[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 23 : Grey : Lai Kuanlin × Bae Jinyoung (2/4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 มี.ค. 61

Chapter 2 Same magnetic pole








         แม่เหล็กขั้วเดียวกัน มักจะผลักกัน มันเป็นกฎง่ายๆที่อธิบายความสัมพันธ์ของแม่เหล็ก 2 อัน ที่ไม่มีวันจะเข้าใกล้กันได้อีก แต่กฎง่ายๆนี้มันกลับอธิบายความสัมพันธ์ของผมกับควานลินได้ยากเหลือเกิน 



        เราทั้งผลัก ทั้งดึงดูด กันตลอดเวลา



        ความสัมพันธ์ของพวกเรา คงไม่มีกฎข้อไหนอธิบายได้










คืนก่อนวันประกาศผล 20 คนสุดท้าย


        "เฮ้ พวกนายเห็นคะแนนที่หลุดกันรึยัง?" พี่ซองอุนโผล่เข้ามาในห้องพวกเราอย่างตื่นเต้น ผมกำลังนอนเล่นกับพี่จีฮุน รวมถึงฮยองซอบและอึยอุง ความสัมพันธ์ทีม oh little girl ที่ซ้อมด้วยกันจนดึกดื่น มันแน่นกว่าที่ผมคิดไว้มาก



        "คะแนนอะไรพี่?"



        "ในไลน์ไง ผลคะแนนตอนนี้ สำหรับ 20 อันดับแรก" พวกเรารีบควักมือถือขึ้นมาทันที ต่างคนต่างจดจ่อไปกับผลคะแนนตรงหน้า มันยังไม่ใช่คะแนนที่แน่นอน เพราะผลโหวตจริงๆปิดในวันพรุ่งนี้ แต่คะแนนที่ว่านี่กลับตรงมาตั้งแต่รอบ 35 คนแล้ว มีบางอันดับบ้างที่เปลี่ยนไป แต่ส่วนใหญ่มักจริง



        "นายกับพี่แดนสูสีกันมากเลยนะจีฮุน" ผมได้ยินอึยอุงผลักไปที่อกคนข้างๆ พี่จีฮุนไม่ตอบอะไร เขามองมาที่ผม ไม่รู้ว่าหน้าผมมีอะไรผิดปกติ แต่พี่จีฮุนดูไม่ได้ยินดีกับอันดับ 2 ของตัวเองเลย



        "นายเป็นอะไรจินยอง นายได้อันดับ 5 เชียวนะ" พอมือพี่จีฮุนจับมือถือของผมออกไป และวางมือเขาเข้ามาแทน ผมถึงเพิ่งรู้ตัวว่ามันสั่น มือผมสั่น สั่นมากๆ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร





         ทำไมถึงไม่มีชื่อ ควานลิน





         "มะ...ไม่เป็นไร ขอตัวก่อนนะ"  แพจินยองวิ่งออกจากห้องไปก่อนที่พัคจีฮุนจะได้รั้งน้องไว้ รู้สิ ทำไมจะไม่รู้ล่ะว่าน้องชายเขาเป็นอะไร เขามองจินยอง มองมาตลอด ตั้งแต่เด็กห้อง C ที่ไม่มั่นใจในวันนั้น กลับขึ้นมาอันดับ 5 ในวันนี้



         มันคือสิ่งที่จินยองหวัง ผมรอวันที่จะเห็นรอยยิ้มของเขา แต่สิ่งที่ผมมองไป คือน้ำตาใสๆที่ไหลออกจากดวงตากลมโตของเขา มือที่สั่นจนทำให้หัวใจของผมสั่นไปด้วย




         จินยอง....เพราะควานลินสินะ



        ผมรู้จักควานลินเพราะจินยอง ผมเป็นห่วงน้องที่ต้องย้ายไปอยู่ห้อง F โดยไม่มีผม จินยองเข้ากับคนได้ยาก แต่พอรู้ว่าเขามีเพื่อน ผมเริ่มเบาใจ



