Demonstrate ปริศนาสายสัมพันธ์

ตอนที่ 5 : Case 5 อดีตของผู้ตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

   

   

   

   "คลาดสายตาจนได้" วอลบ่นพร้อมทุบลงที่พวงมาลัย

   หลังจากขับรถไล่กันมานาน จนถึงเวลาที่ผู้คนจะออกจากบ้านทำให้รถเริ่มมากขึ้น แน่นอนว่ารถมอเตอร์ไซค์ต้องลัดเลาะผ่านไปได้รวดเร็วกว่าในชั่วโมงเร่งรีบแม้เทียบกับรถสปอร์ตก็ตาม เขาขับรถไปในทางที่คิดว่าคนร้ายจะหนีไป แต่กวาดสายตามานานก็ยังไม่เจอ หูก็ได้ยินเสียงคนข้างๆกำลังประสานงานกับตำรวจท้องถิ่นให้ดูภาพจากกล้องวงจรปิด

   

   "พี" วอลขานเรียกน้องชายที่ยังเชื่อมต่อกับเขาอยู่ ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบรับอย่างรู้งานว่าผมจะขอให้ช่วยทำอะไร

   [รู้แล้ว กำลังหาให้อยู่... เอ๊ะ! อะไรเนี่ย] เสียงพีเงียบหายไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนเปลี่ยนเป็นแปลกใจจนผมต้องถามขึ้นมา

   "มีอะไร"

   [คอมเครื่องนั้นมันกำลังทำงานเอง] คำว่า 'คอมเครื่องนั้น' ทำให้วอลชะงัก มันจะเป็นเครื่องไหนได้ถ้าไม่ใช่เครื่องที่ได้มาเมื่อเช้านี้

   "เกิดอะไรขึ้น"

   [มันมีข้อความขึ้นมา บอกว่า ข้างสวนสาธารณะ W]

   "ข้างสวนสาธารณะ? ...พี ลองเช็กกล้องวงจรปิดแถวนั้นดูซิ" เขาไม่พูดเปล่าพร้อมหักรถมุ่งหน้าไปยังถนนเส้นตรงข้ามที่พาไปยังสวนสาธารณะทันที

   [นี่พี่เชื่อเขาหรอ ไม่คิดว่าเขาจะโกหกเราหน่อยรึไง]

   "นายไม่เชื่อไอดอลนายรึไง" ผมถามน้องชายออกไปแต่ก็อดที่จะขบขันไม่ได้

   [ไอดอลก็ส่วนไอดอลดิ ผมปลื้มเขาก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าต้องเชื่อใจเขาสักหน่อย ผมยังไม่เคยเจอตัวจริงของเขาเลยนะ จะเอาอะไรมาเชื่อ]

   "ไม่เข้าใจนายจริงๆ"

   [เรื่องของพี่ อะ..เจอแล้ว อ้าว...หลุดเฟรมออกไปแล้ว มุ่งหน้าไปทางใต้ของถนนหมายเลข 13 เดี๋ยวผมจะดูที่กล้องถัดไปให้]

   

   เอี้ยด!! ล้อยางเคลื่อนเสียดสีกับพื้นถนนเกิดเสียงดังจากการเหยียบคันเร่งและหักเลี้ยวกะทันหัน จนคนข้างๆหันมาวีนใส่พร้อมสบถออกมาอย่างช่วยไม่ได้

   "นี่นายจะรีบไปตายรึไง!!?"

   "ไปจับคนร้ายต่างหาก ทางใต้ ถนน 13"

   "แน่ใจ" น้ำเสียงของตำรวจหนุ่มดูคลางแคลงใจไม่น้อย

   "แน่ไม่แน่ก็กำลังขับไปอยู่นี่ไง"

   "...ก็ได้ ถึงตำรวจทุกนาย เป้าหมายมุ่งหน้าไปทางใต้ ถนน 13" เมื่อวอบอกตำรวจทีมอื่นเรียบร้อยฟรีก็หันมาถามคนข้างๆอย่างสงสัย

   "นี่ไม่กลัวโดนจับหรอ ขับรถเร็วเกินอัตรา เผื่อลืม ฉันเป็นตำรวจนะ"

   "ไม่กลัว ทำไม เผื่อนายลืม ฉันยังมีนี่อยู่" วอลหยิบสร้อยสีเงินออกมาโชว์เด่นหราต่อหน้าฟรี ซึ่งเขาจำได้ว่าผบ.พึ่งมอบให้กลุ่มของพวกมันเมื่อวาน มิน่า ใช้สิทธิพิเศษนี่หว่า

   "โอเค... รีบไปเถอะ"

   

   [พี่ คนร้ายไม่โผล่มาเลยอะ หายไประหว่างทาง บางทีอาจเลี้ยวเข้าซอยสักซอย]

   "พอคาดการณ์สถานที่ได้ไหม"

   [แป๊บนะ มีบางอย่างส่งเข้ามาที่คอมอีกแล้ว คราวนี้ส่งพิกัดมาด้วย เดี๋ยวผมส่งต่อไปให้]

   ตรืด! โทรศัพท์ที่วางอยู่คอนโซลกลางสั่นแสดงถึงข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ผมเอื้อมมือซ้ายไปหยิบโดยที่มือขวายังจับพวงมาลัยไว้ เปิดดูพิกัดเป้าหมาย ที่นี่มัน...

