[ SF Wannaone ] When Jinyoung is my bae #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม

ตอนที่ 21 : Beautiful : Lai Kuanlin × Bae Jinyoung

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    16 พ.ย. 60

    #LetsFixBeautifulMV

ตอนนี้เป็นภาคต่อ กลับไปอ่านตอน 19-20 ก่อนนะครับ

*เปิดเพลง beautiful ตามไปด้วยนะครับ*


바보같이 아쉬움 많은 노래가 하늘에 닿기를
พาโบกาที อาชวีอุม มันนึน โนแรกา ฮานือเร ดากีรึล
พี่หวังเพียงว่าเพลงโง่ๆเพลงนี้ จะสามารถส่งไปถึงจินยองได้

눈물 속에 밤새운 내 기도가 마음에 닿기를
นุนมุล โซเก บัมแซอุน แน กีโดกา มาอือเม ดากีรึล
เฝ้าภาวนาตลอดทั้งคืน เพื่อให้สามารถเข้าไปถึงหัวใจของจินยองได้อีกครั้ง

어렸어 내가 이럴 줄은 몰랐어
ออรยอซซอ แนกา อีรอล ชูรึน มลรัซซอ
เพราะที่ผ่านมาพี่ยังคงเดียงสาเกินกว่าจะรู้ว่ามันจะจบแบบนี้

당연한 거라 그땐 생각했었어
ดังยอนฮัน กอรา คือแตน แซงกักแฮซซอทซอ
แน่นอนอยู่แล้วว่าพี่เคยคิดเกี่ยวกับมัน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้

내게 남겨준 미소가 아직도 이 가슴속에 남아있어
แนเก นัมกยอจุน มีโซกา อาจิกโด อี กาซึมโซเก นามาอิซซอ
รอยยิ้มของจินยองที่ทิ้งไว้ ยังคงตราตรึงอยู่เต็มหัวใจ

솔직히 나 아직은 받는 사랑이 필요한 가봐
ซลจิกฮี นา อาจีกึน บัดนึน ซารังงี พิลโยฮัน กาบวา
ความจริงแล้ว พี่ก็เป็นเพียงคนนึงที่ต้องการความรักจากน้อง

홀로 남은 시간이 
ฮลโร นามึน ชีกานี 
ทุกช่วงเวลาของชีวิตตั้งแต่เริ่มมีจินยองเข้ามา
길어질수록 두렵고 그래
กีรอจิลซูรก ดูรยอบโก คือแร
ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ พี่ก็ยิ่งกลัวมากกว่าเดิม

그때가 그립고 너무 보고 싶고 그래 Yeah
คือแตกา คือริบโก นอมู โพโก ชิพโก คือแร Yeah
เพราะผมยังคงคิดถึงวันเวลาเหล่านั้น มันจึงหวนย้อนคืนมาแทงพี่ซ้ำๆ




I miss you so much 
พี่คิดถึงจินยองเหลือเกิน

이제서야 느껴 우리 공간
อีเจซอยา นือกยอ อูรี กงกัน
จนถึงตอนนี้พี่รู้สึกถึงช่องว่างระหว่างเรามันกว้างขึ้นเรื่อยๆ

I miss you so much
ยังคงคิดถึงน้องเสมอ

이렇게 눈물이 나는데 왜 난 
อีรอคเค นุนมูรี นานึนเด แว นัน
การที่น้ำตากำลังไหลอยู่แบบนี้ ทำให้พี่คิดไปถึงตอนนั้น

몰랐을까
มลรัซซึลกา
ทำไมถึงไม่รู้ตัวสักนิดเลยนะ

So Beautiful Beautiful
ช่างงดงาม

그 누구 보다 아름다울 너니까
คือ นูกู โบดา อารึมดาอุล นอนีกา
เพราะจินยองงดงามยิ่งกว่าใครคนไหน

아프지 마 울지 마 널 향한 노래가
อาพือจี มา อุลจี มา นอล ฮยังฮัน โนแรกา
อย่าเจ็บอย่าป่วยอีกเลยนะ อย่าร้องไห้อีกเลย พี่อยากจะมอบเพลงนี้ให้