         แต่เพื่อนคนนี้ จินยองกลับพูดถึงทุกวัน 



         ไม่สิ ไม่ใช่ทุกวัน แต่เป็นตลอดเวลา



          น้องชายดื้อๆของผม ถูกควานลินเอาอยู่หมัดตั้งหลายครั้ง และหลายครั้งที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเลยว่า ควานลินชอบเขามากขนาดไหน



         ไม่รู้ตัวเลยว่า ตัวเองก็ชอบควานลินเหมือนกัน



          ผมมองเขาที่วิ่งออกไป จินยองไม่ชอบแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น แม้แต่กับผม แต่กับอีกคนผมไม่รู้ ไม่รู้ว่าควานลินอยู่สถานะไหนในใจจินยอง แต่คงสำคัญมากพอที่จะเป็นเหตุผลให้จินยองร้องไห้ออกมาตอนนี้









          "พี่ครับ ควานลินไม่อยู่ที่ห้องหรอ?" ผมถามพี่จงฮยอน ที่ตอนนี้กำลังเล่นอยู่กับพี่ๆนิวอิสในห้อง ห้องที่เคยเป็นของทีมเฟียร์ 



          "ออกไปนานแล้ว มีอะไรรึเปล่าจินยอง?" พี่มินฮยอนลุกมาถามผม ไม่คิดว่าพี่จะอยู่ในนี้ด้วย แต่ผมไม่อยากให้เขาเป็นห่วงเลย ผมที่ไม่ได้เรื่องทำพี่มินฮยอนเป็นห่วงตลอดตั้งแต่ห้อง C 





         ผมเจอคนใจดีมากมาย 


        แต่ท่ามกลางคนใจดีเหล่านั้น 


       ไม่มีใครให้ความรู้สึกผมได้เท่าควานลินเลย





       "ไม่มีอะไรครับ พี่จีฮุนให้มาตามน่ะ" 












         ผมมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องซ้อม 


         ห้องที่เรามาอยู่ด้วยกันบ่อยๆ เวลาแอบครูฝึกตอนอยู่ห้อง F 


         เป็นฐานลับของพวกเรา 





         "จินยอง..." ควานลินที่นอนอยู่บนตักของผมพูดขึ้นทั้งๆที่หลับตาอยู่ ตกใจที่เขาไม่ได้หลับจริงๆ แต่ดีที่ไม่ได้ลืมตา ไม่อย่างนั้นคงต้องเห็นแน่ๆว่าผมมองเขามาเกือบชั่วโมงแล้ว


          "หื้ม?" ควานลินค่อยๆลืมตาขึ้นมามอง เขาไม่พูดอะไร แต่ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมพวกเราจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศชัดขึ้น ชัดพอๆกับเสียงหัวใจของเราสองคนในตอนนี้


          "ถ้าไปรอบลึกๆแล้วเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน...เรากลับมาเจอกันที่นี่ได้ไหม?"


          "ได้สิ"





          สัญญาที่ผมไม่ได้รักษา ดังก้องในหัวของผมซ้ำไปมา ผมไม่ได้มาตามนัด เอาแต่หลบหน้าเขาตั้งแต่วันนั้น แต่วันนี้ ผมมายืนอยู่ที่นี่ 



          ผมรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น


          และกำลังอ่อนแอ






          แต่ผมกลับอ่อนแอเสียยิ่งกว่า



          ผมเดินกลับไป 



          แทนที่จะเข้าไปหาเขา




          ไปกอดเหมือนที่เคยทำ



          แล้วบอกเขาว่าผมอยู่ตรงนี้











วันประกาศผล 20 คนสุดท้าย


          ผมรู้แล้ว ทำใจไว้แล้วล่ะตั้งแต่เมื่อคืน ว่ายังไงก็คงไม่ได้เข้ารอบแน่ๆ


          แต่ที่ผมเจ็บใจไม่ใช่เพราะจะไม่ได้เดบิ้ว


          แต่ผมกลัวจะไม่ได้ยืนข้างคนที่ผมรักอีกแล้ว



          จินยอง....




