ยุนกิสีฟ้า [ Jinga ]

ตอนที่ 3 : 0%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    15 ส.ค. 61


3.



ผ่านมาแล้วสองวันจากเหตุการณ์นั้น

ที่ผ่านมามีอะไรเกิดขึ้นมากมายในห้วงความคิดฟุ้งซ่านของยุนกิ การเหม่อลอยถึงเรื่องของอดีตและอนาคต การคำนึงถึงสิ่งที่ทำพลาดไปซ้ำๆ หรือการนึกเกลียดตัวเองตลอดเวลา 

แต่ละวันผ่านพ้นมันไปได้อย่างยากลำบาก ความรู้สึกเหี้ยๆที่ไม่แม้แต่จะระบายมันให้ใครฟังได้ อึดอัดราวกับน้ำท่วมภายในอกที่ไม่ได้รับการผ่อนออก เก็บไปมากขึ้นก็พร้อมกระอักตายได้ แต่ก็ไร้ซึ่งหนทางระบายมันออกมา

ในสองวันนั้น ยุนกิเขียนไดอารี่ไปทั้งสองวัน เพื่อระบายความในใจที่อัดอั้นลงไปบ้าง เขียนตามปกติ และส่วนใหญ่ก็วกวนซ้ำซากกับความรู้สึกผิดและอยากตายเช่นเดิม 

และตัวหนังสือปริศนา ก็โผล่ขึ้นมาทุกครั้งใต้ลายมือของมินยุนกิ 

เช่นเดิม

.

‘ ผมรับฟังคุณเสมอนะครับ ‘

.

‘ คุณมีค่ามากๆนะ เชื่อผมสิ ‘

.

‘ ผมอยู่ข้างๆคุณเสมอนะครับ คุณเก่งมากๆเลยนะ ‘

.

งง

คืองงว่าใครเป็นคนเขียน

อ่านแล้วก็ขมวดคิ้ว แต่ก็ปนเปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย สับสน มึนงง บ้างก็กลับรู้สึกดีกับข้อความเหล่านี้เสียซะงั้น 

เปิดปากถามกับจองกุกไปแล้วว่าได้อ่านไดอารี่ของเขาหรือเปล่า ก็ได้รับสายตากระต่ายตื่นตูมกลับมา พร้อมกับส่ายหน้าล่กๆลนๆ แต่คิดว่ายังไงก็คงไม่ใช่จอนจองกุกแน่ๆ แค่นึกว่าอาจจะเป็นคนที่มีสิทธิเป็นผู้เขียนมากที่สุด เพราะความใกล้ชิดต่างหาก

ถ้าไม่ใช่จองกุก

แล้วใคร ?

ไม่เข้าใจ

ข้อความทำนองนี้

ข้อความแบบนี้ ลายมือแบบนี้

ใคร

แล้วเข้ามาอ่านไดอารี่ของเขาได้ยังไง

ยุนกิเป็นมนุษย์ประเภท Introvert

กล่าวคือ ปิดตัวเอง ไม่ค่อยพบปะสังสรรค์เท่าไหร่นัก เพื่อนน้อย อะไรทำนองนั้น ยุนกิไม่ค่อยมีคนรู้จักมากนักเท่าไหร่ ...ยิ่งคนสำคัญๆในชีวิต นับได้เลยว่าน้อยมากแค่ไหน การที่มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น จึงทำให้เกิดเพียงความหวาดระแวง

ในหัววนเวียนคำว่า ใคร ใคร ใคร ได้อย่างไร ยังไง ทำไม และใคร ซ้ำๆไปมา

และ

มินยุนกิไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลย 

ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกผ่อนคลายเมื่อได้อ่านข้อความเหล่านี้ ข้อความพวกนี้ ทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร ยังไง และทำไมก็ตาม


เพียงแค่ใช้ความคิด เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงช่วงเย็นของวัน

ถึงแม้จะไม่อยากทานอะไรเลยก็ตาม รู้สึกเบื่อหน่ายกับอาหารในแต่ละมื้อ แต่ได้ทานอะไรนิดๆหน่อยๆคงดีกว่านั่งอยู่เฉยๆ อย่างน้อยจะได้ทานยาหลังอาหารได้อย่างสบายใจ