   "เฮ้ย! ระวังข้างหน้า!! เบรกเร็ว!!!"

   เอี้ยด! รถหยุดลงห่างจากคันหน้าเพียงคืบเดียว เล่นเอาคนที่นั่งมาด้วยใจตุ้มๆต่อมๆหายใจไม่ทั่วท้องกันเลย

   "..ตรงนี้นี่นา" ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า หักเลี้ยวรถจอดข้างทางแล้วลงจากรถทันที ไม่ไกลจากรถของผมนักมีซอยอยู่ ซอยเล็กเก่าๆระหว่างตึกสูงเป็นสถานที่หลบหนีได้ดีเลย มองซ้ายขวานิดหน่อยก็เห็นกองลังกระดาษสูงท่วมหัว ไม่ต้องสงสัย เมื่อขยับมันออกก็เจอรถมอเตอร์ไซค์เป้าหมายจอดอยู่ แต่ที่สุดซอยนี้เป็นทางแยกสองทาง

   "เดี๋ยวฉันไปซ้ายนายไปขวา เอานี่ ระวังตัวด้วย" ฟรีหยิบปืนพกออกมาถือโดยไม่ลืมส่งกระบองไฟฟ้าให้เพื่อนตน เมื่อมองเห็นปลายที่จะสาวถึงตัวคนร้าย นายตำรวจมือดีก็เปลี่ยนร่างจากชายขี้กลัวบนรถเป็นคนที่พึ่งพาได้ทันที แน่ล่ะ ความจริงแล้วฟรีเป็นถึงอดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่ลาออกมาแต่งงานใช้ชีวิตกับลูกเมีย ก่อนถูกทาบทามไปเป็นตำรวจจากรองอธิบดีกรมตำรวจเลยน่ะสิ

   

   วอลสะบัดข้อมือให้กระบองเหล็กยืดตัวออกมา กระชับอาวุธในมือแน่น เดินแยกกับฟรีเข้าไปให้ตรอกอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง

   ทางเดินแคบอับชื้นไร้ผู้คนทอดยาวไปดูไม่สิ้นสุด ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าดังกึกก้องสะท้อนตามผนัง เงามืดของตึกสูงทอดตัวบดบังแสง แม้แดดยามสายก็ไม่อาจทำให้ซอยทึบดูสว่างได้เท่าที่ควรจะเป็น

   "พี สำรวจเส้นทางนี้ให้หน่อยว่ามันไปสุดที่ไหน"

   [รับทราบจะส่งข้อมูลไปให้]

   

   วอลก้มมองโทรศัพท์สลับกับเส้นทางตรอกซอย ที่สุดปลายเส้นทางนี้เชื่อมต่อกับถนนหลังโรงพยาบาล W ซึ่งเป็นโรงพยาบาลประจำเมือง จะว่าไปแล้วทำไมเขาถึงไม่ฆ่าแม่ของผู้ตายล่ะ แผลที่หัวก็ไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรด้วย ทั้งที่อาวุธเป็นค้อนเหล็ก

   "เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แม่ผู้ตายให้ปากคำว่าโดนไม้ตีหรอ" วอลเอ่ยออกมาอย่างสงสัยในตอนที่เขาพึ่งนึกถึงความแปลกประหลาดจากคำให้การ

   [พี่ ผมเจออะไรที่น่าสนใจสุดๆเข้าให้แล้ว]

   "อะไรล่ะ"

   [มันเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดรอบๆอพาร์ตเมนท์ในช่วงก่อนเกิดเหตุ แล้วดูสิว่านั่นใคร ยามคนนั้นกับแม่ผู้ตายไง ไม่รู้มาทำอะไรลับๆล่อๆด้วยกัน แถมไม่ใช่แค่วันเดียวด้วย]

   น้ำเสียงที่ดังจากหูฟังดูตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิดเหมือนจะได้ข่าวฉาวของดาราคนดังเสียอย่างนั้น

   "หืม? เป็นข่าวฉาวจริงๆด้วย"

   ภาพที่ส่งมาภาพสุดท้ายเป็นภาพที่ทั้งสองคนนั้นกำลังจูบกัน นั่นทำให้เรื่องที่ยังค้างคาใจวอลกระจ่างทั้งหมด จุดประสงค์ที่แท้จริงของการอยู่ด้วยกันระหว่างคนร้ายและแม่ผู้ตายคือทั้งสองคนกำลังคบหาดูใจกัน

   "พีหาตัวแม่ของผู้ตายซิว่าตอนนี้เธออยู่ไหน"

