[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 22 : Grey : Lai Kuanlin × Bae Jinyoung (1/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    13 เม.ย. 61

Chapter 1 Fear









" เฮ้...จินยอง ท่อนนี้นายต้องร้องคู่กับควานลินนะ"


        พี่จีซองแจกเพลงที่เราต้องซ้อมร้องในรายการหนึ่ง เป็นเพลงพิเศษที่ถูกเรียบเรียงใหม่ ท่อนนั้นผมแร๊ปคู่กับเสียงร้องของพี่จินยอง


        ผมหันไปมองเขา ที่มองมาที่ผมเช่นกัน เราต่างมองกันและกันก่อนจะหลบหน้าไปอย่างเคย ไม่มีคำตอบใดๆออกมา จนพี่จีซองสรุปว่ามันโอเค 




       ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราดูเหมือนไกลกันขนาดนี้




      ทั้งๆที่ความจริง เราอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว
















Produce101 ห้อง F


          ผมไม่เข้าใจว่าผมมาที่นี่ทำไม บริษัทส่งผมกับซอนโฮมาที่นี่ รายการนี้ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เกาหลีมีอะไรแบบนี้ด้วย มันยาก และทุกคนก็ดูน่ากลัว ผมเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกที่ไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครเข้าใจคนต่างชาติโง่ๆคนนี้


         "เป็นคนไต้หวันหรอ?"


         "...." ผมเงยหน้ามองคนที่เข้ามาทัก ทั้งๆที่หลบอยู่มุมห้องจนไม่มีใครสนใจแล้วแท้ๆ ทำไมคนๆนี้กลับเดินเข้ามาทักนะ?



        "พูดเกาหลีได้ไหม?"



         "...." เขาถามอะไร? ไม่รู้สิ ทั้งๆที่คิดว่าตั้งใจฟังแล้ว ทำไมในหูกลับไม่ยินเสียงอะไรเลย นอกจากใบหน้าเล็กๆนั่นที่ผมมองเห็นชัดเต็มสองตา ดวงตากลมโตบอกถึงความเป็นห่วง แต่คิ้วกลับขมวดเหมือนไม่เข้าใจเด็กต่างชาติโง่ๆคนนี้ หน้าหวานๆของเขาทำเอาผมพูดไม่ออก ไม่เคยเจอใครดูดีเท่านี้เลย 




        ไม่เคยรู้สึกอบอุ่นเท่านี้มาก่อนเลย



        "อะ...อะไรนะครับ"



        "โห..นึกว่าจะพูดไม่ได้ซะแล้ว" เขายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเสยผมขึ้นแล้วยื่นน้ำให้ผม ผมรับน้ำนั่นโดยไม่ได้มองด้วยซ้ำ เพราะตาทั้งสองข้างละสายตาจากรอยยิ้มตรงหน้าไม่ได้เลย


        ตุ้บ!


        น้ำขวดนั้นตกลงพื้น  แล้วมันก็กระจายขึ้นมาที่หน้าเราทั้งคู่



        "ฮะฮาฮ่าา" นอกจากรอยยิ้มที่ผมคิดว่าดีมากพอแล้ว เสียงหัวเราะของเขา กลับสดชื่นยิ่งกว่าน้ำเย็นๆบนหน้าเราเสียอีก ไม่คิดว่ารายการที่น่ากลัวแบบนี้ กลับมีคนๆนึงที่ทำให้ผมรู้สึกว่ามันไม่น่ากลัวอีกต่อไป


        ผมรู้เหตุผลที่อยากอยู่ต่อแล้วล่ะครับ



        "คุณชื่ออะไร?"



        "เห้ย...เรียกแบบธรรมดาก็ได้ อย่าทางการเลย"



        "เราชื่อจินยอง...แพจินยอง"














         "หลินเร็วๆ เดี๋ยวไปขึ้นรถบัสไม่ทันนะ" จินยองหยิบเสื้อโค๊ทมาให้คนตัวสูง ก่อนจะมองดูคนที่เขาเพิ่งเร่งไปเมื่อครู่ผูกเชือกรองเท้าไนกี้คู่ใหม่ ที่พวกเขาเพิ่งไปซื้อกันเมื่อวาน



         "ใกล้เสร็จแล้วจินยอง" ควานลินรีบผูกเชือกรองเท้าจนเสร็จ ก่อนจะยื่นแขนไปให้จินยองแทน 



         "ใส่เองไม่เป็นหรอ?" จินยองก็แบบนี้ ภายนอกเขาดูเป็นคนแข็งกระด้างไม่ค่อยยิ้ม ยิ่งปากร้ายๆแบบนี้แล้วด้วย คนตัวเล็กก็แทบจะไม่มีใครเข้าหาอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ใช่กับควานลิน



