ยุนกิสีฟ้า [ Jinga ]

ตอนที่ 2 : -70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61



2.



เสียงริงโทนเพลงออริจินอลของโทรศัพท์มือถือรุ่นราคาปานกลางดังขึ้นซ้อนทับกับห้วงความคิดที่ฟุ้งกระจาย


ยุนกิลดหนังสือปรัชญาจิตวิทยาเล่มหนึ่งที่ซื้อมาตอนช่วงลดราคาในงานหนังสือลง ไม่ต้องชะเง้อไปมองก็พอจะรู้ว่าเป็นใครที่โทรมาในเวลาแบบนี้ เจ้าตัวเลยตัดสินใจนั่งที่เดิม ไม่ได้ขยับไปไหน เริ่มต้นอ่านตัวอักษรเรียงรายอยู่ในหน้ากระดาษถนอมสายตาต่อไป


มือถือก็ยังคงเรียกร้องความสนใจอยู่เหมือนเดิม


เพลงนี้มันถูกเล่นมาราวๆสี่รอบเห็นจะได้แล้ว


...


ทำไมต้องยุ่งวุ่นวายกับชีวิตกูนักหนาด้วย


คนตัวขาวคิดในใจอย่างไม่สบอารมณ์นัก ลมหายใจถูกผ่อนออกแผ่วเบา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่ว่ามากดปุ่มสีแดงบนหน้าจอ สไลด์ตัดสายทิ้งไปซะ


เดาได้ว่าปลายสายของบุคคลที่โทรเข้ามาคงหงุดหงิดไม่แพ้กัน หรือบางทีอาจจะเอือมระอาไปแล้วก็ได้ ก็ลูกชายไม่ได้เรื่องคนนี้มันปฏิเสธตลอดเวลา ติดต่อก็ไม่รับ แถมยังหนีหน้าตลอดอีก ให้ตายเถอะพระเจ้า


ใช่ คนที่โทรเข้ามาก็คุณแม่ของยุนกินั่นแหละ


อันที่จริงไม่ใช่ว่าต้องการที่จะตัดขาดการทางครอบครัวหรืออะไร มินยุนกิยังรักครอบครัวตัวเองอยู่เหมือนกัน รักมาก ไม่ใช่แค่เพราะเขาให้กำเนิดชีวิตมา แต่พยายามที่จะเข้าใจและช่วยเหลือมากกว่า


พยายาม พยายามมาก


แต่ก็ไม่เข้าใจตัวตนของลูกชายคนนี้ได้เลย


แน่สิ ขนาดยุนกิเองยังไม่รู้เลยนี่ว่าตัวเองเป็นใคร ยังไง เกิดอะไรขึ้น ต้องการอะไรกันแน่


แล้วใครมันจะไปรู้ล่ะวะ


ครอบครัวไม่อยากให้ตัวยุนกิต้องไปในเส้นทางของสายดนตรี เพราะมันไม่มั่นคง และโคลงเคลงได้ง่าย เขารู้ และรู้มาโดยตลอดว่าพ่อและแม่เป็นห่วงมากขนาดไหน แต่การดับฝันของเขาโดยที่ยังไม่ได้ลอง การพังทลายเส้นทางที่เขาชอบโดยที่ยังไม่ได้ให้เริ่มก้าวเดิน นั่นเป็นสิ่งที่มินยุนกิไม่ชอบ และพ่อแม่ก็ไม่สามารถเข้าใจเขาได้เลย


ยุนกิจึงขอออกจากบ้านและใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเล็กอีกหลังหนึ่งแทน


โทรศัพท์ดูไม่มีท่าทีว่าจะหยุดร้อง


มิสคอลไปหก ตัดสายอีกสาม


พ่อตาย ?


ทำใจอยู่ราวๆนาทีหนึ่ง พร้อมกับเสียงริงโทนที่ยังเล่นอยู่ตอนนี้ ยุนกิกดรับสายที่วงกลมสีเขียวสดบนหน้าจอโทรศัพท์ แล้วจึงยกขึ้นแนบหูตัวเอง ไม่ได้เอ่ยอะไรไปก่อน รอให้ปลายสายว่ามา


[ ยุนกิ ยุนกิ ? ยุนกิใช่มั้ย ? ]


‘’ … ‘’


[ ตอนนี้โอเคมั้ยลูก ? นี่แม่เอ- .... ]


ฮะ ?