들린다면 다시 돌아와
ดึลรินดามยอน ดาชี โดราวา
หากว่าจินยองได้ยินมันแล้ว ได้โปรดกลับมาหาพี่อีกครั้ง....ได้ไหม



     ผมเปิดเพลงนี้ซ้ำไปซ้ำมา ท่อน  I miss you so much กลับเป็นท่อนที่ผมชอบมากที่สุด แต่ละคำเหมือนตอกย้ำให้ความคิดถึงจมลงไป ผมมองดูรูปถ่ายตอนเด็กๆของเรา จินยองในตอนนั้นกล้ากอดผมอย่างไม่กลัวอะไรเลย ไม่กลัวแม้ว่าสุดท้าย ผมจะสะบัดมือออกจากเขาแรงแค่ไหน


      ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ถ้ากลับไปได้จริงๆ ผมจะหันหลังกลับไปกอดน้อง หันกลับไปกอดแน่นๆ แล้วบอกว่าตอนนี้ผมรักเขา รักมากกว่าอะไรบนโลกใบนี้



      แต่น้องก็ไม่กลับมาแล้ว



      ของขวัญที่มินฮยอนบอก คือการรับจินยองไปอยู่ด้วย พ่อแม่ของมินฮยอนอยากได้ลูกบุญธรรมและพวกเขาก็บังเอิญถูกใจจินยองพอดี ที่ผ่านมา จินยองจะถูกรับไปเลี้ยงหลายครั้งแล้ว แต่น้องก็ยังดื้อ ยืนยันว่าจะอยู่ที่นี่ 


      
      เพราะผม



     แต่ครั้งนี้จินยองกลับตัดสินใจง่ายเหลือเกิน ตัดสินใจที่จะไปโดยไม่เสียดายอะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่น้องขอ น้องฝากมาบอกผมคือ




      อย่าให้ผมไปส่งน้องในวันนั้น 




      น้องคงไม่อยากเห็นหน้าผมอีกแล้วล่ะ ผมรู้ดี ผมมองดูจากหน้าต่าง จินยองร้องไห้กอดพี่จีซอง พี่ซองอุน สองคนที่เปรียบเสมือนแม่ของเขา ขอบคุณพี่จีฮุน และพี่อูจินที่เป็นพี่ชายแสนดีไปรับไปส่งไม่เคยขาด ขอบคุณแดฮวีที่อยู่เป็นเพื่อน ตอนที่เขาร้องไห้


      สมมุติถ้าผมลงไปหาน้อง คงไม่มีคำขอบคุณอะไรนอกจากคำก่นด่า คนอย่างผมไม่ควรได้รับการให้อภัยจากน้องด้วยซ้ำ การที่ได้มองน้องจากบนนี้ ก็สมควรแล้ว มันมากพอแล้วล่ะ ไลควานลิน


       ผมทำใจไม่ได้หรอกนะ ถ้าจะมองรถคันนั้นพาจินยองออกไป ขอบคุณพี่จีซองที่ล๊อคห้องไว้ให้ ไม่อย่างนั้นผมคงไปกระชากจินยองกลับมา ผมมองน้องต่อไปไม่ไหวแล้ว




Oh 그리워 그리워
Oh คือรีวอ คือรีวอ
พี่คิดถึง คิดถึงจินยองเหลือเกิน

거울 속에 혼자 서있는 모습이
กออุล โซเก ฮนจา ซออิซนึน โมซือบี
ตัวพี่ที่ยืนอยู่เพียงลำพังในกระจกบานนั้น

낯설어 두려워 네가 필요해
นัชซอรอ ดูรยอวอ นีกา พิลโยแฮ
มันเคว้างคว้าง และน่ากลัว 

이제야 느끼는 내가 너무 싫어
อีเจยา นือกีนึน แนกา นอมู ชิลรอ
เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ยังคงรู้สึกมากมายแบบนี้

