MY BONUS [ NOMIN ] #ลูกเพื่อนNM

ตอนที่ 3 : MY BONUS 03

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 753
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61


MY BONUS

03






       เห้อ

       เขาบอกกันว่าการถอนหายใจหนึ่งครั้งจะทำให้อายุเราสั้นไปเจ็ดนาที ตอนนี้โบนัสคงสูญเสียไปหลายนาทีแล้วเหมือนกัน
       " เป็นห่าไร เห้อๆ แม่งทั้งวัน กูรำคาญ " จ๋องที่กำลังนั่งเหลาดินสออีอีด้วยคัตเตอร์อยู่ข้างๆ หันมาถาม
       " เปล่า แล้วนี่ทำอะไร มีเรียนด้วยเหรอ " 
       " เหอะ ไอ้ฟางห้องหกมันจ้างกู ไม่รู้แม่งจะใช้เยอะขนาดนี้ ไม่คุ้มเล๊ยสองร้อย " แอบเห็นว่ามือของเพื่อนรักเริ่มเกิดรอยแดงขึ้นมาแล้ว
       " มา ช่วย "
       " มึงทำเป็น? "
       " ก็ไม่เห็นยาก " เขาหยิบคัตเตอร์อีกอันในกระเป๋าดินสอขึ้นมา แล้วจัดการกับอีอีแท่งที่ยังไม่ถูกเหลา
       " เดี๋ยวจะไปขอมันเพิ่มอีกร้อยนึง " 
       " ไม่เอาเงินนะ แค่ช่วยเฉยๆ " เขาพูด
       " ก็จะไม่ให้อยู่แล้ว ช่วงนี้กูกำลังสร้างเนื้อสร้างตัว " 
       " เนี่ย มันวัดกันตรงนี้แหละเพื่อน " 

       เราทั้งสองหัวเราะออกมาพร้อมกัน แต่ก็ต้องเงียบลงเมื่อได้ยินเสียงออดดังเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาเรียนคาบต่อไป ซึ่งเสียงออดดังปุ้บครูวิชาต่อไปก็เข้าห้องเรียนมาปั๊ป เห็นได้ชัดว่าเพื่อนๆ ในห้องมีสีหน้ายังไงเมื่อรู้ว่าต้องเรียนวิชานี้เต็มชั่วโมง

       วิชาคณิตศาสตร์

       ไม่ว่าจะเป็นนาทีหรือวินาทีครูคณิตฯ มักจะไม่ยอมเสียมันไปง่ายๆ โดยใช่เหตุ ในขณะที่ครูท่านอื่นมักจะมีประชุมจนต้องปล่อยคาบว่างให้กับนักเรียน แต่กับครูคณิตฯ เขาสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าประชุมก็ไม่ค่อยจะมี ลาป่วยแทบจะไม่เห็น ถ้ามีธุระจริงๆ จนไม่ว่างมาสอนล่ะก็อย่าเพิ่งดีใจกันไป เพราะมันจะมีงานมาให้ทุกคนทำเสมอและมันจะไม่เสร็จภายในชั่วโมง นั่นแปลว่าจะต้องทำเป็นการบ้านและส่งในวันถัดไป

       เห้อ
       ขออีกทีแล้วกัน

       " นักเรียนเคารพ "
       " สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ " 
       เสียงหัวหน้าห้องบอกทำความเคารพตามด้วยเสียงเพื่อนๆ ในห้องสวัสดีทักทายคุณครูหน้าห้องเรียน

       " สวัสดีค่ะ หยิบหนังสือขึ้นมาแล้วเปิดไปหน้าเจ็ดสิบหก แล้วลองวิเคราะห์ข้อที่สามดู " บอกแล้วว่าสำหรับครูคณิตฯ ทุกนาทีนั้นมีค่า ไม่พูดมากทำเพลงมาถึงก็สั่งเลย

       " ระหว่างที่วิเคราะห์ครูจะบอกคะแนนสอบย่อยเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ให้เดินมารับกระดาษคำตอบของตัวเอง แล้วคะแนนใครที่ต่ำกว่าสิบห้าก็คือตกนะคะ " 

       เมื่อครูสาวพูดจบคนทั้งห้องต่างมีปฏิกิริยาที่เหมือนกันคือช็อก
เพราะห้องของพวกเราหาได้ยากสำหรับคนที่เก่งเลข ถึงแม้จะเป็นสายศิลป์คำนวณก็เถอะ จะมีก็แต่พวกที่พอถูไถไปได้กับพวกที่โง่ดักดาน เขาเองถูกจัดอยู่ในช่วงกลางๆ ไม่เก่งแต่ก็ไม่ได้โง่ ส่วนจ๋องเพื่อนของเขาจัดอยู่ในประเภทแรกที่ถ้าจะให้เรียนมันก็เรียนได้ ทุกครั้งที่สอบมันจะผ่านมาโดยอัตโนมัติ ในขณะที่ตัวเองมีทั้งผ่านและตกสลับกันไป
 
       " อภิวัฒน์ แปด มาเอาไป " ชื่อแรกมาถึงก็ตกเลย เจ้าตัวคงรู้ดีว่ายังไงก็ตกแน่ ดูได้จากการเดินไหล่ตั้งเข้าไปรับกระดาษอย่างมั่นใจ
       " จ๋องว่าเราจะผ่านมั้ย "
       " ไม่รู้ กูยังไม่รู้ตัวเองเลย "
       " แหม เกลียดว่ะ คนผ่านชอบพูดกันแบบนี้ " โบนัสเบะปากใส่จ๋อง
       " พูดตามตรงเลยนะ เรื่องนี้กูก็ไม่ค่อยเก็ทเท่าไหร่ ไม่แน่หรอก " จ๋องพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ถ้ามันไม่มั่นใจจริงๆ แล้วเขาล่ะ จะเหลือเหรอ

       " จิรายุทธ สิบห้า คาบเส้นไปนะ " ชื่อของจ๋องถูกประกาศขึ้น สีหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนรักคนนี้หายไปทันทีเมื่อผลคะแนนอยู่ในทางที่ดี 
       " ยิ้มจนเหงือกบานละ อะไรจะขนาดนั้น " เขาพูดแซวเมื่อจ๋องเดินกลับมานั่งที่พร้อมกระดาษแผ่นขาวในมือ

       " เสือก รอดูของมึงเถอะ "
       " โอเค ไม่อยากพูดเยอะ เจ็บคะ.... "

       " พัชลินทร์ แปด " 

       เจ็บคอ....

