[END] INTROVERT…เกิดเป็นความรัก Yaoi

ตอนที่ 6 : Chapter6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 565 ครั้ง
    4 พ.ค. 62

Chapter6



ผ่านมาแล้วก็หลายอาทิตย์แต่เราก็อดที่จะนึกถึงคำพูดเหล่านั้นไม่ได้เลย หลังจากวันนั้นที่เราร้องไห้กับกร หลายวันผ่านไปเราก็ยังเห็นโพสต์ของเธอผ่านตาเพราะมีคนมาคอมเมนท์เรื่อยๆ มันมากจนเราคิดว่าเราไปทำอะไรให้คนพวกนั้นเขาไม่ชอบเรากัน เราก็อยู่ของเราดีๆ


กรยังไม่รู้ถึงสาเหตุที่เราหงอยมาตลอดทั้งอาทิตย์ เราไม่อยากบอกเขาเพราะกรคงทำให้เรื่องยุ่งยากและถ้าเกิดอะไรขึ้น คนแรกที่ทุกคนจะหมายหัวก็คือเรา ทุกคนจะคิดว่าเราเอาไปฟ้องกรและพวกเขาก็จะยิ่งไม่ชอบเราไปมากกว่านี้ เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เพราะแค่นี้เราก็แบกรับทุกอย่างไม่ไหวแล้ว


เราดีใจที่กรเป็นห่วงและคอยปกป้องเรา ช่วงนี้เราก็เลยอนุญาตให้เขามานอนกับเราด้วยกันทุกคืน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาต้องอ้อนเราเพื่อที่จะได้นอนแต่เดี๋ยวนี้เราจะไปอ้อนเขาเพื่อให้เขามานอนด้วยกันที่ห้องเรา


“หนูครับ พี่ขอทำงานก่อนนะ”


“อือ เรารอ”


“ถ้าง่วงก็ไปนอนก่อน เดี๋ยวพี่ตามไป”


“ไม่เอา ไปพร้อมกัน”


“ดื้อจังเลยเรา”


“กรรีบๆทำงาน”


“ครับๆ”


วิชาเสรีของกรก็สั่งงานมาให้ทำเหมือนกันแต่ไม่ใช่งานกลุ่มเหมือนของเรา เป็นรายงานเดี่ยวที่ต้องทำเองทุกอย่างทุกขั้นตอน เห็นแล้วก็สงสารกร เราเลยอาสาช่วยเขาพิมพ์ข้อมูลลงไปบางอัน กรให้เราทำนิดหน่อยก็ไล่ให้เราเข้าไปนอน


เรานอนมองกรที่นั่งพิมพ์งานอยู่หน้าโซฟา เขาชอบนั่งที่พื้น ใช้หลังพิงกับโซฟาตัวใหญ่ที่เรานอนเหยียดขายาวอย่างสบาย ตาของเราเริ่มปรือปรอยคล้ายกำลังจะปิดลงทว่าเราก็ฝืนเปลือกตาตัวเองไว้ เราบอกแล้วไงว่าเราจะนอนพร้อมกร


“เด็กดื้อ”


 “อือ”


พอกรหันมาเห็นตอนเราหลับตาลงเพื่อจะขอพักสายตาสักห้านาทีเขาก็บิดแก้มเราที่ฝืนไม่ยอมนอนก่อนเขาจะอุ้มเราขึ้นแนบอกแล้วพาเข้าไปนอนในห้องดีๆ


เขาวางเราลงบนเตียง ห่มผ้าให้เราเรียบร้อยก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องเพื่อไปทำงานต่อแต่เรารั้งมือของเขาไว้อยากให้เขามานอนด้วยกัน กรส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อล้มตัวลงนอนข้างๆเรา


กรดึงเราเข้าไปในอ้อมกอดก่อนจะลูบกระหม่อมเราเพื่อกล่อมนอน กดจูบย้ำๆกับผมของเราที่ชี้โด่ชี้เด่เรื่อยลงจนถึงหน้าผากเนียน


“นอนนะครับคนดี”