        "เดี๋ยวสายนะจินยอง เร็วๆ" เขารู้ว่าจินยองไม่ได้แข็งแบบที่เห็น จินยองใจดี ใจดีมากๆตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทักเขาจนถึงวันนี้ มันทำให้ผมมีเขาอยู่ข้างๆเสมอ จินยองสอนผมหลายอย่างเลย และเขาก็ดูมีความสุขที่ได้แนะนำอะไรในเกาหลีให้ผม หลายอย่างที่ผมทำไม่เป็น จินยองก็ช่วยสอน บางครั้งก็ทำให้



        แบบตอนนี้



        กึก!


        ใบหน้าของเราชิดกันพอดีที่จินยองจับคอเสื้อผมอยู่ตอนนี้ ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของเขา และคิดว่าเขา ก็คงรู้สึกเหมือนกัน



        รู้สึกเหมือนกันกับผม





        "ย่าห์....พวกนายสองคนทำอะไรกัน!!!" เสียงใครคนหนึ่งดังออกมาจากหน้าประตู ทำให้จินยองผลักผมออกไป ผมไม่ได้สนใจคนที่มาใหม่เท่าไหร่นัก ผมสนใจแต่เขา ที่วิ่งออกไปทันทีโดยที่ยังเอาแต่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น



        หน้าที่ขึ้นเป็นสีชมพู




        หลินชอบนะจินยอง













        หลังจากกลับมาจากงานเบสบอล ผมไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ รู้สึกไม่อยากมองหน้าควานลินขึ้นมาซะอย่างนั้น ทั้งๆที่เราสนิทกันมากช่วงนี้ มันแปลกๆ แปลกตั้งแต่ก่อนขึ้นรสบัสแล้ว ทำไมนายไม่รู้สึกถึงมันกันนะ ควานลินยังทำตัวเหมือนไม่มีอะไร เขายังเอาไหล่มาไขว้บ่าผมเหมือนเดิม ทั้งๆที่ตอนนี้ผมใส่ที่เสริมส้นเกือบ 3 ซม. เราสูงเท่ากันแล้วนะหลิน เลิกทำเหมือนฉันเตี้ยกว่านายสักที


        แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป มัน...พูดไม่ถูก ผมมองหน้าเขาแล้วรู้สึกไม่เหมือนเดิม ผมเอามือเขาออก ก่อนจะก้าวขายาวๆเพื่อไปรวมกับพวกเด็กห้อง F คนอื่น แต่ควานลินก็ยังตามมา



        "รอด้วยสิ" เขาจับแขนผมล๊อคไว้ไม่ให้ไปไหน ให้ตายเถอะ ขออยู่คนเดียวสักพักได้ไหมหลิน ฉันยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอะไร ยิ่งนายมาทำแบบนี้




        มันจะยิ่งแย่นะ




       "พอไปถึงสนามแล้ว เต้นข้างๆกันนะ" ควานลินบอกก่อนที่เราจะขึ้นรถกันไป 










        แต่สุดท้าย...เราก็ไม่ได้เต้นข้างกัน



        เพราะผมเองที่ไม่กล้าพอ



        และควานลินเองก็คงรู้ถึงความผิดปกติในตอนนี้



        ผมกลัวความรู้สึกตัวเองตอนนี้ที่มันมากขึ้นเรื่อยๆ



        และมากขึ้นเรื่อยๆเมื่ออยู่ใกล้ควานลิน



        เขาคงยังไม่รู้



        และผมเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน



        ว่าสิ่งนี้มันเรียกว่า ความรัก












        "เอาล่ะเด็กฝึกทุกคน ต่อไปเราจะให้โหวตคนที่หล่อที่สุดในความคิดของพวกนายนะ"



        "เดินเข้าไปในห้องทีละคน แล้วดึงป้ายออกมาได้เลย"



        เด็กๆหันไปซุบซิบกันอีกครั้ง บางคนก็ชะเง้อมองหาคนที่คิดว่าตัวเองหล่อ บางคนก็เริ่มจับกลุ่มแรงกิ้งตำแหน่งกันเล่นๆ แน่นอนว่าในนั้น ก็คงไม่พ้นชื่อ คังแดเนียล องซองอู พัคจีฮุน รวมไปถึงแพจินยอง



        "หลิน เลือกใครวะ?" จูฮักนยอนหันไปตบบ่าควานลินข้างหน้า แต่เจ้าตัวไม่ตอบคำถาม สายตาถอดไปหาคนที่เขาอยากคุยมากที่สุดในเวลานี้ หลังจากจบห้อง F เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ไม่สิ เราเจอกัน แต่กลายเป็นจินยองที่หลบหน้าผม ผมไม่เข้าใจว่าทำไม อยากจะเข้าไปคุยหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีโอกาสสักที




        มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเราตอนนี้กันแน่นะ?



