MY BONUS [ NOMIN ] #ลูกเพื่อนNM

ตอนที่ 2 : MY BONUS 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,053
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    30 ต.ค. 61



MY BONUS
02








       ผู้คนมากมายต่างพากันหลั่งไหลเข้ามายังห้างสรรพสินค้าใจกลางกรุงเทพด้วยจุดประสงค์ที่แตกต่างกัน บ้างมาเดินช็อปปิ้ง บ้างมาเพื่อหาอะไรกิน บ้างมาเพื่อหลบจากสภาพอากาศร้อนของเมืองไทย หรือแม้กระทั่งเด็กนักเรียนที่มาเรียนพิเศษตามร้านอาหาร ที่กล่าวมาทั้งหมดนั้นคงจะเป็นอย่างหลังสุดที่ทำให้เจนรบเข้ามาอยู่ในสถานที่แห่งนี้ได้ แต่ก็ยังไม่ถูกต้องซะหมด เพราะเขามาในฐานะครูสอนพิเศษ

       ใช่ เขาเป็นครู

       เขาเป็นครูสอนวิชาคณิตศาสตร์อยู่ที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง อาชีพนี้เขาทำมาตั้งแต่เรียนจบเพราะเรียนครูมาโดยตรง อันที่จริงอาชีพครูไม่ได้อยู่ในหัวเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ตอนสมัยเรียนมัธยมเขาแค่ชอบเรียนวิชาคณิตศาสตร์เท่านั้นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะเรียนอะไรดีในมหาวิทยาลัย จนกระทั่งแม่ตัวเองเอ่ยปากว่าอยากให้เขาเป็นข้าราชการ แน่นอนว่าอาชีพแรกที่นึกออกคือครู และเขายังไม่เห็นด้วยซักเท่าไหร่ 

       และด้วยความที่เขาเองชอบเรียนเลขมากๆ จึงผุดคิดได้ว่าถ้าหากเรียนไปแล้วไม่ได้นำความรู้ทั้งหมดที่เรียนมาใช้จริงมันจะไปมีประโยชน์อะไร สู้เอาไปเผยแพร่ให้คนอื่นได้รู้ด้วยไม่ดีกว่าเหรอ และนั่นก็เกิดจุดประกายความคิดที่จะเรียนครูของเขาเอง เป็นการได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาจริงๆ และยังเป็นการทบทวนความรู้ของตนไปด้วยในตัวอีกด้วย

       การเป็นครูนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด ต้องมีความอดทน ขยั่นหมั่นเพียร ความรู้ต้องไม่ขาดตกบกพร่อง ระเบียบวินัยก็ต้องมี และสำหรับเขาความอดทนนั้นสำคัญที่สุด เพราะต้องรับมือกับเด็กนักเรียนหลายๆ รูปแบบ เขาเจอนักเรียนมาทุกรูปแบบก็จริง แต่แบบที่เขาเจอบ่อยที่สุดก็คงจะเป็นการถูกแซวซะส่วนใหญ่ คงเพราะหน้าตาอันหล่อเหลาที่ถูกสรรสร้างมาจากพระเจ้า (ใช่ค่ะ) อย่างเช่นตอนที่ได้มีโอกาสไปฝึกประสบการณ์การสอนที่โรงเรียนหญิงล้วน จำได้ว่าเข้าสอนทุกคาบโดนนักเรียนแซวมันทั้งคาบ จำได้ว่าช่วงนั้นเขาไม่อยากจะไปสอนอีกเลยเพราะตัวเองรับมือกับเด็กนักเรียนพวกนี้ไม่ไหวจริงๆ จนไอ้สามที่ได้ฝึกประสบการณ์การสอนอยู่เหมือนกันแต่คนละโรงเรียนแนะนำว่าให้เขาอย่าไปยิ้มรับคำเอ่ยแซวพวกนั้น มันคงรู้ว่าเขาเป็นคนยิ้มง่ายและยิ้มพร่ำเพรื่อจึงไม่แปลกที่เด็กนักเรียนพวกนั้นกล้าเล่นมุกจีบเขา และคำแนะนำที่เพื่อนสามบอกทำให้เขาทำอะไรๆ ง่ายขึ้น ใบหน้าที่เรียบนิ่งกว่าครั้งไหนๆ ทำให้ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขาอีกเลย

       " อ้าว ครูเจน สวัสดีค่ะ " เสียงใสเอ่ยขึ้น เมื่อเขาเดินไปยังโต๊ะที่นักเรียนของเขานั่งอยู่
       นาราเป็นนักเรียนพิเศษของเขา ซึ่งเธอเรียนกับเขามาตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว จนตอนนี้เธออยู่ชั้นมัธยมปีที่ห้า นาราเป็นนักเรียนคนเดียวที่เรียนกับเขาเป็นเวลานานที่สุด เธอบอกกับเขาว่าครูเจนสอนเข้าใจได้ง่ายกว่าครูที่โรงเรียน ซึ่งโรงเรียนของนารานั้นก็คือโรงเรียนที่เขาสอนประจำอยู่นั่นเอง เพียงแต่เขาสอนเลขในระดับชั้นมอหกเท่านั้น ในขณะที่นาราอยู่มอห้า

       " มานานแล้วเหรอ " เขาถามขณะที่มือกำลังหยิบเอกสารการสอนออกมาจากกระเป๋าเป้
       " ไม่นานค่ะ ครูเจนสั่งอะไรก่อนมั้ยคะ " 
       " ไม่ล่ะ ครูมีแล้ว " ว่าจบก็ยกแก้วกาแฟที่ตัวเองแวะซื้อมาก่อนหน้านี้ขึ้นมาดูด
       " โอเคค่ะ " 
       " งั้นครูเริ่มสอนเลยนะครับ "
       " ค่ะ "





       2 ชั่วโมงผ่านไป

       " จำไว้ว่าถ้าข้อสอบออกมาแบบนี้ ให้ทำวิธีที่สองเลย จะช่วยประหยัดเวลามากกว่า วิธีที่หนึ่งจะละเอียด ทำให้เสียเวลา " สีหน้าจริงจังของครูเจนจ้องมองไปยังลูกศิษย์ที่กำลังทำความเข้าใจกับโจทย์ในเอกสารอยู่

       การเรียนการสอนผ่านมาได้สองชั่วโมงกว่าแล้ว เขาควรหยุดการสอนไว้เพียงเท่านี้แล้วค่อยมาต่ออีกทีในวันมะรืนนี้ 
       " วันนี้พอแค่นี้ก่อน แล้วนี่ลองเอาไปทำดู ครูเอาโจทย์ที่หลากหลายมาให้เธอทำ จะได้คล่องๆ และเข้าใจมากขึ้น " ครูหน้าหล่อส่งชีทแบบฝึกไปให้นักเรียนสาว มองดูแล้วสองวันน่าจะทำไม่เสร็จ...
       " จะลองดูนะคะ " นารารับชีทมาเก็บไว้ในกระเป๋าผ้าสีหวานของตน พร้อมกับเก็บอุปกรณ์การเรียนลงกระเป๋าเช่นกัน
       " ถ้ามีข้อไหนสงสัยหรือทำไม่ได้ พรุ่งนี้ตอนพักกลางวันหรือเลิกเรียนมาถามครูได้นะครับ " 
       " หนูทักไปถามครูในไลน์ไม่ได้เหรอคะ " เด็กสาวมองครูของตนอย่างออดอ้อน แต่มีหรือที่คนอย่างเจนรบจะยอม
       " ครูไม่สะดวกน่ะ แล้วอีกอย่างสอนในนั้นเธอคงจะไม่เข้าใจ " พูดจบก็ยกกาแฟแก้วที่สามขึ้นมาดูดรวดเดียวจนหมดไปในที่สุด
       " ค่ะ... " เสียงตอบรับแผ่วเบาที่เกิดจากความผิดหวังดังขึ้น
       
