Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 3 : Case 3 คอมลึกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

 

 

05.05 น.

เวลาเช้าตรู่ที่แสงอาทิตย์พึ่งจะเริ่มโผล่ขึ้นมาใกล้ขอบฟ้า พีที่ยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนเพราะเอาแต่ทดลองแฮกสร้อยที่ได้รับมาทั้งคืนแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เขาไม่เข้าใจโครงสร้างของมันทำให้ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนให้มันไม่พังซะก่อน

 

ดิ๊งด๊อง~ ดิ๊งด๊อง~

"มีพัสดุมาส่งครับ" เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้นพร้อมภาพชายในชุดสีน้ำเงินประจำบริษัทขนส่งปรากฏในจอคอมเครื่องหนึ่ง พีละสายตาไปมองนิดหน่อยก่อนลุกออกไป

เขาย่ำเดินด้วยเท้าเปล่าบนทางเรียบซึ่งตัดผ่านสนามหญ้าเล็กๆหน้าบ้านไปรับพัสดุที่มาส่งตั้งแต่เช้าอย่างงัวเงีย ถือกล่องไม่มีการจ่าหน้าผู้ส่งเข้ามาในห้องรับแขกชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นตึกสามชั้นในเขตค่อนข้างจะเป็นชานเมือง ชั้นหนึ่งถูกจัดเป็นสำนักงาน ส่วนชั้นสองและสามเป็นที่พักของพวกเขา

เขตนี้จะเรียกว่าบ้านนอกก็ไม่ใช่ในเมืองก็ไม่เชิง ที่นี่มีตึกรามบ้านช่องทันสมัยสวยงาม แต่อาจเพราะไม่ค่อยมีสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะและสถานบันเทิงนัก ผู้คนสมัยนี้ที่นิยมชมชอบความสนุกเลยย้ายไปอยู่ในตัวเมืองเสียส่วนใหญ่ แต่สถานที่นี้ก็เป็นที่ที่มีบรรยากาศเงียบสงบดี

 

"พี่วอล!!!" พีเบิกตากว้างตื่นเต็มที่เมื่อเปิดกล่องพัสดุเจอโน้ตบุ๊กสีดำสนิท มันจะไม่น่าแปลกใจเลยถ้ามันไม่มีสัญลักษณ์เป็นเกียร์สีเทาหมอกที่ถูกบดบังบางส่วนด้วยปุยเมฆสีขาวซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ 'เกียร์สายหมอก' ติดอยู่ข้างใต้

เขาเป็นนักประดิษฐ์นิรนามผู้หาตัวได้ยาก และไม่เคยมีใครเคยพบตัวจริงมาก่อน ในวงการนักประดิษฐ์เขาดังมาก สินค้าที่สร้างล้วนแล้วแต่มีประสิทธิภาพและล้ำสมัยเหมือนหลุดออกมาจากหนัง แม้ว่านานๆครั้งเขาถึงจะทำอะไรมาขายสักชิ้น แต่ชิ้นหนึ่งอย่างต่ำราคาก็แตะหลักล้าน มีหลายคนเคยขอให้เขาประดิษฐ์ของให้ ทว่าคนที่ได้รับการตอบรับคำขอมีเพียง 0.1% เท่านั้น ที่เหลือล้วนโดนปฏิเสธทั้งหมด

มันจึงน่าตกใจมากเมื่อมีพัสดุจากเกียร์สายหมอกส่งมาถึงพี่ชายของตน ซึ่งกำลังนอนหลับอุตุบนโซฟาหลังจากนั่งอ่านข้อมูลคดีมาทั้งคืน

 

"หนวกหูน่า มีอะไร คนจะหลับจะนอน" วอลเอ่ยลอดไรฟันอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อต้องถ่างตาตื่นทั้งที่พึ่งจะได้หลับตาลงไม่ถึงสองชั่วโมง กองเอกสารมากมายยังคงวางกองระเกะระกะอยู่รอบโซฟา

"พี่! เกียร์สายหมอกส่งของมาให้ล่ะ ดูสิๆ จ่าหน้าถึงพี่ด้วย ผมนี่เป็นแฟนคลับเขาเลยนะ นักประดิษฐ์อัจฉริยะแสนลึกลับ อยากร่วมงานด้วยสักครั้งจัง"