เราเคลิ้มหลับไปกับเสียงกระซิบและสัมผัสของเขาที่มอบจุมพิตให้ตรงริมฝีปาก


 

 

 

 

วินกับกรไม่เคยเจอกัน....ครั้งก่อนที่วินให้ยืมหนังสือเราก็มาหาวินคนเดียวเพราะกรต้องไปเตะบอลกับเพื่อน ส่วนมากเราจะพบวินได้ที่ห้องสมุดกลางที่เขาทำงานอยู่ การที่เราเรียนคนละคณะมันเป็นเรื่องยากที่จะพบเจอกันหากไม่ใช่เพราะบังเอิญเหมือนในตอนนี้


“วิน มาทำอะไรที่คณะเราครับ?” เราถามเขาอย่างแปลกใจเมื่อเห็นวินกำลังจะเดินขึ้นตึกคณะเรา มือของเขาก็ถือของพะรุงพะรังเต็มไปหมด


“อ๋อ เราช่วยอาจารย์ยกของน่ะ ดีใจจังที่ได้เจอพีไม่เจอกันตั้งหลายวัน”


“อื้อ เราว่าจะคืนหนังสือวินน่ะครับแต่ว่าเมื่อวันก่อนไปห้องสมุดไม่เจอเลย”


“พอดีวันนั้นเราเลิกเรียนสองทุ่มเลยไม่ได้ไป แล้วทำไมพีไม่ไลน์มาบอกเราก่อนครับ”


“เราลืมครับ”


จริงๆเราไม่ได้ลืมแต่ว่าช่วงนี้กรยึดโทรศัพท์เราไปแล้วเขาก็เอาเครื่องใหม่ที่มีแต่ปุ่มกดแบบรุ่นเก่าๆมาให้เราใช้แทน เขาบอกว่าจะได้ไม่ต้องไปเห็นอะไรในโซเชี่ยลแล้วเก็บมาคิดมากอีก เหมือนเขารู้แต่แกล้งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนเราก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาอีก ปล่อยๆผ่านไปเดี๋ยวเรื่องนี้ก็หายไปเอง


“หนูครับอีกสิบนาที” คนข้างตัวเรากระซิบเพื่อบอกว่าเหลือเวลาอีกสิบนาทีจะต้องเข้าคลาสเรียน


ก่อนจะไปเราขอแนะนำกรกับวินให้รู้จักกันก่อนดีกว่าจะได้เป็นเพื่อนกันทั้งหมดนี่เลย


“กร...นี่วิน” เราชี้ไปทางวิน ก่อนจะชี้มาที่กรบ้าง “วิน...นี่กรครับ”


“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” วินเป็นคนพูดแล้วยิ้มให้กร


กรยิ้มตอบก่อนจะตอบกลับวิน “เช่นกันครับ”


เรามองทั้งสองที่มีท่าทางเป็นมิตรกันอย่างมีความสุข จากนี้เราก็จะเอาไปเล่าให้พ่อกับแม่ฟังว่าในมหาลัยเรามีเพื่อนเพิ่มอีกตั้งคนหนึ่งแล้ว


“งั้นเรากับกรขอตัวไปเรียนก่อนนะวิน ไว้เจอกันครับ อ้อ..ส่วนหนังสือเดี๋ยวเอามาคืนให้พรุ่งนี้นะที่ห้องสมุด วินอยู่ใช่ไหมครับ?”


“อยู่ครับ พีมาหลังเที่ยงนะวินอยู่ยาวจนห้องสมุดปิดเลย”


“โอเคครับ ไปนะ”


เรากับกรโบกมือลาวินแต่วินโบกมือไม่ได้เพราะมัวแต่ถือของเต็มไม่เต็มมืออยู่

 

 

 


มันแปลก...