           ผมมองหาเขา มองไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ ข้างๆพี่จีฮุนก็ไม่ใช่ ข้างๆพี่มินฮยอนก็ไม่มี จินยองไปอยู่ไหนของเขากันนะ



           "มองหาใครอยู่หรอ?" เสียงที่อยู่ข้างหลัง ทำเอาผมหันขวับไปทันที



           จินยอง!!! มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?



           "ว่างรึเปล่า? นั่งด้วยได้ไหม?"



           "ได้สิ" 



            ก็ที่ตรงนี้ มันว่างมาตลอด







           "ต่อไปจะประกาศอันดับ 19 ก่อนนะคะ..." ผู้แทนโบอาพูดขึ้นก่อนที่สมองผมจะประมวลผลอะไรได้ทัน 


           จินยองมานั่งอยู่ตรงนี้ ข้างๆผม 



           ไม่รู้ว่าตอนนี้ฝันไปรึเปล่า 



            เพราะทุกๆคืนผมก็ฝันแบบนี้



            แต่ในความฝัน



            จินยองไม่ได้เริ่มเอามือของเขามาประสานมือของผมแบบในตอนนี้ ไม่ได้ดึงมือผมเข้าไปกำแน่นๆ ไม่ได้มองตาผมแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ 



           อบอุ่น...



           อบอุ่นเหลือเกิน 



          เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน เหมือนวันที่เราเคยอยู่ด้วยกัน



           ความรู้สึกนั้นมันกลับมาในหัวใจของผมอีกครั้ง




          การกระทำของเขา ไม่มีคำพูดอะไรเลย ไม่มีคำปลอบใจ หรือคำพูดอะไรพวกนั้น จินยองแค่กุมมือผมไว้ เขาเอานิ้วโป้งเกลี่ยเบาๆให้ผมคลายกังวล 





          ทำให้ผมรู้สึกว่าจินยองยังอยู่ตรงนี้



         ยังอยู่กับผม



         ยังเหมือนเดิม






"อันดับ 20 ไลควานลิน"







ขอบคุณนะครับ จินยองของหลิน











          "ต่อไปเป็นการเลือกเพลงรอบ Final นะคะ จะให้เลือกจากเด็กฝึกที่มีอันดับต่ำสุดก่อน จนถึงอันดับ 1 โดยคนที่อันดับสูงกว่า สามารถเปลี่ยนเพลง เปลี่ยนตำแหน่งเพื่อนที่เลือกไปก่อนแล้วได้ค่ะ" คำอธิบายของผู้แทนโบอา เรียกเสียงดังระงมไปทั่ว ตอนนี้เหลือพวกเราแค่ 20 คนแล้ว ก็เหมือนจะใจหายแปลกๆ จากที่มีคนเป็นร้อย ตอนนี้เหลือพวกเราเพียงเท่านี้ และมีเพียง 11 คนเท่านั้นที่จะได้เดบิ้ว



          "อันดับที่ 20 เด็กฝึกไลควานลิน จากคิวบ์ เอนเตอร์เทนเมต์" ผมมองควานลินเดินตรงไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก ในใจผมรู้อยู่แล้วว่าเขาจะเลือกอะไร




          'ตำแหน่งแร๊ป เพลง Superhot'


          ถ้าอย่างนั้น ผมจะเลือก Hands on me








          และก็เป็นแบบที่ผมคิด


        " อันดับ 4 เด็กฝึกแพจินยอง จาก C9 เอนเตอร์เทนเมนต์"


         'ร้องเสริม เพลง Hands on me'



จินยองหนีผมอีกครั้ง 



แต่แปลกที่ครั้งนี้ผมเข้าใจ



เข้าใจความสัมพันธ์แปลกๆของพวกเรา










ห้องซ้อม Super Hot



        "ได้ยินมาว่าห้องนั้นได้จินยองเป็นเซนเตอร์นะ" คังดงโฮ คาบข่าวอย่างเร็วมาจากอีกทีม ฮวังมินฮยอนเพื่อนของเขาดูจะภูมิใจมากจนปิดความลับ ที่ควรจะเป็นความลับนี้ไม่มิดเลย


"ว้าว จินยองเนี่ยนะ" เสียงใครคนหนึ่งพูดขึ้น 


"จินยองทำไม?"


