ตัวตนของฉันเธอไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ !

ง่วงนอนจัง

ยอดวิวรวม

30,767

ยอดวิวเดือนนี้

708

ยอดวิวรวม


30,767

ความคิดเห็น


541

คนติดตาม


1,121
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 149 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  17 ต.ค. 64 / 22:41 น.
นิยาย ǵͧѹѹ͡ !

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

     PROLOGUE



     ทั้งด้านหน้าและด้านหลังเป็นทางตรงยาวที่มีเสาใหญ่ตั้งอยู่ห่างกันทุกช่วงสองเมตร สถานที่แห่งนี้มีลักษณะคล้ายคลึงกับโบราณสถานที่ถูกออกแบบจากการผสมผสานระหว่างศิลปะโรมาเนสก์และศิลปะกอทิก



     หุ่นโกเลมสีเทาสูงใหญ่ประมาณสามเมตรทั้งหมดสามตัวกำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่ทางด้านหน้า



     หญิงสาวร่างเล็กทำได้เพียงกลั้นหายใจพลางคอยหลบอยู่หลังเสาเพื่อหาโอกาสและเส้นทางหนี



     ย้อนไปก่อนหน้านั้น



     โกดังร้างแห่งหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่แถบชายแดน ล้อมรอบไปด้วยทุ่งหญ้าสูงและภูเขาใหญ่



     ฉึก



     ดาบยาวแทงเข้าไปมิดด้ามตรงกลางหลังของชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าของกลุ่มค้ายาเสพติดขนาดใหญ่อยู่ทางตอนเหนือ



     “คะ ใครส่งปีศาจแบบแกมา...”



     เขาพูดภาษาต่างแดนสำเนียงแปร่งๆ แต่ก็พอฟังรู้เรื่อง ก่อนหน้านี้พวกมันหลายๆ คนก็เอาแต่พูดภาษาถิ่นซึ่งฉันไม่เข้าใจเลยสักนิด



     แต่ก็เอาเถอะ มันไม่สำคัญอยู่แล้ว



     “...”



     แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับไปมีเพียงแววตาสีดำสนิทอันแสนเย็นเฉียบ



     หญิงสาวตวัดดาบออกเป็นแนวนอนตัดตรงที่ขั้วหัวใจ ซึ่งการันตีได้เลยว่าตายสนิท



     เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย



     “ภารกิจเสร็จสิ้น



     ‘ขอบคุณที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยค่ะ



     เสียงโอเปอเรเตอร์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ราวกับว่ายกความเครียดทั้งหมดออกจากอก การส่งนักลอบสังหารอย่างฉันมาลุยเดี่ยวแบบนี้ ข้อมูลที่ต้องเตรียมนั้นก็ต้องมีความพร้อมอย่างไม่มีข้อกังขา



     ยังดีที่พวกเราเองก็มีคนในคอยส่งข่าวให้อยู่ตลอด โดยเฉพาะวันที่การคุ้มกันไม่แน่นหนาเฉกเช่นวันนี้



     ปิ๊บ



     เสียงประหลาดเล็กๆ ดังขึ้นมาจากศพของหัวหน้าคนค้ายาที่นอนระนาบอยู่บนพื้น รอยยิ้มแสยะที่อยู่ข้างริมฝีปากของมันทำเอาฉันถึงกับต้องหัวเราะเยาะใส่ตัวเอง



     ไม่นึกเลยว่าแม้จะเป็นเสี้ยววินาทีแห่งความตาย มันก็ยังดันทุรังที่จะลากฉันไปสู่หุบเหวแห่งนรก



     ฉันนี่มันโง่เขลาจริงๆ



     มือขวาของมันถืออุปกรณ์ขนาดเล็กอยู่ ซึ่งไม่ต้องเดาให้ปวดหัวเลย...



     ปัง ปัง ปัง



     เสียงรัวของปืนไรเฟิลดังขึ้นมารอบทิศทาง ฉันกระโดดขึ้นตู้คอนเทนเนอร์แล้วกระโดดขึ้นไปยังชั้นสองอีกทีหนึ่งด้วยความรวดเร็ว



     หญิงสาวมองผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นเขลอะเพราะห่างจากการทำความสะอาดมานานแสนนาน แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้น



     กลุ่มคนราวๆ สามสิบคนกำลังวิ่งกรูมายังด้านหน้าโกดัง แถมมากันรอบทิศทาง



     รวมๆ ก็เกินร้อยได้



     “ขอกำลังเสริมด่วน ! ย้ำ ขอกำลังเสริมด่วน !”