       นารามีไลน์ของเขาก็จริง แต่ไม่มีเลยซักครั้งที่จะได้สอนบทเรียนในแชท เธอเคยทักมาถามเรื่องการบ้านกับตน และมันมักจะจบลงด้วยข้อความที่ว่า ' ครูไม่สะดวกสอนในนี้ ' หรือ ' เอาเวลาว่างมาหาครูนะครับ '  ทุกครั้ง เขาไม่ชอบที่จะมาคุยกับลูกศิษย์แบบนี้ ไม่ว่าจะชายหรือหญิงก็ตาม ถึงแม้จะเป็นเรื่องเรียนก็เถอะ ถ้าจะคุยจริงๆ คงเป็นกรุ๊ปไลน์ของห้องที่เขาประจำชั้นอยู่ แต่ต้องเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ นะ ส่วนมากในกลุ่มจะคุยเล่นกันตามประสาเพื่อน จึงทำให้บางครั้งเขาต้องกดปิดการแจ้งเตือนไป

       " ขอบคุณนะคะครูเจน " นารายกมือขึ้นมาไหว้ติวเตอร์ของตน
       " ครับ ครูไปก่อนนะ " ครูเองก็รับไหว้ก่อนจะบอกลานักเรียนแล้วเดินออกไปจากร้านทันที
.
.
.
.

       " จ๋อง อยู่ไหน " เสียงแตกหนุ่มกำลังพูดกับคนในสายอย่างหงุดหงิด หากใครมาเห็นคงคิดว่าเขากำลังทะเลาะกับใครอยู่เป็นแน่
       [ กลับแล้ว ]
       " อะไร! ใครบอกให้กลับ! " ตะคอกใส่คนในสาย
       [ มึงบอกเองว่าให้กูกลับ กูก็กลับ ]
       " นั่นประชดเถอะ! " 
       เมื่อไหร่กันที่คนในสายจะจ้อยในขนาดนี้ กับไอแค่ความหงุดหงิดที่จ๋องกับเขามีความเห็นไม่ตรงกันเกี่ยวกับการเลือกร้านอาหารของเราทั้งสอง จ๋องอยากกินร้านนั้นส่วนเขาอยากกินร้านนี้จึงทำให้เรามีปากเสียงกันนิดหน่อย จ๋องจึงพูดออกมาว่า ' ถ้ามึงไม่แดกร้านนี้กับกู กูจะกลับบ้าน ' ไอ้เราเป็นคนปากไวก็ดันตอบกลับไปด้วยความโมโหว่า ' เออ กลับไปเลย กินคนเดียวได้ ' เมื่อกล่าวออกไปจ๋องก็เดินจากเขาไปในทันที ไม่มีการรั้งใดๆ เกิดขึ้น เพราะเขาเองคิดว่ามันคงทำประชดประชันไปอย่างนั้นแหละเดี๋ยวก็คงกลับมา เวลาผ่านไปนานผิดปกติเขาจึงตัดสินใจต่อสายไปหาเพื่อนลูกเจี๊ยบทันที และผลที่ได้ก็คือ... มัน กลับ ไป จริงๆ !
       [ ไม่รู้ กูกลับแล้ว หิวนักก็นั่งแดกไปคนเดียว ] ปลายสายพูดยียวนกวนประสาท ถ้ามันยืนอยู่ตรงนี้รับรองเลยว่าโบนัสคนนี้ไม่ปล่อยให้จ๋องได้พูดอยู่อย่างนี้แน่

       โบนัสจะดีดปากมัน...

       " เออ กินคนเดียวก็ได้ จะกินให้หมดห้างเลย รวย "
       [ เรื่องของมึง ] 
       " หน้าเหี้ย! " 

       จนได้ เผลอด่าจนได้

       น้อยครั้งที่เขาจะพูดคำหยาบเพราะคุณยายและแม่สอนมาว่าให้พูดจาเพราะๆ พูดให้มันน่าฟัง คำหยาบถือเป็นคำต้องห้ามสำหรับบ้านเขา แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เขาถูกสอนมาทั้งหมดกลับไม่เข้าหัวเขาเลยซักนิด เพราะนิสัยจริงๆ ของเขาตรงข้ามกับสิ่งที่คุณยายหรือแม่สอนมาทั้งหมด พูดจาไม่ถึงกับไพเราะแต่ก็ไม่หยาบจนเกินไป และมักจะพูดไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด หรือเรียกง่ายๆ ว่า เป็นคนที่ชอบพูดไม่คิดนั่นเอง แม่ลินบอกว่าเขาเองนิสัยเหมือนกับพ่อบัมพ์ ก็แน่นอนล่ะ เพราะเขากับพ่อชอบอยู่ด้วยกัน นั่นทำให้เขาซึมซับการกระทำและนิสัยของพ่อมาเต็มๆ พ่อบัมพ์ถูกแม่ลินต่อว่าอยู่หลายครั้งว่าเป็นพ่อคนทำไมไม่รู้จักสอน และทำแบบอย่างที่ดีให้ลูกดู ซึ่งพ่อบัมพ์ก็ตอบกลับมาว่า ' เชื้อมันต้องไม่ทิ้งแถวนะครับลิน ' เท่านั้นแหละพ่อบัมพ์ก็โดนแม่ลินป้าบเข้าให้อย่างเต็มแรง

       ไม่รู้ว่าเพราะเสียงของเขาดังหรือว่าอะไร ทำให้ชายหนุ่มผู้มาใหม่เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
   
       " พูดจาไม่เพราะเลยนะครับ "
 
       ดวงตาโตจ้องไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาขณะนี้ คนที่ขัดจังหวะการสนทนาของเขากับเพื่อนรักในสายคือบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาเจอกันอีกครั้ง ลุงคนเมื่อวานนี้ที่งานแต่งพ่อแม่ของเขา

       " แค่นี้ก่อนนะจ๋อง หายโกรธแล้ว "
       [ ห้ะ ]

       ตึ้ด

       เขากดวางสายจ๋องในทันที เพื่อที่จะได้คุยกับคนตรงหน้าที่สวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกางเกงสแล็คสีดำพร้อมกับกระเป๋าเป้สะพายหลัง ผมที่ไม่ได้ผ่านการเซตมาอย่างเมื่อวาน ทำให้หน้าดูเด็กลงไม่น้อย ยังไงซะชายคนนี้ก็ยังคงเป็นตาลุงในสายตาเขาอยู่วันยังค่ำ

