[YURI] ตัวตนของฉันเธอไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ !

ตอนที่ 1 : รับจ๊อบเสริม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

     CHAPTER [1] รับจ๊อบเสริม

     

     สวัสดีค่ะ ถึงคนส่วนใหญ่จะเรียกฉันว่าองค์หญิง เจ้าหญิง หรืออะไรก็แล้วแต่ ทว่าตัวฉันเองก็มีนามที่ท่านพ่อเป็นคนตั้งให้หลังจากที่ถูกอุปการะมาจากบ้านเด็กกำพร้า


     ท่านพ่อเองก็ไม่รู้ว่าอะไรมาดลใจ เหมือนว่าท่านจะเห็นฉันตอนเด็กๆ เหมือนกับลูกแมวที่โดนทิ้งจึงตั้งชื่อให้ฉันว่า ‘เฟเลส’


     ฉันรู้สึกขอบคุณท่านและเป็นเกียรติอย่างมากที่อุตส่าห์ตั้งชื่อแล้วรับเลี้ยงดูเด็กสาวที่ดูไร้อนาคตอย่างฉันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว


     แต่ทว่า


     ในตอนที่รู้ว่าท่านพ่อเป็นหนึ่งในผู้ที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนั้น...


     ฉันจึงลงมือปลิดชีพท่านด้วยน้ำมือของฉันเอง—


     ฉันเริ่มตื่นตระหนก เสียงฝีเท้าของโกเลมวิ่งตามหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าคงจะเห็นฉันถูกเหยียบแบนติดพื้นอย่างไม่ต้องสงสัย


     เอาเถอะ บางทีอาจจะตายแบบไม่รู้สึกตัวก็ได้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...ช่างมันละกัน


     โธ่...ชีวิต


     ครืด !


     เสียงคล้ายประตูบานเลื่อนถูกเปิดออกในตอนที่ฉันก้มหน้าอย่างไร้หนทาง แสงสว่างสาดกระจายเข้าเต็มใบหน้าจนทำให้ฉันถึงกับต้องเอามือมาป้องบัง


     เดี๋ยวนะ ประตูบานเลื่อน !?


     และฉันก็ถูกคนที่อยู่เบื้องหน้าหิ้วปีกขึ้น


     ไม่พอ ฉันยังถูกโยนเข้าไปในเบื้องหลังของบานประตูอีกต่างหาก


     ก้นบางพร้อมใจกันเกร็งเพื่อที่จะรับแรงกระแทก แต่ดูเหมือนพื้นสีขาวๆ ฟูฟ่องราวกับเป็นสำลีจะทำให้ฉันจมลงไปข้างใต้โดยที่ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย


     นี่มันนุ่มสุดยอดจนทำฉันอยากนอนจริงๆ แล้วนะ


     แต่ก่อนอื่น


     ฉันใช้มือค้ำพื้นยันตัวเองขึ้นมา พื้นที่ควรยุบนุ่มลงไปกลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นพื้นแข็งปกติในตอนที่ฉันยืนขึ้น


     มองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าฉันจะอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาว ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกเหนือเสียจากพื้นที่ว่างๆ ราวกับก้อนเมฆ

 

     ด้านหน้าของฉันมีคุณแกะสีขาวกำลังยืนสองขาอยู่


     “ขอต้อนรับสหายที่น่ารักของข้า”


     แต่เสียงเหมือนตาลุงชะมัด


     “อะแฮ่ม อย่ามานินทากันสิขอรับ”


     อ่านใจฉันได้ด้วยล่ะ


     “คุณเป็นใครกัน แล้วที่นี่มันที่ไหน ถ้าเป็นไปได้ก็ช่วยยืนยันสถานการณ์ในตอนนี้ให้ด้วย”


     “แหมะ แหมะ แหม ถามมารัวๆ เลยนะขอรับคุณเฟเลส”


     คุณแกะเอามือล้วงเข้าไปในท้องด้านซ้าย สิ่งที่ออกมาคือโต๊ะ เก้าอี้สองตัว แล้วก็ชุดน้ำชา