     ‘กำลังเสริมจะไปถึงในอีกสิบห้านาทีค่ะ



     สิบห้านาทีงั้นเหรอ ! ตอนนั้นฉันคงพรุนเป็นก้อนเนื้อไปแล้วล่ะ



     “เฮ้อ งั้นเหรอคะ...สุดท้ายก็มาได้แค่นี้สินะคะ



     ‘องค์หญิง...’



     “ถ้ามีโอกาสก็คงได้เจอกันอีกนะคะ คุณโอเปอเรเตอร์



     สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงแค่ความเงียบงัน ฉันที่ทำงานรับใช้กองทัพมาเป็นสิบปีก็คิดว่ามันคงถึงเวลาที่จะต้องพักจริงๆ แล้วล่ะ



     ตายในสนามรบนับว่าเป็นเกียรติอันสูงส่งของทหาร



     นักลอบสังหารก็เช่นกัน



     ฉันกำดาบคาตานะที่อยู่ในมือแน่น มือซ้ายรีโหลดกระสุนปืนพกที่เก็บไว้ในกระเป๋าข้างจนเต็มแมกกาซีน



     หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พอมั่นใจว่าทุกอย่างพร้อมแล้วจึงกระโดดทะลุกระจกออกไป



     ฉันลงไปกลางวงล้อมพร้อมกับกวาดดาบยาวสะบั้นหัวของคนที่อยู่ตรงกลางโดยที่ไม่มีใครได้ทันตั้งตัว



     ปืนพกยิงออกไปอย่างต่อเนื่องโดยแต่ละนัดนั้นหวังผลเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น



     ความตาย



     เนื่องจากพวกมันแต่ละคนพกกันแต่อาวุธหนักๆ ฉันที่วิ่งซิกแซกไปมาจึงทำให้พวกมันไม่กล้ายิงพวกพ้องของตัวเอง



     แต่ผู้ที่หวาดกลัวต่อยมทูตที่อยู่เบื้องหน้าย่อมใช้ความรู้สึกมากกว่าความคิด กระสุนปืนไรเฟิลถูกกราดออกมาโดยไม่สนว่าเบื้องหน้าจะเป็นใคร



     หญิงสาวพยายามวิ่งอ้อมเพราะความแรงของปืนไรเฟิลรุ่นใหม่นั้นมีความสามารถทะลุทะลวงที่ต่อให้ใช้ศพมากันกระสุนก็กันไว้ไม่อยู่



     อีกสามกลุ่มคงตามมาสมทบในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า กระสุนปืนพกของฉันเองก็หมดลงในเวลาอันรวดเร็ว เหลือแค่เพียงดาบยาวคู่ใจสีดำสนิท



     อยู่กันมานานเสียจนเรียกได้ว่าเป็นของรักของหวงอันดับหนึ่ง



     แต่



     อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดขึ้นล่ะนะ



     หญิงสาวเริ่มตวัดดาบยาวตามที่ใจต้องการ ทะเลเลือดนองเต็มพื้นชะโลมหญ้าแก่สีอ่อนให้กลายเป็นหญ้าสีแดงฉาน



     ในมุมมองของผู้อื่นคงจะเห็นหญิงสาวราวกับว่ากำลังร่ายรำด้วยความสนุกสนานเพรียงพร้อมไปด้วยความงดงามอันแสนเลิศล้ำ



     สายฝนโหมกระหน่ำลงมาราวกับต้องการชำระล้างมลทินให้หมดสิ้น โลหิตสีแดงฉานไหลไปตามสายน้ำพร้อมกับชีวิตที่ถูกพรากไปในแต่ละเสี้ยววินาที



     ช่วงเวลาราวกับกำลังผ่านไปอย่างช้าๆ



     กำลังกายของเธอนั้นอ่อนล้าเสียจนแทบที่จะยกดาบขึ้นไม่ไหว



     หญิงสาวยังคงกัดฟันกรอด เปลี่ยนความเจ็บปวดทั้งหมดให้กลายเป็นความตื่นเต้นเพื่อให้เลือดนั้นสูบฉีดจนถึงขีดสุด



     แต่ถึงอย่างไร เธอก็ยังคงเป็นมนุษย์



     ปัง !



