[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 7 : Chapter7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 635 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

Chapter7


หลังจากที่วินขอตัวไปเข้าห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมงได้ เขาก็เดินกลับมา เราถามเขาว่าเป็นอะไรไหมเขาก็บอกว่าไม่มีอะไร จากนั้นเขาก็เอาแต่นั่งเงียบ ยกแก้วแอลกอฮอล์ดื่มอย่างเดียวโดยไม่พูดไม่จา


เราก็ไม่อยากเซ้าซี้เพื่อนก็เลยไม่ถามให้เพื่อนต้องลำบากใจ หันมาคุยกับกรบ้างรายนี้ก็ดื่มเข้าไปเยอะพอสมควร เราคุยด้วยก็พูดเหมือนงอนเรา ไม่รู้เราไปทำอะไรให้เขางอน เราก็ไม่รู้ว่าจะง้อยังไงหรือต้องง้อไหมก็เลยตัดสินใจหันไปดูพี่ต่อที่ร้องเพลงดีกว่า


คนตรงนี้ไม่รู้เป็นอะไรกันไปหมด


พี่ต่อถูกลูกค้าขอเพลงเข้ามามากมายโดยการที่เอากระดาษให้ลูกค้าเขียน จากนั้นบริกรก็จะเอากระดาษแผ่นนั้นไปให้พี่ต่อ เขาเอนเตอร์เทนลูกค้าในร้านได้อย่างดี แอบเห็นพี่ต่อได้ทิปจากลูกค้ามาด้วย


ในจังหวะหนึ่งพี่ต่อหันมาทางโต๊ะพวกเรา เราก็เลยยกมือขึ้นน้อยๆเพื่อโบกให้พี่ต่อ ไม่รู้พี่ต่อเห็นไหมแต่คิดว่าอาจจะเห็นเพราะพี่ต่อส่งยิ้มมาหาเรา


“หนู”


“อื้อ ว่าไงกร?”


“ยังไม่อยากกลับหรือครับ?”


“กรอยากกลับแล้วเหรอ ถ้าอยากกลับก็กลับเลยได้นะแต่เสียดายจังอยากเข้าไปทักพี่ต่อก่อนกลับอ่ะ” เราทำเสียงเสียดาย หันไปทางพี่ต่อนิดหน่อยแล้วหันกลับมาหากรอีกครั้ง


“อืม งั้นรอหน่อยก็ได้”


เราฉีกยิ้มให้กร “ขอคุณครับ”


“แต่พี่ขออะไรหนูอย่างนึง”


“อะไร?”


“อย่ายิ้มเยอะครับคนดี คนมองหนูเต็มไปหมดเลย”


“ทำไมจะยิ้มไม่ได้ล่ะกร คนเขาไม่ได้มองเราสักหน่อย” ก็ไม่เห็นมีใครมองเราจริงๆนะ กรน่ะคิดไปเองต่างหาก


 เขาโน้มใบหน้าเข้าหาแล้วกระซิบข้างหูเราว่า


“พี่หวง”


อะไรของกรเล่า! ชอบรุ่มร่ามคนอื่นอยู่เรื่อย ชอบมาเป่าลมใส่หูเราตลอดมันจั๊กจี้จะตายไป


เราผลักหน้ากรออกกรเขาก็หัวเราะชอบใจ ท่าทางแบบนี้ไม่เมาก็บ้าแล้ว


“นั่งเงียบๆไปเลย”


“ก็พี่หวงหนูจริงๆนี่”


“กร เราบอกอย่าเรียกหนูไง” ต้องให้พูดเสียงดุอยู่เรื่อยเลยถึงจะยอมเรา


กรทำหน้าหงอยก่อนจะพูดพึมพำออกมาให้เราได้ยิน


“ขนาดดุยังน่ารักเลย”


ฮึ่มม....ขี้เกียจจะเถียงกับกรแล้ว คุยกับคนเมาอย่างกรแบบนี้ทั้งวันคงไม่รู้เรื่องหรอก


“พี”


เราหันไปหาวินที่เรียกเราด้วยเสียงที่อ้อแอ้เล็กน้อย ใบหน้าของวินขึ้นสีแดงจางๆ เขาลูบหน้าลูบตาตัวเองให้สร่างเมานิดหน่อย


“ว่าไงวิน” เราถามอย่างสงสัย “จะสั่งอะไรเพิ่มเหรอครับ?”