     เหมือนเดจาวู


     “มานั่งคุยกันก่อนสิขอรับ”


     ฉันทำตามอย่างที่เขาว่า ทุกอย่างที่คุณแกะเอาออกมาก็เป็นปุยนุ่นทั้งสิ้น


     ฉันแปลกใจว่าทำไมน้ำชาดันไม่ทะลักออกมาจากเหยือกหรือแก้วที่ทำมาจากปุยนุ่น


     ว่าไปก็ลองชิมน้ำชาสักอึก อืม...ไม่มีพิษ


     อร่อยดีจัง


     “เข้าเรื่องกันเลยนะขอรับ พอดีกระผมอยากจ้างวานคุณสักเรื่องหนึ่ง”


     “ให้ไปฆ่าใครล่ะ แต่เอาจริงๆ ฉันไม่เคยรับงานนอกเหนือภารกิจของกองทัพหรอกนะคะ”


     ฉันตอบกลับไปโดยที่ไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ


     “แหมะ แหมะ แหม...สมกับเป็นนักลอบสังหารมือโปรจริงๆ ขอรับ”


     คุณแกะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตลกขบขัน


     “คิดเสียว่าเป็นการรับจ๊อบเสริมก็ได้ขอรับ อย่างไรก็ตามในตอนนี้คุณก็ไม่มีพันธะใดๆ ต่อโลกแห่งนั้นอีกต่อไปแล้ว”


     โลกแห่งนั้น...?


     “ก่อนอื่นต้องมีการเกริ่นเรื่องราวก่อนสินะขอรับ”


     “ในโลกแห่งดาบและเวทมนตร์นั้น ในอีกหนึ่งปีข้างหน้า จอมมารจะเริ่มทำการรุกรานเพื่อทำให้โลกใบนั้นดับสูญ และนั่นจึงทำให้จอมมารกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการทำลายล้าง เพื่อที่จะคงไว้ซึ่งเผ่าพันธุ์แต่ละเผ่าพันธุ์ พวกเขาจึงจำเป็นต้องมี ‘ผู้กล้า’ เพื่อที่จะปราบจอมมารให้หมดสิ้นพลังไปเป็นเวลาหกร้อยหกสิบหกปี”


     คุณแกะพูดพลางยกน้ำชาขึ้นมาจิบหนึ่งจิบ


     “หรือก็คือให้ฉันไปฆ่าจอมมารงั้นเหรอคะ”


     “เปล่าเลยขอรับ ผู้กล้าจะต้องเป็นคนของโลกใบนั้นเท่านั้น และอีกสองปีข้างหน้า จอมมารจะถูกผู้กล้าจัดการลงและทำให้มนุษยชาติได้รับชัยชนะขอรับ”

 

     “แล้วปัญหาคืออะไรงั้นเหรอคะ”


     “ขอรับ...เจ้าหญิงแห่งอาณาจักรแกรนดิสจะล่อล่วงผู้กล้าผู้ที่ได้รับขนานนามว่าแข็งแกร่งที่สุดให้ทำการเปิดศึกสงครามกับอาณาจักรข้างเคียงและนั่นเป็นเหตุทำให้โลกเกิดการล่มสลายขอรับ ด้วยน้ำมือของผู้กล้าในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า”


     คุณแกะถอนหายใจออกมา


     “โดยพื้นฐานแล้วผู้กล้าทุกคนนั้นมีจิตใจอันเมตตาขอรับ”


     “หรือตัวปัญหานั่นก็คือ...”


