ้น วินสัญญาว่าจะไม่บอกใครเลย” เขายกนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้าเราเพื่อจะให้เราเกี่ยวก้อยเขาเพื่อทำสัญญา


มันเป็นวิธีเด็กๆที่ทำให้เราหลุดยิ้มออกมาได้


“อือ” เราเกี่ยวก้อยกับวินก่อนจะผละนิ้วออกจากกัน เราจึงเริ่มเล่าเรื่องที่ทำเราอึดอัดมาสองวันให้วินฟัง “เราก็ไม่รู้ว่ากรโกรธอะไร อึดอัดไปหมดเลย กรไม่ยอมคุยกับเราสักคำ”


“เฮ้ยๆ อย่าพึ่งเบะครับพี ใจเย็นๆนะ ดื่มน้ำก่อนๆ”


เราไม่ได้เบะสักหน่อยแค่พอเราจบแล้วก็รู้สึกน้อยใจกรขึ้นมาเอง


“ขอบคุณครับ” เรารับน้ำจากวินขึ้นมาดื่มอึกๆ คลายความน้อยใจได้นิดหน่อย


วินทำหน้าครุ่นคิดอยู่ไม่นานเขาก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ ทำเอาเราตื่นเต้นไปด้วย มองเขาด้วยความตั้งหน้าตั้งตารอ วินอาจจะช่วยให้เรารู้เหตุผลที่กรไม่ยอมคุยกับเราก็ได้


“วินว่ากรมันคงน้อยใจที่พีไปกับคนอื่น..” วินกระแอมไอเบาๆตอนพูดว่าคนอื่นแล้วว่าต่อ “อีกอย่างพีไปโดยที่ไม่ได้บอกกรด้วย มันก็คงจะเป็นห่วงนั่นแหละ”


เราขบเม้มริมฝีปาก รู้สึกผิดที่ทำให้กรเป็นห่วงแต่ตอนนั้นมันเหตุสุดวิสัยจริงๆนี่นา พี่ต่อบอกว่าจะให้เขาไปช่วยเลือกของให้คนสำคัญ กำชับว่าห้ามบอกใคร เราก็ทำตามที่พี่ต่อบอกอีกทั้งวันนั้นกรก็ไม่อยู่ เขาไปเตะฟุตบอลกับเพื่อนส่วนโทรศัพท์เราก็ลืมเอาไป สุดท้ายกลับมาก็กลายเป็นว่ากรโกรธเราแล้ว


“ต้องทำยังไงดีให้กรหายโกรธล่ะวิน” เราถามเขาอย่างร้อนใจ ในเมื่อวินหาเหตุผลให้เราได้ วินก็อาจจะช่วยหาวิธีทำให้กรหายโกรธเราได้เช่นกัน


“อ่า...เรื่องนี้วินก็ช่วยอะไรไม่ได้มากแต่พีก็ต้องขยันง้อมันหน่อย เข้าไปอ้อนมันเยอะๆเดี๋ยวมันก็หาย แล้วก็อย่าลืมขอโทษมันด้วยนะครับ”


เราพยักหน้าหงึกหงัก ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นเราไม่ได้ขอโทษกรเลย


“ขอบคุณวินมากนะครับ”


“ไม่เป็นไร เพื่อนกันมีอะไรก็ต้องช่วยสิ”


เรายิ้มให้กับคำว่าเพื่อน มันเป็นมิตรภาพที่สวยงาม เรารู้สึกยินดีที่อีกคนที่เราสามารถเรียกว่าเพื่อนได้ก็คือวิน และขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เรากับวินได้มาเป็นเพื่อนกัน


“เอ้อจริงด้วย หนังสือที่เรายืมวินไปเมื่ออาทิตย์ก่อนเราอ่านจบแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราเอาไปคืนที่ห้องสมุดนะครับ วินจะอยู่ใช่ไหม?”


“อยู่ครับ วินทำงานสี่โมงถึงสองทุ่มเลย”


“โอเคครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้เราเอาไปคืนแล้วก็จะเอาหนังสือที่วินอยากได้ไปให้ด้วย”


วินตาลุกวาว หันมามองเราด้วยท่าทางตื่นเต้น


“พีได้มาจากไหนเนี่ย มีจริงเหรอ?”