“เปล่าๆ วินแค่จะบอกว่าขอกลับก่อนนะ”


“อ้าว วินจะกลับยังไงล่ะ?”


“แท็กซี่ครับ”


“กลับพร้อมเราก็ได้ คือจะกลับแล้ว...เดี๋ยวแป๊บนึงนะ” เราว่าก่อนจะก้มมองโทรศัพท์ที่มีคนโทรเข้ามา เบอร์พี่ต่อโชว์หราอยู่บนหน้าจอเราจึงกดรับทันที “ครับพี่ต่อ อื้อ...เรานั่งอยู่ที่โต๊ะ ยังไม่กลับครับ...อ่า ก็ว่าจะกลับแล้วครับ โอเคๆครับรีบมานะ”


“เอ่อ...คือพีครับ”


“อ๋า เราขอโทษนะแต่ว่ากลับพร้อมกันเถอะเราเป็นห่วง”


“ไม่เป็นไรคือวิน...”


“พี่ต่อ!” เราลุกขึ้นยืนเพื่อทักทายพี่ต่อที่เดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของเรา


“ว่าไง มากับใครล่ะพี”


“เรามากับกรแล้วก็...” เราชี้ไปทางกรที่ตอนนี้สัปหงกไปเรียบร้อยแล้วก่อนจะหันไปทางวิน “วินครับ”


“วิน?” พี่ต่อเลิกคิ้ว ใบหน้าของเขาค่อยๆหันไปทางวินที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่


“ใช่ครับ วินเพื่อนใหม่เรานิสัยดีมาก” เราพูดแนะนำเพื่อนใหม่ให้พี่ต่อที่กำลังจ้องมองไปที่วินฟัง “วิน..เงยหน้าหน่อยสิ เราจะแนะนำพี่ต่อให้ได้รู้จักกันครับ”


สงสัยว่าทำไมวินเอาแต่ก้มหน้าทั้งที่เขาไม่ใช่ประเภทที่จะเขินอายที่จะทำความรู้จักกับใครและไม่ใช่คนที่ขี้อายด้วยแต่ทำไมพอกับพี่ต่อถึงเอาแต่ก้มหน้าล่ะ


“อืม” เขายอมเงยหน้าขึ้นมา วินเอาแต่มองเราไม่หันไปมองพี่ต่อเลย


“นี่พี่ต่อครับ พี่ชายเรา”


“พี่ชาย...แท้ๆเหรอ?” วินถามเสียงเบา


เราส่ายหน้า “เปล่าครับ เรานับถือพี่ต่อเป็นพี่ชาย พอดีว่าพี่ต่อไปทำงานที่ร้านของคุณลุงเราก็เลยสนิทกับพี่ต่อ”


“อืม”


เราว่าบรรยากาศมันชักอึมครึมแปลกๆ กรก็หลับคาโต๊ะไปแล้ว ไหนใครบอกว่าจะไม่ดื่มเพราะจะขับรถให้เรา อ่า...จริงด้วยสิ กรเมาแบบนี้เราจะกลับกันยังไง?


“พี่ต่อพีขอรบกวนได้ไหม?”


“อะไรครับ”


“คือว่ากรเมาแล้วก็เลยไม่มีคนขับรถกลับ เอ่อ..ถ้าพี่ต่อไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับพีแค่ถามเฉยๆ”


“เดี๋ยวพี่ครับให้แล้วกันแต่ขอไปเอาของก่อนนะ”


“อื้อ ขอบคุณมากครับพี่ต่อ”


ระหว่างรอพี่ต่อไปเอาของวินก็ทำท่าจะกลับอย่างเดียวเราได้แต่รั้งเขาไว้จนเขาคงทนลูกตื้อเราไม่ไหวสุดท้ายก็ยอมพยักหน้า ส่วนกรก็ปล่อยให้หลับไปแบบนั้นแหละ เดี๋ยวพอรู้สึกตัวก็มาอ้อแอ้งอแงใส่เรา เรารับมือไม่ไหวหรอก