다시 돌아와
ดาชี โดราวา
ได้โปรดกลับมาหาพี่อีกครั้ง


ได้โปรดเถอะ





จินยอง










      แพจินยองมองขึ้นไปชั้นบนห้องนอนของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาเห็นควานลินอยู่ตรงนั้น เห็นคนตัวสูงหันหน้ากลับไปไม่มองเขาด้วยซ้ำ จินยองถึงตัดใจ สองสามวันมานี้ พี่ที่เขาเคยชอบเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ จินยองไม่เข้าใจเลย พี่ควานลินอยากจะเข้ามาคุยกับเขาหลายครั้ง แต่จบลงด้วยการคุยไม่รู้เรื่อง เขาเคยเห็นพี่โมโหอย่างมากก็แค่ตอนรำคาญเขา แต่นี่...กลับโมโหพี่มินฮยอนไปด้วย และโมโหเมื่อจินยองบอกจะไป





      ทำไมล่ะ ก็พี่เองที่ไล่ผมตั้งแต่อนุบาลไม่ใช่หรอ 


      แปลกดีจัง




      ผมอยากสะบัดความคิดที่ว่า บางทีพี่ควานลินอาจจะอยากรั้งผมไว้ให้อยู่ต่อ แต่ไม่หรอก ไม่มีทาง ไม่มีเหตุผลอะไรที่พี่เขาจะทำแบบนั้น พี่เขากำลังไปได้ดีกับพี่เจน กำลังได้ทุนไปเรียนต่อ กำลังมีอนาคตที่ดี 



      
       เรามันก็แค่.....เด็กน่ารำคาญในชีวิตพี่เขาคนหนึ่งเท่านั้นเอง




      ขอบคุณนะครับ ที่อดทนกับผมมาได้จนถึงตอนนี้ 




      เป็น 14 ปีที่มีแต่พี่อยู่ในความทรงจำตลอด ตั้งแต่ตื่นเช้า จนถึงในฝันก็ยังเป็นพี่




      ไม่รู้ว่าต่อไป ชีวิตของเราจะเป็นยังไง แต่พี่บอกเองไม่ใช่หรอ ว่าพอผมโตขึ้น ผมก็จะลืมพี่ได้เอง ผมไม่สัญญาหรอกนะ แต่จะพยายามทำ จะพยายามทำให้ได้ครับ...ฮึก...ฮึก ดู...ดูแลตัวเองดีๆนะ พี่น่ะ ไม่ชอบห่มผ้า...ฮึก ชอบกินน้ำอัดลม...ฮือออ..พี่ชอบอ่านหนังสือดึก... จะมีใครลากพี่ไปนอนไหมนะ...ฮึก...พี่หลิน...



      ผมรักพี่นะครับ




      แต่ผมจะลืมพี่ให้ได้
 





기억은 바다처럼 넓은 창고라고
กีออกึน พาดาชอรอม นอลบึน ชังโกราโก
ความทรงจำคือห้องเก็บของที่กว้างใหญ่เหมือนกับมหาสมุทร

그 안에서 하루 종일 헤매도
คือ อาเนซอ ฮารู ชงอิล เฮแมโด
ที่ผมสามารถเดินอยู่ในนั้นได้ทั้งวัน

혼자 느끼는 이 외로움마저
ฮนจา นือกีนึน อี เวโรอุมมาจอ
ผมรู้สึกได้ถึงความเดียวดายในตอนนี้

유일한 너의 흔적이라고
ยูอิลฮัน นอเอ ฮึนจอกีราโก
กับร่องรอยของพี่ที่ยังหลงเหลือไว้ให้

억지로 눈 감은 채 견디고 있어 오늘도
ออกจีโร นุน กามึน แช กยอนดีโก อิซซอ โอนึลโด
วันนี้ผมขอข่มตาลงหลับอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกเดิมๆ




แบบไม่มีพี่อยู่ข้างๆอีกต่อไป

     
     













  6 ปีต่อมา


           " แดฮวี งานทางนั้นเป็นยังไงบ้าง? " จินยองต่อปลายสายถึงน้องและเพื่อนคนสนิท


           " เมื่อไหร่จะกลับมาเนี่ยจินยอง จะไม่มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวหรือไง?" 