แปลกมากที่เธอคนนั้นเข้ามาขอโทษเราทั้งที่เรายังไม่ทันได้ทำอะไรและเราก็ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าโพสต์นั่นหมายถึงเราไหมเพราะเธอไม่ได้เอ่ยชื่อแต่เธอกลับมายืนขอโทษเรา บอกเราว่าไม่ได้ตั้งใจโพสต์ มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบเธอเลยโพสต์ไป


“เราขอโทษจริงๆนะพี ตอนนั้นเราแค่โกรธที่พีไม่ยอมบอกเรื่องกรเลยโพสต์ไปแบบนั้น”


เธอขอโทษแล้วเราจำเป็นต้องให้อภัยไหม?


ในเมื่อเธอเป็นคนที่สร้างบาดแผลให้เรา เราโดนคนต่างๆมากมายเข้ามาแสดงความคิดเห็นในเชิงด่าทอและไม่ให้เกียรติเรา การที่เราจะยกโทษให้เธอมันสมควรจะทำแล้วเหรอ?


เราไม่ใช่คนใจร้ายแต่เราก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีความโกรธอยู่ในใจ บางคนก็ไม่ควรจะได้รับการให้อภัยเลยด้วยซ้ำ


“เราขอตัวก่อน”


เราเดินหนี แม้แต่หน้าเธอเราก็ไม่อยากจะมอง ชนวนเล็กๆจากการที่เราไม่ยอมบอกเรื่องกรทำให้เกิดเรื่องราวใหญ่โต เราโดนด่าผ่านทางสื่อโซเชี่ยล กรอาจจะคิดว่ายึดโทรศัพท์เราไปแล้วเราคงไม่รู้อะไรแต่กรคงลืมไปว่าเรามีทั้งไอแพดทั้งแมคบุ๊ค เรารู้มาตลอดว่าโพสต์นั้นถูกแสดงความคิดเห็นมากขึ้นและมากขึ้นทุกวันและเธอที่เป็นเจ้าของโพสต์นั้นก็ตอบกลับทุกอันเหมือนกัน


ไม่รู้หรอกว่าใครให้เธอมาขอโทษแต่ถ้าเธอจะมาขอโทษเพราะมีใครสั่งให้ทำก็ไม่ต้องมา เราไม่อยากรับ มันเป็นคำขอโทษปลอมๆที่ทำเพื่อตามคำสั่งใครสักคน หากเธอจะแสดงความจริงใจให้มากกว่านี้คงได้รับการให้อภัยจากเรา


คนเราน่ะนะก็ชอบใส่หน้ากากเข้าหากัน เราเบื่อกับการที่ต้องเข้าสังคมแบบนี้มากเลยกลายเป็นว่าเรามักจะสบายใจที่จะอยู่คนเดียวและบางเวลาก็สบายใจที่มีกรมาอยู่ข้างๆกันเหมือนอย่างในตอนนี้ อ้อ..มีวินเพิ่มขึ้นมาอีกคนแล้วสิแต่ว่าวินกับกรให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน


กับกรเราจะรู้สึกเป็นตัวของตัวเองสบายใจเมื่อได้อยู่ด้วยและเราอยากทำอะไรก็ทำได้เต็มที่โดยที่มีกรคอยดุและคอยปราม ส่วนกับวินเรายังเกร็งๆแม้วินเขาจะใจดีคุยเก่งแต่เราก็ยังไม่สนิทกันมากทว่าบางครั้งที่วินพูดเรื่องที่เราชอบ เราก็จะพูดเป็นต่อยหอยหลุดมาดคนเกรงใจไปเลย


“กร วันนี้ไปดูพี่ต่อกันไหม?”


บางทีการอยู่แต่ในห้องมันก็น่าเบื่อ เราเลยลองชวนกรออกไปนั่งเล่นชิวๆที่ร้านที่พี่ต่อเขาร้องเพลงอยู่ ว่าจะไปหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่ได้ไปสักทีอุตส่าห์รับปากพี่ต่อไว้ว่าจะไปดูแท้ๆเลย


“เอาสิ”


กรเขาอยากให้เราไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เขาชอบพาเราออกไปข้างนอกแต่มักจะเป็นเราที่งอแงอยากกลับห้องทุกที


“ชวนวินไปด้วยดีไหมกร?”