“ขอโทษทีที่ช้านะ งั้นไปกันเลยไหม”


“ไปเลยครับ พีเช็คบิลเรียบร้อยแล้ว”


“อืม” พี่ต่อตอบรับแล้วหันไปทางวินที่ยืนอยู่เงียบๆ “มาช่วยพยุงกรหน่อยสิ”


วินไม่พูดอะไร เดินตรงไปหากรก่อนจะค่อยๆพยุงคนเมาขึ้นมา กรก็อ้อแอ้ๆอยู่อย่างนั้น ดีนะที่เขาเมาแล้วไม่โวยวายแต่ก็จะชอบบ่นนิดๆหน่อยๆแล้วหลับพับไปอีกรอบ


ก็มาช่วยหน่อยสิ...ครับ” วินเรียกพี่ต่อที่ยืนมองให้เข้าไปช่วย


วินเหมือนไปโกรธใครมาเลยอ่ะหน้าตาบึ้งตึงมากเลย เราก็ไม่กล้าถามด้วยคือแบบยังไงดีล่ะ วินโกรธเราที่ตื้อเขาหรือเปล่าแต่คงไม่ใช่หรอกก็ก่อนพี่ต่อจะมาวินยังคุยเล่นแล้วยิ้มกับเราอยู่เลย


“ไอ้กรมึงอยู่นิ่งๆสิวะ ตัวหนักอย่างกับควาย” วินบ่นกรที่ขยับตัวยุกยิกๆระหว่างเดินไปที่รถ


เราเดินตามหลังวินกับพี่ต่อที่ช่วยกันพยุงกร ได้ยินวินบ่นแล้วก็อดที่จะขำไม่ได้


“รถอยู่ทางนี้ครับ” เราชี้ไปทางรถของกรที่จอดอยู่ในลานจอดรถของร้าน พี่ต่อกับวินก็เปลี่ยนทิศทางพยุงกรมาที่รถ


หลังจากที่เปิดประตูเอาคนเมายัดเข้าไปในรถแล้วปัญหาต่อมาของพวกเราคือตำแหน่งการนั่ง เราอย่างนั่งข้างหลังกับกรเพราะกรชอบเลื้อยไปทั่ว ถ้าวินนั่งก็กลัวจะไม่ชอบใจที่โดนกรทำแบบนั้นแต่วินบอกว่าวินไม่อยากนั่งข้างหน้า อีกอย่างเราจะได้บอกทางกลับคอนโดตัวเองด้วยแต่เราก็ไม่ยยอมเหมือนกัน นี่ก็เลยเถียงกันไม่ได้ไปไหนสักที


“พี”


เราหันไปมองคนในรถตอนที่เขาเรียกชื่อ รีบเข้าไปนั่งข้างๆกรที่คว้ามือสะเปะสะปะคงจะหาตัวเราอยู่


“กร นอนก่อนนะนอนตักเราก่อนเดี๋ยวพี่ต่อจะพากลับห้อง” เราขยับท่านั่งดีๆให้กรได้นอนบนตักเรา


“อืม” เขายกมือของเราขึ้นมาจับไว้ ซบหน้าลงไปกับขาของเราแล้วหลับลงไปอีกรอบ


“วินครับ วินคงต้องหน้าแล้วล่ะ” เราทำหน้าเกรงใจถึงแม้จะดีใจที่ได้นั่งกับกรแต่พอเห็นสีหน้าของวินแล้วก็เกรงใจเขาเหมือนกัน


“ไม่เป็นไรหรอก” เขาว่าแล้วเข้าไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับ


ส่วนพี่ต่อก็เดินไปนั่งตรงตำแหน่งคนขับรถ จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกจากร้านไป


ระหว่างทางภายในรถมีเพียงแต่เสียงของเราที่คุยกันงุ้งงิ้งข้างหลัง พอกรหลับเราก็เริ่มง่วงตาม หลับคอพับตามกรไปอีกคน รู้ตัวอีกทีพี่ต่อก็ขับมาถึงคอนโดของเราแล้ว