          "นายจะโมโหอะไรเนี่ยควานลิน ฉันก็แค่แปลกใจที่เป็นจินยอง นายดูสิ ในนั้นมีคังแดนเนียล พัคจีฮุน ฮวังมินฮยอน องซองอู มีแต่ตัวเซ็นเตอร์ แต่จินยองได้ไป"



ใช่ จินยองของผมเก่งมากจริงๆ



"แต่ได้ข่าวว่าซ้อมหนักตลอด ข้าวปลาไม่ค่อยกินเลย"


"นายรู้ได้ไงเนี่ย อย่างกับอยู่อีกทีม"


"สายฉันเยอะ"




ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยนะ



อยู่นู่นมีคนดูแลรึเปล่า?



พี่จีฮุน พี่มินฮยอน จะดูแลจินยองของผมดีไหม



งทำไมชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย





ที่หอพัก


         "พี่ครับ Hands on me ซ้อมกันเสร็จแล้วหรอ?" ผมตัดสินในเดินมาคุยกับพี่แดน ทั้งๆที่รู้ว่าทีมนั้นกลับมานอนกันหมดแล้ว แต่ผมไม่เห็นว่าอีกคนจะมา



          "อื้ม เสร็จแล้วล่ะ...ฮ้าวว มีไรเปล่าควานลิน" คังแดนเนียลป้องปากหาว คุยกับผมทั้งๆที่ไม่ลืมตา



"เหมือนคนของพี่มาไม่ครบนะครับ"



          "ฮ้าว...จินยองน่ะหรอ เขาอยู่ซ้อมต่อตลอดแหล่ะ แต่คนอื่นๆไม่ไหวกันแล้ว" ไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรต่อ พี่แดนก็นอนไถลงไปกับพื้นเตียงเเล้ว ผมเดินไปปิดไฟห้องนอนให้พวกเขา ถ้าคนในทีมเหนื่อยขนาดนี้ จินยองที่ซ้อมดึกกว่า จะเหนื่อยขนาดไหน









"Lay your hands on me~"


         เสียงเพลงยังดังขึ้นต่อเนื่องในห้องซ้อม เวลาตีสี่กว่าที่ทุกคนหลับไหล แต่ดวงใจของผมตรงหน้า ยังทำหน้าที่ของเขาต่อไม่มีบกพร่อง ความพยายามของจินยอง ถ้าผมได้สักครึ่งหนึ่งของเขาก็ยังดี ในมือถือที่เป็นของตัวเอง กลับมีชื่อเขาใน message ที่ผมกดส่งโหวตไป



ผมอยากให้จินยองได้ 



อยากให้คนทั้งโลกได้เห็น



ผู้ชายที่ผมรักที่สุด ไปยืนบนเวที







          "มาทำอะไร?" จินยองสังเกตว่าใครยืนอยู่หน้าประตู แม้จะอยู่ในความมืด แต่ส่วนสูง ท่าทาง เขารู้อยู่แล้วว่าคือคนๆนั้น




คนๆเดียวที่ทำให้เขาต้องพยายามมากขนาดนี้



         เพราะรู้ว่าควานลินต้องได้เดบิ้วอยู่แล้ว พอพวกเราลองจัดอันดับกันเล่นๆ 1 ในนั้นต้องมีชื่อควานลินอยู่แน่นอน หลังอันดับ 20 นั่น ควานลินถูกกระหน่ำโหวตอย่างบ้าคลั่ง  แต่กลับกัน คนโหวตเขาน้อยลงทุกทีๆ




ทั้งๆที่ใจอยากหนี แต่อีกใจก็อยากเข้าหา


ทั้งๆที่อยากตัดใจ แต่มันยิ่งผูกพันธ์มากขึ้น



หัวใจของแพจินยอง มันไม่เคยหนีไลควานลินพ้น





ตึก....ตึก...ตึก...