[ ยุนกิ ]



รู้สึกกลัวขึ้นมา


จากเสียงของผู้หญิงวัยกลางคนที่นุ่มลื่นหู


มันเปลี่ยนเป็นเสียงของผู้ชาย ทุ้มต่ำ และแหบพร่า


พ่อ


เสียงของพ่อ


‘’ …. ‘’


[ พ่อคุยด้วย ก็ตอบพ่อสิ ]


‘’ ...พ่อ ‘’


[ ดี วันหลังกูโทรไปก็หัดรับบ้าง ไม่รู้ไงวะว่ามันหงุดหงิดขนาดไหน ]


‘’ … ‘’


[ แค่งานกูก็เครียดจะตายห่าอยู่แล้ว ยังต้องมารับมือกับลูกห่วยๆแบบมึงอีก ชีวิตกูนี่มันอะไรวะ ]


‘’ … ‘’


เสียงทางฝั่งนั้นเงียบลงไป เหมือนคุณแม่จะบอกให้สามีของเธอสงบสติอารมณ์ลงเสียก่อน และรับหน้าที่คุยกับลูกชายตัวเองอีกครั้งหลังจากถูกแย่งมือถือไปในคราแรก


ก่อนที่สถานการณ์มันจะแย่ลงไปมากกว่านี้


[ แม่ขอโทษนะยุนกิ ไว้แม่จะโทรมาใหม่ ]


‘’ … ‘’


[ อย่าลืมรับสายนะ ถ้ามีปัญหาอะไรที่บ้านนั้นก็บอกแม่ได้ แม่จะช่วยลูกนะ ]


‘’ … ‘’


ยุนกิยังคงไม่ได้ตอบอะไร


[ อ่า … บายจ้ะ ฝันดีล่วงหน้านะลูกรัก ]


และสายก็ถูกตัดไปในที่สุด



..


.


.


อืม


ขอบคุณว่ะ


ขอบคุณสัสๆ


เขาไม่ได้เข้าใจกูเลยซักนิด


แม่งเหมือนเป็นภาระอ่ะ เป็นขยะถุงใหญ่ภายในบ้าน เขาไม่ได้ต้องการกู ไม่ได้รักกูกันจริงๆหรอก


เขาก็แค่ทำตามหน้าที่ตัวเองที่ต้องเลี้ยงกูให้โตมาเป็นคนตามค่านิยมสังคมเท่านั้นอ่ะ


เหมือนเป็นภาระชีวิตเขาเลยว่ะ เหมือนกูเกิดมาเพื่อทำลายชีวิตที่ควรจะเป็นครอบครัวแสนสงบสุขของพวกเขา กูทำลายความสุขของพวกเขา ทำลายความฝันที่วาดไว้ว่าเราจะเป็นพ่อแม่ลูกและพี่ชายที่อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข


กูพังฝันของเขาไปแล้ว


ด้วยความคิดในสมองเหี้ยๆของตัวกูเอง


และตอนนี้กูกำลังจะกำจัดตัวทำลายความสุขของพวกเขาให้ตายห่าไปซะ


...


รู้ตัวอีกทีก็เข้ามาอยู่ในห้องน้ำแล้ว


พาตัวเองไปนั่งตรงมุมหนึ่งภายในห้อง ขยับขาขึ้นชันเข่า เลื่อนมือเข้ากอดมันเอาไว้หลวมๆ

มือที่กำลังถือมีดคัตเตอร์มันสั่นไปหมด


.


ทุกครั้งเลย


ทุกครั้งมันจะเป็นแบบนี้


เมื่อมีตัวกระตุ้นเข้ามา สิ่งถัดไปที่จะเกิดขึ้นมันจะถูกความคิดชั่ววูบนำพาเสมอ


‘ แค่งานกูก็เครียดจะตายห่าอยู่แล้ว ‘


เสียงกึกๆดังขึ้นแผ่วเบาภายในความเงียบงันของห้องน้ำ ใบมีดสีเงินค่อยๆเลื่อนขึ้นโผล่พ้นส่วนที่เป็นด้ามพลาสติก แขนเสื้อแขนยาวสีดำถูกเลิกขึ้นแสดงให้เห็นรอยขีดแนวขวางสีแดงที่ข้อมือ มีทั้งที่จางใกล้หายไปแล้ว กับแผลใหม่ที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านพ้นไปได้ไม่นานนัก


ริมฝีปากล่างถูกขบกัดจนแทบจะมีเลือดซึมออกมาเล็กๆ ดวงตาเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำสีใสจนพร่าเลือนไปเสียหมด มองแทบไม่เห็นอะไรแล้วในตอนนี้ เหมือนกับความรู้สึกที่มันมืดแปดด้านตลอดเวลา


‘ ยังต้องมารับมือกับลูกห่วยๆแบบมึงอีก ‘


กูไม่อยากอยู่แล้ว


ลองจินตนาการดูดิ ถ้ากูไม่ได้อยู่บนโลกนี้ต่อไปแล้ว พ่อกับแม่ หรือแม้แต่คนรอบข้างของกู จะมีความสุขที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวของลูกชายคนนี้มากขนาดไหนกันวะ