“ขอบคุณนะพี่ต่อ พีขอรบกวนพี่ต่อไปส่งวินด้วยได้ไหมครับเอารถกรไปเลยนะเดี๋ยวให้กรไปเอาที่ร้านคุณลุงก็ได้ครับ”


“ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งให้” พี่ต่อรับปากหลังจากที่พากันพยุงกรเข้ามานอนในห้องเรียบร้อยแล้ว


“วินกลับกับพี่ต่อนะ เราไม่อยากให้วินกลับคนเดียวมันดึกแล้วอันตราย”


“ไม่เป็นไรพี วินเป็นผู้ชายไม่มีอะไรหรอก”


“เถอะนะวิน เราเป็นห่วง”


วินถอนหายใจและจำใจพยักหน้าให้เรา “อื้มก็ได้ๆ ขอบคุณนะ”


“ครับ กลับกันดีๆนะ”


เรามองทั้งสองคนที่เดินออกจากห้องไปจนลับสายตา ถอนหายใจอีกคราเมื่อรู้ว่าคนเมาเริ่มเลื้อยใส่เราอีกแล้ว เฮ้อ!


 

 

 


ผ่านมาหลายอาทิตย์วินกับกรนับวันก็ยิ่งซี้กัน ชวนกันไปเตะบอลบ้างล่ะไปดูบอลบ้างล่ะ เราก็ไม่แน่ใจแล้วว่าสรุปเราได้เพื่อนใหม่หรือกรได้เพื่อนใหม่กันแน่


บางทีเราก็แอบน้อยใจเวลากรบอกว่าจะไปไหนกับวิน มันเป็นความรู้สึกที่จู่ๆก็เกิดขึ้นทั้งที่มันก็เป็นเรื่องธรรมดาที่กรก็ต้องออกไปไหนมาไหนกับเพื่อนคนอื่นบ้างแต่เราก็อดรู้สึกไม่ได้เลย


ยิ่งคำพูดคำจาที่ทั้งสองคนพูดกันมันดูสนิทสนม บางคำที่กรพูดกับวินกรก็ไม่เคยพูดกับเรา มันแปลกๆ เราน้อยใจกรจนอบากจะร้องไห้เลย


“หนูเป็นอะไรไม่ค่อยยิ้มเลย”


“เปล่า”


เราหันหน้าหนีคนที่พึ่งกลับมาจากเตะบอลกลับเพื่อน เห็นกรเดินยิ้มเข้ามาแล้วรู้สึกไม่ชอบยิ้มเขาเลย แค่คิดว่ายิ้มของเขามันเกิดจากการได้ไปอยู่กับเพื่อนคนอื่นแล้วเราก็ยิ่งรู้สึกน้อยใจกรมากๆ


“โกรธอะไรพี่หรือเปล่าครับ?” กรล้มตัวนั่งลงข้างๆเราที่โซฟา


เราหันหน้าหนี กระเถิบถอยห่างออกไปจากกร เราจะไม่บอกเขาหรอก มันเป็นเรื่องที่น่าบอกที่ไหนว่าเราน้อยใจเขาเรื่องวินอยู่


“เราเปล่า”


“คนดี” กรเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นดึงเราเข้าไปในอ้อมกอดเขา


“ไม่เอาอย่ากอดเหงื่อเต็มเลย”


“หน้าบึ้งเลยหนู กินข้าวหรือยัง?”


“รอกร” เราตอบอุบอิบกับอกของเขา


“หิวไหม พี่บอกให้กินก่อนไงเผื่อพี่กลับช้า ดื้อจริงๆเลย”


“ก็เรารอ” เราว่าเสียงเบา “เมื่อก่อนก็รอ ทำไมตอนนี้จะรอไม่ได้”


“หนูครับ”


เขาพยายามจะดึงเราที่ซบอยู่กับอกของเขาออกเพื่อที่เขาจะได้มองหน้าเราได้แต่เราก็ฝืนตัวไว้ตอนนี้เรารู้ตัวเลยว่าหน้าตัวเองคงเหมือนเด็กที่กำลังงอแงร้องไห้อยู่แน่