มันกำลังกระโจนไปหาคนตรงหน้า ที่เดินเข้ามาใกล้มากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ 




"มาซ้อม" 



        "แต่ห้อง Super Hot อยู่อีกชั้น" ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มพูดตะกุกตะกักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อควานลินเดินเข้ามาใกล้จนหลังผมติดกับกระจก เขาปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบ ความเงียบ



        ที่ทำให้ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดขึ้น



         "อยู่คนเดียวมันเหงา" เสียงที่อ่อนลงของเขา ทำเอาใจที่เต้นอยู่วูบไหว เหมือนความเหงาที่ว่ากำลังฆ่าคนตงหน้าช้าๆ สายตาความลินที่ผมมองเห็นชัดในวันนี้ มีแต่ความตัดพ้อ ทำไมหลายเดือนที่ผ่านมา ผมเพิ่งจะเห็นกันนะ ไม่ใช่เพราะนายหัวเราะอย่างมีความสุขกับพี่ๆอย่างนั้นหรอ ไม่ใช่นายคนนั้น ที่อ้อนใครไปทั่ว 




ทำไมคนตรงหน้า ไม่เหมือนควานลินที่สดใสคนนั้นเลย




          ควานลินจับมือเล็กขึ้นมาทาบอกของเขา จินยองสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงไม่ต่างกันกับตัวเองในตอนนี้ 



         "รู้สึกไหม? จินยอง" สรรพนามการเรียกชื่อที่คุ้นเคย ทำให้เเวตาเจ้าของชื่อนั้น สั่นไหวไปตามเสียงเรียก 




        "รู้สึกเหมือนกันไหม?"



"...."



"ว่าหลินรั....."  ผลั่ก!!!!





และเป็นผมเองที่เลือกผลักเขาออกไป



เป็นผมเองที่ไม่กล้าจะได้ยินคำที่ผมรู้มาตลอด



และไม่กล้าที่จะบอกให้เขารู้



ว่าผมก็รู้สึกเหมือนกัน













          "ต่อไปให้แต่ละทีมมาซ้อมการแสดงครั้งสุดท้ายนะคะ" เสียงสตาฟบอกพวกเขา ก่อนจะเห็นครูฝึกพร้อมด้วยเจ้าของเพลงทั้งสองเดินเข้ามาดูเราในวันนี้  มันมีทั้งความเครียด และแรงกดดัน ถ้าเราไปโชว์บนเวที คงไม่มีใครเห็นความผิดพล่ดของเราหรอก แต่ครูฝึกตรงหน้าจะเห็น และยิ่งเจ้าของเพลงมาเห็น ก็อาจจะผิดหวังในตัวพวกเรา


นี่เป็นเวทีวัดใจ ก่อนจะแสดงจริงๆ



แปะๆ


"ดีมาก ทีม Super hot ดูสมใสมีชีวิตชีวาจริง ชื่อคิมซามูเอลใช่ไหมที่คิดท่า?"


          "พวกเราทุกคนช่วยกันคิดครับ" แซมพูดอย่างถ่อมตน  ทั้งๆที่เขานั่นแหล่ะเป็นคนคิดมันทั้งหมด พวกเราแค่เสนอความคิดบ้าๆออกไปแค่นั้นเอง


         "ดีมาก หวังว่า บนเวทีพวกเธอจะสนุกกันแบบนี้นะ"


          "ขอบคุณมากครับ"







          "ต่อไป ทีม Hands on me เตรียมสแตนบายนะคะ" ผมมองหาไปที่เขาคนแรก จินยองตอนนี้หน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด นอกจากขอบตาที่คล้ำกว่าเดิมแล้ว ริมฝีปากซีดๆของเขาพร้อมกับร่างบางๆที่กำลังโงนเงนทำเอาผมนั่งอยู่ไม่สุก


มีใครสังเกตเขาไหมว่าเขาดูไม่สู้ดีเลย 



พี่ๆในทีมจะรู้ไหม?