       เดินนิ่งๆ ออกไปรับผลคะแนนหน้าห้องด้วยสีหน้าว่างเปล่า แววตาไร้ซึ่งจุดหมาย ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะปกติถ้าเขาจะตกมันก็แค่อีกสองถึงสามคะแนนถึงจะผ่าน แต่นี่ห่างตั้งเจ็ดคะแนน...

       โอ้พระพุทธรูป

       อุทานแบบศาสนาตนเองในใจ 

       " อภิวัฒน์ พัชลินทร์ เธอสองคนดึงค่ามีนของห้องมากเลยนะ " ครูพูดขำๆ คนในห้องก็ขำตาม

       เขาหันไปมองเพื่อนร่วมชะตากรรมอย่างไอ้ดรีมที่หลังห้อง มันมองมาที่เขาเหมือนกันจากนั้นก็ยักคิ้วมาให้เขาหนึ่งที โบนัสเองก็ชูนิ้วโป้งกลับไปเป็นเชิงว่า ' พวกเราทำได้ดีแล้ว '  

       " ยิ้มจนเหงือกแห้งเลย อะไรจะขนาดนั้นวะ " คราวนี้จ๋องเป็นคนซ้อนหยอนเขากลับมา ไม่ปล่อยให้มันได้ใจนานโบนัสคนนี้จึงตบไปที่แก้มซ้ายดังเปรี้ย

       " ซี้ดด ไอ้เหี้ย " จ๋องใช้มือลูปไปที่แก้มแดงแล้วสบถออกมาเบาๆ
โบนัสทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วทำตัวตั้งใจฟังผลคะแนนของคนอื่นๆ ต่อไป
.
.
.
.
.

       " เห้อ "
       " ครั้งที่ร้อยแล้วนะ " 
       ที่จ๋องพูดมาคงไม่ผิดหรอก วันนี้เขาถอนหายใจบ่อยเป็นว่าเล่น จะบอกว่ามีเรื่องที่ไม่สบายใจก็ไม่ใช่ แต่มันรู้สึกยังไงเขาก็บอกไม่ถูก

       อาการนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้น 

       ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว

       วันที่เขาเกิดความรู้สึกแปลกๆ กับตาลุงนั่น มันไม่ใช่ความรู้สึกที่ไม่ดีแต่มันทำให้เขามองคนคนนั้นเปลี่ยนไป เหตุการณ์ที่เขาทำให้อีกคนตาแดงก่ำยังคงจดจำอยู่ถึงตอนนี้ ทั้งๆ ที่เขาทำให้เจ็บแท้ๆ แต่อีกคนนั้นกลับไม่ว่าไม่โกรธเขาที่เล่นเป็นเด็กแม้แต่น้อย แถมยังมาทำเสียงอ่อนโยนเหมือนพระเอกในซีรีย์เกาหลีใส่เขาแบบไม่ทันตั้งตัวอีกบอกตามตรงว่ารู้สึกช็อตไปเล็กน้อย ใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มมาให้เขาอีก นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรกับเจ้าตัวตั้งแต่แรก ก็มันไม่ชินนี่

       พอมารู้ตัวอีกทีก็ดันมายืนจับประตูรถของอีกฝ่ายไว้แล้ว การกระทำบ้านั่นเขาอยากจะลืมมันไปทั้งสิ้น ทั้งการเอานิ้วไปจิ้มที่หางตา ส่งยิ้มให้อีกฝ่าย และปล่อยให้มือใหญ่นั่นมาอยู่บนหัวเขาอย่าง่ายดายอีก

       บ้าเอ๊ย

       " โว้ยยยยยยยยย! " เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะม้าหินแล้วขยี้หัวชมพูตัวเองแรงๆ
       " ถามจริงมึงเป็นไรเนี้ย  ผีเข้าเหรอ "
       " รำคาญตัวเองอ่ะ ไม่รู้ดิ " เขาตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ
       " งั้นเล่าดิ้ " 

        ปิ้ด
        เสียงแตรรถดังขึ้นเมื่อมองไปพบว่าเป็นรถของพ่อบัมพ์ที่มารับเขากลับบ้าน

       " ไปละนะ เจอกัน " เขาบอกลาจ๋องโดยที่ยังไม่ได้ตอบคำถามของมันแล้วเดินขึ้นรถไป

       ไม่วายโดนเพื่อนตัวดีก่นด่าไล่หลังมา

       " ไอ้เวร! "

.
.
.

       อยากจะบ้าตาย

       " ทำไมสอบได้แค่นี้คะ " 

       เสียงนิ่งของคุณแม่ยังสาวถามเขา ในมือบางนั้นมีกระดาษผลการสอบวิชาคณิตฯ ของเขาอยู่ สายตาของแม่ลินจ้องลึกเข้าไปในแผ่นนั้นจนกระดาษแทบจะทะลุก็เป็นได้ เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรกลับไปทำได้เพียงยืนแข็งเป็นหินอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่

       ปกติแล้วแม่ลินจะไม่ค่อยพูดเรื่องอะไรแบบนี้ ไม่ใช่ว่าไม่สนใจการเรียนของเขา แม่รู้ตลอดแต่แค่ไม่พูดเพราะอยากให้เขารู้ตัวเองและรีบแอคทีฟซะถ้าผลการเรียนไม่เป็นอย่างที่หวัง แต่มาคราวนี้มันไม่เป็นเหมือนครั้งก่อนๆ น่ะสิ

       " น้องก็น่าจะรู้นะว่าแม่ไม่พูดเรื่องนี้ แต่พักนี้แม่เห็นหลายครั้งแล้วกับวิชานี้ ทำไมมันตกลงเรื่อยๆ คะ ตั้งใจรึเปล่า " 

       เอาแล้ว....แม่ลินโหมดนี้เขาไม่ชอบเลย

       เขามองไปยังผู้เป็นพ่อที่นั่งมองเขาอยู่ข้างๆ แม่ลิน พลางส่งสายตาเว้าวอนขอความช่วยเหลือให้เขาพ้นไปจากสถานการณ์นี้ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพ่อบัมพ์ชูสองนิ้วกลับมาให้และสีหน้าที่เป็นเชิงว่า ' เรื่องนี้ริวจะไม่ยุ่ง ' นั่นไม่ช่วยเขาซักนิดเลยเถอะให้ตาย