เมื่อกี้เผลอทำเสียงน้อยใจใส่กรอีก มีหรือที่กรจะไม่รู้


“อือ เหงื่อเต็มเลย” ยิ่งพูดก็ยิ่งซุกกับอกเขา


“เป็นอะไรหรือเปล่า ขอดูหน้าหน่อยครับ”


“ไม่เอา”


“เมื่อกี้ยังบอกว่าพี่เหงื่อเยอะอยู่เลย ตอนนี้เอาหน้ามาถูกับอกพี่ซะแล้ว” เขาว่าพลางขำไปด้วย


เราไม่ยอมให้เขามองหน้าเลย ผ่านไปหลายนาทีกรก็เลิกเซาซี้เปลี่ยนมายุกยิกๆกับร่างกาบเราแทน


“อาบน้ำแล้วหรือครับ?”


“อาบแล้ว เดี๋ยวก่อนนอนก็อาบอีก”


“อาบด้วยกันไหม?” เขาถามทีเล่นทีจริงและเราก็ปฏิเสธเขาตลอดเขาก็ยังจะขยันถามเราอีก


“ไม่เอาหรอก อาบกับกรนานจะตาย กรชอบมายุกยิกกับเรา”


“ยุกยิก?” เขาขมวดคิ้วถาม “ยุกยิกนี่หมายถึง?”


“ก็ยุกยิกๆชอบเอามือมาจับนู่นนี่เราแล้วก็ชอบมาจูบๆเราไปทั่วเลย”


“อ๋อ นี่หนูเรียกสิ่งที่พี่ทำว่ายุกยิกเหรอ?”


“ใช่สิ ก็กรชอบยุกยิกกับร่างกายเรา”


พอกรได้ยินคำตอบเขาก็หัวเราะชอบใจ เอาปากมาฟัดแก้มฟัดหน้าเรา เขาเลื่อนมาที่ซอกคอแล้วกัดเรา พูดพึมพำว่ามันเขี้ยวก็ผละออกมาหอมแก้มเราฟอดโต


“เด็กอะไรน่ารักไปหมดเลย”


“ไปอาบน้ำเลย อาบเสร็จมาทำอาหารให้กินด้วยวันนี้อยากกินมักกะโรนี”


“โอเคครับๆ รอพี่แป๊บนึงนะ”


“อื้อ”


เรามองกรเดินเข้าห้องไปเพื่อจัดการอาบน้ำทำธุระส่วนตัวของตัวเอง ถอนหายใจออกมาเบาๆกับอาการน้อยใจที่ตัวเราคิดไปเอง กรก็ยังเป็นกร เป็นกรที่ยังแคร์เราและเป็นห่วงเราคนเดิมแค่มีวินเข้ามาเป็นเพื่อนเพิ่มอีกคนเราก็คิดไปเองอยู่ได้


ดีซะอีกมีวินแล้วกรจะได้ออกไปเตะบอลดูบอลอย่างสบายใจ อีกอย่างวินก็เพื่อนเราด้วยมีอะไรวินก็ยังช่วยบอกช่วยเตือนกรได้อีก ไม่รู้เราจะไปคิดมากกับเรื่องนี้ทำไม


รู้สึกผิดกับทั้งวินทั้งกรเลย


 

 

 

 


หลังเลิกเรียนวันนี้กรมีแข่งฟุตบอลอีกแล้ว เมื่อครั้งก่อนเขาได้เข้ารอบครั้งนี้ก็เลยต้องมาแข่งเพื่อชิงแชมป์อีก เราตั้งใจว่าจะไปเชียร์กรและจะชวนวินไปดูด้วยกัน


“คือวินยังทำงานไม่เสร็จเลยพี เสียดาย”


วินยังต้องทำงานที่ห้องสมุดให้เสร็จ วินเลิกประมาณสองทุ่มแต่กรเตะบอลหกโมง


“งั้นเราช่วยไหมจะได้เสร็จเร็ว”


“เฮ้ยๆ ไม่เป็นไรพี วินเกรงใจ” วินรีบเข้ามาห้ามเราที่กำลังจะจัดหนังสือใส่ชั้น


“เอาน่า เราอยากให้วินไปดูกรด้วยกัน”


