Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 4 : Case 4 ฉันเป็นลูกน้องนายหรอ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   

   06.52 น. ห้อง 506 KM อพาร์ตเมนท์

   "นายจะเรียกมาทำไมแต่เช้าห๊ะ! คนเขาจะหลับจะนอน!" ฟรีพยักหน้าทักทายตำราจเฝ้าสถานที่เกิดเหตุเล็กน้อย เปิดประตูเข้าไปเห็นคนที่คุ้นเคยกำลังเดินไปทั่วห้องเขาเลยตะโกนออกมาอย่างหงุดหงิด นี่มันยังไม่เจ็ดโมงเช้าเลยนะ ถึงจะอีกไม่กี่นาทีก็เถอะ

   "ถ้างั้นก็เลิกส่งเสียงดังซะสิ เดี๋ยวห้องข้างๆก็ตื่นหรอก แล้วคนที่นายจับไป...ชื่ออะไรนะ"

   "สกาย เสฏฐนันท์ พลวรพรพานิช เป็นพนักงานพาร์ทไทม์ช่วงเสาร์อาทิตย์"

   "อ่า..ใครตั้งนามสกุลเนี่ย"

   "มันอ่านว่าพะ-ละ-วอน-พอน-พา-นิด"

   "เออ นั่นแหละ สกายเขาพูดอะไรรึยัง"

   "ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมพูดอะไรเลย คำเดียวที่พูดก่อนเข้าห้องสืบสวนคือผมไม่ใช่คนร้าย" ฟรีนึกถึงเด็กหนุ่มผู้ปิดปากเงียบแม้ครึ่งคำก็ไม่ได้ยินที่ยังคงอยู่ในห้องสอบสวน

   

   "ให้ฉันบอกอะไรดีๆไหม"

   "?"

   "สกายไม่ได้เป็นคนทำ"

   "อะไรนะ?"

   "ก็บอกว่าเจ้าหนูนั่นไม่ได้ทำไง"

   "นายมีหลักฐานอะไรมายืนยัน"

   "พีกู้ภาพจากกล้องวงจรปิดได้แล้ว และพวกเราก็มีหลักฐานอื่นมาเสริมด้วย"

   

   "ตอนไปดูสมุดรายชื่อคนที่ออกไปส่งของนายคงหาดูเฉพาะคนที่มาส่งที่ KM อพาร์ตเมนท์อย่างเดียวใช่ไหมล่ะ แต่ถ้านายดูดีๆ ก่อนหน้านั้นสกายก็ออกไปส่งของมาเหมือนกัน แล้วก็เป็นที่ที่ห่างกันมาก" เขาพูดพร้อมกวักมือเรียกให้ฟรีมาดูคอมของเขา เปิดภาพสมุดจดรายชื่อคนออกไปส่งเครื่องดื่มของร้าน Upbeat art cafe ชี้ให้เห็นสี่บรรทัดก่อนหน้าชื่อของสกาย ก็มีชื่อของเจ้าตัวเหมือนกัน

   

   "เขาอาจเอายาใส่ตอนเข้าไปเอาเครื่องดื่มก็ได้" ฟรีแนะ แต่วอลกลับส่ายหน้า

   "เขาไม่มีเวลาทำอย่างนั้นหรอก ดูนี่นะ" เขากดเปิดไฟล์ วิดีโอเริ่มเล่นฉายภาพหน้าร้าน Upbeat art cafe วอลรัวมือลงแป้นพิมพ์อีกครั้งเร่งความเร็วในการเล่นวิดีโอ ไม่นานก็มีรถมอเตอร์ไซต์คันหนึ่งเข้ามาจอดที่หน้าร้าน หมวกกันน็อกที่ถูกถอดออกเผยให้เห็นเด็กหนุ่มผมสีส้มเอกลักษณ์ตัดกับสีของความหมายชื่อ

   

   "ตอนเขาจอดรถพนักงานอีกคนก็เดินออกมาหาเขาพร้อมเครื่องดื่มทันที ฉันถามมาแล้ว พนักงานคนนั้นท้องเสียเลยมาขอให้สกายไปส่งเครื่องดื่มแทนเขา แล้วเขาก็เขียนชื่อสกายลงไปแล้ว สกายเลยตกลงเพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร" วอลกดเล่นวิดีโอต่อพร้อมกับอธิบายไปด้วย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิดีโอตัวถัดไป

   

   "ส่วนนี่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดตามถนน ถ้าเอามาดูพร้อมกันแล้วนายจะเห็นว่าหลังจากเขาหลุดจากกล้องตัวนี้เขาก็โผล่มาที่กล้องอีกตัวทันที แสดงว่าเขาไม่มีเวลาจอดรถเพื่อใส่ยาพิษแน่นอน"

   

   "งั้นยาพิษก็ต้องถูกใส่เข้าไปก่อนหน้านี้สินะ พนักงานคนนั้นหรอ?" ฟรีถามขึ้นมาเมื่อวิดีโอจบลง

   "ตอนแรกฉันก็คิดงั้น แต่วิดีโอสุดท้ายทำให้ฉันต้องคิดใหม่" วอลกดเปิดวิดีโอตัวสุดท้าย ซึ่งเป็นภาพที่พีกู้ได้จากกล้องวงจรปิดที่ทางเข้าและบันไดของอพาร์ตเมนท์ ภาพปรากฏเป็นทางเข้าและบันไดที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนเดินผ่านไปมา ก่อนจะมีเงาดำโผล่ที่พื้นถนนแล้วกล้องตรงทางเข้าก็ดับไป

   "ดับไปแล้ว!" ต่อมาในภาพที่บันไดทางขึ้นก็ปรากฏร่างชายหนุ่มในชุดฮู้ดสีดำปิดหน้าปิดตาเดินขึ้นบันไดพร้อมกับค้อนเหล็กในมือ

   เพล้ง! เสียงแก้วแตกดังมาจากวิดีโอแล้วจอที่เคยฉายภาพบันไดก็ดับไปอีก

   "ดูจากเวลาแล้วเห็นได้ชัดว่าเป็นช่วงเดียวกันกับที่สกายกำลังขับรถอยู่"

   "เจ้าหมอนั่นเป็นใครน่ะ"

   "ภาพจากจอมันไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ ตอนนี้กำลังให้พีปรับให้ อีก...ไม่เกินสามนาทีก็น่าจะส่งมา" เขาเหลือบดูนาฬิกาข้อมือนิดหน่อยเพื่อเช็กเวลาที่น้องชายบอกไว้

   

   ก็อกๆๆ เสียงประตูดังขึ้นเรียกให้ชายทั้งสองหันไปมองประตูที่ถูกเปิดเข้ามา

   "เอ่อ...ขอโทษนะครับ" เป็นยามประจำอพาร์ตเมนท์นั้นเองที่เดินเข้ามาในห้อง

   "ลุงคนนี้เป็นใครหรอ" วอลกระซิบถามนายตำรวจถึงชายแปลกหน้า

   "เขาเป็นยามของอพาร์ตเมนท์นี้น่ะ สวัสดี คุณลุงมาทำอะไรครับ" ฟรีกระซิบตอบหัวหน้ากลุ่มนกฮูกราตรี ก่อนลุกไปทักทายลุงยามที่หยุดยืนอยู่ประตู ขณะที่วอลก้มลงอ่านเมลที่น้องชายเป็นคนส่งมาให้พอดี

   "คือว่า..ชายหนุ่มที่ชื่อว่าพีเรียกลุงมาหาที่นี่น่ะ บอกว่ามีเรื่องอยากถาม"

   "พี? เจ้าหนูพีน่ะหรอ แต่เขาไม่อยู่นะ"

   "แล้วมีอะไรจะถามลุงหรอ"

   "ก็ไม่รู้สิครับ"

   "ถ้างั้นลุงขอตัวกลับก่อนได้ไหม ลุงมีธุระสำคัญต้องรีบไปทำน่ะ" เขาตอบด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน

   "เอ่อ ครับ ขอโทษจริงๆ" ฟรีค้อมหัวลงแสดงการขอโทษแทนคนที่เรียกคนอื่นมาแต่ไม่อยู่ที่นี่ แล้วทำไมเขาต้องมาขอโทษด้วยเนี่ย พีไม่ใช่ลูกน้องของเขาสักหน่อย

   

   "ฟรี!! ยามคนนั้น จับตัวเขาไว้!!!" วอลตะโกนมาจากข้างหลังจนทำให้ฟรีที่กำลังเหม่อคิดไปเรื่อยสะดุ้งจากภวังค์

   "ห่ะ!?" เขาหันไปมองลุงยามที่มองมาอย่างไม่เข้าใจก่อนสายตาจะเปลี่ยนไป และออกวิ่งหนีไปทันที

   "ให้ตาย! ตามไปเร็วเข้า!!" วอลเร่งฝีเท้าตามหลังยามที่หายไปตรงหัวบันได ทำให้ฟรีต้องวิ่งออกจากห้องตามมาด้วย

   "มีเรื่องไร อธิบายมาให้รู้เรื่อง!"