           "เป็นสิ พี่ชายเราแต่งทั้งที แต่เราเป็นเพื่อนฝ่ายเจ้าบ่าวต่างหากล่ะ"


           "นายจะอยู่ท่ามกลางตำรวจพวกนั้นไม่ได้นะ มาเป็นเพื่อนเจ้าสาวเถอะ พี่องจะเหงานะ"


           "โถ่ แต่เราใช้นามสกุลฮวังอยู่นะ อยู่ฝั่งนี้คงเหมาะกว่า"


           "เออตามใจละกัน พรุ่งนี้ให้ไปรับไหม? มาโบสถ์ถูกป้ะเนี่ยหนุ่มออสเตรีย"


           "ย่าห์ๆ ดูถูกกันเกินไปแล้ว เจอกันพรุ่งนี้เถอะ"


          "รู้ใช่ไหมว่าดอกไม้เป็นของเราน่ะ"


           "ทำไม!!! จะแต่งแล้วหรอ??"


           "ช่ายยย พี่แจ้ขอแล้ว อิอิ"


           "ย่าห์!!! ใจง่ายจริงๆเลยแดฮวีอ่า"


           "น้อยๆหน่อยคบมาจะ 7-8 ปีแล้วนะ จะให้เพื่อนขึ้นคานหรอ?"


           "ก็มาขึ้นเป็นเพื่อนกันดิ เหงาจะตายอยู่แล้ว"


           "คบกับใครให้เกินเดือนก่อนเถอะนายน่ะ หรือว่าฝังใจ?"


           "....."


           "เงียบทำไม?"


           "ฮะฮะฮ่าา ฝังใจอะไร ลืมแล้วเถอะ"


           "ก็ไม่ได้ว่าอะไร ขอให้มันจริง"


           "แดฮวี..."


           "ว่าไง?"


           "แล้วพี่เค้า....จะมาไหม?"


           "ถ้าพี่เค้ามา นายจะหนีอีกรึเปล่าล่ะ?"


           "......"


           "พอได้แล้วมั้งจินยอง...เลิกหนีได้แล้ว"


           "เราไม่ได้หนี"


           "นายน่ะคิดไปเองเรื่องพี่เจน ยังไม่เข็ดอีกหรอ?"


           "......."


           " 6 ปีแล้วนะ ถ้าอะไรมันจะเกิดก็ปล่อยให้มันเกิด...ทำตามเสียงหัวใจตัวเองบ้างสิ"


           "เราไม่ได้รักพี่เค้าแล้ว เราตัดใจแล้ว"



           "พนันกับฉันไหม? ถ้านายเจอพี่เค้าตรงหน้า"



           "ถ้ามันยังเต้นแรงต่อหน้าพี่เค้าอยู่" 



           "แบบนั้นเรียกตัดใจไม่ได้หรอกนะ"



           "คะ...แค่นี้ก่อนนะ จะขึ้นเครื่อง"


           




I miss you so much
ผมยังคงคิดถึงพี่เสมอ

이렇게 눈물이 나는데 왜 난 
อีรอคเค นุนมูรี นานึนเด แว นัน
การที่น้ำตากำลังไหลอยู่แบบนี้ แต่ทำไมผมถึง

몰랐을까
มลรัซซึลกา
ไม่รู้ตัวเลยสักนิด




ว่าผมเองยังลืมพี่ไม่ได้










           "ไอ้หลิน ทำไมติดต่อยากจังวะ!!!"

   
           "พี่แดนหรอ?"


           "ก็เออดิ กว่าจะหาเบอร์เจอนะ ข้าต้องไปสถานทูตตั้งหลายที่แหน่ะ ทำตัวลึกลับโคตรๆ"


           "ผมก็ตกใจที่พี่หาเบอร์ผมเจอนะ"


            "เข้าเรื่องเลย โทรทางไกลมันแพง"


            "อีกห้าวันจะถึงงานแต่งพี่องแล้ว เอ็ง...ต้อง...มา!!!!"


            "พี่ชายพี่อ่ะนะ แต่งงานแล้วหรอ? กับใครอ่ะ?"