“ถึงเสร็จก็ต้องรอให้ห้องสมุดปิดก่อนอยู่ดีถึงจะไปได้”


“เดี๋ยวเราช่วยขอให้”


“แน่ใจนะ?” วินถามแล้วหันไปมองเจ้าหน้าที่ห้องสมุดที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์


“อืม เราจะลองดู” เราว่าอย่างมั่นใจแม้เสียงติดจะสั่นๆหน่อยก็ตาม


เราเดินไปหาเจ้าหน้าที่ห้องสมุดคนนั้น คุยขอเขาอีกนิดหน่อยก็ยกมือขึ้นมาไหว้ขอบคุณก่อนจะเดินกลับมาหาวินอีกครั้ง


“ว่าไงบ้าง” วินที่กำลงัจัดหนังสืออยู่หันมาถามเรา


“เขาบอกว่าถ้าเสร็จแล้วก็ไปได้เลย วันนี้เขาจะปิดเร็วพอดี”


“จริงนะ?”


“จริงสิ รีบๆทำเร็วเดี๋ยวเราช่วย” เราว่าแล้วรีบช่วยวินจัดหนังสือเข้าชั้นอย่างแข็งขัน


“ขอบคุณนะพี ขอบคุณมากๆ”


เราหันไปยิ้มให้วินที่ส่งยิ้มมาให้เราด้วยแววตาที่รู้สึกขอบคุณจริงๆ อาจจะขอบคุณเรื่องอื่นซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรเพราะถ้าขอบคุณเพราะเรื่องขอให้ไปดูบอลด้วยมันก็อาจจะไม่ใช่ในเมื่อแววตาของเขาสื่ออกมาเพื่อขอบคุณอะไรที่มันมากกว่านั้น


รากับวินได้ออกมาดูกรแข่งบอลตอนประมาณทุ่มนึง เสียงเชียร์ยังดังกระหึ่มไปทั้งสนาม ครึกครื้นไปด้วยเสียงตีกลองและเสียงคนร้องเพลงเชียร์ คนอื่นอาจจะสนุกนะแต่เรารู้สึกว่ามันเสียงดังไปไม่ใช่ทางเราเลย


เราจึงเดินเลี่ยงๆเพื่อหลบหลีกเสียงดังนั้นแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเรามากหรอกแค่ขอให้อยู่ห่างๆกลองก็คงดีกว่า


“ไหนกรนะ” เราชะโงกหน้ามองหากรในสนาม เราบอกกรแล้วว่าจะมาเชียร์แต่พึ่งมาเอาป่านนี้ไม่รู้ว่าเขาจะชอนเราหรือยังที่ไม่เห็นเราตอนเริ่มลงแข่ง


“นั่นไง วิ่งอยู่ตรงนั้น” วินชี้ให้ดูกรที่อยู่กลางสนามกำลังแย่งลูกบอลจากอีกฝั่งหนึ่งอยู่


“กรเท่มากเลยเนอะวิน” เราพูดสายตาก็จดจ้องไปยังกรที่อยู่ในสนาม


“ทั้งหล่อทั้งเท่แถมยังเล่นบอลเก่งอีก” วินชมต่อ


ถ้าเกิดกรมาได้ยินนะคงจะตัวลอยไปติดบนต้นไม้แน่เลย รายนั้นยิ่งบ้ายออยู่ด้วย ใครชมนิดหน่อยก็ยิ้มเหมือนเป็นคนบ้า เราก็เลยไม่ค่อยอยากชมกรต่อหน้าแต่ถ้าอยู่กับคนอื่นเราจะพูดถึงกรไม่หยุดปากเลย


ตอนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงรอบสนามก็หวีดดังขึ้นอีกครั้งจนเราตกใจ หันไปมองในสานามก้เห็นกรโดนเพื่อนโยนขึ้นฟ้า เรามองกรอย่างป็นห่วงกลัวเขาบาดเจ็บแต่ก็โล่งใจไปตอนที่เพื่อนเขาวางกรลงบนพื้นให้ยืนดีๆ


พึ่งชมอยู่หยกๆก็ทำประตูได้ซะงั้น”