        "มองอย่างนี้ไม่รู้เลยม้างงง....ยังไงก็จินยองอยู่แล้วป้ะ" จูฮักนยอนล้อโดยที่ไม่รู้อะไรเลย แต่กลายเป็นว่าคำพูดนั้น ได้ยินเต็มสองรูหูของแพจินยอง



        "พี่ยิ้มอะไร?" แดฮวีหันมาถามคนที่ปกติหน้านิ่ง อยู่ดีๆก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่


        "เปล่านี่"



        "แหน่ะ แสดงว่าเลือกใครไว้ในใจอยู่แล้วล่ะสิ"



        ใครในใจงั้นหรอ 


        ก็มีมาตั้งนานแล้วนะ



       "ไม่มีอ่ะ"



        "โหย...แล้วจะคอยดู"







        "อันดับ 2 แพจินยองนะคะ" หลังจากประกาศผล ผมถูกเรียกเข้าไปในห้องอัดอีกครั้ง เขาไม่ได้ถ่ายอะไรผมมาก เพราะผมเอาแต่ตบมือยิ้มชอบใจอย่างเดียว ยังไม่ชินต่อหน้ากล้องเท่าไหร่เลย หวังว่าเขาจะไม่ตัดผมออกนะ



        "อ่อ...มีใครเลือกผมบ้างอ่ะครับ?"
 


        "ก็มีแจชาน..คังแดเนียล บลาๆ.....และก็พัคอูจินนะคะ"



        "แค่นี้หรอครับ มีใครตกไปรึเปล่าครับ?"



        "ไม่มีค่ะ มีแค่นี้ค่ะ"



        "ขอบคุณนะครับ"







        นี่ผมยังหวังอะไรอยู่



        ทำไมยังหวังว่าจะมีชื่อเขา อยู่ในคนที่เลือกผม



        ทำไมฉันยังหวังถึงนายกันนะ



       ไลควานลิน













        "สองคนไม่ได้หรอครับ?" ในมือของผมมีคนอยู่สองคน คนแรกคือพี่จีฮุน รุ่นพี่ที่ป๊อปปูล่าห์ที่สุดในตอนนี้ จินยองพูดถึงพี่เขาบ่อยมากเพราะสนิทกันตั้งแต่ห้อง C เขาชอบพี่จีฮุน และถ้าจินยองชอบใคร ผมก็ชอบด้วย



        แต่ในมืออีกข้างของผมเป็นเขา


        ผมไม่ได้ตั้งใจหยิบเขาขึ้นมา แต่หัวใจมันดันไปไวกว่าสมองเมื่อเห็นรอยยิ้มบนรูปนั่น 



        จินยองจะคิดยังไงถ้าผมเลือกเขา 


        เขาอาจจะเกลียดผมไปมากกว่านี้ก็ได้



        ไม่รู้ว่าที่เป็นอยู่นี้ ผมทำอะไรให้จินยองไม่กลับมาคุยกับผมอีกเลย ไม่ว่าจะพยายามเข้าใกล้มากแค่ไหน แต่เขายิ่งไกลห่างผมทุกที หรือเป็นผมเองที่เจ้าไปยุ่งกับเขามากไป



         เขาอาจจะรำคาญ


         ทุกอย่างตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาของผมที่มีแต่เขา



         "ไม่ได้ค่ะ เลือกได้คนเดียว"



         คนเดียวที่ว่า




         ก็ยังเป็นคนเดิมที่อยู่ในใจของผมตอนนี้เสมอมา



  




          ผมเก็บเขากลับไปที่เดิม แล้วเลือกพี่จีฮุน



         ยังไงซะ จินยองก็คงเลือกพี่จีฮุนเหมือนกัน


 
         เขาคงต้องการแบบนั้นมากกว่า












"พวกไอดอลนะ เปิดเผยไม่ได้หรอก ว่ารักกัน"



"ทำไมล่ะ เรารักใคร แฟนคลับก็น่าจะยินดีไม่ใช่หรอ?"



"ไม่ๆ หลินฟังเรานะ พวกเขาจะไม่โอเค ตอนนี้เรายังรักใครไม่ได้ เราต้องมีแต่พวกเขา"



"เรายังรักใครไม่ได้จริงๆหรอ จินยอง?"



