     หัวใจเพียงหนึ่งเดียวถูกบดขยี้ด้วยกระสุนจุดห้าศูนย์ทะลุจนหลอดเลือดดำแตกกระจาย เส้นบางๆ ที่หล่อเลี้ยงเลือดไปยังสมองค่อยๆ หยุดทำงานพร้อมกับประสาทสัมผัสที่กำลังหมดสภาพไปอย่างรวดเร็ว หญิงสาวล้มลงพร้อมกับลมหายใจอันแผ่วเบาอยู่บนพื้นหญ้าที่กำลังถูกสายฝนชโลมล้าง



     ดวงตาของเธอไม่นึกเสียใจเลยแม้แต่น้อย



     เพราะนั่น คือความภาคภูมิใจของฉัน



     ความภาคภูมิใจในฐานะนักลอบสังหาร



     ก็...นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จำได้ล่ะนะ



     พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ในที่แปลกๆ เสียแล้ว



     ด้านหลังของฉันเป็นทางตัน ด้านหน้าก็มีสิ่งแปลกประหลาดกำลังเดินวนเวียนอยู่ ถ้าต้องการออกจากที่แห่งนี้ก็ต้องวิ่งฝ่าออกไปยังประตูที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง



     เท่าที่มองดูรอบๆ ก็มีอยู่แค่ที่เดียว



     ฉันลองโยนก้อนกรวดไปข้างหน้าทางด้านซ้าย ซึ่งโกเลมตอบสนองทันทีที่ก้อนกรวดตกกระทบพื้น



     แต่พวกมันทำเพียงแค่หันไปมอง ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะตอบสนองต่อเสียงได้ดี



     แต่ฉันเองก็มั่นใจในฝีเท้าที่ฝึกฝนมาเหมือนกัน การวิ่งให้เงียบเชียบนับว่าเป็นเรื่องจิ๊บจ๊อย



     หญิงสาวตัดสินใจโยนก้อนหินก้อนใหญ่ออกไป ทันทีที่มันตกกระทบพื้นฉันก็รีบวิ่งพรวดออกไปทันที



     “ไหงหันมาทางนี้ละค้าาา



     ทุกอย่างกลับตาลปัตร ดูเหมือนว่าโกเลมจะตอบสนองต่อเสียงของก้อนหินก็จริง แต่ทันทีที่ฉันพุ่งออกไป เป้าหมายของมันก็เปลี่ยนมาทางฉันฉับพลันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย



     โกเลมสูงสามเมตรทำท่าเหมือนกับนักซูโม่ มันดันมือออกมาราวกับไม่ต้องการที่จะเปิดช่องว่างให้ฉันวิ่งทะลุออกไป



     สองตัวที่เหลือวิ่งมาประกบข้าง ฝ่ามือมหึมาของแต่ละตัวพุ่งลงมาหวังจะขยี้ตัวของฉันให้เละ



     หญิงสาวกระโดดหมุนตัวหลบแล้วลอดไปยังระหว่างขาของโกเลมที่กางมือออกมา แต่ตัวที่อยู่ทางซ้ายดันใช้ขายาวๆ ของมันวิ่งตามมาดักข้างหน้า ฉันเลยตัดสินใจกลับตัวแล้วกระโดดขึ้นไปเกาะที่หลังของโกเลมที่อยู่ตรงกลาง



     ฉันปีนขึ้นไปยังส่วนหลังหัวที่ใหญ่พอๆ กับลูกบาสเกตบอลสองลูกรวมกัน โกเลมสองตัวที่เหลือตวัดฝ่ามือมาอย่างต่อเนื่อง ฉันใช้เท้าดีดออกไปทางด้านหลังจนทำให้หัวของโกเลมที่ฉันเกาะไปเมื่อสักครู่ถูกขยี้จนกลายเป็นผง



     แรงสั่นสะเทือนทำให้ฉันกระเด็นลงพื้นหน้าคะมำ



     “เท่านี้ก็หายไปได้แล้วหนึ่ง...ตัว ?”