“ลองถามมันดู”


กรกับวินเข้ากันได้เป็นอย่างดี เขาสองคนสนิทกันเร็วมาก บางวันกรก็ชวนวินไปเตะบอลกับกลุ่มเพื่อนของเขา นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้สองคนนี้สนิทกันขึ้นอย่างรวดเร็ว อีกทั้งเดี๋ยวนี้เขาเริ่มพูดกูมึงกันแล้วด้วย ไม่ค่อยชินหูที่ได้ยินสองคนนี้พูดกูมึงเท่าไหร่แต่เราไม่ติดอะไรเข้าใจว่าเป็นเรื่องปกติ


“วินบอกว่าเดี๋ยวตามไปให้ส่งโลเคชั่นร้านไปให้”


“อืม สักสามทุ่มเราค่อยไปนะ”


“ครับ”

 

 

 

 


ร้านที่พี่ต่อร้องเพลงอยู่เป็นร้านนั่งชิว มีดนตรีสดจากนักร้องให้ฟังตลอดทั้งคืน เราไม่ชอบดื่มแอลกอฮอล์มันรู้สึกเฝื่อนๆที่ปากไม่เห็นอร่อยแต่กับกรเขาดื่มเก่งมาก ช่วงก่อนที่ยังไม่สนิทกันจำได้ว่ากรไปสังสรรค์กับเพื่อนทุกคืน เพื่อนของเขาก็หอบหิ้วเขามาส่งที่คอนโดทุกวันโดยเราก็ต้องไปเปิดประตูห้องให้ทุกที


แต่ว่าตอนนี้กรไม่ค่อยดื่มแล้ว นานๆครั้งจะเห็นออกไปสังสรรค์กับเพื่อนสักที พอถามว่าทำไมไม่ค่อยออกไปเขาก็บอกเราว่าอยากนอนกอดเราอยู่ที่ห้องมากกว่า


กรบ้าถึงอยู่ห้องเราก็ไม่ได้นอนด้วยกันสักหน่อย หมายถึงช่วงก่อนๆน่ะนะ ถ้าเป็นช่วงนี้ก็อย่างที่รู้ว่าเราจะอ้อนให้เขามานอนด้วยตลอด


“วินมันบอกไหมหนูว่าจะมาตอนไหน?”


“ไม่รู้ วินบอกเราว่าจะตามมาทีหลังเฉยๆ”


“อืม สั่งอะไรไหม”


“ขอน้ำอัดลมกับของทานเล่นสองสามอย่างก็ได้ครับ”


กรเรียกบริกรให้มารับเมนู เขาบอกพี่พนักงานอย่างคล่องแคล่ว


“ไม่สั่งอะไรดื่มเหรอ?”


“น้ำอัดลมไงครับ หนูอยากได้อะไรเพิ่มหรือเปล่า?”


“ไม่ใช่ เราหมายถึงว่ากรไม่ดื่มเหล้าเหรอ”


“อ้อ ไม่ครับพี่ขับรถ”


เราพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะหันไปมองบรรยากาศรอบร้านที่มีคนนั่งเต็มทุกโต๊ะ นับว่าเป็นอีกร้านหนึ่งที่มีบรรยากาศดีเลย ผู้คนไม่ได้จอแจวุ่นวายเหมือนอย่างที่เราคิดภาพไว้ในตอนแรก มีเพียงเสียงพูดคุยที่ยังถือได้ว่าเรารับได้อยู่


“พี่ต่อน่าจะขึ้นตอนสี่ทุ่ม” เราบอกกร มองไปยังนักร้องผู้หญิงที่กำลังพูดแนะนำเข้าเพลงที่เขากำลังจะร้อง


“หนูอยากฟังเขาร้องเพลงหรือ?”