       " คือ.... โบนัสก็ตั้งใจสุดๆ แล้วครับ แต่มันไม่ค่อยเข้าหัวซักเท่าไหร่ " เสียงขาดความมั่นใจนี้ไม่ใช่ตัวเขาเลย ก็แน่ล่ะ ความมั่นใจของเขาหายไปตั้งแต่ที่รู้คะแนนนี่แหละ

       " งั้นเรียนพิเศษมั้ยคะ " แม่ลินเงยหน้ามาถามเขา สีหน้าเคร่งเครียดแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเรียบทันที 

       ตอนนี้ในใจเขาคิดว่าไม่มีทางแน่นอน การเรียนพิเศษสำหรับเขามันน่าเบื่อ แถมยังกินเวลาที่เขาจะได้ไปเที่ยวเล่นกับจ๋องอีก เรียนไปก็เท่านั้นเพราะเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรอยู่แล้ว มันทำให้เขาเหนื่อยไม่มากไปกว่าการเรียนในโรงเรียนด้วยซ้ำ ส่วนวิชาคณิตฯ ก็เป็นเพียงแค่หนึ่งในสามวิชาที่เขาโหลยโท่ยเท่านั้น มันอาจจะแค่ฉุดเกรดรวมของเขาไม่ได้มากมายนักซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจซักเท่าไหร่ ทั้งหมดนี้คงเป็นเหตุผลมากพอที่จะทำให้เขาตอบแม่กลับไปว่า....

.
.
.
       " เรียนก็ได้ครับ "

       ถึงเหตุผลจะมีมากมายแค่ไหน แต่ใครจะกล้าขัดคุณแม่คนนี้กันล่ะ....
.
.
.

       " พรุ่งนี้วันอะไรคะ " 
       " วันศุกร์ครับ "

       หลังจากคำตอบนั้นเข้าหูผู้เป็นแม่ แม่ลินก็ลุกเดินขึ้นไปบนบ้านทันที พ่อบัมพ์เองก็ไม่รู้การกระทำของภรรยาซักเท่าไหร่ ผ่านไปสิบห้านาทีแม่ลินก็เดินยิ้มแย้มลงมาแล้วถามคำถามเมื่อครู่นี้

       ไปทำอะไรมาแน่ๆ เลยแม่คนนี้

       " พรุ่งนี้เลิกเรียนแล้วให้พ่อเขาไปส่งที่ห้าง xx นะคะ ครูน้องโบนัสจะรออยู่ที่นั่น " 
       " ห้ะ! ทำไมมันเร็วจังเลยอ่ะแม่! "
       " แหกปากทำไมคะ  " 
       ที่ขึ้นไปข้างบนคือขึ้นไปดีลกับสถาบันสอนพิเศษเองเหรอเนี้ย มาไวเคลมไวแท้แม่คนนี้
       " โบนัสยังไม่พร้อมเลย "
       " ไม่พร้อมก็ต้องพร้อมนะลูก พุธ ศุกร์ เสาร์ คือวันที่น้องต้องเรียนนะคะ แม่นัดเจนไว้แล้ว "

       ห้ะ เดี๋ยวนะ

       " ใครนะแม่ แม่นัดใครไว้ " 
       " เจนไง ลุงเจนของโบนัสไงคะ "

       อมก

       แทบไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองที่ได้ฟังประโยคเมื่อสักครู่นี้ แค่คุยกันธรรมดาเขาก็จะบ้าตายอยู่แล้วนี่ให้เขาไปนั่งฟังตาลุงนี่พูดเรื่องวิชาการยิ่งจะทำให้เขาบ้าตายเข้าไปใหญ่ บอกเลยว่าไม่อยากเจอหน้าอีกฝ่ายซักเท่าไหร่เพราะการกระทำอันน่าอายของเขายังคงติดอยู่ในโสตประสาท ไม่รู้ว่าป่านนี้อีกฝ่ายจะลืมไปหรือยังแต่ก็ขอให้ลืมไปให้หมดเถอะเพราะเขาไม่ได้ตั้งใจกับเหตุการณ์นั้นอยู่แล้ว คิดว่าท่าทางอีกฝ่ายจะไม่คิดมาก

       เว้นแต่เรานี่แหละ

       " ไม่ได้เรียนแบบตัวต่อตัวใช่มั้ยครับ " เขาถามออกไป ซึ่งคนเป็นแม่ส่งยิ้มกลับมาให้และพูดขึ้นว่า
       " ใช่ค่ะ แม่หมายถึง... เรียนตัวต่อตัวเลยค่ะ เจนไม่สอนรวมอยู่แล้ว "

         5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

       " โอเคครับ "
       บอกเลยนาทีนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้คุณแม่คนสวย

.
.
.
.
.

       FRIDAY 

       " พ่อ โบนัสต้องเรียนกี่ชั่วโมงเหรอครับ " 
       ภายในรถมีเขาและพ่อบัมพ์เพียงสองคน ตอนนี้เรากำลังมุ่งหน้าไปที่ห้างนัดหมายเพื่อเรียนพิเศษวันนี้เป็นวันแรก ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงตัวเองจะรอดมั้ย เขาคิดอย่างนี้อยู่ในใจตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว

       " ไม่ชั่วโมงนึงก็ชั่วโมงครึ่งนี่แหละ พ่อก็จำไม่ได้ " 
       " แก่แล้วก็อย่างนี้แหละครับ โบนัสเข้าใจ " เขาพูดแหย่พ่อเล่น ไม่วายโดนมือใหญ่เข้ามาบีบจมูกรั้นให้หายหมั่นเขี้ยว
       " งื้อออ ขับรถอยู่นะพ่อ เดี๋ยวก็ได้แวะข้างทางหรอก " เขาปัดมือใหญ่ออกจากจมูกแล้วขยี้แรงๆ เพราะความเจ็บ
       " แค่จำไม่ได้ไม่ได้แปลว่าแก่ พ่อแค่ลืม เข้าใจมั้ย ลืม " พ่อบัมพ์พูดขณะที่สายตายังคงอยู่ที่ถนนใหญ่
       " เอาที่พ่อบัมพ์สบายใจแล้วกันครับ " ว่าจบก็กอดอกแอนตัวลงนอนแล้วทำการพักสายตาของตัวเองลง
.
.
.