   "ไว้ทีหลัง สรุปง่ายๆ เขาคือคนร้าย นายตามไปเร็ว!"

   "เฮ้ย เดี๋ยว! ฉันเป็นลูกน้องของนายรึไงเนี่ย" วอลชี้ให้เขาวิ่งตามคนร้ายไปก่อนที่ตนจะวิ่งไปที่ลิฟต์เพื่อไปลานจอดรถ แม้จะบ่นแต่เขาก็เร่งฝีเท้าตามหลังลุงยามอยู่ดี เงาของคนที่ผ่านวับๆตรงราวบันไดวนมองจากข้างบนทำให้เห็นได้ว่าคนร้ายลงไปถึงชั้นไหนแล้ว

   เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็เหวี่ยงตัวขึ้นไปนั่งและจับราวบันไดแน่นก่อนจะไถลตัวลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เสียเวลา

   "หยุดนะ" ฟรีตะโกนไล่หลังยามที่วิ่งไปถึงรถมอเตอร์ไซค์ข้างป้อมยามแล้ว เขาหันมาเหลือบมองนายตำรวจที่ตามมานิดหน่อยก่อนบิดคันเร่งออกไปทันที

   

   "ขึ้นมาเร็ว" รถสปอร์ตคันหรูปอร์เช่ พานาเมร่า สีดำหยุดลงเฉียดหน้าเขาไปนิดเดียวและเสียงที่คุ้นเคยเรียกให้ฟรีขึ้นรถแทบจะทันทีที่รถจอด

   "เรื่องเป็นยังไงกันแน่" เมื่อมีโอกาสฟรีก็เปิดปากถามความสงสัยที่ยังอัดแน่นอยู่เต็มหัว

   "เอานี่" วอลล้วงหยิบโทรศัพท์ยื่นไปให้ มือซ้ายดึงเบรกมือ ขวาก็ดึงพวงมาลัยลงหักเลี้ยวอย่างคล่องแคล่วให้รถทำดริฟท์ 90° อย่างชำนาญบนทางสี่แยก เพื่อตามรถมอเตอร์ไซต์คันหน้าที่ออกตัวไปก่อนให้ทัน โชคดีที่เป็นตอนเช้าตรู่รถราที่วิ่งบนถนนเลยมีน้อย ไม่งั้นมีหวังชนกันเละแน่ๆ

   

   "เชี่ย-- คิดถูกหรือผิดวะที่ขึ้นรถมาด้วย"

   "นั่นเป็นรูปที่พีปรับความชัดเรียบร้อยแล้ว" วอลไม่สนฟรีที่ยังไม่ทันรัดเข็มขัดก็ต้องละไปกุมที่จับจนโทรศัพท์ของเขาเลื่อนตกลงที่ที่วางเท้า ยังไงโทรศัพท์เขาก็ทนทานอยู่แล้ว

   

   ฟรีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รีบรัดเข็มขัดก่อนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาบอกขอความร่วมมือกับตำรวจท้องถิ่นให้ตามรถมอเตอร์ไซค์เป้าหมาย แล้วก้มหยิบโทรศัพท์ที่กลิ้งตกไปขึ้นมา

   รูปที่เห็นคือชายสวมฮูดปกปิดใบหน้าที่อยู่ใกล้กับจอ มือยกขึ้นเตรียมหวดค้อนลงมา แต่ในเสื้อฮูดที่ขยับลงเห็นเป็นปกคอเสื้อสีฟ้า มันจะไม่น่าแปลกใจเลยถ้าเสื้อสีฟ้านั้นตรงปกคอไม่มีเข็มกลัดในระเบียบชุดของรปพ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น