“อื้อๆ มีครับ เราไปค้นที่บ้านแล้วเจอเข้าพอดีแต่จำไม่ได้แล้วว่ามีได้ยังไง”


เรากำลังพูดถึงหนังสือของนักเขียนท่านหนึ่งที่วินชอบมาก เขาอยากได้หนังสือของนักเขียนท่านนั้นแต่ว่ามันค่อนข้างหายากเพราะเก่าและนานมาแล้ว พอเราบอกว่ามีวินก็ดีใจ เราเลยพลอยรู้สึกดีใจมีความสุขตามไปด้วยเลย


“ขอบคุณมากนะ วินตามหามานานมากไม่คิดว่าจะได้อ่านเลย”


“ถ้าได้หนังสือวินต้องดีใจมากกว่านี้แน่ๆ”


เราว่าแล้วหัวเราะตอนที่วินยิ้มกว้าง เวลาได้เป็นฝ่ายให้แล้วอีกฝ่ายที่ได้รับมีความสุข ในใจของเราก็เปี่ยมล้นไปด้วยความปลื้มปิติ แม้จะให้เล็กๆน้อยๆแต่ทำเอาหัวใจเราฟูฟ่องเต็มไปด้วยความฟุ้งที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นความรู้สึกได้


 

 

 

 


หลังจากกลับมาจากคาเฟ่เราก็นั่งรอกรอยู่ที่ห้องอย่างใจจดใจจ่อ เฝ้าทบทวนคำพูดมากมายที่ตนเองเตรียมไว้เพื่อบอกกับกร โทรไปถามพี่ต่อด้วยว่าขอบอกเรื่องวันนั้นกับกรได้ไหม พี่ต่อหัวเราะใส่แล้วบอกเราว่าบอกแค่กรได้คนเดียว เราสบายใจและบอกขอบคุณพี่ต่อก่อนจะวางสายไป


ถึงกรจะไม่ยอมพูดกับเราแต่เขาก็ยังทำอาหารให้เรากินเหมือนเดิมแต่มันก็อึดอัดอยู่ดี จากที่กรมานอนกับเราเขาก็ย้ายกลับไปนอนห้องตัวเอง เราก็ไม่กล้าเข้าไปอ้อนเขาให้มานอนด้วยอีก กลัวเขาจะรำคาญแล้วพาลโกรธเราไปมากกว่าเดิม


การรคอยของเราสิ้นสุดเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิดออก กรชะงักนิดหน่อยตอนที่เราเดินเข้าไปหาแต่เขาโกรธเราอยู่จึงเบี่ยงตัวหลบแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาแทน


เราถอนหายใจแอบยู่ปากใส่คนขี้โกรธนิดหน่อยแล้วเดินเข้าไปหาเขา ทำใจกล้าทิ้งตัวลงนั่งบนตักกร มือก็คล้องไว้ที่รอบลำคอหนาของกร ใบหน้าซบลงที่ไหล่ของเขาอย่างออดอ้อน


“กรครับ”


“....” เขายังเงียบ เราก็จแป้วแต่ก็ยังฮึดสู้


“พี่กร...” ไม่บ่อยที่เราจะเรียกเขาว่าพี่ อาจจะเรียกแค่เฉพะตอนที่ง้อไม่ก็ตอนที่อ้อนเขา


“....” กรใจแข็งจนน่าโมโห


เราฮึดอัดในใจ คนอะไรง้อยากจริงๆเลยแต่เมื่อสำนึกว่าตัวเองทำผิดเราก็หงอลงแล้วเดินหน้าง้อกรต่อไป


“พี่กร...หนูขอโทษ”


พูดเองก็อายเอง เราอุตส่าห์ใจกล้าแทนตัวเองว่าหนูทั้งที่ปกติแค่เขาเรียกหนูเราก็โวยวายใส่ ถ้าเขายังใจแข็งได้เราจะกัดคอเขาให้เป็นรอยเลย


รู้สึกได้ว่าลมหายใจของเขาสะดุดไป เราแอบยิ้มในใจแสดงว่าเราคงมาถูกทางแล้ว


“หนูรู้ว่าพี่กรเป็นห่วง” เราแอบเหลือบมองเขาแล้วพูดต่อ “แต่ว่าหนูจำเป็นจริงๆนะไม่โกรธกันนะ”


“จำเป็นขนาดที่ต้องไปกับคนอื่นแล้วไม่บอกพี่น่ะเหรอ?”