   [รับทราบ]

   

   "ตรู๊ด ตรู๊ด ฮัลโหล มีอะไร เจอไหม"

   น้ำเสียงเข้มบ่งบอกความโมโหในใจดังลอดหูฟังออกมา ผมขอเดาว่าเขาคงถึงปากทางแล้วแต่ไม่เจออะไรเลยโมโหแบบนี้

   "ไม่เจอ แต่ฉันรู้แล้วว่าเขากำลังมุ่งหน้าไปไหน"

   "อะไรนะ"

   ฟรีถามกลับมาอย่างสงสัยว่านี่ยังไม่ใช่ที่ที่เขามุ่งหน้าจะไปอีกหรอ แววได้ยินเสียงไซเรนตำรวจกับเสียงเปิดปิดประตูรถลอดออกมา เขาคงขึ้นรถตำรวจที่จอดอยู่ปากทางไปแล้วสินะ

 

   "คนร้ายกับแม่ผู้ตายคบหากัน ร่วมมือฆาตกรรมลูกตัวเองด้วยยาพิษโดยจัดฉากให้เหมือนเป็นการปล้นฆ่า แต่จริงๆแล้วทั้งสองคนหวังเงินประกันของลูกชาย แล้วคิดที่จะหนีตามกันไปแบบไร้ร่องรอย"

   "เดี๋ยวนะ แม่ฆ่าลูกในไส้ของตัวเองเนี่ยมันเป็นไปได้หรอ ผิดสามัญสำนึกเกินไปแล้ว ถ้าลูกฆ่าแม่เพื่อเงินประกันยังจะเห็นได้มากกว่าอีก"

   "ก็เพราะมันเป็นไปได้ยากไงถึงได้ทำ ไม่มีใครที่ไหนเขาคิดว่าแม่จะฆ่าลูกตัวเองหรอกจริงไหม ยิ่งเป็นลูกในไส้ยิ่งแล้วใหญ่ แต่ถ้าความจริงแล้วเขาไม่ใช่ลูกในไส้จริงๆล่ะจะเป็นยังไง"

   "นายอยากจะพูดอะไรกันแน่"

   "ช่วงที่สามีของเธอยังไม่เสียชีวิต เธอเป็นคนที่มีลูกยากทำให้แม้จะแต่งงานกันมาหลายปีแต่ก็ยังไม่มีลูก พวกเขาเลยคิดที่จะรับเด็กกำพร้าพึ่งเกิดคนหนึ่งชื่อ ตัส มาเป็นลูกบุญธรรม แต่หลังจากรับมาได้ไม่นานเธอก็พบว่าเธอตั้งท้อง แต่จะให้คืนเด็กที่เซ็นเอกสารรับมาเลี้ยงได้ยังไงล่ะ สุดท้ายเธอจึงตัดสินใจเลี้ยงลูกทั้งสองคน"

   วอลเดินไปจนสุดซอยไม่พบอะไรจึงเดินกลับมาขึ้นรถ เขาหยุดหายใจนึกข้อมูลที่อ่านมาจากการสืบของพี พร้อมฟังเสียงปลายสายแต่ไม่มีเสียงตอบกลับเป็นสัญญาณว่ากำลังรอให้เขาพูดต่อ

 

   "เมื่อ 15 ปีที่แล้ว สามีของเธอได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุขณะไปรับลูกๆกลับบ้านมาฉลองวันเกิดของตัส เด็กทั้งสองรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ว่าในปีถัดมาตัสก็เสียชีวิตขณะไปเล่นน้ำกับวิทย์ ไม่มีใครหาศพพบ" วอลเว้นจังหวะหายใจก่อนจะอธิบายเรื่องต่างๆต่อ

   "เมื่อคืนพีสืบได้ว่ามีคนใช้ชื่อของวิทย์เพื่อศัลยกรรมใบหน้าแต่ฉันก็เพิ่งอ่านเมื่อกี้ ใบหน้าที่วิทย์อยากศัลยกรรมออกมาก็คือใบหน้าของตัววิทย์เอง มีใครที่ไหนอยากศัลยกรรมใบหน้าเป็นตัวเองบ้าง"

   "เดี๋ยวๆๆ หมายความว่า..."

   "ใช่แล้ว คนที่รอดชีวิตมาได้ในเหตุการณ์จมน้ำเมื่อ 14 ปีที่แล้วคือตัสที่เป็นลูกบุญธรรม ไม่ใช่วิทย์ แล้วเขาก็ปลอมเป็นวิทย์อยู่กับแม่ของเขา แต่แม่เขาน่าจะรู้อยู่แล้วล่ะว่าเป็นตัส เธอแค่อยากได้ลูกที่เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเท่านั้น แต่ยังไง สุดท้ายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำอยู่ดี"

   [พี่ ผมเจอแม่ผู้ตายแล้ว เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วเธอพึ่งไปถอนเงินประกัน]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น