" Shake it, Just shake it, Just shake it ~ " เสียงเพลงดังขึ้น ก่อนจะพบว่า



"เห้ย....." มีร่างใดร่างหนึ่งร่วงลงไป




"จินยอง!!"





           ผมหน้ามืด ทุกอย่างมันหมุนติ้วไปหมดเมื่อได้ยินเสียงอินโทรเพลงที่เพิ่งเปิดหูก็ดับวูบไปไม่ได้ยินอะไรอีกเลย แต่คำว่า จินยอง ผมกลับได้ยินมันชัด ชัดเจนมากราวกับเป็นเสียงที่คุ้นเคยที่ผมอยากได้ยินบ่อยๆ


           ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองลงไปอยู่ที่พื้นข้างล่างตอนไหน ภาพรอบตัวมันชวนเวียนหัวจนผมต้องหลับตา หายใจไม่ค่อยออก ได้โปรด อย่าเพิ่งเป็นอะไรตอนนี้นะ นายจะเสียตำแหน่งเซ็นเตอร์ไปไม่ได้


แต่ตกลงมาพื้นข้างล่าง 


ทำไมไม่เจ็บเลย






"พี่ครับ ขอแอมโมเนียให้ผม!!"


"พี่ครับ อย่ามุงสิ ให้อากาศถ่ายเทหน่อย"



          ผมได้ยินเสียงดึงขึ้นมาจากด้านหลัง ไม่ได้มองหรอกว่าเป็นใคร ไม่จำเป็นต้องมองด้วยซ้ำ เพราะหัวใจของผมรู้ดี มันคุ้นเคย กับอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ 




          ควานลิน






          "พี่ครับ เปลไม่ต้อง เดี๋ยวผมอุ้มเขาไปเอง" ผมแทบเบิกตาโพลงทันทีที่ได้ยินคำนั้น บ้าน่า ถ้าทำแบบนั้น คนอื่นเขาจะคิดยังไงกัน


         "ไม่เป็นไร ผมโอเคขึ้นแล้วครับ" ผมดันควานลินออก แล้วพยายามยันตัวขึ้น 


          "จินยอง...อย่าฝืน" ควานลินกระซิบดุๆ
  


          ให้ตายเถอะ จะดุก็ดุสิ อย่ามาทำน้ำเสียงเป็นห่วงแบบนี้


          "ไหวน่า" พอรู้ว่าเขาเป็นห่วง มันก็มีแรงขึ้นมาแล้ว หลินไม่ได้โกรธเมื่อคืนหรอกใช่ไหม ที่ผมวิ่งหนีออกมา ผมกลัวเขาโกรธ กลัวเขาเกลียดที่ผมทำแบบนั้น 




ที่ผลักความรักเขาออกไป


แต่ยิ่งผลักเขาไปไกลแค่ไหน 


เขายิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที





















" และเด็กฝึกที่จะได้เป็นสมาชิก วง Wannaone"









" อันดับ 10  C9 ent. แพจินยอง"








"อันดับ 6 Cube ent. ไลควานลิน"
















---------------- talk with writer ------------------

ไรท์พยายามจะเก็บทุกโมเม้นเลยนะ5555 ทั้งตอนจับมือกันวันประกาศผล 20 คนสุดท้าย ทั้งตอนที่ควานลินมาประคองจินยองที่เห็นใน วนวโก ทุกๆเหตุการณ์มันอบอุ่นหมดเลย อบอุ่นแบบเทาๆ เรื่องนี้ก็เลยออกมาเป็นแบบนี้แหล่ะครับ


แม่เหล็กขั้วเดียวกัน คงเป็นนิยามที่ใกล้เคียงคู่นี้มากที่สุด ไม่ว่าจะความไม่เข้าใจ หรือเข้าใจผิดอะไรก็ตามที่ผลักให้คู่นี้ห่างออกจากกัน แต่เหมือนมีบางอย่างที่ดึงเขาทั้งคู่มาใกล้กันอยู่ดี บางอย่างที่ว่า น่าจะเป็นความรัก นะครับ











