เรายิ้มกว้างแต่ก็ต้องรีบหุบยิ้มลงเมื่อกรทำตาดุใส่ ก็คนมันดีใจนี่นาในที่สุดเขาก็ยอมพูดกับเราสักทีแม้ว่าประโยคที่เขาพูดจะออกไปทางประชดก็ตาม


“ก็คือ...คือว่าพี่ต่อให้ไปเป็นเพื่อนแล้วบอกว่าห้ามบอกใคร”


“กับพี่ก็ไม่ได้ใช่ไหม โอเคพี่เข้าใจแล้ว”


“ฮื่ออ..กร” เรารีบกระชับแขนของตัวเองที่โอบรอบคอเขาไว้เมื่อเขาทำท่าจะลุกขึ้นทั้งๆที่เรานั่งตักเขาอยู่ “เดี๋ยวเราตก”


“ลุกไปเลย”


“ไม่เอา”


“พี...” เขากดเสียงต่ำ


เราส่ายหน้ากับอกเขา “ไม่ลุก หายโกรธเราก่อน”


“พี่บอกให้ลุก”


“กร ฮื่อ...” เราเริ่มเบะตอนที่กรพยายามแกะมือและแขนเราออกจากคอของเขา “ฮึก..ใจร้าย”


เสียงกรถอนหายใจดังขึ้นแล้วเขาก็ล้มเลิกที่จะงัดตัวเราออกจากเขา กรนั่งนิ่งๆอยู่อย่างนั้นโดยที่เราก็เบะปาก สะอื้นเบาๆอยู่บนอกเขา


“ดื้อ” เขาก้มลงมาหอมขมับ กระซิบว่าเราเสียงเบา “ดื้อจนน่าตีเลย ทำให้พี่เป็นห่วงแล้วก็มาร้องไห้งอแงใส่พี่”


“เราขอโทษ”


“พี่โกรธหนูได้ไม่นานสักที”


“อย่าโกรธเลยนะแค่นี้เราก็ใจแฟบแล้ว” เราถูไถใบหน้าออดอ้อน


“ทีอย่างนี้ล่ะมาอ้อน”


“ก็กรจะได้หายโกรธ”


“ไหนบอกเหตุผลดีๆให้พี่ฟังสามข้อว่าทำไมพี่ต้องหายโกรธหนู”


เรานิ่งคิด เหตุผลสามข้อที่กรต้องหายโกรธเราเหรอ? อืม...


“ข้อหนึ่ง คือเราออกไปซื้อของเป็นเพื่อนพี่ต่อ พี่ต่อบอกว่าจะเอาไปให้คนสำคัญแต่เลือกไม่ได้ แล้วก็พี่ต่อบอกว่าห้ามบอกใคร เราไม่อยากผิดคำพูดก็เลยไม่ได้บอกกร ถ้าบอกจะเป็นเด็กไม่ดี ขอโทษนะ”


กรพยักหน้า “ข้อสองล่ะ?”


“ข้อสอง ที่เราออกไปข้างนอกแล้วไม่ได้โทรบอกคือลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้อง จะยืมโทรศัพท์พี่ต่อก็จำเบอร์กรไม่ได้ก็เลยไม่ได้บอกว่าจะออกไปข้างนอก เลยทำให้กรเป็นห่วง ขอโทษนะครับ”


“ข้อสุดท้าย”


“อืม...ข้อสุดท้ายเหรอ..” เรานิ่งคิด “ข้อสุดท้าย เราคิดว่ากรคงอึดอัดที่โกรธเราแล้วกรก็ไม่มีความสุขด้วยเราเลยคิดว่ากรหายโกรธเราเถอะนะ” เรายิ้มกว้างส่งให้กร กรค้อนขวับ ก้มลงมาฟัดแก้วเราแล้วใช้ฟันขบกัดจนเราร้องเสียงหลง


“เจ้าเล่ห์จริงๆเลย เหตุผลก็ไม่น่ายกโทษให้สักข้อ”


“พี่กร...”