เราพยักหน้าเห็นด้วยกับวิน กรรมการเป่านกหวีดว่าหมดเวลาพอดีทุกคนจึงร้องเฮขึ้นมาอีกครั้งเมื่อทีมที่ตัวเองเชียร์ชนะ เราก็ดีใจที่ทีมของกรชนะจะได้เข้าไปแข่งในรอบชนะเลิศแล้ว


“ไปหามันไหม?” วินถามแต่เราส่ายหน้า


“ไม่เอาครับ เดี๋ยวเราส่งข้อความบอกกรว่ารออยู่ที่รถ”


“แน่ใจนะ..แต่เราว่าคงไม่ต้องไหไหนหรอกมันเดินมาโน่นแล้ว”


เราเลิ่กลั่ก มองซ้ายขวา กรเดินมาหาเราแบบนี้คนก็หันมามองพวกเราเป็นตาเดียวน่ะสิ กลายเป็นจุดสนใจเฉยเลย


“พี่นึกว่าหนูจะไม่มาแล้ว” เขาทักทาย ยิ้มให้เราอย่างดีใจ


“เราบอกแล้วว่าจะมาดู”


“อืม ขอบคุณครับ” มันรู้สึกเขินๆยังไงก็ไม่รู้สิที่ต้องมาคุยอยู่กับกรตรงนี้


“เก่งนะมึง ลูกสุดท้ายนี่โคตรเท่”


“เออ ขอบใจแล้วมึงมากับพีเหรอวะ?”


“เออ พีเขามาชวนให้มาดูมึงด้วยกัน”


“อ่อ งั้นหนูรอพี่ก่อนนะเดี๋ยวไปที่รถด้วยกัน”


“ไม่เอา เราไปรอที่รถก่อนกรก็ตามไป”


“ดื้ออีกแล้ว”


“กูว่าเอาอย่างที่พีบอกนั่นแหละ คนแม่งมองมาทางนี้เต็มไปหมดแล้ว พีเขาคงอึดอัด” วินเป็นคนบอกกรและเราก็รู้สึกอึดอัดจริงๆอย่างที่วินว่า


“อืม งั้นหนูไปรอที่รถกับไอ้วินมันนะ เดี๋ยวพี่รีบตามไป”


“ครับ”


กรลูบหัวเราก่อนจะเดินเข้าไปหาเพื่อนๆที่โบกมือเรียกเขาในสนามคงจะเรียกให้ไปถ่ายรูปด้วยกัน


เรากับวินเดินออกไปจากสนามบ้างโดยที่เราไม่รู้เลยว่าภาพที่กรลูบหัวเราจะกลายเป็นประเด็นให้คนในโซเชี่ยลเอาไปพูดถึงกันอีกแล้ว....


*********


เมื่อวานไปสอบมาคือแบบรู้ชะตากรรมตัวเองเลย เห้อมม สอบเสร็จก็อึมครึมไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร ตอนเช้าก็ไม่สบายก็ลุกขึ้นมากินยาแล้วนอนต่อแบบเบลอๆทั้งวันพึ่งมีเวลาว่างเอานิยายมาลง แงงง ต้องขอโทษทุกคนด้วยที่ช่วงนี้อาจจะมาช้าหน่อยนึง บ่นไปเยอะเลย แหะๆ เรื่องนี้ก็คือฟีลกู้ดดราม่าไม่ใช่ทางของเรา อิอิ ไม่ต้องกังวลกันเด้อไม่ดราม่าจริงๆ ส่วนคู่รองค่อยไปแต่งแยกเอาแต่ตอนนี้คือยังบ่ได้คิดเลย ฮ่าๆๆ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและมาติดตามแสดงความคิดเห็นกันมากเลยนะคะ เห็นคนเข้ามาอ่านเพิ่มก็ดีใจมากๆเลย วันนี้ก็มีแค่นี้ขอบคุณค่า