คิดแล้วจึงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดตัวประตูออก เสื้อผ้าล้วนแล้วแต่เป็นชุดโทนสีขาวดำทั้งนั้น อันที่จริงเป็นความชอบเล็กๆน้อยๆของยุนกิเอง มันสบายตาดี สวมใส่ได้หลายๆสถานการณ์ และไม่โดดเด่นจนเกินไป

หยิบสุ่มมาซักตัวหนึ่ง จัดการเปลี่ยนเสื้อให้ดูดีขึ้น เสื้อแขนยาวปิดบังส่วนข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยกรีด กางเกงวอร์มขายาวซ่อนแผลมากมายที่ต้นขา เขาไม่อยากให้ใครเห็นมัน ไม่เลย ทุกครั้งจึงต้องหาอะไรปิดเอาไว้เสมอ คำถามที่ว่าทำร้ายตัวเองทำไม ทำไปเพื่ออะไร เขาเกลียดที่จะต้องตอบซ้ำๆว่าไม่รู้

เขาไม่รู้ ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร ทำแล้วเหตุการณ์แย่ๆมันก็ไม่ได้ดีขึ้น ทุกอย่างไม่ได้เกิดผลดีขึ้น หนำซ้ำยังคงเจ็บแปลบเปล่าๆ 

แต่ทุกๆอย่างล้วนไร้ซึ่งตรรกะและเหตุผลเมื่อประจบกับคำว่าอารมณ์ชั่ววูบ

.

ร้านอาหารที่ยุนกิเลือก แน่นอนว่าเป็นร้านอาหารที่ใกล้ที่พักอาศัยที่สุด เขาไม่อยากออกไปไหนไกลนักหรอก อันที่จริง ไม่อยากออกไปไหนเลยอาจจะฟังดูง่ายกว่า สุดท้ายจึงจบลงกับร้านอาหารตามสั่งทั่วไป

เดินเข้าไปนั่งภายในร้าน โต๊ะที่อยู่ในๆหน่อย และเป็นโต๊ะนั่งสองคน โดยปกติจะเป็นโต๊ะนั่งสี่คนมากกว่าภายในร้าน โต๊ะก็ปูด้วยผ้ามันๆหรือไวนิลเหลือใช้อะไรทำนองนั้น ลายผ้าปูเป็นโปสเตอร์โฆษณาน้ำอัดลมยี่ห้อดัง ไม่สีแดงก็น้ำเงิน บรรยากาศโทรมๆเก่าๆ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงเป็นร้านอาหารที่อร่อยอยู่ดี

เมนูซิมเปิ้ลที่มักจะถูกเลือกเสมอ กะเพราหมูไข่ดาวดิบ ระหว่างที่รอแม่ครัวทำอาหาร สมุดไดอารี่เล่มคุ้นตาถูกเปิดออกเหมือนเคย โดยปกติยุนกิจะเอาสมุดไว้ที่บ้านตลอด แต่พอเจอเหตุการณ์ประหลาดเข้า ก็เลือกที่จะพกติดตัวเอาไว้เสียดีกว่า 

อ่านข้อความลายมือไม่คุ้นซ้ำๆ มันเป็นอีกสิ่งกวนใจยุนกิไม่น้อย เขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ที่ค่อนข้างมั่นใจคือเขาไม่เคยเจอใครมีสำนวนการเขียนแบบนี้มาก่อน หรือคล้ายคลึงแบบนี้ .. ยิ่งนึกเท่าไหร่หัวคิ้วก็ยิ่งมุ่น หยิบปากกาจากกระเป๋ากางเกงที่ติดมาด้วยเขียนลงในหน้าถัดไปต่อจากแผ่นล่าสุด

‘ ใครเอาสมุดไปเขียน บอกชื่อมา ‘

เบะปากหงึ และกำลังจะปิดสมุดลง คาดหวังว่าน่าจะมีใครซักคนมาเขียนตอบบ้างหลังจากทิ้งสมุดเอาไว้ อาจจะเป็นพรุ่งนี้เขียนตอบกลับมา หรืออย่างไรก็ตาม

แต่

จู่ๆสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...