---------------- talk with writer ------------------


        หลังจากที่ตามดูคู่นี้มานาน ก็จะคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแบบนี้แหล่ะครับ คงเป็นจินยองที่กลัว กลัวความรัก กลัวทุกๆอย่าง ความกลัวเลยมาบังหัวใจจินยองเอง ทำให้ไม่รู้ความรู้สึกจริงๆ ต่างจากควานลินที่ชัดเจนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจจินยอง

       แล้วต่อไปจะเป็นยังไงเนี่ย ขอบอกไว้ก่อนเลย ถ้าใครคิดว่าเรื่องนี้เศร้าแน่ๆ อย่าเพิ่งถอดใจนะครับ เรื่องนี้มีหลายแนว ไม่ได้เจาะจงว่าจะเป็นแบบไหน แต่อยากให้ดูความรักของคู่นี้ไปพร้อมกันมากกว่า 

        พรุ่งนี้ มารอลุ้นกันต่อเนอะ เป็นเรื่องสั้น 4 ตอนที่ตั้งใจจะลงทุกวัน ขอฝากด้วยนะครับ ฟิคนี้มีแฮชแทคด้วย #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม ยาวเนอะ555 


        ปล. เจอโมเม้นในวนวโกวันนี้ T-T ชีวิตคอมพลีทแล้ว





      



จะดวง จะพรหมลิขิต จะอะไรก็ตามที่ทำให้หลินจับชื่อจินยองเป็นมานิโต้ได้ ขอบคุณนะ 









































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #207 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 08:40
    จินยอง ~ หนู ทำไม ฮื่อ มันอิงเหตุการณ์จริงเกินไปจนไม่รู้จะยังไงแล้ว ชอบ จินยองไม่ค่อยแสดงออกแต่ก็ทำให้สงสัยในอะไรหลายๆอย่างที่ทำกับน้อง ทำไม! (ถ้าไรท์บอกไม่ม่าเราก็จะเชื่อไรท์นะ )
    #207
    0
  2. #202 ssppy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:44
    กรี๊ดดดดดดดด้ราชอบฟิคแนวนี้มากเลยฮือออ
    #202
    0
  3. #192 Raindripdrop (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:08
    ลูกเอ๊ยย555555 เข้าใจกันเร็วๆเด้อออ
    #192
    0
  4. #149 miki3366 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 16:02
    ชอบบบ จะรอต่อไปนะคะ
    #149
    0
  5. #148 cheeky HIM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 15:35
    เราชอบเรื่องนี้ เราชอบที่มันอิงเรื่องจริงเพราะมันสะท้อนความคิดของตัวละครในมุมมองของเรา 55555 จะให้ไปถามตัวจริงเลยมันก็ไม่ใช่ก็เลยชอบอ่านแนวนี้ 555555 อยากรู้เหมือนกันว่าที่จินยองแสดงออกมาแต่ละอย่างอ่ะคิดอะไรอยู่ อยากตอนที่กอดหลินใน วนวก เหมือนยังมีเส้นบางๆกั้น2คนนี้อยู่อ่ะ เป็นอะไรไม่รู้ที่เรามองไม่เห็น แต่ถ้าคิดเข้าข้างตัวเองเราจะคิดว่าน้องแพเขินเนาะ อิอิ
    #148
    0
  6. #147 weird but cool (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:47
    เค้ารอนะคะ 
    ชอบมากๆ
    #147
    0
  7. #146 namiesname (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 01:46
    แง้งงงงงงง ก่อนอื่นขอเข้ามากรีดร้อโมเม้นนี้ด้วยคนค่ะ ฮือออออ ในที่สุดอ่ะ เค้าก็ได้กอดกัน งือออออ

    มาเข้าเรื่องฟิคต่อ แบบ....
    ฟิคแนวนี้เป็นอะไรที่ตามหามานานมากเลยค่ะ มันแบบอิงเหตุการณ์จริงด้วย เลยยิ่งอ่านยิ่งคิดว่าเป็นเรื่องจริง

    คือไม่เข้าใจความคิดของจินยองจริงๆนั่นแหละว่าเกิดอะไรขึ้นมา

    แต่เหนือสิ่งอื่นใด ตอนที่ควานลินต้องเลือกเหลือเพียงคนเดียวนี่บีบหัวใจมากๆค่ะ พอมาอ่านเรื่องนี้แล้วก็ขอเข้าข้างเหตุผลอันนี้ด้วยคนเลยยยย งือออ แต่ตอนนี้คือแบบจินยองก็จะแอบน้อยใจเบาๆ

    แอบเบาใจนะคะที่ไรท์บอกว่าเรื่องนี้จะไม่ดราม่า 555 ถ้ายังไงก็อยากให้หวานโชว์กันเยอะๆหน่อยเน้อออ

    รออ่านต่อนะคะ ^ ^

    #146
    0