       " สวัสดีครับ " แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีมารยาทพอที่จะเอ่ยทักทายผู้ใหญ่ แล้วยิ่งเป็นเพื่อนกับพ่อแม่ตัวเองอีก
       " โดนเพื่อนเทเหรอครับ " เมื่อชายหนุ่มรับไหว้เสร็จ ก็เปิดประเด็นโจมตีเขาทันที
       " มั่ว "
       " อ้าวเหรอ เมื่อกี้พี่ยืนฟังตั้งนาน ไม่ใช่เหรอครับ? " 
       " แอบฟังทำไม นิสัยไม่ดี " เขาตอบกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด 
       " พี่ไม่ได้ตั้งใจ เสียงเรามันดังอ่ะ " ประโยคหลังเปลี่ยนเสียงให้เบาลงเหมือนเสียงกระซิบ โบนัสคนนี้รู้ทันทีเลยว่าลุงนี่กำลังกวนประสาทเขาอยู่

       หมดจากไอ้จ๋องแล้วยังต้องมาเจอลุงนี่อีกเหรอ

       " ว่าแต่ลุงมาทำอะไรที่นี่อ่ะ " เขาไม่สนใจบทสนทนาเมื่อครู่ แล้วถามสาเหตุของการมาที่นี่ของคนตรงหน้า
       แต่ไม่ทันที่ตาลุงนี่จะได้ตอบ ก็มีเด็กสาวหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาเสียก่อน
       " ครูเจนคะ ครูลืมโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะเมื่อกี้อ่ะค่ะ " ในมือของผู้มาใหม่ปรากฏให้เห็นมือถือเครื่องดำราคาแพงหูฉี่ของคนที่ลืมเอาไว้ 
   
    เมื่อเห็นอย่างนั้น คนตรงหน้าเขาก็ยืนมือเข้าไปรับของที่ลืมไว้ทันที และไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ
       " ขอบใจมากนะนารา ก่อนออกมาครูคงรีบไปหน่อย " ว่าจบก็ส่งยิ้มให้ตาจนเปลี่ยนเป็นสระอิ ทำเอาเด็กสาวที่ชื่อว่านาราหน้าแดงกันเลยทีเดียว

       แต่เดี๋ยวนะ..

       " เป็นครูเหรอ? " เอ่ยคำถามที่สงสัยอยู่ภายในใจ ก็เมื่อกี้นี้ตาลุงนี่แทนตัวเองว่าครูกับผู้หญิงคนนี้
       " นี่ไม่รู้จักกันเหรอ " เธอหันมาพูดกับเขา
       " รู้สิ / ไม่รู้จัก! " เขาและลุงเจนเอ่ยปากขึ้นพร้อมกัน ซึ่งน่าจะรู้ว่าเขาเองตอบไปแบบไหน
       " แล้วสรุป... " ฝ่ายหญิงถามพลางมองเขากับลุงเจนสลับไปมา
ส่วนคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นครูนั้นมองมาที่เขาอย่างคาดโทษ 

       โอเค

       " รู้จักกันก็ได้ " ตอบกลับไปในที่สุด และคำตอบของเขาก็ทำให้ตาลุงยิ้มกว้างออกมา
       " เราชื่อนารานะ เป็นนักเรียนของครูเจน " เธอแนะนำตัว และเขาไม่ได้คิดไปเองตรงคำพูดของเธอที่ว่าเป็นนักเรียนของครูเจนนั้น เธอพยายามเน้นคำว่าของออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งเขาก็รู้ในทันทีเลยว่าสองคนนี้คงจะไม่ใช่แค่ครูนักเรียนธรรมดาแน่ๆ 

       " เราโบนัส ลุงเจนเป็นลุง " เขาแนะนำตัวบ้างพร้อมบอกศักดิ์ของคนตรงหน้าให้ได้รู้

       ซึ่ง...ถูกมองกลับมาอย่างคาดโทษอีกทีนึง

       อะไร เขาทำอะไรผิดอีก

       เขามองกลับไปโดยใช่สายตาแบบเดียวกัน ให้มันรู้ซะบ้างว่าโบนัสคนนี้ไม่ยอมเหมือนกัน เขาก็พูดออกไปตามตรง เรื่องอะไรกลับมามองเขาด้วยสายตาแบบนั้นตั้งสองครั้งแหนะ ถ้าเป็นพ่อเป็นแม่เขาก็ว่าไปอย่าง

       " เอ่อ...นาราว่านาราไปก่อนดีกว่านะคะ พอดีมีธุระ " เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้น่าอึดอัดสำหรับตัวเธอเอง จึงต้องขอเฟดตัวออกมาดีกว่า

       ' ก็ไปสิ จะบอกทำไม ' 

       เสียงภายในใจของเด็กผมสีชมพูเปล่งอยู่ข้างในความคิด เขาจะพูดออกไปก็ได้ แต่เพราะหน้าตาน่ารักๆ ของนาราแล้วกลับพูดไม่ออก ไม่อยากจะวีนใส่ด้วยแหละ มันไม่ใช่เรื่องที่ควรซักเท่าไหร่

       ลุงเจนไม่ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ส่งยิ้มหวานเยิ้มกลับไปเท่านั้น และจะมีหรือที่ผู้หญิงที่ได้รับรอยยิ้มนี้แล้วจะไม่เขินตาม เขาแอบเห็นสีหน้าของนาราว่ามันขึ้นสีขนาดไหน สังเกตได้ง่ายเพราะผิวที่ขาวเนียนของเธอ 
นาราเดินออกไปแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่เพียงเขากับเพื่อนของพ่อบัมพ์เหมือนเดิม ลุงเจนหันมามองเขาอีกครั้งด้วยสายตาเรียบนิ่ง

       " คิดอะไรอยู่ครับ " คงเห็นว่าเขาเงียบไปจึงผุดถามขึ้นมา
       " ซัมติงกันเหรอ " ถามในสิ่งที่อยากรู้ไป พร้อมกับส่งยิ้มกรุ้มกริ่มไปให้คนตรงหน้า
และเห็นอาการหลังจากที่เขาถามคำถามไปได้ชัดว่าลุงเจนมีท่าทีตกใจมากแค่ไหน เขาจึงพูดต่อ " ไม่ต้องเขินนะครับ กินเด็กมันอมตะ โบนัสเข้าใจได้ " 

       โบนัสคิดแบบนั้นจริงๆ การมีแฟนเด็กทำให้เราเด็กตามไปด้วย ลดอายุของตัวเองให้น้อยลง ผู้ใหญ่หลายคนอาจจะเขินอายที่อายุของตนเองกับแฟนเด็กห่างกันเป็นรอบ แต่โบนัสมองว่ามันไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรมากมายในเมื่อจะรักใครซักคนมันสามารถเลือกจากอายุได้ที่ไหน ถ้าเราจะรัก อายุหรือปัจจัยอื่นๆ มันก็ไม่สำคัญหรอก
ในความคิดสำหรับเขาน่ะนะ