เล่นแท็กกันได้นะคะ
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 635 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #359 lovelykik (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 10:37
    วินเคลียร์กับต่อแล้วแหงเลย
    #359
    0
  2. #339 mmamaexx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:19
    อะไรวะ วินชอบกรหรอ สายตาขอบคุณมากกว่านั้นคือยังไง งง เว้ย
    #339
    0
  3. #322 Pangpp24 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:01
    พี่กรก็แสดงความเป็นเจ้าของเนียนๆเนาะ
    #322
    0
  4. #161 Oumni43 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:44
    อยากตัดมือคนในโซเชี่ยล
    #161
    0
  5. #73 tmxger (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 11:23
    น้องพีขี้หวงงงงงงงงงงง
    #73
    0
  6. #72 myeonx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 11:13
    มันยังไงๆๆกันนะสามคนนี้555555
    #72
    0
  7. #71 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 09:43
    พี่กรก็คือน่ารักกะน้องตลอดดดด
    #71
    0
  8. #70 Windysep (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:29
    น้องพีขี้หวงน๊าาา ปากอย่างใจอย่างมาก แต่น่ารักกกก
    #70
    0
  9. #69 MB_nui (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    สู้ๆๆน่ะไรท์จ้าาา
    #69
    0
  10. #68 beeeerrrr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:36

    ไรท์ดูแลตัวเองด้วยจ้า นิยายน่ารักมากๆ
    #68
    0
  11. #67 แจน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:21

    หรือแบบวินนี่จะมาเป็นตัวแปรในความสัมพันธ์ของกรกับน้องนะคะ เนี่ยย น้องเริ่มหวงแล้วอะ แต่น้องยังสับสนว่าหวงเพื่อน แต่ในฐานะที่เราขี้ชิปเรามองออกค่ะว่าจริงๆน้องหึง โลกที่เคยมีแค่น้องกับกรอะ แล้วกรรับใครอีกคนเพิ่มมาในพื้นที่ที่เป็นของน้องคนเดียว น้องหึงแล้วแหละะ แบบนี้ยังไงดีนะคะ แต่วินเป็นเพื่อนอะเนอะ ที่น่าห่วงน่าจะเรื่องรูปนะคะ น้องต้องเจออะไรอีกนะคะ ผิดที่เธอเลยกร เกิดมาหล่อเกิดมาเด่นเกินไป

    #67
    0
  12. #66 32922 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:19
    นิยายน่ารัก สนุกมากเลยค้าบบบบ. ป่วยก็อย่าลืมทานยาดูแลสุขภาพตัวเองด้วยน้าา
    #66
    0
  13. #62 nepblue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:15
    น่ารักมาก มากๆเลย
    #62
    0
  14. #60 Gguun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 11:25
    รอนะคะ สปอยแบบนี้ใจไม่ดีเลย 555 (สู้ๆนะ)
    #60
    0
  15. #56 niigv (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 09:20
    งื้ออออโชคดีนะคะะะ
    #56
    0
  16. #54 ao_Sumaree (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 05:04

    (โชคดีกับการสอบคะ สู้ๆนะคะ
    #54
    0
  17. #53 PnitaRoonwijit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:18
    โชคดีกับการสอบนะคะเราชอบหลายๆเรื่องของไรท์มากๆเล้ยยย จดบันทึกไว้ในสมุดด้วย​ ฮือออ
    #53
    1
    • #53-1 ฟองดูว์เป็นชื่อขนม(จากตอนที่ 7)
      7 พฤษภาคม 2562 / 21:33
      แงงงง น่าร้ากกกก ขอบคุณนะค้าาา กำลังใจเพียบเลยยย ^^
      #53-1
  18. #52 godxmeii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    มาแบบนี้ก็แส้บเรยค่ะ คุณฟองดูว์💖💖 ตามทุกเรื่องคิสถุงนะคะ
    #52
    1
    • #52-1 ฟองดูว์เป็นชื่อขนม(จากตอนที่ 7)
      7 พฤษภาคม 2562 / 20:58
      งุ้ยยยย คิสถึงมั่กๆค่าา เขินเรยอัพนิยายไม่จบสักเรื่อง อิอิ><
      #52-1
  19. #51 Praewapr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:03

    ฮรือออ เขินนน โชคดีกับการสอบค่าาา

    #51
    1
  20. #50 fighting writeee♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:01
    ขอให้ได้คะแนนสอบเยอะๆเลยนะคะ!
    #50
    1