"หืม? เกียร์สายหมอก? อ้อ นักประดิษฐ์นิรนามนั่นสินะ" วอลลุกขึ้นบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน มองดูน้องชายกลายร่างเป็นเด็กน้อยตาเป็นประกายกำลังถือโน้ตบุ๊กเครื่องสีดำในมืออย่างกับมันเป็นของล้ำค่านักหนา

 

"ไม่คิดว่าจะมาเป็นโน้ตบุ๊กแบบนี้นะเนี่ย"

"หืม? พี่ขออะไรเขาหรอ"

"อื้ม ถามเขาเกี่ยวกับข้อมูลของกล้องในเมืองน่ะ บางตัวรัฐบาลก็ซื้อมาจากเกียร์สายหมอกนี่แหละ เลยลองถามดูว่าเขาสามารถเอาข้อมูลภาพจากกล้องพวกนั้นมาให้เราได้ไหม"

"จริงๆให้ผมแฮกก็ได้นะ"

"ครับๆ พ่อน้องคนเก่ง จริงอยู่ที่นายแฮกได้ แต่นั่นก็เป็นพวกกล้องวงจรปิดที่เห็นได้ทั่วไป นายคิดหรอว่าคนอย่างเกียร์สายหมอกจะไม่ติดกล้องลับๆไว้ตามที่ต่างๆด้วย ไม่งั้นเขาจะหลบจากการตามสืบตัวตนที่แท้จริงได้ยังไงให้พ้น พี่เลยลองขอดูเผื่อว่าเขาจะยอมส่งไฟล์มาให้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเป็นโน้ตบุ๊กอย่างนี้"

 

"งั้นให้ผมเป็นคนดูแลโน้ตบุ๊กนี่นะ"

"ตามใจ" วอลเดินตามพีที่โอบอุ้มโน้ตบุ๊กไปยังห้องทำงานของตนในชั้นสาม

ในห้องที่เต็มไปด้วยจอคอม คีย์บอร์ด และตัวฮาร์ดแวร์มากมายจนเต็ม ก็มีโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่เพิ่มเข้ามาอีกเครื่องหนึ่ง พีหยิบโน้ตบุ๊กมาเปิดอย่างเบามือ แต่มันกลับไม่มีอะไรถูกบันทึกไว้ในตัวเครื่องเลยสักนิด ก่อนที่ทั้งสองจะได้ส่งเสียงพูด หน้าจอก็ปรากฏกล่องข้อความขึ้นมา

 

(สวัสดีเหล่านกฮูกราตรี ได้ยินว่าอยากได้ข้อมูลจากกล้องของผมเพื่อทำคดีสินะ อื้มๆ แถมเมื่อวานก็มีคนมาขอให้ช่วยพวกคุณซะด้วยสิ ที่จริงผมว่าจะปฏิเสธอยู่หรอก แต่เห็นว่าเป็นเรื่องน่าสนใจดีที่ได้ดูการทำงานของพวกคุณเลยคิดว่าจะช่วยสักหน่อย)

"แต่ในนี้ไม่มีข้อมูลอะไรเลยนี่" พีบ่นอุบอิบแต่กล่องข้อความต่อไปก็ปรากฏขึ้นราวกับได้ยินที่พวกเขาพูด ขณะที่มือพีเริ่มจะรัวแป้นพิมพ์เพื่อหาต้นทางการติดต่อ

 

(พวกคุณคงสงสัยว่าทำไมไม่มีอะไรบันทึกอยู่เลย แน่นอน เพื่อความปลอดภัยว่ามันส่งไปถึงมือโดยไม่มีคนเข้าไปแอบดูข้อมูล)

ตัวอักษรค่อยๆปรากฏในกล่องข้อความออกมาทีละตัวเหมือนมีคนกำลังพิมพ์มันอยู่

 

(จริงสิ เมื่อวานผมได้ดูข่าวของพวกคุณด้วย เห็นว่าได้ป้ายแท็กจากผบ.ตำรวจแห่งชาติหนิ ผมก็เลยแฮกเอาข้อมูลจากกรมตำรวจมานิดหน่อยเพื่อให้คอมนี้ปลดล็อกการเข้าดูข้อมูลด้วยสร้อยพวกนั้น ตรงด้านขวาที่เคยเป็นที่เสียบยูเอสบีน่ะ ผมดัดแปลงมันแล้ว ถ้าเสียบสร้อยเข้าไปพวกคุณก็จะดูข้อมูลได้ แต่บอกไว้ก่อนว่าดูได้เฉพาะไฟล์ลับที่มีนะ อย่าได้พยายามแฮกหาที่อยู่ของผมเลย มันเปล่าประโยชน์)