สิ่งที่ไม่คาดคิดว่ามันจะเป็นจริง

‘ คุณอยากเรียกผมว่าอะไรล่ะ ‘ 

ดวงตามึนๆสะดุดกับตัวหนังสือที่ค่อยๆปรากฏขึ้นตามแนวเขียนของปากกา เริ่มที่ค.ควาย และสิ้นสุดที่สระอะ ตาค่อยๆเบิกขึ้นกว้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดใดๆออกมา ยุนกิเริ่มหันซ้าย หันขวา กะพริบตาปริบ พลิกหน้ากระดาษเช็คครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่พบร่องรอยอะไรเลย

‘ ใจเย็นๆครับ คุณไม่เห็นผมหรอก ‘

ยุนกินิ่งงันไป

‘ ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมแค่อยากช่วยคุณ ผมอยากรับฟังเรื่องราวต่างๆของคุณ ‘

รู้สึก

ชา

ที่เบ้าตาแปลกๆ หรือแม้แต่ที่มือก็ตาม มือทั้งสองเริ่มขยับเข้ากุมด้วยกัน บีบรั้นไปมา หัวใจถูกสูบฉีด เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายเกินกว่าจะบรรยายเมื่ออ่านตัวหนังสือที่ค่อยๆบรรจงเขียนจากใครซักคนที่เขามองไม่เห็น

‘ ถึงแม้ผมจะเป็นมนุษย์ เป็นวิญญาณ เป็นอะไรซักอย่างที่ยากจะนิยาม ‘

‘ สิ่งที่ผมอยากให้คุณรู้ ผมพร้อมจะเดินร่วมทางกับคุณเสมอนะครับ คนเก่ง ‘

‘ : ) ‘


กะเพราหมูไข่ดาวดิบชุ่มน้ำตา



0%



#ยุนกิสีฟ้า



โดนจี้ตูดให้มาอัพค่ะ แก้บนที่เคยบนว่าจะอัพฟิคต่อด้วย +ฉลองวันเกิดนุ้งAgustDไปในตัว (.____.;; (อย่าบอกเขาว่าเราขี้เกียจ) อัพในมือถือครั้งแรกถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขออภัยด้วยนะคะTvT 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #28 -Minty-Mint- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 10:54
    คือเเบบตอนที่มีคนตอบกลับมานี่เรากำลังอินเลยนะ เเต่พออ่านถึงประโยคสุดท้ายเผลอหลุดขำอ่ะไม่รู้ทำไม5555555
    #28
    0
  2. #21 krinigt88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 12:08
    นึกหน้าตอนกุกเป็นกระต่ายตื่นตูมออกด้วย555 ฝากพี่จินดูแลน้องด้วยนะ ;-;
    #21
    0
  3. #19 earnn1808 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 00:52
    เดาเรื่องจกุกไว้อย่างนึง แต่ไม่รู้จะใช่มั้ย5555 ได้ฟิลหนังสือของทอม ริดเดิลมากๆ เขียนไปก็มีคนตอบ ปล.พี่จินหล่อมากค่ะ55555
    #19
    0
  4. #18 Tsukihana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 23:26

    เอ๋เอ๋ ทักเล่นแต่เป็นจริง ดรีมคัมส์ทรู----------------- /ผิด


    แต่คิดว่าต้องเป็นอะไรซักอย่างที่เจตนาดีแน่ๆเลยค่ะ ฮื้อออ น้อง // ถึงจะนิยามตัวตนไม่ได้ก็ตาม แต่จุดนั้นขอแค่อะไรสักอย่างที่เข้าใจก็พอแล้วเนอะคะ ;__;


    #18
    1
    • #18-1 Raylays_rs(จากตอนที่ 3)
      16 สิงหาคม 2561 / 00:29
      ผ่าม------ /ดีใจที่พิ้เข้ามาา อ่านไวทากๆค่ะ555555 จุ้บ รักพิ้คับ
      #18-1