       " ถึงแล้วลูก ไปเร็วครับ "

       เสียงพ่อบัมพ์ดังพอที่จะทำให้เขาตื่นขึ้นมา ภาพตรงหน้าคือลานจอดรถของห้างแห่งหนึ่ง ตอนนี้รถดับแล้วเขาปลดสายเบลท์ออกแล้วเอื้อมไปที่เบาะหลังเพื่อหยิบกระเป๋านักเรียน เมื่อได้มาแล้วเขาก็เปิดประตูออกมายืนสะพายกระเป๋าข้างนอกแล้วปิดประตูรถ

       " ทำหน้าดีๆ หน่อยสิ ไม่หล่อเลย " พ่อบัมพ์เดินมาลูบหน้าตาให้เขาและจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย
       " ยังง่วงอยู่เลยอ่ะ "
       " หลับไปแค่สิบนาทีเอง ไม่แปลกหรอกที่น้องจะง่วง " พูดจบพ่อบัมพ์ก็ดันไหล่ให้เขาเดินไปทางเข้าห้าง

.
.
.


       เมื่อเข้ามายังร้านกาแฟภายในห้างแล้วก็ชายตามองหาครูสอนพิเศษ สายตาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวในสุดของร้านถือว่าเป็นมุมที่ดีสำหรับการเรียนเพราะค่อนข้างเงียบมีความเป็นส่วนตัว คนไม่ค่อยจะเดินผ่านกันซักเท่าไหร่ 

       " ไงมึง มานานยัง " พ่อบัมพ์เดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านแผ่นอะไรเขาก็ไม่อาจทราบได้ ดูจากสีหน้าแล้วคงเป็นเอกสารสำคัญน่าดูเห็นเล่นขมวดคิ้วซะขนาดนั้น 

       คนโดนทักเงยหน้าขึ้นมามองคนตรงหน้าและสบตามาที่เขาจากนั้นสีหน้าเคร่งเครียดตอนอ่านเอกสารแปรเปลี่ยนมาเป็นยิ้มหวานเยิ้มมาให้เขาแทน

       จะยิ้มง่ายอะไรเบอร์นั้น

       " ไม่ๆ ซักพักเอง " เมื่อลุงเจนพูดจบเขาก็ยกมือขึ้นไหว้ทักทาย ซึ่งเจ้าตัวก็รับไหว้เขาทันที
       " เต็มที่เลยนะไอเจน เอาให้หายโง่ซักที "
       " พ่อ! แรงอ่ะ " เขาสบัดมือพ่อบัมพ์ที่กำลังจับแขนเขาอยู่ให้ออกไป 

       ไอ้เราก็รู้ตัวเองดีอยู่แล้วว่าไม่เจนเรื่องตัวเลขซักเท่าไหร่ แล้วทำไมพ่อต้องพูดอย่างนี้ด้วย ยิ่งพูดคำว่าโง่ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้โบนัสไม่โอเค มันน่าอายขนาดไหนพ่อบัมพ์ไม่มีทางรู้หรอก

       " โบนัสไม่ได้โง่หรอก อาจจะแค่ไม่เข้าใจ ใช่มั้ยครับ " 
       " ใช่ เห็นมั้ยมีคนเข้าใจโบนัส " เขาหันไปพูดกับพ่อบัมพ์
       " โอเคๆ งั้นไปเริ่มเรียนได้แล้ว เสียเวลา "
       " ครับ "
       " เสร็จแล้วโทรมานะ พ่อเดินอยู่ในห้างนี่แหละ "
       " ครับ "
       " ตั้งใจนะครับ ตีได้นะ " ประโยคแรกพ่อพูดให้กำลังใจเขา ส่วนประโยคหลังหันไปพูดกับเพื่อนหน้าหล่อ ซึ่งตอบรับกลับมาโดยการพยักหน้าแทนคำพูด

       เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าจะตี แต่เชื่อเถอะว่าลุงเจนไม่มีทางตีเขาแน่นอนรับประกันได้ เพราะอะไรไม่รู้แต่เขาเชื่ออย่างนั้น

       พ่อบัมพ์เดินออกไปแล้วส่วนเขาก็เดินไปนั่งเก้าอี้ข้างๆ ครูสอนพิเศษทันที

       " ดื่มอะไรก่อนมั้ยครับ " ครูเจนหันมาถามเขา
       " เอากาแฟอะไรก็ได้ครับ ขอแบบเข้มๆ " 
       " ดื่มได้เหรอ ไม่เอาโกโก้เหรอครับ " 
       " โบนัสดื่มเป็น โบนัสชอบกาแฟมากๆ แล้วตอนนี้ก็ง่วงมากด้วย " เขาตอบกลับไปยาวพรืด เป็นความจริงที่เขาชอบกาแฟ แล้วอย่างที่บอกคือตอนนี้เขาง่วงมากๆ โกโก้จึงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีซักเท่าไหร่

       " โอเคครับ เข้มๆ เลยเนอะ " เขาพยักหน้ารับจากนั้นครูเจนจึงเดินไปสั่งให้ใช้เวลาซักพักจึงแล้วเดินกลับมาพร้อมกาแฟในมือสองแก้ว
       " ขอบคุณครับ ที่จริงโบนัสเดินไปเองได้นะ " ว่าจบก็ดื่มกาแฟตามเข้าไป
       " ไม่เป็นไรครับ พี่ว่าจะไปสั่งด้วยพอดี "

       อีกแล้ว ยิ้มอีกแล้ว

       " งั้นเฉพาะในชั่วโมงเรียนโบนัสจะเรียกลุงว่าครูนะครับ " 
       " ครับ ตามสบายเลย "
       " งั้นเริ่มเลยเถอะครับ "
.
.
.
.
.
       ไม่ไหว

       โบนัสจะตายแล้ว นี่ก็ผ่านมาได้สี่สิบนาทีกว่าแล้วกาแฟที่ครูเจนสั่งมาให้ก็ไม่สามารถช่วยเขาได้ หนังตาก็จะปิด เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ครูเจนพูดอะไรก็เข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเขาทั้งหมด เสมือนว่าต่อมประสาทของเขาจะตายลงแล้วยังไงยังงั้น 