“ทีอย่างนี้มาเรียกพี่นะ เด็กคนนี้น่าตีชะมัด”


“อย่าตีเราเลย มันเจ็บ” เรากระพริบตาปริบๆบอกเขาเสียงอ้อน


“งั้นก็ยอมให้พี่ฟัดสังทีจะได้หายโกรธ”


“อื้อ” เราพยักหน้าหงึกหงึก ยอมให้เขาฟัดดีกว่าให้เขาตีล่ะนะ


กรส่ายหน้าแล้วทำเพียงกดจูบลงมาที่กลีบปากของเราแล้วผละออก


“พี่ไม่ทำหรอก เดี๋ยวหนูตัวแดงพี่จะอดใจไม่ไหวไปมากกว่าเดิม”


“ถ้าไม่ทำกรจะหายโกรธเราไหม?”


“หายก็ได้ สองวันนี้พี่ก็ไม่มีความสุขจริงๆ อยากกอดอยากหอมหนูจะแย่ ทรมานมาก”


“เราก็เหมือนกัน” เราว่าแล้วกระชับกอดรอบคอเขาแน่น ใบหน้าก็เอียงหาองศาที่พอเหมาะแล้วซบลงไปที่ไหล่หนาขอองกร


“แต่พี่ก็ชอบตอนหนูง้อนะ ดูสิร้อยวันพันปีไม่เคยหรอกจะมานั่งตักอย่างนี้ ยิ่งพูดแทนตัวเองว่าหนูแล้วเรียกแทนพี่ว่าพี่ ตอนได้ยินใจพี่เหลวเป็นน้ำเลย”


ยิ่งกรพูดเราก็ยิ่งซุกลงไปกับไหล่ของเขา นึกถึงแล้วก็ทำเอาร้อนไปทั้งหน้า ก็อยากง้อกรนี่นาก็ต้องใจกล้าทำอะไรแบบนี้สิ ไม่งั้นกรจะหายโกรธเราหรือไง


“เงียบไปเลย”


“ทีอย่างนี้มาบอกให้พี่เงียบ พอพี่เงียบจริงก็งอแง เบะปากใส่”


“ฮื่อ..” เราเบี่ยงหน้าหนีตอนที่กรก้มลงมางับซอกขอเราเล่น


“ไม่ได้จูบมาตั้งสองวัน คิดถึงหนูมากรู้ไหม?” เขาพูดไป ปากก็พรมจูบเราไปทั่ว เราเปิดคอให้เขาได้จูบถนัด ไม่ใช่แค่กรที่คิดถึง เราก็คิดถึงสัมผัสของกรมากเหมือนกัน


“อือ พะ..พอแล้ว เราหิวข้าว”


กรเริ่มล้วงมือเข้ามาในเสื้อ ลูบไล้ผิวเราจนตัวเราสั่น ความรู้สึกวาบหวิวตอนเขาเลื่อนผ่านติ่งไตทั้งสองข้างทำเอาเราต้องครางเสียงแผ่ว กลัวจะเลยเถิดไปมากกว่านี้ก็เลยต้องหยุดกรไว้ก่อน


คือ...จริงๆเรายังไม่ได้กินข้าว ถ้าระหว่างที่กรจะทำอะไรๆก็กลัวท้องจะร้องโครกครากทำให้ตัวเองอายไปอีก


“โอเคครับๆ อยากกินอะไรพี่จะทำให้”


สองวันที่ผ่านมากรไม่เคยถามเราหรอกว่าอยากกินอะไร เขาทำอะไรให้กินเราก็กินแต่น่าแปลกที่มื้ออาหารตลอดทั้งสองวันเป็นอาหารที่เราชอบและอยากกินพอดี


“วันนี้อยากกินไข่เจียวหมูสับ แล้วก็แกงจืดหมูสับครับ”


“อืม งั้นรอพี่ก่อนนะ หนูนั่งดูหนังไปก่อน”


เขาลูบหัวเราและผละออกเพื่อเดินเข้าครัวไปทำอาหาร เรามองตามหลังกร ยิ้มเป็นบ้าอยู่คนเดียว แค่กรหายโกรธความหนักหน่วงและความอึดอัดที่อยู่ในใจก็หายไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นเลย


*********

แอบมาลงให้เดี๋ยวจะแวบไปอ่านหนังสือต่อแล้ววว ขอบคุณทุกๆกำลังใจจากทุกคนมากค่าาา // ไหว้ย่อ ไปล้าววว