       " ไปเอามาจากไหน นั่นลูกศิษย์พี่นะครับ " ลุงเจนตอบกลับมาอย่างทันควัน
       " แหม ลูกศิษย์กับครูทำไมจะไม่ได้ โบนัสเห็นมาหลายรายแล้ว " เขาพูดความจริง ประสบการณ์โดยตรงของรุ่นพี่ที่เขารู้จัก มันอาจจะผิดสำหรับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างครูกับนักเรียนแต่เชื่อเถอะว่าคู่นี้อยู่คบกันมานานกว่าสามปีแล้ว แถมรุ่นพี่คนนั้นยังมีผลการเรียนที่ดีขึ้นอีก คงเป็นเพราะมีแฟนที่เป็นครูสอนให้นี่เอง แต่เรื่องนี้มีเพียงแค่เขากับเพื่อนของรุ่นพี่เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ เพราะเขาก็สนิทกับรุ่นพี่คนนี้มากพอสมควรที่จะรู้เรื่องนี้ได้

       " ไอได้มันก็ได้นะครับ แต่นาราเป็นแค่นักเรียนของพี่เท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลยจริงๆ " 
       " งั้นเธอก็คงแอบชอบลุงน่ะสิ " 
       " ทำไมคิดอย่างนั้น " 
       " โถ่ มองจากลานจอดรถยังรู้เลย เป็นครูซะเปล่าทำไมดูเด็กนักเรียนไม่ออก " คนตัวเล็กว่าพลางทำปากยู่ไปมา จนคนมองเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะ...

       มันน่าจับมาบีบซะจริงๆ 


      ไม่ได้


       ใจเย็นๆ นะเจนรบ


       " แต่พี่คิดว่านาราเป็นแค่เด็กนักเรียนคนนึง และนาราก็มองพี่เป็นครูคนนึงด้วยเหมือนกัน " 
       " ทำไมลุงไปคิดแทนเขาอย่างนั้นล่ะ เชื่อโบนัสสิ เขาชอบพี่ เอ้ย ลุง! " เจนรบขำออกมาเมื่อได้ยินคำว่าพี่ออกจากปากเด็กน้อยและถูกแก้กลับเป็นลุงเหมือนเดิม
       " เรียกพี่ก็ได้ครับ คงจะชินปากกว่านะพี่ว่า " ที่ลุงเจนพูดมาก็จริงอยู่ นอกจากพ่อค้าที่ขายของเชาก็ไม่เคยเรียกใครว่าลุงเลย เพื่อนของพ่อแม่เขาก็เรียกน้ากันทุกคน ผิดกับผู้ชายคนนี้ที่ถูกเรียกว่าลุง เอาเข้าจริงๆ หน้าตาอย่างนี้ให้เรียกพี่ก็ยังได้ แต่เขาแค่อยากแกล้งคนตรงหน้าเท่านั้นเอง ซึ่งดูเหมือนว่าจะถูกขัดใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็เห็นยอมทุกครั้งที่เขาเรียกอีกฝ่ายว่าลุง

       " ทำไมถึงอยากให้เรียกนักล่ะ อายุก็ไม่ได้ห่างจากโบนัสสองสามปีนะ "
       " ฟังแล้วพี่รู้สึกสดชื่น " 
       " ตรรกะอะไรของลุงอ่ะ บ้าบอ " 

       ครืดด~~ ครืดด~~ ครืดด~~

       แรงสั่นจากเครื่องมือสื่อสารในมือบางเป็นเหตุทำให้เขาพลิกหน้าจอขึ้นมาดูปรากฏให้เห็นรายชื่อที่โทรเข้ามาก่อนจะกดรับ

       " ครับแม่ลิน "
       [ น้องโบนัสเสร็จธุระหรือยังคะ ]
       " มีอะไรหรือเปล่าครับ "
       [ อาบัสหามาน้องโบนัสค่ะ เห็นว่ามี.... ]
       " เดี๋ยวโบนัสกลับตอนนี้เลย! "

       ไม่ทันที่ผู้เป็นแม่จะพูดจบโบนัสตอบกลับตัดคำเสียก่อน เขาดีใจมากๆ ที่พี่บัสมาหาเขา ถึงแม้ว่าเมื่อวานจะได้เจอกันที่งานแต่ง แต่ทั้งเขาและพี่บัสได้พูดคุยกันแค่นิดเดียวเท่านั้น 
 
      พี่บัสเป็นน้องของพ่อเขาเราทั้งสองคนสนิทกันมากไม่ต่างจากพ่อบัมพ์ อายุของพวกเราต่างกันแปดปีทำให้เราทั้งสองดูเหมือนเป็นพี่น้องซะมากกว่า นั่นจึงทำให้เขาเรียกอาบัสว่าพี่  

       และด้วยความดีใจเขาจึงเผลอยิ้มกว้างออกไป ทำให้ผู้ที่ยังอยู่กับเขาเห็นท่าทางเหล่านั้นจึงอดไม่ได้ที่จะ....

       แป๊ะ!!

       อีกแล้ว โดนตีอีกแล้ว

       " ครับ บอกพี่บัสด้วยว่าโบนัสคิดถึง โบนัสจะรีบไปหาพี่บัส " ถึงแม้จะใช้มือแนบโทรศัพท์ไว้กับหูอยู่ แต่มืออีกข้างก็ยังว่างที่จะจัดกับผู้ใหญ่คนนี้ที่เป็นบ้าอะไรไม่รู้ชอบมายีหัวคนอื่นให้เสียทรงแบบนี้

       แม่ลินวางสายไปแล้ว เขาจึงเตรียมตัวเดินออกไปจากตรงนี้
 
      " จะกลับบ้านใช่มั้ยครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง " เจนรบพอจะรู้บทสนทนาคร่าวๆ เจ้าเด็กหัวชมพูนี่คงจะกลับบ้านแน่นอน เล่นพูดซะดังขนาดนั้น
       " ทำไมต้องไปส่งด้วย ไม่ใช่ธุระอะไรของลุงซะหน่อย " 
       " ทำไมจะไม่ใช่ธุระของพี่ ก็พี่ตั้งใจจะไปหาลินอยู่แล้ว " เด็กน้อยมองถุงกระดาษในมือของผู้ใหญ่ที่โชว์ขึ้นมาขณะที่บอกธุระของตน
       ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาว่าในถุงนั้นเป็นของของแม่ลินอย่างแน่นอน ลุงเจนคงจะเอาไปให้แม่เขา

       " แล้วรู้จักบ้านโบนัสเหรอ " พูดจบก็ยกแขนทั้งสองขึ้นมากอดอกยืนพักขาข้างนึงแล้วช้อนตามองคนตรงหน้า
       " คุยกับผู้ใหญ่ใครให้ทำแบบนี้ ยืนดีๆ ครับ " เจนรบจับแขนทั้งสองข้างของเจ้าเด็กหัวชมพูให้แนบชิดกับลำตัว
 
      หารู้ไม่ว่าระยะห่างของทั้งสองนั้นลดลงทำให้ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวนายเจนรบ ถึงแม้ว่าเขาเองจะไม่ชอบฉีดน้ำหอมเพราะมันฉุนแต่ก็ปฏิเสธกลิ่นบนตัวของคนๆ นี้ไม่ได้เลยว่าเขาชอบมันมาก จนเผลอที่จะ...