       " เราเข้าใจมั้ยว่าทำไมมันถึงเป็นเท็จ " ครูเจนชี้ไปที่วิธีทำโจทย์ในกระดาษแล้วมองมาที่เขา
       " เพราะมัน.... ตรงนี้มันเป็นเท็จคำตอบก็ต้องเป็นเท็จครับ " ทำท่าครุ่นคิดอยู่ซักพักแล้วตอบสิ่งที่ตัวเองเข้าใจไป
       " ไม่ใช่ครับ เพราะมีนิเสธอยู่ข้างหน้าประพจน์ เราเห็นมั้ยว่าจากตอนแรกที่ตรงนี้เป็นจริงมันจึงเปลี่ยนเป็นเท็จ อย่าลืมนิเสธสิครับ " ครูเจนอธิบายพร้อมบอกข้อผิดพลาดของเขาหลังจากที่ให้ลองทำโจทย์มาแล้วสองสามข้อ

       ยากจังว้าาาาาาา

       " ครูครับ โบนัสขอไปล้างหน้าหน่อยได้มั้ย ไม่ไหวแล้ว " ตาปรือหันไปถามคนเป็นครูด้วยเสียงอ่อนล้า จนคนมองเห็นไม่ได้ที่จะตอบอนุญาตกลับไป
       " ครูให้แค่ห้านาทีนะครับ " ว่าจบเขาก็รีบลุกออกไปเข้าห้องน้ำทันที

       " จะรอดมั้ยเนี้ย " ครูเจนพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่านักเรียนของตนเดินออกไปแล้ว
.
.
.

       " แล้วทำไมตรงนี้มันเป็นฟอร์ออลอ่ะครับ " โบนัสขี้ไปยังจุดที่ตนสงสัย
       " เห็นมั้ยว่ามีเท็จตัวเดียวที่เหลือก็จะเป็นเท็จหมดเลย  " 

       ครูเจนก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดี เขาถามอะไรที่ไม่เข้าใจไปเยอะแยะแต่ก็ตอบกลับมาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ผิดกับครูที่โรงเรียนที่พอถามอะไรไปก็หาว่าทำไมไม่ตั้งใจฟังหรือไม่ก็อธิบายกลับมาแต่เขาดันไม่เข้าใจซะอย่างนั้น และอาจจะมีรำคาญบ้างเมื่อเขายิงคำถามไปเยอะ ครูอย่างนี้เทียบกับครูเจนไม่ได้เลยซักนิด ตั้งแต่นั่งเรียนมาไม่มีเลยแม้แต่นิดที่จะมาถอนหายใจใส่เมื่อเขาถามอะไรกลับไป มีแต่จะอธิบายกลับมาอย่างเต็มใจ

       อย่างนี้ค่อยน่าเรียนหน่อย

       " ข้อนี้ยากจัง โบนัสทำไม่ได้หรอก " 
       " ไหนครับ.... เหมือนข้อเมื่อกี้เลย แต่เราต้องเอา..... " 

       จากสายตาที่จ้องอยู่ในกระดาษสีขาวแปรเปลี่ยนมาหยุดสายตาไว้ที่คนข้างๆ ที่กำลังอธิบายวิธีการทำโจทย์กับนักเรียนของตน ตอนนี้ระยะห่างของหน้าพวกเราแคบลงเมื่อคนข้างๆ เอียงหน้าเข้ามาดูโจทย์ข้อที่เขาสงสัย 

       ใบหน้าหล่อมีเสน่ห์มากขึ้นเมื่อมองจากด้านข้าง จมูกโด่งเป็นสันเหมาะกับใบหน้าสันกรามที่เห็นได้ชัดเมื่ออีกคนกำลังเอ่ยปากพูด ดวงตาที่มักจะเป็นรูปสระอิเมื่อในยามที่จะยิ้มตอนนี้หันมาจ้องมองเขา ทำให้ตอนนี้เราทั้งสองกำลังสบตากันอยู่ ใบหน้าเรียบนิ่งของอีกฝ่ายมองไปทั่วหน้าเนียนของเขาเหมือนว่ากำลังสำรวจอะไรอยู่ซักอย่าง

       " เข้าใจหรือยังครับ " จู่ๆ อีกฝ่ายก็พูดขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ผละใบหน้าออกจากกัน
เขาพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ โดยที่ยังมองตาคู่นั้นอยู่

       " ไหนลองทำให้ครูดูหน่อยครับ "

       เห้ย

       พรึ่บ

       เขารีบถอยหน้าออกมาทันทีแล้วมองไปยังแผ่นกระดาษใบเดิมที่ตอนนี้โดนมือหนาปิดวิธีทำที่เฉลยไปเมื่อครู่ 

       จะทำได้ยังไงในเมื่อเมื่อกี้เขาไม่ได้ฟังอะไรเลยซักอย่าง มัวแต่จ้องคนข้างๆ อยู่นั่นแหละ ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะแต่มันดันไปมองเองก็แค่นั้น

       " เอ่อ.... ดะ ได้ครับ " เขาหยิบดินสอขึ้นมาเริ่มเขียนวิธีทำลงไป เขียนไปเรื่อยๆ เท่าที่ตัวเองจะทำได้ บอกเลยนาทีนี้ไม่มั่วก็เดาแหละครับ

       เมื่อทำเสร็จแล้วก็เลื่อนแผ่นกระดาษส่งไปให้อีกคนตรวจสอบดู 

       ลายมือไก่เขี่ยถูกปรากฏเข้าสู่สายตาของคนเป็นครู เดาไม่ยากเลยว่าคิ้วที่ขมวดจนแทบจะผูกเป็นโบว์ได้นั้นรู้สึกยังไงกับวิธีทำในแบบฉบับของเขา

       " ที่ครูพูดไปเมื่อกี้ไม่ได้ฟังเลยเหรอครับ " สายตาดุดันหันมามองเขาที่เอาแต่ก้มลงมองโต๊ะสีเข้ม บรรยากาศเงียบเกิดขึ้นระหว่างเราทำให้เขาต้องพูดออกไปเพื่อทำลายความเงียบนี้