            "อ่าวนี่...ไม่รู้เลยสิเนี่ย จริงด้วย เขาเปิดตัวหลังเอ็งไปเรียนต่อนั่นแหล่ะ"


            "ยินดีด้วยครับพี่ สรุปว่า?"


            "ฮวังมินฮยอน"


            ตู๊ดดดดด.........



            มินฮยอนงั้นหรอ มินฮยอนคนนั้นที่เอาแพจินยองไป 


            บ้าน่า....


           ฮะฮะฮ่าาา 


           พระเจ้า เล่นตลกกับผมดีนะครับ 



          ให้ผมเข้าใจผิดมาได้ตั้ง 6 ปี



           ให้ตายเถอะ ฮึก....



            ไลควานลินหยิบรูปตอนเด็กขึ้นมาดู รูปที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์เสมอ 



                    จินยอง....พี่มันโง่มากเลยใช่ไหม?


            โง่ที่คิดว่าสุดท้าย คนๆนั้นจะเป็นมินฮยอนไม่ใช่พี่




             



     


             จะได้เจอกันแล้วนะจินยอง 



            ถ้าได้เจอกันแล้ว.....พี่สัญญา



            พี่จะไม่มีวันปล่อยมือน้องไปอีก

 






        
네 앞에 다시 서고 싶어
นี อาเพ ดาชี ซอโก ชีพอ
พี่อยากจะกลับไปยืนอยู่ตรงหน้าจินยองอีกครั้ง

Yeah 그 시절보다 더 멋진 모습을 하고 
Yeah คือ ชีจอลโบดา ดอ มอซจิน โมซือบึล ฮาโก
อยากเป็นคนที่ดีกว่าพี่ในวันนั้น 

네 앞에 나타나고 싶어 Yeah
นี อาเพ นาทานาโก ชีพอ yeah
แล้วกลับไปยืนตรงหน้าน้องอีกครั้ง

익숙했던 시간들을 손끝으로 그려
อิกซุกแฮซดอน ชีกันดือรึล ซนกือทือโร คือรยอ
พี่จะวาดช่วงเวลา 6ปีที่หายไปด้วยมือของพี่เอง

돌지 않는 시계처럼 제자리서 울어
ดลจี อันนึน ชีกเยชอรอม เชจารีซอ อูรอ
แม้ว่าตอนนี้พี่ยังคงร้องไห้ออกมา เมื่อนึกถึงเวลาที่ย้อนกลับไปไม่ได้

반짝이던 널 천사 같은 널
บันจากีดอน นอล ชอนซา กาทึน นอล
จินยองยังคงเปล่งประกายอยู่เสมอสินะ จินยองที่เป็นเหมือนดั่งนางฟ้า

아름다운 널 맘껏 안아보고 싶어
อารึมดาอุน นอล มัมกอซ อานาโบโก ชีพอ
ถ้าได้เจอกันอีกครั้ง พี่ขอกอดน้องได้ไหม

꼭 다시 보고 싶어
กก ดาชี โบโก ชีพอ
ถ้าได้เจอกันอีกครั้ง สัญญาว่าจะไม่ปล่อยอีกเลย


-end-







  


---------------- talk with writer ------------------

       ขอเลือกจบเป็นปลายเปิดดีกว่าครับ เพราะตอนนี้ทุกคนคงรู้ความในใจของทั้งคู่ผ่านทางโทรศัพท์หมดแล้วเนอะ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมาคงยืนยันได้อย่างดีเลยว่า ใจของทั้งคู่ ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เพียงแต่เวลาไม่ได้เอื้อให้อยู่ด้วยกัน ถึงอย่างนั้นก้ไม่ได้หมายถึงจะแยกกันตลอดไป คู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอกครับ

         ขอบคุณคนอ่านทุกท่านที่ตาม SF นี้นะครับ เราแต่งเพราะอยากให้น้องทั้ง 2 คนมีบทบาทในเอมวีเหมือนกัน อาจจะจินตนาการล้ำไปหน่อย แต่เราอ้างอิงมาจากเนื้อเพลง Beautiful ล้วนๆเลย ยังไงก็ฝากเรือ #หลินจิน ไว้ในอ้อมใจทุกคนด้วยนะครับ เรือนี้ไรท์รักมากเลยอ่ะ555 