       " จะซบเหรอครับ " 

       เชี่ย!

       หน้าเขาเกือบจะแนบชิดติดกับตาลุงนี่อยู่แล้ว ยอมรับเลยว่าเมื่อกี้ตัวเองเผลอเอาจมูกเข้าไปดมใกล้ๆ ช่วงไหปลาร้า ลุงเจนฉีดน้ำหอมอะไรมา ทำไมมันดึงดูดเขาขนาดนี้!

       " ซบอะไร โบนัสจะเป็นลม " บอกแล้วว่าเขาเป็นคนปากไว คิดอะไรได้ในหัวก็พูดไปก่อนถือว่าช่วยแก้สถานการณ์บ้าๆ นี้ได้
       " งั้นไปหาอะไรกินก่อนมั้ยครับ จะได้มีแรง " 
       " ไม่! โบนัสจะรีบไปหาพี่บัส " ว่าแล้วผละตัวออกจากมือทั้งสองของคนตรงหน้าที่เข้ามาจับตัวเขาไว้เหมือนกลัวว่าเขาจะล้ม

       ไม่ล้มหรอก ไม่ได้เป็นจริงๆ ซะหน่อย

       " แฟนเหรอ พี่บัสน่ะ " 
       " ถามอะไรเนี้ยลุง ถามจริงว่าเป็นเพื่อนพ่อบัมพ์จริงๆ เหรอ " พูดจบคนตรงหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ซักพัก
       " บัส....น้องไอ้บัมพ์? " 
       " ถูก " ทำมือเป็นเครื่องหมายถูกแล้วชี้ไปที่ใบหน้าหล่อ
       " งั้นรีบไปเถอะครับ เดี๋ยวรถจะติด " 
       " ก็ได้ "
.
.
.
.
.
.
.


       เงียบจังเลย
       
       ภายในรถมีแต่เสียงแอร์และเสียงเครื่องยนต์ที่ยังคงทำงานอยู่ ตั้งแต่ขึ้นรถมาทั้งสองก็ไม่ปริปากพูดกันอีกเลย เขาเข้าใจว่าลุงเจนคงต้องใช้สมาธิในการขับรถถึงได้ไม่พูดอะไรออกมา เขาเองก็ไม่อยากกวนจึงต้องนั่งมองทิวทัศน์ของถนนที่ตอนนี้ถือว่ารถไม่ค่อยติดซักเท่าไหร่


      ไม่ไหวแล้ว มันเงียบเกินไป 

       " ลุงรู้บ้านโบนัสเหรอ " จำได้ว่าถามไปแล้วแต่ยังไม่ได้คำตอบ จึงต้องทวนถามไปอีกครั้งนึงและเพื่อเป็นการทำลายความเงียบด้วย
       " ครับ ลินบอก " คนขับรถไม่ได้หันมามองเขาหากแต่สายตายังคงอยู่ที่ถนนใหญ่ตรงหน้า
       " อ๋อ "
       เมื่อเห็นว่าบรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้งเขาจึงพูดต่อ
       " ลุงเป็นครูสอนอะไรอ่ะ " 
       " พี่ให้เราทาย " เป็นจังหวะที่รถติดไฟแดงพอดีทำให้ครูหน้าหล่อหันมามองเขาแล้วส่งยิ้มมาให้
   
       จะยิ้มทำไม

       " ดูจากหน้าตาแล้ว....สังคมมั้ย " เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามหลุดขำออกมาเขาจึงทำการทายใหม่
       " งั้นก็พละ! "
       " ผิดครับ พี่ให้โอกาสอีกครั้งเดียวเท่านั้น "
       " ใครจะไปทายถูก " สีหน้าไม่พอใจถูกส่งไปยังครูที่สอนวิชาอะไรก็ไม่รู้ วิชามีเป็นสิบกับอีแค่โอกาสเดียวเท่านั้นเขาคงทายถูกแหละ
       " คณิตก็ได้อ่ะ " 
       " เพราะอะไรครับ "
       " เพราะโบนัสไม่ชอบคณิตที่สุด "
       สังเกตได้ว่าหน้าลุงเจนถอดสีทันทีเมื่อเขาพูดจบ อย่าบอกนะว่า...

       " แล้วเกลียดครูคณิตด้วยหรือเปล่าครับ " 

40%

       " พี่บัส!! " 
       สิ่งแรกทำเจ้าเด็กหัวชมพูทำเมื่อเข้าบ้านมาคือวิ่งเข้าไปโผล่กอดบุคคลที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นทันที ส่วนเขานั้นเดินไปหาเพื่อนบัมพ์ที่ยืนรออยู่แล้ว
       " ลินอ่ะ " 
       " กูยืนหัวโด่อยู่นี่ แต่ถามหาเมียกู " บัมพ์ยืนกอดอกพิงกับกำแพง ท่าทางอย่างนี้เหมือนที่ลูกมันทำไม่มีผิด ถอดแบบกันมาเชียว
       " ก็ชู้ลิน " 
       " หน้าหมา " มันยกขาทำท่าจะถีบเขาแต่ก็ต้องวางลงกับพื้นเหมือนเดิม
       " พี่เจน หวัดดีครับ " บุคคลมาใหม่เดินเข้ามาร่วมสนทนาด้วย ใบหน้าหล่อเหลาเอาการไม่ต่างจากพี่ชายยกมือขึ้นไหว้เขา ไม่ยักรู้ว่าจะจำกันได้ด้วย

       " เจ้าบัสเราโตแล้ว.....หล่อเชียว " เขาตบไปเบาๆ ที่ไหล่หนาของเจ้าบัส
       " สู้พี่ไม่ได้หรอกครับ " 
       เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น 
       พูดถึงบัสเขาเจอครั้งแรกตอนที่ไปทำรายงานบ้านไอ้บัมพ์เมื่อตอนมอสาม ตอนนั้นบัสเพิ่งอายุแค่ห้าขวบเท่านั้น รูปร่างจ้ำหม้ำยังคงติดตาเขาอยู่จนถึงตอนนี้ 

       บัสเป็นเด็กอารมณ์ดีกวนบาทาน้อยกว่าพี่ชายมาก เพื่อนๆ ในกลุ่มทุกคนเอ็นดูบัสเหมือนน้องแท้ๆ ทุกครั้งที่พวกเราไปเล่นหรือทำงานที่บ้านของไอ้บัมพ์เราจะซื้อขนมไปฝากบัสทุกครั้ง ดูเหมือนว่าบัสจะได้รับความรักจากพวกเขามากกว่าไอ้บัมพ์เสียอีก ครั้งสุดท้ายที่เขาได้เจอเจ้าบัสคืองานฉลองวันเกิดของเจ้าตัวที่อายุครบแปดปีบริบูรณ์ พอมาเจอกันครั้งนี้พบว่าน้องที่เอ็นดูนักหนาจะโตเป็นหนุ่มขนาดนี้ซึ่งดูแล้วน่าจะสูงกว่าเขาประมาณสองถึงสามเซนติเมตร 