       " คือ.... ฟังครับ แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี " เขาเลือกที่จะโกหกไปทั้งที่ความจริงนั้นไม่ได้ฟังแต่อย่างใด ส่วนที่บอกว่าไม่เข้าใจนั้นเป็นเรื่องจริงเพียงอย่างเดียว

       " ครูจะบอกอะไรเราให้นะ ที่ไม่เข้าใจเพราะเราไม่มีสมาธิไง วิชาคณิตฯ เป็นวิชาที่เราต้องมีความเข้าใจกับมัน จะลอกแลกไม่ได้ เราหลุดไปแค่นิดเดียวมันจะกลับมาต่อไม่ได้ พอต่อไม่ได้ครูก็จะต้องพูดซ้ำใหม่อีกรอบ โอเคถ้าอีกรอบครูจะต้องอธิบายใหม่ แต่ถ้าเราเป็นอยู่อย่างนี้ครูไม่ต้องพูดซ้ำเป็นสิบๆ รอบเลยเหรอ มันเสียเวลา " 

       ครูเจนพูดมายาวพรืดทำเอาเขานั่งตัวแข็งเป็นหินเหมือนตอนที่คุยกับแม่ลินไม่มีผิด ภายในใจสั่งว่าให้พูดออกไปสิ พูดออกไปว่าเขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้ อาจจะยังปรับตัวไม่ได้สำหรับเรื่องนี้ ยอมรับก็ได้ว่าตัวเองไม่มีสติมากพอและยังเหลวไหลอยู่ 

       " ขอโทษครับ โบนัสจะตั้งใจมากกว่านี้ ขอโทษที่ทำให้ครูโมโหนะครับ " 
       " ไม่ต้องขอโทษครูหรอก แค่เราตั้งใจเรียนมีสมาธิกับมัน และดึงสติตัวเองกลับมาให้ได้ก็พอแล้วครับ " ครูเจนเปลี่ยนมาเป็นพูดยิ้มๆ กับเขา ขัดกับอารมณ์เมื่อสักครู่นี้อย่างสิ้นเชิง

       เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลังเลย

       " งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่นะครับ " ครูเจนว่า พลางหยิบใบความรู้ให้เอาไปอ่าน ซึ่งเขาก็รับมาแต่โดยดี

        เขาเปิดหน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูเวลา  

       " เราเรียนกันแค่ชั่วโมงเดียวเองเหรอครับ "
       " ใช่ ทำไมเหรอครับ หรือว่าเราอยากเพิ่มชั่วโมง " 
       " เปล่าครับ โบนัสนึกว่าสามชั่วโมงซะอีก นานเกิ๊น " เขาพูดให้ดูตลกเพื่อคลายความเครียดให้เราทั้งสอง เหมือนจะได้ผลเพราะอีกฝ่ายก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยหลังจากที่เขาพูดจบ

       เปี้ยะ!
  
       สงสัยจะไม่หลาบจำ

       " นี่ครูนะ กล้าตีเหรอ " อีกฝ่ายพูดไปก็ลูบหลังมือตัวเองไป 
       เหตุการณ์เมื่อกี้จะเป็นอะไรได้นอกซะจากการที่มือใหญ่ส่งมาลูบหัวเขา ถึงมันจะไม่ได้ออกแรงเยอะแต่เขาก็ยังไม่ชอบอยู่ดี อย่างที่บอกไปว่าผมจะเสียทรงและทำให้เขาไม่หล่อ

       " หมดชั่วโมงแล้ว ตอนนี้มีแต่ลุง " พูดไปมือก็เก็บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าไปด้วย
       " ไม่อยากเป็นลุงแล้ว "
       " .... "

       มือบางชะงักกึกไปชั่วขณะกับประโยคเมื่อสักครู่นี้ 

       " ถ้าไม่เรียกพี่อย่างน้อยก็เรียกน้าเถอะครับ "

       อ่อ

       " มันชินปากโบนัสไปแล้วอ่ะ ลุงเจน " เขาเน้นเสียงคำว่าลุงเจนให้ชัดถ่อยชัดคำ เป็นการย้ำว่ายังไงๆ ซะลุงเจนก็ยังคือลุงเจนอยู่วันยังค่ำ

       อีกฝ่ายขำออกมาเบาๆ แล้วทำการเก็บแผ่นกระดาษบนโต๊ะลงกระเป๋าเป้ทันที 

       " ไม่โทรหาพ่อเหรอครับ " 
       " อื้อ! " ตอบกลับไปขณะที่ปากยังดื่มกาแฟอยู่

       เกือบลืมไปซะสนิทมัวแต่นั่งชิลต่อปากต่อคำกับอีกคนอยู่ เมื่อถูกเตือนสติเขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไปที่เบอร์โทรออกล่าสุดเพื่อต่อสายไปหา

       ปลายสายกดรับเพียงไม่กี่วินาที เขาจึงบอกไปว่าการเรียนเสร็จสิ้นแล้ว อีกฝ่ายขานรับว่าเป็นอันเข้าใจ แล้วบอกให้เขาลงไปเจอกันที่งานจอดรถเลย

       " ไม่มีสอนต่อเหรอครับ " เขาถามคนข้างๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั่งกดโทรศัพท์อย่างสบายใจ
       " ไม่มีแล้วครับ " 
       " อ๋อ " 
       " แล้วเราจะกลับหรือยังครับ " 

เมื่อเห็นว่าคนข้างๆ มองมาที่เขาอยู่ เขาจึงพยักหน้าเป็นคำตอบแทนการพูด

       " ไม่เห็นบัมพ์มันมาเลย " ลุงเจนชะโงกหน้าแล้วมองออกไปนอกร้าน
       " พ่อบัมพ์บอกว่าเดี๋ยวจะไปรอที่รถ เพราะพ่ออยู่ชั้นหนึ่ง ขี้เกียจขึ้นมารับโบนัส " 

       เห็นอีกฝ่ายยกยิ้มขึ้นมาท่าทางเหมือนกำลังนึกอะไรอยู่

       " เป็นอะไรอ่ะ อยู่ดีๆ ก็ยิ้ม " 
       " อ๋อ นึกถึงเมื่อก่อนน่ะ นึกถึงไอ้บัมพ์จอมขี้เกียจ "
       " เหลาได้มั้ยครับ "

       ต่อมความอยากรู้อยากเห็นแล่นเข้าสู่โสตประสาท แค่ได้ฟังเท่านี้ก็อยากรู้แล้วว่าสมัยก่อนพ่อของตัวเองเป็นยังไง เรื่องอย่างนี้พ่อหรือแม่ไม่เคยเล่าให้เขาฟังซักนิดและเขาก็ไม่เคยขอให้เล่า นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้รับรู้ในสิ่งที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน

       " ได้ครับ งั้นเดินไปเล่าไปนะ " 
       " ครับ! "

.
.
.