    
         ปล.ตอนแรกตั้งใจจะแต่งให้จบแค่ตอนแรกด้วยซ้ำ เพราะแต่งฟิคหน่วงกลัวคนไม่อ่าน แต่พอมีคอมเม้นจากทุกคนแล้ว กำลังใจมาเต็มเลยครับ เลยมาจบที่ 3 ตอนนี้ ยังไงก็ถ้ามีเรื่องใหม่ก็ฝากด้วยนะครับ กดเฟบไว้ด้วยก็ได้ ฟิคนี้แท็ค #ฟิคเมื่อจินยองเป็นของผม ค่อนข้างจะเป็น All × Jinyoung น่ะครับ แต่ถ้าเมนท่านอื่นมาอ่าน เราก็ยินดีนะ เราก็เอ็นดูคู่ชิปน้องทุกคู่เหมือนกัน   

 









       Special
        


         "อ่อ...ขอโทษนะครับ คือผมนั่งด้านในคุณ" แพจินยองยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงทางเดิน เมื่อเห็นว่าที่นั่งตรงกลางเป็นหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใส่แว่นสีดำ เขามองหน้าไม่ถนัดหรอก จริงๆไม่กล้ามองหน้าตรงๆเพราะกลัวจะเสียมารยาท เลยต้องพูดขอทางแทน


         ชายหนุ่มคนนั้นนิ่งไปพักใหญ่ จินยองเดาไม่ถูกว่าสายตาที่เขามองมาเป็นอย่างไร เพราะแว่นดำปิดส่วนนั้นเสียมิด เขาต้องสะกิดคนนั้นอีกครั้งเพื่อให้เขารู้ตัว ชายหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นมา ตัวเขาสูงใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก อีกนิดเดียวคงไปเล่น NBA ได้แล้ว


        แต่ระหว่างที่ทั้งคู่เดินสวนกัน แพจินยองกลับได้กลิ่นคนตรงหน้าชัดขึ้น ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาหรูที่ไหน แต่เป็นกลิ่นที่เขาคุ้นเคย คุ้นเคยตั้งแต่สมัยเป็นเด็กๆ จินยองนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนคนนั้นจะสะกิดแล้วผายมือเชิญให้จินยองเข้าไป


        จินยองเกาหัวแก้เขิน เดินเก้ๆกังๆเข้าไปในนั้น จินยองไม่กล้าหันมาสบตาคนข้างๆอีก จึงได้แต่มองไปนอกหน้าต่างจนเครื่องขึ้น




         และเขาก็พลอยหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
   



        






           ไลควานลินถอดแว่นกันแดดสีดำออก เขาตั้งใจจะถอดมันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หากไม่ได้ยินเสียงคุ้นเคยที่ทำให้เขาใจสั่นอีกครั้ง แพจินยอง ตัวจริง คนที่เคยเป็นฝันหลอกหลอนเขามา 6 ปี ตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว มันเร็วกว่าที่ควานลินคิดเอาไว้ เขาไม่ได้เตรียมใจเมื่อเห็นน้องมาอยู่ใกล้ๆกันแบบนี้


           ควานลินหันไปหาคนข้างๆที่หลับปุ๋ยไปแล้ว จินยองไม่ได้เอาหมอนรองคอมา ท่าที่นอนอยู่จึงไม่ค่อยสบายเท่าไหร่นัก เขาจับหัวน้องเอนพิงลงมาให้พอดีกับไหล่ของเขา



           ตื่นขึ้นมาจะตกใจไหมนะจินยอง



           แค่คิด ควานลินก็นึกขำ เขาไม่กลัวอีกแล้วถ้าจินยองจะรังเกียจ หรือจะไล่เขา ควานลินไม่กลัวหรอก เขาสมควรได้รับมัน อย่างน้อยได้ฟังน้องด่า คงมีความสุขมากกว่านั่งทรมานกับความคิดถึงตลอด 6 ปีมานี้