       " สบายดีนะครับพี่เจน " เจ้าบัสถาม
       " ก็เรื่อยๆ นะ จะเหนื่อยก็ตรงงานนี่แหละ "
       " พี่ทำงานอะไรอ่ะครับ "
       " ครูน่ะ พี่สอนเลข "
       เขาตอบกลับไปดูเหมือนว่าบัสจะตกใจอยู่ไม่น้อยกับหน้าที่การงานของเขา
       " โห ผมนึกว่าพี่จะเป็นพวกโมเดลซะอีก หล่อๆ อย่างนี้ไม่น่าจะเหลือ " 
       " ขนาดนั้นเลย? "
       " ครับ คือตอนนี้ผมทำงานบริษัทโมเดลลิ่งแล้วพี่ค่อนข้างจะเข้าตาผม พี่พอจะสนใจงานด้านนี้มั้ยครับ " เขารู้ว่าบัสจะเชิญชวนเขาทำอะไรจึงขอยุติความคิดของเจ้าตัวไว้ก่อน
       " ที่พี่ทำอยู่ตรงนี้ก็ดีแล้วครับ " เขาตอบกลับไปสั้นๆ ซึ่งบัสก็พยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจเขา

       " เจน จะมาทำไมไม่บอกเรา " 
       ลินเดินเข้ามาแทรกกายข้างๆ ตอนนี้ดูเหมือนว่าลินกำลังวุ่นอยู่กับการเข้าครัวเพราะเขาเห็นผ้ากันเปื้อนสีหวานถูกสวมอยู่รอบเอวบวกกับเขาได้กลิ่นของอาหารจากตัวของคุณแม่คนสวย
       " บอกแล้ว เราบอกบัมพ์แล้วไง "
       " บัมพ์ ทำไมเธอไม่บอกลิน " ลินหันไปพูดกับสามีของตน
       " ลิน เธอไม่ควรรู้เรื่องของชายอื่นนอกจากสามีตัวเอง เธอแต่งงานแล้วนะ " มันตอบกลับอย่างกวนบาทาตามแบบฉบับ เมื่อคนฟังได้ยินดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะตีไปที่แขนแรงๆ หนึ่งที แล้วเดินกลับไปทำธุระภายในครัวต่อโดยไม่สนวีรกรรมที่ตัวเองทำเมื่อกี้เลยซักนิด

       " มือหนักเหมือนเดิม เจ็บชิบหาย "
       " สมควรแล้ว ตอบเป็นเด็กปัญญาอ่อนไปได้ "
       " กูแก่กว่ามึงสิบปีนะบัส นับถือกูบ้าง " ว่าจบบัมพ์ก็ตบหัวบัสดังลั่นเพื่อเป็นการสั่งสอนในแบบฉบับของคนเป็นพี่น้อง

       จนคนที่นั่งมองอยู่นานเห็นเข้าก็รีบลุกขึ้นเดินมาหาผู้บาดเจ็บทันที
       " พ่อ! พี่บัสเจ็บนะ! " เจ้าเด็กหัวชมพูเข้ามาลูปหัวของคนเป็นอาอย่างแผ่วเบาเหมือนกลัวว่าจะเกิดอาการเจ็บขึ้นมาอีกครั้งนึง
       " แตะไม่ได้หรอก น้องเห็นมันดีกว่าพ่อใช่มั้ย " ดูเหมือนว่ามันกำลังจะตัดพ้อลูกตัวเองอยู่ ท่าทางและน้ำเสียงเหมือนย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่มันงอนเขาไม่มีผิด
       " ใช่ "
       " อ่าว " 
       นึกขำกับสองพ่อลูกคู่นี้อยู่ในใจเมื่อคำตอบของเจ้าเด็กดื้อไม่เป็นอย่างคนที่บัมพ์คิด เขาเชื่อแล้วว่าโบนัสรักบัสมากแค่ไหนสังเกตได้จากสถานการณ์เมื่อสักครู่นี้ 
 
      " โบนัสล้อเล่นเถอะ ใครจะดีไปกว่าพ่อบัมพ์เล่า! " โบนัสย้ายตัวเองเข้าไปกอดคนเป็นพ่อที่ตอนนี้ใจชื้นขึ้นมาแล้วกับประโยคเมื่อกี้ บัมพ์กอดตอบเจ้าตัวเล็กกลับพร้อมมอบเครื่องหมายแห่งความรักไว้บนหัวสีชมพูอย่างหมั่นเขี้ยว

       " ไปสระผมด้วยนะลูก "
       " พ่ออ่ะ! โบนัสเพิ่งสระเมื่อคืนนี้เอง " 
       " หยอกครับ " คุณพ่อหน้าหล่อยีผมชมพูจนเสียทรง
       " หึ่ย ทำไมผู้ใหญ่ชอบทำอะไรอย่างนี้ด้วย ไม่รู้หรือไงว่าผมมันเสียทรง มันจะไม่หล่อ! " 
       ดูเหมือนว่าเป็นประโยคบ่นน่ารักๆ ทั่วไป แต่เจนรบสัมผัสได้ว่าเจ้าตัวเล็กกำลังพูดกับเขาอยู่ ตรงประโยคสุดท้ายเห็นว่าโบนัสมองมาทางเขาแป๊ปเดียวแล้วหันไปปะทะหน้ากับคุณพ่อเหมือนเดิม

       ไม่มีใครตอบอะไรกลับไปบัมพ์ทำเพียงส่งยิ้มอย่างเอ็นดูไปให้คนในอ้อมกอดแทน

       " อาหารเย็นเสร็จแล้ว เจนมากินด้วยกันนะ " ลินเดินออกมาจากครัวตอนนี้ไม่มีผ้ากันเปื้อนรอบเอวบางแล้ว
       " ตามสบายเลยลิน เราเอาของมาให้เธอเฉยๆ นี่ว่าจะกลับแล้วด้วย  " 
       " เถอะน่าเจน เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันหลายปีแล้วนะ อยากรำลึกความหลังน่ะ " 
       " รำลึกความแก่น่ะสิไม่ว่า " เขาได้ยินโบนัสกระซิบกับบัสแล้วหัวเราะคิกคักเห็นจะมีแค่เจ้าเด็กหัวชมพูที่ขำอยู่ฝ่ายเดียว มีหรือที่พวกเขาจะไม่ได้ยิน

       เสียงหัวเราะหยุดลงเมื่อลินหันไปมองต้นเหตุของเสียงเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของโบนัสเจื่อนขนาดไหน สมควรแล้วเจ้าดื้อ
 
      " ขำอะไรลุง " 
       " เปล่าครับ งั้นเราต้องรบกวนลินด้วยนะ " 
ประโยคแรกพูดกับคนที่เด็กสุดในบ้านส่วนประโยคหลังเขาตอบรับคำเชิญมื้อเย็นของลิน
.
.
.
.
.