“อือ ก็ที่เรามาก็เพื่อมาฟังพี่ต่อโดยเฉพาะเลยนะ”


“อืม”


กรตอบรับเป็นเวลาเดียวกับที่วินเดินมาทางโต๊ะของพวกเราพอดี ในร้านไม่ได้มืดมาก วินเลยหาพวกเราเจอได้ง่ายๆ


“โทษทีมาช้า”


“ไปไหนมาล่ะ?”กรถามวินที่ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเราทั้งสองคน


“ติดงานว่ะ เจ้าของร้านให้ไปเข้ากะแทนอีกคนที่ลาป่วย”


“หักโหมฉิบหาย บ้านก็มีเงิน”


“ก็กูอยากทำนี่หว่า”


เรานั่งมองกรกับวินเถียงกันไปมา สองคนนี้เวลาที่เข้ากันก็เข้ากันได้ดี๊ดีแต่พอเวลาเห็นต่างกันหรือเริ่มหมั่นไส้กันก็จะทะเลาะกันแบบนี้แหละ เราเห็นจนเริ่มจะชิน


“วินสั่งอะไรไหม?”


“ขอแอลกอฮอล์ได้ไหมครับ?” เขาถามเราก่อนจะมองไปทางกร “ไปส่งกูด้วย กูนั่งแท็กซี่มา”


“เออ” กรตอบรับส่ง


“งั้นเดี๋ยววินสั่งเองครับ”


ราพยักหน้าหงึกหงักปล่อยให้วินเรียกบริกรและจัดการสั่งเครื่องดื่มและอาหารที่เขาอยากทาน


ผ่านไปสักพักใหญ่นักร้องผู้หญิงที่ร้องมาเกือบชั่วโมงก็ลงจากเวทีก่อนที่คนมาใหม่อย่างพี่ต่อจะเดินขึ้นมาพร้อมกับกีตาร์ของเขา


พี่ต่อดูดีมากและเขาเป็นจุดสนใจของสาวๆทั่วร้าน พี่ต่อเป็นคนหน้าตาดีแต่ถ้าไม่สนิททุกคนจะบอกว่าพี่ต่อดูดุ ดูเป็นผู้ชายที่ไม่กล้าเข้าใกล้ เหมือนมีรังสีอะไรบางอย่าง เราไม่เคยเห็นรู้สึกแบบนั้น พี่ต่อของเราน่ารักจะตาย


“พี่ต่อขึ้นแล้ว”


กรกับวินที่นั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยเรื่องฟุตบอลเงียบเสียงลง


“ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น” เราหันไปมองกรตาดุที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น


“เงียบไปเลย”


“เราร้องให้ฟังก็ได้ กีต้าร์ก็เล่นเป็น” กรยังคงว่าต่อ


“เราอยากฟังพี่ต่อไม่ได้อยากฟังกร”


“เหอะ! อะไรๆก็พี่ต่อ”


“กรเป็นอะไรเนี่ย!


กรบอกว่าเขาจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์เพราะต้องขับรถแต่เมื่อกี้เขากระดกเหล้าในแก้วนั่นจนหมดเลยนะ


เสียงหัวเราะของวินดังขึ้นทำให้เรากับกรต้องหันไปมองพร้อมๆกัน


“หัวเราะอะไรวิน” เราถามเขา


“ตลกพีกับกร”


“ไม่เห็นมีอะไรน่าตลก” กรว่าแบบนั้นแล้วผสมแอลกอฮอล์ในแก้วต่อ


“เออครับ แล้วที่พีอยากมานี่ก็เพราะจะมาดูคนชื่อต่อเหรอ?”


“อือ พี่ต่อร้องเพลงที่นี่ เราก็เลยอยากมาดู”


“อ่า...ชักอยากจะเห็นพี่ต่อของพีซะแล้วสิ”


เมื่อวินพูดจบประโยคพวกเราก็หันไปมองทางเสียงของนักร้องที่ร้องเพลงขึ้น เสียงทุ้มนุ่มทำเอาหลายๆโต๊ะเคลิบเคลิ้มรวมไปถึงเราที่นั่งโยกหัวตามเสียงเพลงของพี่ต่อ


“นี่ไงพี่ต่อ วินเห็นหรือยัง” หันไปชี้ให้วินดูอย่างภูมิใจนำเสนอแต่เราก็ต้องแปลกใจเมื่อหันไปแล้วก็เห็นวินที่ทำสีหน้าแปลกประหลาด