           เมื่อเห็นคนตัวเล็กนอนในท่าที่สบายแล้ว ตัวควานลินเองก็ง่วงเหมือนกัน คนตัวสูงกำลังปิดเปลือกตาลงอย่างช้าๆ แต่หากจะต้องลืมตาขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างเล็กข้างๆสะดุ้งด้วยความตกใจจากฝันร้าย







       "อื้อ....พี่หลิน....อย่าไป"




            
ออตอน มารีดึน โชฮือนีกา
จินยอง...เท่านี้มันก็ดีมากพอแล้วล่ะสำหรับคนโง่อย่างพี่

Oh 그리워 그리워 (그리워)
Oh คือรีวอ คือรีวอ (คือรีวอ)
พี่คิดถึง คิดถึงน้องเหลือเกิน

멀어지던 너의 마지막 그 말 (그리워)
มอรอจีดอน นอเอ มาจีมัก คือ มัล (คือรีวอ)
คำพูดสุดท้ายที่น้องทิ้งไว้ก่อนจะจากไป (มันยังคงติดอยู่ในใจพี่)

낯설어 두려워 네가 필요해
นัชซอรอ ดูรยอวอ นีกา พิลโยแฮ
มันเคว้งคว้าง น่ากลัว แต่สมควรแล้วที่พี่จะได้รับมัน
이제야 느끼는 내가 너무 싫어
อีเจยา นือกีนึน แนกา นอมู ชิลรอ
พี่เกลียดตัวเองเหลือเกินที่ยังไม่ลืม แต่ยังคงรู้สึกมากมายขนาดนี้

바보같이 아쉬움 많은 노래가 하늘에 닿기를
พาโบกาที อาชวีอุม มันนึน โนแรกา ฮานือเร ดากีรึล
พี่เคยหวังเพียงว่าเพลงโง่ๆเพลงนี้ จะสามารถส่งไปถึงน้อง

당신 향해 밤새운 내 기도가 마음에 닿기를
ดังชิน ฮยังแฮ บัมแซอุน แน กีโดกา มาอือเม ดากีรึล
ผมเฝ้าภาวนามาตลอด 6 ปี จนถึงตอนนี้






จินยองจะให้อภัยคนโง่อย่างพี่ไหมครับ?




- definitely end -
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

344 ความคิดเห็น

  1. #268 ssppy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 03:23
    อยากให้แต่งคู่หลินจินอีกเยอะๆเลยนะค้าบชบอมากๆ
    #268
    0
  2. #247 juland (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 13:20
    อินมาก ร้องไห้เลย5555 ดีใจที่เจอกันบนเครื่องบิน ดูแลน้องดีๆนะ
    #247
    0
  3. #217 ohsehip942 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 17:46
    อินมาก อ่านไปฟังเพลงbeautiful ไป อินจนร้องไห้
    #217
    0
  4. #212 ssppy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 13:00
    ฮือชอบมากกกจบีด้วยแต่งหลินจินอีกเยอะๆเลยน้า
    #212
    0
  5. #190 Raindripdrop (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:36
    กรี๊ดด แงงงงง จบแล้ววว จบดีมากๆๆเลยค่ะ คู่แล้วย่อมไม่แคล้วกันจริงๆ ต่างฝ่ายต่างไม่ลืมกัน ตอนน้องละเมอออกมาแบบนั้นพี่หลินจะยิ้มจนแก้มแตกไปรึยังนะ5555555
    #190
    0
  6. #156 moneyandugly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 04:32
    ปกติชอบเพลงนี้อยู่แล้ว ชอบเอมวีมากๆด้วยเพราะทุกอย่างมันสวยงามตามชื่อจริงๆ พอมาอ่านฟิคเรื่องนี้ก็พบว่าสวยงามไม่แพ้กันเลย ชอบมากๆ ชอบที่สามารถสื่อเรื่องราวอีกแบบออกมาได้ดี ขอบคุณที่แต่งมันออกมานะคะㅠㅠ
    #156
    0
  7. #145 (¯`• Disney •´¯) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 00:06
    กรี๊ด~ ทำไมแต่งดีขนาดนี้ ขอบคุณมากนะคะ ช่วงดราม่าก็หน่วงสุด พอรู้ความจริงใจก็เริ่มจะฟูฟู แล้วมาพองโตตอนที่บังเอิญเจอกัน “ถ้าเป็นพรหมลิขิต ก็ไม่ต้องพยายาม” แบบที่น้องแพเคยคิดไว้ ฮื่อ ปริ่มหัวใจ ต่างคนต่างคิดถึงกันพอรู้ว่าทุกอย่างคือความเข้าใจผิดก็เกือบจะโล่งแล้ว เหมือนทุกอย่างกำลังจะดีแล้ว โครม เจอกันก่อนที่หวังไว้ โอ๊ย ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้วค่า (แต่ดีไปอีกตรงที่ที่เจอกันค่อนข้างไพรเวตท์ ไม่มีคนแซว) โหถ้าทุกอย่างจะเป็นใจขนาดนี้ ยังไงเค้าก็ต้องเคลียร์กันรู้เรื่องแน่นอน *รักไรเตอร์ ????
    #145
    0
  8. #140 -FOS- (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 14:21
    ในที่สุดก็มีความสุขซักที อย่าปล่อยมือน้องไปอีกนะ อย่ามัวแต่ทำอะไรดีๆลับหลัง อย่าคิดไปเองอีก
    #140
    0
  9. #138 namiesname (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 00:12
    กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!! ก่อนอื่นขอกรีดร้องเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนเม้นค่ะ แง้งงงงงงงงงง