 

(อ้อ! อีกอย่างหนึ่ง คอมเครื่องนี้ยกให้เลยนะไม่ต้องส่งคืน ผมมีคอมหลายเครื่องอยู่แล้ว)

 

เมื่อจบประโยคสุดท้ายกล่องข้อความก็หายไปจากหน้าจอโน้ตบุ๊กทันที

"เหมือนเขารู้เลยนะว่าผมจะแฮก ฮ่ะๆๆๆ" พีหัวเราะแห้งๆวางมือจากการรัวคีย์บอร์ดหาที่อยู่คนส่งข้อมูลซึ่งจบลงด้วยความล้มเหลว

"แล้วรู้ที่อยู่ไหมล่ะ"

"คือ..ไม่อะ เขาใช้เซิร์ฟเวอร์ต่างประเทศ แล้ว IP address ก็สุ่มเปลี่ยนทุกๆหนึ่งนาทีเลยไม่รู้ที่อยู่จริงๆ"

"หรอ งั้นก็ช่างมันก่อน ตอนนี้เกียร์สายหมอกก็ไม่ได้ทำอะไรที่พวกเราต้องไปตามตัวเขา ไว้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นค่อยว่ากัน เปิดไฟล์สิ" วอลบอกพีพร้อมกับถอดสร้อยส่งให้ เมื่อเสียบเข้าไปในช่องแปลกๆที่ไม่เคยมีในโน้ตบุ๊กปกติ หน้าจอก็ขึ้นประมวลผลอะไรสักอย่าง จนเมื่อเสร็จสิ้นในเวลาไม่ถึงสิบวิก็มีกล่องข้อความขึ้นมาบนหน้าจอ

(ทำการตรวจสอบ..)

(ผู้ใช้ 'วอลนัท')

(ยืนยันข้อมูล..ถูกต้อง)

(ทำการเปิดข้อมูลที่ล็อกไว้)

 

06.40 น. ณ สำนักงานนกฮูกราตรี

"นี่มัน..."

"อา... เป็นอย่างที่คิดเลย" วอลยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อมองดูข้อมูลภาพจากกล้องวงจรปิดในที่เกิดเหตุที่กู้คืนมาได้บวกกับภาพจากกล้องวงจรปิดของเกียร์สายหมอกจนจบ

"พี นายติดต่อบอกฟรีไปเจอกับพี่ที่สถานที่เกิดเหตุด้วย"

"โอเคครับ"

"อ้อ แล้วเรื่องข้อมูลของครอบครัวผู้ตายส่งเข้ามือถือมาให้หน่อย เมื่อคืนยังอ่านไม่หมด" พีพยักหน้ารับ มองพี่ชายตัวเองถอดสร้อยออกจากโน้ตบุ๊ก เดินไปหยิบกุญแจแล้วออกไปเลย เขาแทบจะลืมเอาสร้อยของตัวเองมาเสียบแทนไม่ทัน

 

ณ ???

ในห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์และเครื่องมือต่างๆมากมายเรียงรายบนโต๊ะยาวกลางห้อง ที่ด้านข้างมีเงาร่างหนึ่งกำลังนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือก็ยกกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นดื่มดับกระหายและความร้อนจากอุณหภูมิกลางฤดูร้อน ที่แม้เขากำลังนั่งในห้องแอร์ก็ยังรู้สึกร้อนได้

ขณะสายตายังจ้องหน้าจอคอมหนึ่งในห้าจอที่กำลังแสดงภาพสำนักงานของนกฮูกราตรีซึ่งส่งตรงจากกล้องหน้าของโน้ตบุ๊กที่เขาดัดแปลงและส่งไปให้

"หวังว่าพวกคุณจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง" เขาเอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบเมื่อเห็นหัวหน้าของกลุ่มเหมือนจะไขคดีได้แล้ว

"ผมรอฟังข่าวดีอยู่นะครับคุณวอลนัท"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น