       " จริงเหรอครับ! "
       การพูดคุยของเราดำเนินไปเรื่อยๆ ตั้งแต่เดินออกมาจากร้านจนตอนนี้กำลังลงบันไดเลื่อนสู่ชั้นที่หนึ่ง 

       จากตอนแรกที่ลุงเจนเล่าถึงความขี้เกียจของพ่อบัมพ์ที่พอเขาได้รู้แล้วเกิดอุทานขึ้นมาในใจว่าอะไรจะขี้เกียจขนาดนั้น กับอีแค่เดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นล่างสุดเพื่อทำธุระส่วนตัว แต่พ่อเขาเลือกที่จะสะเดาะกลอนประตูห้องน้ำของคุณครูที่อยู่ภายในอาคารแทน เพียงเพราะตัวเองอยู่ชั้นห้าแล้วขี้เกียจลงไป เขาถามหน่อยเถอะว่าแล้วมันต้องเสี่ยงขนาดนั้นมั้ย 

       จนตอนนี้หัวข้อการสนทนาแปรเปลี่ยนเป็นวีรกรรมแสบๆ ของพ่อบัมพ์และเจ้าตัว สมัยมอปลาย

       " จริงครับ ตอนนั้นเกือบไม่ได้เข้าห้องสอบแหนะ "

       ลุงเจนเล่าว่าตอนนั้นอยู่มอห้าเป็นวันสอบพอดี แล้วพ่อบัมพ์ดันได้รถมอเตอร์ไซค์มาใหม่จากคุณย่า(แม่ของพ่อบัมพ์นั่นแหละ) เจ้าตัวอยากเอามาโรงเรียนมากจึงขี่รถคันนี้ไปหาลุงเจนที่บ้านเพื่อโอ้อวดและชวนให้มานั่งซ้อนท้ายไปโรงเรียนด้วยกัน 

       ขณะที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่งกำลังแล่นอยู่บนถนนดันมีรถมอเตอร์ไซค์อีกคันมาตัดหน้า พ่อบัมพ์จึงหักหลบออกซ้ายจนสุดท้ายทั้งสองร่างก็เกลือกกลิ้งไปนอนกับฟุตบาทข้างทางไปในที่สุด โชคที่ที่พ่อบัมพ์ใส่หมวกกันน็อกส่วนลุงเจนนั้นไม่ได้ใส่แต่หัวสมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือนใดๆ จะมีเพียงแค่แผลถลอกเล็กๆ น้อยๆ ตามแขนขาของคนทั้งสอง จนสุดท้ายพ่อบัมพ์ก็ขี่มาถึงโรงเรียนจนได้ระหว่างทางก็โดนลุงเจนบ่นไปตลอดทาง 

       " แล้วทำยังไงอ่ะครับ " 
       " ก็ได้ลินเนี้ยแหละไปคุยกับอาจารย์ให้ โชคดีที่ทั้งอาจารย์คนนั้นกับลินสนิทกัน ไม่อย่างนั้นพี่กับไอบัมพ์คงโดนไล่กลับบ้านไปแล้วแน่ๆ " 
       " พ่อแม่รู้เรื่องนี้กันมั้ยครับ " เขายังคงถามต่อไปขณะที่ขากำลังก้าวลงจากบันไดเลื่อน
       " ถ้าพ่อแม่ของพี่พวกท่านก็รู้ครับ แต่ของบัมพ์มันไม่บอก ถ้าบอกไปมันกลัวว่าจะโดนยึดรถน่ะครับ " 
       " อะไรจะขนาดนั้นอ่ะพ่อบัมพ์ " เขาบ่นกับตัวเอง
       " ลูกไม้จะตกไม่ไกลต้นรึเปล่านะเราอ่ะ " อีกฝ่ายหันมาถามแบบยิ้มๆ
       " โบนัสไม่ทำอะไรบ้าๆ แบบนั้นหรอก แต่สิ่งที่เราเหมือนกันคือคณิตฯ เรามันต่ำเตี้ยเรี่ยดินเหมือนกันนี่แหละ " เขาพูดขำๆ จนอีกฝ่ายก็ยิ้มแล้วขำออกมาเบาๆ
       " เรื่องนี้มันปรับกันได้นะ เราไม่ต้องห่วง เรียนกับพี่ได้ดีทุกคน " 

       ดูเหมือนว่าประโยคนี้จะวัยรุ่นขึ้นมานิดนึง

       " ได้เกรดดีน่ะเหรอ "
       " พี่หมายถึงไปในทางที่ดีครับ ทำไมเราชอบเข้าใจอะไรยาก " 
       " คนเข้าใจง่ายๆ เขาก็คิดกันแบบโบนัสนะ " พูดจบเขาก็หัวเราะออกมาทันที ซึ่งทำให้อีกฝ่ายมองแล้วก็ขำตาม

       " อ้าวครูเจน สวัสดีค่ะ " 

       เสียงหัวเราะหยุดลงเพราะมีคนเข้ามาขัดจังหวะ มองไปแล้วพบว่าเป็นนาราลูกศิษย์คิดไม่ซื่อ(เขาคิดเอาเองน่ะนะ) อีกฝ่ายใส่ชุดนักเรียนมอปลายกระโปรงปะเข่า ผมเปียผูกโบว์สีน้ำเงินทำให้อีกฝ่ายดูน่ารักไม่หยอก และเขาสังเกตเห็นว่าบนปกคอเสื้อมีจุดสีน้ำเงินสองจุด แสดงว่าเธอคนนี้อยู่มอห้าเป็นพี่เขานั่นเอง 