       มื้อเย็นผ่านไปได้ด้วยดีฝีมือของลินพัฒนาดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เขาเคยลิ้มรสชาติอาหารที่ลินทำเมื่อครั้งที่พวกเราจะไปเล่นหรือทำงานที่บ้านของเพื่อนคนใดคนนึงในกลุ่ม ลินมักจะอาสาทำอาหารง่ายๆ ให้พวกเรากินมัน ไม่ได้หรูหราอะไรมากมายแต่รสชาติยังคงตราตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ เขาเดาว่าลินคงฝึกทำอาหารบ่อยขึ้นเพราะมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว 

       นึกแล้วก็อิจฉาไอ้บัมพ์มันที่มีภรรยาสุดสวยคอยทำอาหารให้กินทุกเช้าเย็นแบบนี้ ย้อนกลับมาดูตัวเองที่อายุอานามปาเข้าไปเลขสามแล้วยังไม่มีใครมาดูแลทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องหัวใจของเขาเลย เชื่อเถอะว่าแม้แต่คนคุยเขาก็ยังไม่มีซักคนเดียว ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมาเข้ามาในหัวใจ มันมี แต่เป็นเขาเองที่ปฏิเสธสาวๆ เหล่านั้นออกไปจากชีวิตเพียงเพราะคิดว่าตัวเองไม่มีเวลาจะไปดูแลเทคแคร์ใครมากนัก ทุกวันนี้แค่งานสอนในโรงเรียนก็ทำเอาเขาหัวหมุนมากพอแล้ว แถมยังมีงานสอนพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกบอกเลยว่าจะเอาเวลาไหนไปดูแลใครล่ะครับ บางเดือนเขายังหาเวลากลับบ้านใหญ่ไปหาพ่อแม่ไม่ได้เลย

       แล้วเมื่อไหร่ล่ะ?

       " แม่ลินให้โบนัสมาช่วย " 

       เจ้าเด็กหัวชมพูเข้ามาขัดจังหวะความคิดของเขาขณะที่ตนเองกำลังลงมือล้างจานอยู่ในครัว เขาขออาสาจัดการทำความสะอาดจานชามเหล่านี้เอง คราวแรกลินก็ไม่ยอมหรอกแต่เขาก็หาเหตุผลมาสารพัดจนได้ภาระหน้าที่นี้มา 

       ลินก็ยังคงเป็นลินที่ไม่ปล่อยให้เขาทำอะไรแบบนี้คนเดียวจึงส่งลูกชายสุดที่รักมาแบ่งเบาภาระงานนี้

       " เดี๋ยวพี่ทำเองครับ โบนัสไปช่วยไอ้บัมพ์นวดลินดีกว่า " 
       " ช่วยแล้ว แต่แม่ลินไล่มานี่ " 
       เขาขำพรืดออกมา น้ำเสียงและท่าทางที่ตัดพ้อนั้นดูน่ารักไม่หยอก 
       " ขำอะไรอีก วันนี้ลุงขำโบนัสเยอะไปแล้วนะ " ว่าจบโบนัสก็ยื่นมือมารับจานที่เต็มไปด้วยฟองจากเขาไปชำระล้างน้ำเปล่าต่อ
       " เหรอครับ พี่จำไม่ได้เลย "
       " อย่ามาโกหก ลุงก็ยังไม่แก่มากที่จะจำอะไรไม่ได้นะ หรือว่าแก่แล้วจริงๆ " เจ้าเด็กดื้อหันมาเล่นหน้าเล่นตาใส่เขา

       สงสัยอยากโดนจริงๆ

       " เห้ย! " 
       โบนัสร้องลั่นเมื่อเขาเอาฟองที่ติดอยู่กับนิ้วชี้จิ้มไปที่จมูกเล็กของคนข้างๆ จนเกิดฟองก้อนเล็กๆ บนปลายจมูก
       " นิสัยไม่ดีชอบแกล้งเด็ก เอาจมูกลุงมานี่เลย! " 

       คนตัวเล็กใช้มือซ้ายวางไปที่ท้ายทอยของเขาแล้วออกแรงกดลงให้หน้าเข้ามาใกล้ๆ ก่อนที่จะใช้นิ้วมืออีกข้างนึงจุ่มฟองแล้วยกขึ้นมาป้ายบนปชายจมูกโด่งของเขาบ้าง คนถูกกระทำไม่ขัดขืนใดๆ เพราะมัวแต่สำรวจใบหน้าเนียนตรงหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ยอมรับเลยว่าหยุดมองไม่ได้จริงๆ ปากนิดจมูกหน่อย ดวงตาคู่สวยนั่นอีก ทุกอย่างลงตัวไปซะหมดเมื่อมาอยู่บนใบหน้าของเจ้าเด็กดื้อคนนี้ 

       เมื่อเห็นว่าผลงานของตัวเองเป็นที่น่าพอใจแล้วก็ผละมือออกมากอดอกตัวเองแล้วมองมาที่ใบหน้าเขา

       " พอใจมั้ยครับ "
       " ก็....นิดนึง " 
       " พี่ว่าไม่นิดมั้งครับ เห็นเรายิ้มซะขนา....โอ้ย! " 
       เขาหยุดพูดไปกลางคันเพราะฟองที่ติดอยู่ตรงหน้าผากดันไหลลงมาที่ตาพอดีเป๊ะ ตอนนี้มือเขาก็ยังเลอะอยู่จึงยกแขนขึ้นมาหวังที่จะเช็ดมันออกไป

       แต่ถูกมือบางจับเอาไว้แล้วแทนด้วยนิ้วเย็นเฉียบของโบนัสที่เปียกน้ำสัมผัสเข้าที่ตาของเขาอย่างแผ่วเบา ใบหน้าเล็กตรงหน้าเขาดูจริงกับสิ่งที่กำลังทำอยู่มาก

       ไม่มีคำพูดใดๆ เอ่ยออกมาเมื่อภารกิจตรงหน้าสำเร็จ มีเพียงแค่คำขอบคุณของเขาสำหรับการช่วยเหลือของคนตรงหน้า

       " ขอบคุณครับ "
       " ...... " 

       ทั้งสองกลับไปล้างจานต่อจนสะอาดครบทุกหมดใบ จากนั้นร่างเล็กก็รีบปลีกตัวออกไปจากครัวทันที เขาเองเห็นอย่างนั้นก็เดินตามออกไปเช่นกัน

       " เมื่อกี้เสียงดังอะไรกัน " เมื่อมาถึงยังห้องนั่งเล่นก็เห็นโบนัสถูกลินที่กำลังนั่งให้บัมพ์นวดไหล่อยู่ซักถาม
       " เอ่อ...คือ "
       " เราคุยเรื่องตลกกันน่ะ เลยเสียงดังนิดหน่อย " เห็นว่าโบนัสยังอ้ำอึ้งอยู่เขาเลยแทรกตอบไป
       " มึงเนี้ยนะตลก เจนโนแจม " 
       ฉายาเก่าของเขาถูกเอ่ยออกมาหลังจากที่ไม่ได้ยินมานานโดยไอ้เพื่อนหน้าหล่อ
       " โบนัสเล่าให้กูฟัง " เจ้าของชื่อหันมาขมวดคิ้วใส่เขา
       " ถ้ารายนี้ค่อยเชื่อได้หน่อย " ลินพูดขึ้น
       " เจนว่าจะกลับแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารนะลิน "
       " ไม่เป็นไรน่า แค่นี้เอง " เขายิ้มส่งให้ลิน
       " กูไปก่อนนะบัมพ์ เจอกัน "
       " เออ ขับรถดีๆ "