     ราวกับว่าโดนกลั่นแกล้ง โกเลมไร้หัวกำลังฟื้นฟูสภาพกลับมาภายในไม่กี่อึดใจ



     “ไม่รอดแหง



     ฉันหันหลังวิ่งสุดชีวิต ด้านหน้าประมาณห้าสิบเมตรมีแสงสว่างส่องไปยังประตูไม้รูปมังกรที่ถูกแกะสลักออกมาอย่างงดงามราวกับต้องการเชิญชวนให้ไปทางนั้น



     ดูจากความยาวขาของโกเลมกับขาสั้นๆ ของฉันก็คงจะไปทันพอดีแบบฉิวเฉียด



     นี่ฉันจะต้องเดิมพันชีวิตกับประตูน่าสงสัยแบบนั้นงั้นเหรอคะเนี่ย...!



     หญิงสาวเค้นกำลังทั้งหมดให้ลงไปที่ขา เมื่อถึงแล้วจึงเอื้อมมือไปบิดกลอนประตู



     “อะฮะฮะ...”



     เปิดไม่ออก

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

541 ความคิดเห็น

  1. #541 คุณข้าวผัด (จากตอนที่ 149)
    10 ต.ค. 64 / 23:17 น.
    น่ารักจริงง
    #541
    0
  2. #540 Hoshi Maki (จากตอนที่ 149)
    10 ต.ค. 64 / 19:39 น.
    น่าร๊าก
    #540
    0
  3. #539 ICEROLLz (จากตอนที่ 149)
    10 ต.ค. 64 / 19:19 น.
    น้อนนนน
    #539
    0
  4. #538 Quint (จากตอนที่ 148)
    26 ก.ย. 64 / 01:41 น.

    หวานกรุบ เป็นเขิน
    #538
    0
  5. #537 Quint (จากตอนที่ 117)
    25 ก.ย. 64 / 16:34 น.
    กรี๊ดดดดดด เป็นลม ลูกสาวโตแล้ว
    #537
    0
  6. #536 NarumonRaithong (จากตอนที่ 148)
    21 ก.ย. 64 / 22:05 น.

    ว้าวซ่า
    #536
    0
  7. #535 BlacK _AnGEL (จากตอนที่ 148)
    21 ก.ย. 64 / 06:53 น.
    ยิ่มกรุบกริบบบบ
    #535
    0
  8. #534 Hoshi Maki (จากตอนที่ 148)
    20 ก.ย. 64 / 09:26 น.
    ขอบคุณสำหรับอาหาร~
    #534
    0
  9. #533 tire (จากตอนที่ 148)
    20 ก.ย. 64 / 08:55 น.

    เลือดหมดตัวแล้ว~~
    #533
    0
  10. #532 Kkkooonnnggg (จากตอนที่ 148)
    20 ก.ย. 64 / 08:43 น.
    ซิลเวีย ผู้ซึ่งไม่ต้องเเอบดูเเค่เซนต์ก็รู้เเล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
    ท่านอาจารย์
    #532
    0
  11. #531 BoT_Chan (จากตอนที่ 148)
    20 ก.ย. 64 / 08:39 น.
    มาเร็วมากๆๆ เนื้อเรื่องทำออกมาได้หวานมากครับ เป็นกำลังใจให้เลยยนะครับ
    #531
    0
  12. #530 MyDayy_ (จากตอนที่ 148)
    20 ก.ย. 64 / 08:28 น.
    โธ่น้องน่าเอ็นดูอีกแล้ว5585858555455
    #530
    0
  13. #529 นุ้งเสพ Yuri อาการโคม่า (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 22:55 น.
    เป็นเอ็นดูวน้องงง
    #529
    0
  14. 15 ก.ย. 64 / 18:08 น.
    อ้าวน้อง55555555555
    #528
    0
  15. #527 ThanawatPaiboon (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 16:46 น.
    โถ่อิหนูลู๊กกกก 55555
    #527
    0
  16. #526 BoT_Chan (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 14:09 น.
    เร็ว...มาก
    #526
    0
  17. #525 Kkkooonnnggg (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 14:07 น.
    ทนนิดเดียวลูกเเค่มดกัด55555
    #525
    0
  18. #524 Hoshi Maki (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 13:53 น.
    โถ่ชีวิต 5555
    #524
    0
  19. #523 tire (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 13:29 น.
    ไม่น่ารอดแฮะ555
    #523
    0
  20. #522 MyDayy_ (จากตอนที่ 147)
    15 ก.ย. 64 / 13:14 น.
    โถ่ลูก554454555455
    #522
    0