       " มาสอนเหรอคะ " อีกฝ่ายถาม
       " ครับ แต่เสร็จแล้วน่ะ "
       " อ๋อค่ะ.... ว่าไงโบนัส " นึกว่าจะไม่ทักกันแล้วซะอีก พลางคิดในใจแล้วตอบกลับไป
       " ครับ พี่นารา " 
       " อ่าว เราเป็นพี่เหรอ นึกว่ารุ่นเดียวกัน " ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตกใจเล็กน้อย 
       " พี่หาว่าเราหน้าแก่เหรอ " เขาเลิกคิ้วถามอีกฝ่าย

       เอาแล่ว ความปากไวนี้

       " โบนัสครับ " ลุงเจนเรียกชื่อเขาเหมือนเรียกสติให้กลับมา
       " เปล่าๆ เวลาเราเจอใครเราก็จะคิดว่าคนๆ นั้นเป็นรุ่นเดียวกันอ่ะ "
       " ดูตรงนี้สิ มีดาวดวงนึง อยู่มอสี่นะ " เขาชี้ไปที่ปลายเนคไทด์สีแดงของตัวเองที่มีดาวสีขาวเล็กๆ ถูกปักไว้อยู่ 
       " อ๋อ เรียนเอกชนเหรอ " 
       " ใช่ ย้อมผมได้ด้วยแหละ " เขาอวดอีกฝ่ายเหมือนเด็ก
       " โบนัสครับ พ่อรออยู่นะ " บุคคลที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น 
       " งั้นโบนัสไปก่อนนะ " เขาบอกลาอีกฝ่ายแล้วรีบเดินออกไปทันที ลุงเจนไม่เดินตามมาเพราะยังยืนคุยกับสาวน้อยคนนั้นอยู่ 

       เมื่อเท้าได้เข้ามาเหยียบกับพื้นลานจอดรถแล้ว คนที่ไม่ได้เดินมาด้วยกันก็เดินมาขนาบข้างตัวเขา ดูเหมือนว่าอีกคนจะวิ่งมาเพราะการหอบหายใจที่เร็วผิดกว่าปกติ

       " ไม่รอพี่เลย " 
       " ก็พ่อบัมพ์รอโบนัสอยู่ เห็นลุงยืนคุยกันด้วยหนิ " 
       " ครับ พอดีนาราเอาชีทมาให้พี่ตรวจน่ะ " 
       " ไม่ได้ถามครับ "
       " นึกว่าอยากรู้ซะอีก " อีกฝ่ายพูดจบเขาก็หันขวับไปมองทันที พบว่าเจ้าตัวกำลังยิ้มอยู่

       เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพราะเห็นพ่อบัมพ์ยืนพิงกับประตูรถอยู่จึงรีบเดินเข้าไปหา

       " เหนื่อยยยยยยย " โผล่เข้าไปสวมกอดแล้วพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป
       " ขนาดนั้นเลยเหรอ " ส่งมือมาลูบหัวเบาๆ
       " รีบกลับเถอะ โบนัสหิวข้าว ง่วงด้วย " 
       " แป๊ปนึงนะครับ.... เป็นไงวะ พอไหวมั้ย " พ่อบัมพ์ผละออกแล้วพูดกับเพื่อนตัวเอง
       " คล้ายๆ มึงตอนมอสี่ " อีกฝ่ายพูดยิ้มๆ แล้วเอามือทั้งสองล้วงกระเป๋ากางเกง
       " โอเค รู้ละ " 

       ไม่ดีแน่ๆ

       " งั้นกูไปก่อนนะ เจอกัน " พ่อบัมพ์บอกลาอีกฝ่าย แล้วเดินอ้อมหน้ารถไปฝั่งคนขับ
       " สวัสดีครับ " เขาเองก็บอกลาเช่นกัน
       " ครับ "

       ก่อนที่เขาจะได้เปิดประตู คนที่อยู่ข้างหลังก็เดินมาใกล้ๆ จนเขาต้องหันไปมอง เหมือนอีกฝ่ายมีอะไรจะพูดกลับเขา

       " อะไรเหรอ " เขาถาม
       " อย่าลืมทบทวนและอ่านชีทที่พี่ให้นะครับ..... แล้วชั่วโมงต่อๆ ไป อย่ามัวแต่มองพี่นะครับ เดี๋ยวเราจะไม่มีสมาธิ " ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกส่งมาให้เขา เมื่อพูดจบอีกฝ่ายก็เดินออกไปทันที

       " จะบ้าเหรอ โบนัสง่วงเถอะเลยไม่มีสมาธิ! " ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมั้ยแต่คนที่ได้ยินเปิดกระจกเรียกเขาแล้ว
       " ถ้าง่วงก็รีบขึ้นรถเถอะลูก ยืนอยู่อย่างนี้จะได้กลับบ้านมั้ย "
       " ไม่ได้พูดกับพ่อนะ " 
       " ขึ้นรถ! "
       " จ้าาาาา "




100%

มาร้อยเลยค่ะวันนี้ คึกค้ากกกก 
ส่วนตัวแล้วไม่เคยเรียนพิเศษค่ะ เลยไม่รู้ว่าเวลาจะสอนมันต่างจากที่รร.ยังไง เลยได้ประมาณนี้ แงงง
ขุดความรู้ตั้งแต่มอสี่มาเหรอไรท์ เปล่า ชั้นเสิร์ชเอา55555 ลืมไปแล้ววว
ฟิคเหมือนไม่ค่อยมีอะไรแต่ทุกคนคะ จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรแหละ555555 
วันนี้พูดเยอะจุง คิ้
แจกันจ้า

#ลูกเพื่อนNM

โน่มิน & มินโน่ จงจาเริน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #64 Nminisize (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 23:07
    แหน่ แต่ตลกพ่อบัมพ์ทุกตอนเลยนะคะ55555555555
    #64
    0
  2. #56 tyjjj (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:49
    เหมือนพ่อไม่มีผิด 55555555 น่ารักกกก
    #56
    0
  3. #23 โซวอนมาแล้ว♀ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:22
    น้องมันจ้องลุงนาาาาา ลุงเจนมันรว้ายนัก
    #23
    0
  4. #22 Exxnpiv (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:48
    น้องงง งี้เรียกว่าแอบเผลอใจไปใช่มั้ย
    #22
    0
  5. #21 Meena191 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:21

    ลุงคนนี้มันเจ้าเล่ห์☺☺
    #21
    0
  6. #20 shiilksw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:12
    อย่ามัวแต่จ้องลุงเจนน้าาาา
    #20
    0