ไม่ต้องมารับอารมณ์ดิ่ง หรืออะไรที่มันแย่ๆจากตัวกูแล้ว


เขาคงจะมีความสุขได้มากกว่านี้


มากกว่าสิ่งที่พวกเขาเป็นอยู่


ถ้าตัวปัญหาที่สร้างเรื่องขึ้นมามันคือตัวกูเอง


กูก็คงต้องจัดการให้มันหายไปซะ


‘ ชีวิตกูนี่มันอะไรวะ ‘


หายไปจากคนที่กูรักทุกคนเลย





‘ ไดอารี่หน้าที่สอง อืม

อีกแล้วว่ะ ความรู้สึกเหี้ยๆนี่มันเกิดขึ้นอีกแล้ว


แผลกรีดที่ข้อมือก็เหมือนกัน วันนี้ได้ไปสามรอย ส่วนรอยอื่นๆก็จางลงบ้างแล้ว

ถึงจะยังหลงเหลืออยู่เป็นแผลเป็นบ้างก็เหอะ


คือกูรู้นะว่าอารมณ์ชั่ววูบเหี้ยๆเนี่ยมันเป็นยังไง แต่สุดท้ายกูก็ทำ กูทำร้ายตัวเองอีกแล้ว ทำไมกูถึงห้ามตัวเองไม่ได้เลยวะ


จริงๆอาจจะไม่ใช่แค่ความโชคร้ายที่พระเจ้ามอบให้ตัวกู แต่กับคนรอบข้างที่เป็นคนรู้จักกูก็เหมือนกัน


กูไม่อยากให้เขามาเป็นห่วงกูเลย กูไม่ต้องการเลย กูอยากให้พวกเขามีชีวิตสงบๆไม่ต้องมาคอยเป็นกังวลกับเรื่องของกู เขาจะได้มีความสุขกับช่วงชีวิตของเขาซักที ไม่ต้องมาทุกข์มาร้อนกับลูกเนรคุณแบบนี้


ทำไมกูไม่ตายไปซักที




มิน ยุนกิ ‘



หลังจากกระดาษแผ่นที่สองของสมุดสีดำเล่มนี้ถูกขีดเขียนไปอีกแผ่น


มินยุนกิเปิดพลิกหน้ากระดาษกลับมายังวันแรกที่เริ่มต้นเขียนอีกครั้ง


ไม่ทันได้สังเกตเลยด้วยซ้ำ


ว่าก่อนหน้านี้


ในหน้าที่แล้ว




‘ โชคร้ายเกินไปหน่อยสำหรับมนุษย์หรือเปล่า


ทำไมกูต้องไม่เหลือใครเลยแบบนี้ด้วยวะ



ปล. จอน จองกุกก็ยังคงเหมือนเดิม

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ถึงจะดีขึ้นจากสองอาทิตย์ที่แล้วมากๆก็ตาม

แต่ก็ไม่มากพอ

 ดูแลตัวเองไม่ได้ ยังสะเหร่อจะไปดูแลคนอื่น

ชีวิตกูแม่งสิ้นหวังสัส


มิน ยุนกิ



เรามาสู้ไปด้วยกันนะครับ :)




‘ เรามาสู้ไปด้วยกันนะครับ ? ‘


...


ไม่ใช่ตัวเขาคนเดียวที่เขียนไดอารี่เล่มนี้



-70%




#ยุนกิสีฟ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #20 krinigt88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 11:42

    ทรมานหัวใจจังเลยค่ะ อยากดึงมากอดมากๆ
    #20
    0
  2. #16 polyploy27 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 12:04
    อ่านแล้วจะร้องไห้อ่ะ สงสารพี่มิน ;______; เข้าใจอารมณ์ดิ่งๆอย่างงั้นเลย พี่จินมาช่วยฉุดพี่ก้าขึ้นทีนะคะ TT
    #16
    0
  3. #15 earnn1808 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2561 / 16:52
    เราแต่งจอยอยู่เลยคิดว่าคอมเมนท์เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ แต่เราก็ไม่รู้จะเมนท์อะไร5555 เอาเป็นว่าชอบนะคะะ รอติดตามต่อค่ะะะ :))
    #15
    1
  4. #13 tonliew2537 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:40
    มีสิทธิ์มั้ยว่าตัวหนังสือที่เพิ่มมาจะมาจากพี่จิน? เดี๋ยวนะ พี่จินไม่ใช่คนหรอ..
    #13
    0
  5. #12 Tsukihana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 21:07

    อ้าว ผีหลอกแล้วยุนกิ--------------- /เด๋ว

    สงสารจังเลยค่ะฮือ เป็นครอบครัวที่ดูแบบโอลด์เทรดดิชั่นละเกิน อยู่ในวัยนี้ วัยหัวเลี้ยวหัวต่อก็ต้องอดทนหน่อยนะกิ ;___; เอาล่ะ ตอนนี้มีคนบอกจะมาสู้ไปด้วยกันแล้ว นายจะไม่เดียวดายอีกต่อไปละหนาาา

    #12
    0