    ดีใจค่ะที่จบแบบนี้....

    อ่านตอนถึงที่พี่มินฮวานให้ของขวัญน้องจินยองนี่แบบน้ำตาไหล ทั้งสองคนยังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะ น้องก็จะจากคนพี่ไปแล้วอ่ะ คิดภาพตามพี่หลินแอบมองทางหน้าต่างแล้วจะร้อง ต้องเจ็บปวดแค่ไหนกันกับคนที่รักมากแล้วต้องจากกันโดยไม่ลา โอยยยย อ่านถึงตรงนี้ น้ำตาท่วมจอ ฮึก...

    อ่านถึงฝั่งจินยองบ้าง จะไปแล้วยังไงก็ยังเป็นห่วงคนที่อยู่ทางนี้อ่ะ แบบปวดใจแทนจริงๆ

    ผ่านไปตั้งหกปี กว่าจะได้กลับมาเจอกัน แต่จากที่ได้ฟัง เราเชื่อว่าเค้าจะปรับความเข้าใจกันได้และรักกันในทึ่สุดนะ เราเชื่ออย่างนั้น

    ยิ่งอ่านถึงตอนบนเครื่องบิน แทบกรี๊ดดีใจอ่ะ ไม่รู้ว่าบังเอิญโลกกลมหรือตั้งใจที่ทำให้เค้าเจอกันก่อน ฮือออออ ดีใจจริงๆอ่ะ

    รู้ว่าไรท์บอกว่าจบแล้ว แถมมีสเปให้ด้วย ก็ยังแอบจะหวังว่าอยากอ่านตอนที่น้องแพตื่นขึ้นมาแล้วตกใจที่พึ่หลินอยู่ข้างๆอ่ะค่ะ 555

    ยังไงก็แล้วแต่ ขอบคุณที่จบแบบนี้นะคะ ชอบฟิคของไรท์มากๆเลย เป็นกำลังใจให้ต่อไปนะคะ ^^
    #138
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #137 Bae1 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:48
    ห่างกัน 6 ปี หน่วงจิงๆ
    #137
    0
  11. #136 chanisnook2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:52
    เป็นฟิคที่บีบอารมณ์เรามากอ่ะ แบบหน่วงจนกลั้นไม่ไหว ปวดหน้าอกมาก จนต้องปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา
    #136
    0
  12. #134 Swsw (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:27
    Aโอ๊ยยยย มันทั้งดีใจแล้วก็หน่วงไปพร้อมๆๆกันนน

    6ปีที่ห่างกันนน ฮืออออ
    #134
    0