 



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #244 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 00:53
    มันอาจจะดูเทาๆหน่วง แต่ในความหน่วงมันมีความอบอุ่นนะ เหมือนเค้ามีที่ว่างให้กันและกันมันดูไม่อึดอัดอะ ฮื่อ ชอบมาก!!!! (ทำไมละ จินยอง ทำไมไม่ยอมฟังความรู้สึกน้อง กลัวอะไร?)
    #244
    0
  2. #204 ssppy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 01:59
    แงชอบความสัมพันธ์ของคู่นี้มากจริงๆค่ะ แต่งต่ออีกเรื่อยๆเลยน้า
    #204
    0
  3. #193 Raindripdrop (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 02:20
    ฮือ เป็นรักหวานปนขมจริงๆเลยค่ะ หวังว่าสุดท้ายแล้วแม่เหล็กสองอันจะต้นแรงดึงดูดไม่ไหว
    #193
    0
  4. #153 namiesname (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 00:31
    ฮึกกกกก .... มันเป็นนิยามความสัมพันธ์แบบหม่นๆมากเลยค่ะ

    แต่ดีตรงที่ได้อ่านความรู้สึกนึกคิดของทั้งสองฝ่ายว่ารู้สึกยังไงต่อกันบ้าง แต่รู้แล้วก็เจ็บปวดค่ะ เพราะได้แต่เฝ้าดูอย่างเงียบๆโดยที่ไม่สามารถเข้าไปบอกอะไรได้เลย...

    คือมันชัดเจนมากที่ต่างก็รักกันอ่ะค่ะ แต่แบบมันเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้รู้สึกว่า "มันเป็นไปไม่ได้" แพจินยองที่ชอบทำตัวเข้มแข็งอยู่ตลอดเวลา และยังชอบปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองด้วยอีก แล้วเมื่อไหร่จะสมหวังคะ

    คือมันดีมากจริงๆสำหรับฟิคเรื่องนี้ คุณคนแต่งเก็บโมเม้นได้ละเอียดมากๆเลยค่ะ เป็นไปทีละสเตปแล้วก็ได้แต่ตั้งคำถามว่า เพราะอะไรกันนะ หลินจินถึงได้เป็นความสัมพันธ์กันแบบนี้

    อ่านแล้วยิ่งชอบ....จนไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ยังไง แต่ก็ขอบคุณสำหรับเรื่องนี้นะคะ ในความหม่นเทาของเรื่องนี้ แต่เราก็ยังรู้สึกได้ถึงความละมุนในความรู้สึกที่ว่าเค้ารักกันอ่ะ งืออออ

    รออ่านตอนต่อไปนะคะ มากกว่าสี่ตอนจบเราก็โอเค~~~ ^^ เรือกำลังแล่นฉิวเลยค่ะ 555
    #153
    0
  5. #152 cheeky HIM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 23:49
    ชอบบบบบบบบบบบ ชอบความเทาๆของเรื่องอ่ะ มันดูกลางๆมันดูเรื่อยๆ อ่านแล้วอินค่ะ >_<
    #152
    0
  6. #151 weird but cool (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:59
    ชอบมากๆ ฮืออออ มันอบอุ่น ละมุนแบบหน่วงๆ ชอบค่เ
    #151
    0
  7. #150 ttoeybroccoli (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2560 / 22:42
    ฮืออออขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ค่ะ เราก็รู้สึกความสัมพันธ์ของหลินจินมันทั้งอบอุ่นแบบเทาๆเหมือนกัน เป็นความสัมพันธ์ที่บอกถูกเลยจริงแต่รู้สึกอบอุ่นแปลกๆ55555 ชอบที่ไรท์เก็บทุกโมเมเนของหลินจินมากๆเลยค่าาา
    #150
    0