       " มันจะกลับแล้ว แล้วมึงอ่ะเมื่อไหร่ " บัมพ์พูดกับน้องชายตัวเอง
       " จะกลับก็กลับเองอ่ะ ไม่อยู่เป็น กขค มึงหรอก " 
       " ไอ้เวร "
       " หวัดดีครับพี่เจน กลับดีๆ นะพี่ " บัสตัดบทแล้วหันมาบอกลาเขาแทน
       " เจอกัน "
       ทุกคนบอกลาเขาเรียบร้อย จะเหลือก็แต่เจ้าเด็กดื้อที่นั่งเหม่อคนเดียวเนี้ยแหละ

       เมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่มีท่าทีจะขยับตัวไปไหน เขาจึงเดินออกมาทันที
.
.
.
.
.

       ปี๊ปิ๊ด!

       เสียงสัญญาณปลดล็อกรถดังเมื่อเขากดไปที่รีโมท มือใหญ่เปิดไปประตูรถจากนั้นสอดกายเข้าไปนั่งบนเบาะแล้วเตรียมที่จะปิดประตู แต่ดันมีมือเล็กมาจับเอาไว้ทำให้เขาปิดไม่ได้ เห็นดังนั้นจึงพาตัวเองออกมาแล้วพบว่าเป็นฝีมือของเจ้าเด็กดื้อ ตอนนี้เราทั้งสองยืนหันหน้าเข้าหากันโดยมีประตูรถที่เปิดไว้อยู่กั้นเราทั้งสองไว้

       " มีอะไรรึเปล่าครับ " 
       " ลุงลืมนี่ไว้ " โบนัสหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระกางเกงตัวเองแล้วส่งมาให้เขา

       อ่า...ลืมอีกแล้ว

       " อ่า ขอบคุณครับ สงสัยจะแก่แล้วจริงๆ "
       " ...... "
       " งั้นพี่ไปก่อนนะครับ " 

       อีกฝ่ายเงียบไปเขาจึงเตรียมที่จะกลับเข้าไปนั่งในรถอีกครั้ง แต่คราวนี้มีเสียงของคนที่ไม่ได้พูดตั้งแต่ออกจากครัวมาดังขึ้น

       " ขอโทษนะครับ โบนัสไม่ได้ตั้งใจ " เจ้าตัวเล็กเดินมาหยุดที่อยู่ตรงหน้าเขาโดยไม่มีอะไรกั้นเราไว้แล้ว

       " เรื่องอะไรครับ "
       " ตา...ตาแดงมากเลย " นิ้วเรียวยกขึ้นมาแตะบริเวณหางตาของเขา
       " ไม่เป็นไรครับ นิดเดียว เราคงไม่ได้ตั้งใจหรอกเนอะ " 
       โบนัสพยักหน้า
       " อีกอย่าง โบนัสก็ช่วยพี่เอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอ หายแสบแล้วครับ " ว่าจบก็ยกยิ้มส่งไปให้เด็กน้อยตรงหน้าแล้วจับมือที่ยังคงแตะอยู่ที่หางตาเขาลง
       " พี่ไปแล้วนะ ถ้ามีโอกาสเราคงเจอกันอีกนะครับ " 
       เขาส่งมือไปวางไว้บนหัวโบนัสอย่างลืมตัว คราวนี้ไม่มีการมือเล็กมาตีเขาอีกแล้ว มีแต่รอยยิ้มน้อยๆ ของโบนัสที่ส่งกลับมาให้เขาแทน

       เด็กหนอเด็ก...






100%


ค่ะ ครบร้อยแล้วค่ะ5555 
ทำไมน้องโบนัสถึงเงียบ น้องก็มีเหตุผลของน้องนะคะ คิ้

1 กำลังใจ 1 ความคิดเห็น ทัมหั้ยเลามีแลงมั้กขึ้น!
#ลูกเพื่อนNM

โน่มิน & มินโน่ จงจาเริน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

66 ความคิดเห็น

  1. #63 Nminisize (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 22:40
    หึ้ยยย เด็กหนอออ
    #63
    0
  2. #55 tyjjj (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:19
    น่ารักกกกกกกกกก
    #55
    0
  3. #43 LoveD.O. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:50
    น้องน่ารักเนอะ
    #43
    0
  4. #31 IIBUI (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 06:48
    โอย น้องโบนาสสสสสสส น่าหยิกน่าตี ซะจริงเชียว มันเขี้ยววววววว อยากจะให้ลฺงเจนจับฟัดจับตีเสียให้เข็ด (ตีแบบไหน? =.,=)

    ท่าทางแล้วพ่อบัมพ์จะหวงมากกกกก ละลุงเจนจะข้ามศพพ่อบัมพ์ กับ พี่บัสไปได้ไหมเนี่ยยยย

    ปล. ลูบหัว ใช้เป็น ลูบ นะคะ เราเห็นตัวเองใช้ ลูปหัว น่าจะเขียนผิดนะคะ
    #31
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #28 babe_48 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 23:49
    ฮื่อออออ โบนัสเอ๊ยยย
    #28
    0
  6. #24 ◤ manoodpapusandee◥ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 16:31
    คุก คุก คุก คุก #เสียงไอ ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายค่ะ
    #24
    0
  7. #19 Karaboon_C (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 03:48
    คิคิ คุกคุกๆ
    #19
    0
  8. #17 EE_ 그때는 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 00:46
    ทำไงดีฉันหลงรอยยิ้มของเขา
    #17
    0
  9. #15 tinnnn2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 21:41
    ฮือ น่ารัก
    #15
    0
  10. #14 โซวอนมาแล้ว♀ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:37
    เด๋กน้อยยยย
    #14
    0
  11. #13 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 10:29
    โบนัสครับบ ฮื่อ เขินเอาะ
    #13
    0
  12. #11 IfChonthicha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 22:59
    โบนัส ป้าเขินแทนเลย55555555
    #11
    0
  13. #10 Meena191 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:11
    ลุงงงงง ระวังคุกๆๆๆๆ
    #10
    0
  14. #8 Meena191 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:50
    ชอบ!! กินเด้กกๆๆ
    #8
    0
  15. #7 Exxnpiv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 01:12
    เด็กมันน่ารักอ่ะเนอะ แต่ลุงก็ระวังๆหน่อยนะคะ55555
    #7
    0
  16. #6 itsmexf_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 01:10
    โบนัสน่ารักจังงงง
    #6
    0
  17. #5 vassavaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 00:53
    คุกก็คุกอ่ะจังหวะนี้ เดี๋ยวเข้าคุกเป็นเพื่อนลุงเองถ้าเด็กมันจะน่ารักขี้เถียงขนาดนี้ น่าบีบปาก ง้ากกกก
    #5
    0