     “ขอรับ เจ้าหญิงเบลลัสแห่งราชวงศ์อิมโพรบัส ถึงที่จริงแล้วเธอจะทำลงไปเพราะมีเหตุผลก็ตาม แต่การที่ผู้กล้าเริ่มรุกรานประเทศอื่นๆ สาเหตุก็มาจากเธออย่างไม่ต้องสงสัยขอรับ แหมะ...แต่ต้องหลังจากที่จอมมารถูกปราบไปแล้วนะขอรับ ในตัวเธอนั้นมีพรที่ต้องใช้เพื่อช่วยผู้กล้าอยู่”


     “เข้าใจแล้วค่ะ”


     “ถ้าหากภารกิจเสร็จสิ้นแล้วก็เชิญพักผ่อนในโลกใบใหม่ได้ตามอัธยาศัยขอรับ”


     ฉันพยักหน้าตอบรับความตั้งใจของคุณแกะ ชีวิตที่ได้รับมานี้ฉันจะใช้ให้คุ้มเลยค่ะ


     “ยินดีขอรับและขอพูดกล่าวอย่างเป็นทางการ ที่นี่คือสวนแกะและกระผมคือคุณแกะ สวัสดีและลาก่อน ขอรับ”


     เมื่อคุณแกะพูดจบ ตัวฉันก็พุ่งทะลุจากปุยนุ่นลงสู่เบื้องล่างตามแรงจี


     แล้วแบบนี้ฉันจะลงพื้นอย่างปลอดภัยไหมล่ะค้าาา !


     ด้านล่างเหมือนจะเป็นทุ่งข้าวสาลี ข้างหน้าประมาณสิบสาม...ไม่สิ สิบห้ากิโลเมตรเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่มีกำแพงสูงล้อมรอบ ฉันหลับตาปี๋เตรียมตัวรับแรงกระแทกในอีก สาม สอง หนึ่ง !


     ป๊อง


     เบาะคุณแกะโผล่ขึ้นมาจากความว่างเปล่า ฉันพุ่งยวบลงไปแล้วเด้งสะท้อนออกมา ทันใดที่ขาแตะพื้นดิน เบาะคุณแกะก็แปลงเป็นผงละอองสีนวลค่อยๆ หายไปในอากาศ


     ฉันก้มหัวให้เป็นสัญญาณบอกขอบคุณ จากนั้นก็ตัดสินใจเดินไปทางทิศตะวันออกเพราะดูเหมือนว่าจะมีหมู่บ้านเล็กๆ อยู่


     หางตาเหลือบไปเห็นกระเป๋าเป้สีดำที่อยู่ด้านข้าง


     ฉันเพ่งอย่างสงสัย ทันใดนั้น ตัวอักษรก็เด้งออกมาเรียบเรียงเป็นถ้อยคำ


     “ไอเทมบ็อกซ์ ?”


     แสงสว่างสีรุ้งส่องจ้าเป็นประกายแล้วพุ่งเข้ามาหาฉันโดยไม่ทันตั้งตัว แสงทั้งหมดหายวับเข้าไปกลางอกซึ่งทำให้รู้สึกอุ่นๆ แปลกพิกล


     ‘ได้รับสกิล ไอเทมบ็อกซ์’


     เสียงที่น่าคิดถึงดังก้องขึ้นมาในหัวพร้อมกับข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามา


     “คุณโอเปอเรเตอร์ !”


     แม้จะไร้วี่แววเสียงตอบกลับมาแต่แค่นี้ก็ทำให้ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูก ขอบคุณจริงๆ นะ คุณแกะ


     ดูเหมือนว่าการเรียนรู้สิ่งที่เรียกว่าสกิลจะทำให้ฉันเข้าใจถึงคุณสมบัติและวิธีใช้งาน


     “ไอเทมบ็อกซ์”

 

     ฝ่ามือซ้ายของฉันมีแสงสีดำราวกับโฮโลแกรมสามมิติเป็นแผ่นบางๆ พอเอื้อมมือลงไปก็สามารถทะลุไปยังฝั่งของไอเทมบ็อกซ์ได้ ซึ่งเราสามารถจับสิ่งที่ต้องการผ่านภาพในหัว เพราะถ้าหลับตาก็จะสามารถเห็นสิ่งของที่อยู่ในไอเทมบ็อกซ์ได้


     “นะ นี่มัน...!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

248 ความคิดเห็น

  1. #236 Sadkilcer (@Sadkilcer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2563 / 15:13
    น..นี่มัน
    #236
    0
  2. #1 Shadow_Reader (@topza1962) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 10:43
    สนุกดี

    เป็นกำลังใจให้ครับ
    #1
    0