เล่นแท็กกันได้นะคะ

แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 540 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #343 mmsays (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 10:22
    น้องอ้อนน่ารักกกก
    #343
    0
  2. #323 Pangpp24 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:08
    แค่ หนูขอโทษ คำเดียวใจพี่กฌเหลวเป็นน้ำแล้วคับน้องพี
    #323
    0
  3. #167 kkwankhaw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:03
    น่ารักกกก
    #167
    0
  4. #162 Oumni43 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:55
    พี่ชอบใจละสิน้องง้อแบบนี้
    #162
    0
  5. #153 tbuykeid37 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:35
    ง้อน่ารัก
    #153
    0
  6. #97 JeejeeKung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:51
    วินกับพี่ต่อ มีซัมติงแน่ๆ // กรพีน่ารักกกกกกกก
    #97
    0
  7. #96 • Doctorสกั๊ง' ' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 14:23

    น่ารักกกก แง

    #96
    0
  8. #95 PR.0906 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 12:25
    น้องงงงทำไมน่ารักขนาดนี้
    #95
    0
  9. #94 GranGer10458 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:41
    น่ารักกกกกกกก เขินไปหมดแล้วว
    #94
    0
  10. #93 Kadarm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:54

    ออ้อนได้น่ารักกกก พี่กรจะทนไหวแค่ไหนกันน้าาา

    #93
    0
  11. #92 Kadarm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:54

    ออ้อนได้น่ารักกกก พี่กรจะทนไหวแค่ไหนกันน้าาา

    #92
    0
  12. #91 meowppppp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:54
    เขินนนนนนนนน
    #91
    0
  13. #90 Windysep (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:33
    ฮืออออ น้องง้อน่ารักมากกก พี่กรเกือบจะไม่ทนแล้วนะ 5555
    #90
    0
  14. #89 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:17
    อย่าว่าแต่พี่กรใจเหลวเป็นน้ำเลยค่ะ นี่คือใจละลาย ละเหยไปในอากาศแล้วจ้าาา แพ้ลูกอ้อนน้องพีที่สุด งื้ออออ
    #89
    0
  15. #88 Sirintra2560 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    ระหว่างที่กรจะทำอะไรๆ นี่คือทำอะไรหรอ หืมมมมมมมมม
    #88
    0
  16. #87 aanps (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:59
    เขินไส้บิดแล้วแงงงง้ ระทวยแทนพี่กร ฮื่อออออออ
    #87
    0
  17. #84 แจน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 16:57

    เนี่ยยย แพ้น้องตลอดแหละคุณ คือเราสงสัยนะคะถ้าเป็นวินหรือพี่ต่อโกรธบ้างน้องจะงอแงขนาดนี้ไหมนะคะ แค่อยากรู้ว่าสำหรับน้องกรอยู่ตรงไหนแล้ว แต่แบบคิดเองคือเราว่ายิ่งกว่าแฟนแล้วอะค่ะ เหมาะกับคำว่าครึ่งชีวิตมากกว่า เขาดูขาดกันและกันไม่ได้แล้วนะคะ ส่วนเรื่องจิ้นนี่ไม่รู้ยังไงดีเลย เราเข้าใจที่น้องอึดอัดนะคะ แต่บางทุมก็คิดว่ามันอาจทำให้น้องเริ่มรู้ตัวว่าคิดกับกรแบบไหนก็ได้ เราเลยแบบ สู้ๆนะคะ ยังไงกรก็อยู่กับน้องเสมอออ ส่วนพี่ต่อ ไปซื้อของให้น้องวินเหรอคะ เราจะขำมากถ้าแบบอุตส่าห์ไปเลือกแต่น้องวินดีใจกับหนังสือที่น้องพีให้ยืมมากกว่าจนไม่สนใจของขวัญนะคะ 555555555555

    #84
    0
  18. #83 sttpw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:43
    เขินนนแอแง
    #83
    0
  19. #82 wariyapcy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:37
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #82
    0
  20. #81 beautyyeongkwang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:32
    เขินจนตัวจะเเตกแล้วว ฮืออออ
    #81
    0
  21. #80 ao_Sumaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:26

    สู้ๆนะคะ ขอบคุณที่แวะมาลงให้คะ
    #80
    0
  22. #79 Sudarat357 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:15

    เขินจนจะเป็นบ้า อั้ยยย
    #79
    0
  23. #78 godxmeii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:12
    มันไม่ใช่เพื่อนอ่ะ ทุกคนนนนน
    #78
    0