“อ่า...เราขอตัวเข้าห้องน้ำนะ”


มันแปลกจริงๆนะ พอจะหันไปถามกรเขาก็ยักไหล่ประมาณว่าไม่รู้ เราได้แต่มองตามวินที่เดินไปทางห้องน้ำงงๆก่อนจะหันกลับไปสนใจพี่ต่อที่กำลังร้องเพลงอีกครั้ง


วันนี้วันอะไรกันมีแต่คนทำตัวแปลกๆทั้งกรทั้งวินเลย


*******



เล่นแท็กกันได้นะคะ
แฮชแท็ก #เกิดรักกรพี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 565 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #338 mmamaexx (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:10
    ต่อวินแน่นอน
    #338
    0
  2. #321 Pangpp24 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:13
    พี่ต่อกะวินรู้จักกันแน่ๆ
    #321
    0
  3. #288 mmld_nn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:17
    เอ๋าาาาาา งงไปหมดเลยยย
    #288
    0
  4. #49 tmxger (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 17:17
    พี่ต่อกับวินนี่ยังไงอ่าาาาาาา
    #49
    0
  5. #47 [In_My_DreaM] (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 12:30
    เนี่ยๆ คู่ใหม่ก็มา คู่เก่ายังหวีดไม่จบเลย 555
    #47
    0
  6. #41 chan0701 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 07:37
    พี่ต่อกับวินหรือป่าววววว
    #41
    0
  7. #39 godxmeii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 07:22
    อุ้ยยยย อีกคู่หรอคะเนี่ย แหมๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #39
    0
  8. #32 Windysep (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 01:16
    คนน่ารักแบบพีไม่น่ามาเจอคนแบบนี้เลยเนาะ ขอให้เจอเรื่องดีๆน๊า เอาล่ะ พี่ต่อกับวินมีซัมติงแน่ๆ ไรท์มาอัพบ่อยๆน๊าาา
    #32
    0
  9. #30 MyNewie (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    อะไรในก่อไผ่55555555555

    //เป็นกลจ.ให้นะคะคุณนข^^
    #30
    0
  10. #28 7729 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 17:05
    กำไม้พายแล้วนะ
    #28
    0
  11. #27 แจน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:54

    พี่ต่อกับวินนี่มีอะไรในกอไผ่รึเปล่าคะะะะ แต่เราดีใจอยู่อย่างค่ะ เหมือนว่าวินจะมาเป็นเพื่อนจริงๆไม่มีอะไรเกินเลย ดีใจที่น้องมีเพื่อนเพิ่มนะคะ ส่วนเรื่องที่น้องถูกว่า เราว่าจบๆกันไปดีกว่าค่ะ เราไม่อยากให้น้องใส่ใจเรื่องเธอคนนี้เลยค่ะ เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ แล้วรู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้อะ ไม่ข้องเกี่ยวกันดีที่สุดนะคะ เราว่าน้องก็คงไม่แก้แค้นอะไรเขาหรอก คงไม่อยากยุ่งด้วย น้องมีเพื่อนดีๆอยู่แล้วด้วย เนี่ยย สนใจแต่คนที่สำคัญกับเราก็พอค่ะ นี่นะคะ เราก็ขำ คือกรหึงมาก กึงออกหน้าออกตาแต่น้องไม่รู้เลย สงสารนะคะ แต่มีอยู่อย่างค่ะ เราลุ้นว่าน้องจะหึงกรกับวินไหมนะคะ แบบ 2 คนนี้ดูเข้ากันได้อะ น้องจะหวงไหมคะว่ากรไปสนิทกับวินมากกว่า แต่ลุ้นกว่าคือเมื่อไหร่น้องจะรู้ตัวว่ากรชอบ 555555555 คุณนักเขียนอัพบ่อยมากเลย ขอบคุณมากๆเลยนะคะะะ

    #27
    0
  12. #26 Praewapr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 16:54

    เห็นรีแอควินแล้วเราเตรียมโดดขึ้นเรือใหม่ละนะ

    #26
    0