ยุนกิสีฟ้า [ Jinga ]

ตอนที่ 4 : -10%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    17 ส.ค. 61




4.




จอน จองกุกน่ะเป็นเด็กดี

ยิ้มแย้ม สดใส สวยงาม ผลิบานเหมือนดอกไม้ยามเช้าตรู่ที่ค่อย ๆ กระจายกลีบดอกออกผล

ราวกับนกสง่า แข็งแรง บินได้สูงและไกลโพ้นตามแนวผืนนภา 

เป็นแอ่งน้ำในทะเลทราย มีค่า หาได้ยาก และช่วยฟื้นฟูชีวิตของใครหลาย ๆ คน

ยุนกิมักจะนึกชื่นชมอยู่เสมอ ระคนปนเปด้วยความอิจฉาเล็ก ๆ ในใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ยุนกิทำได้ จองกุกก็สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เขาเล่นกีฬาได้ เขาร้องเพลงได้ไพเราะ เขาสามารถเต้นได้ เขาถ่ายรูปได้ เด็กน้อยที่น่ารัก เด็กน้อยที่เหมาะสมกับอะไรดี ๆ ในห้วงอนาคตที่ใกล้เข้ามาถึง เด็กน้อยที่มีความฝัน เด็กน้อยที่มีเป้าหมาย เด็กน้อยที่กำลังจะได้รับโอกาสกับไฮสคูลในต่างประเทศ

โชคไม่ดีนัก

ดอกไม้ ถูกขยี้กลีบ

นกสง่า ถูกยิงปีกกล้า

แอ่งน้ำ แห้งเหือด ดูดกลืน

เด็กคนหนึ่ง

ที่ไร้ซึ่งโอกาสอีกครั้ง

ความสิ้นหวัง

ที่ยุนกิไม่คาดว่ามันจะเกิดขึ้นกับคนดีๆแบบนี้ได้

.

สั่นเทา

ในความมืด ห้องที่มีเพียงความมืด สีดำ 

เสียงทุ้ม แหบพร่า 

จังหวะลมหายใจ รุนแรง เข้าและออก 

เจ็บ ร้องไห้ ไร้ซึ่งเสียงกู่ร้อง ดั่งฝันร้าย

กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว กลัว

จองกุกกลัว

ในหัวขาวโพลน

ทุกอย่างราวกับภาพสะเทือนไม่หยุดนิ่ง

เรี่ยวแรงเหือดหาย เนื้อถูกบีบเค้น 

เลือดสีแดง

ดวงตาคมกริบ

กลัว

และจนตอนนี้

ยังคง

‘ ท- ….. ‘

กลัว

.
.
.

‘ คุณ ‘ ยุนกิเขียนลงในไดอารี่ของตัวเอง อันที่จริงก็เขียนเรียกใครซักคนนั่นแหละ เขานิยามให้ไม่ได้อ่ะ 

‘ ครับ ว่าไง ‘ 

และก็เขียนตอบกลับมาทุกครั้งจริง ๆ .. ยุนกิไม่ค่อยแปลกใจกับปรากฏการณ์นี้เสียเท่าไหร่แล้ว เพราะที่ผ่านมาซักพัก ก็มีการเขียนตอบกลับมาเสมอจนชินชา

เหมือนไม่มีงานมีการทำอ่ะ

‘ ทำไรอยู่ ‘

‘ ทำไมถามแบบนี้ล่ะครับ ‘ 

เอ้าไอนี่

‘ คุยแชทกันแทนไม่ได้เหรอ เขียนแล้วเมื่อยมืออ่ะ ‘

‘ ไม่ได้ครับ ผมติดต่อคุณได้แค่ทางนี้ทางเดียวนะรู้มั้ย ‘

‘ ทำไมอ่ะ ‘

‘ นั่นสิครับ แต่ผมไม่เมื่อยนะ อยากคุยกับคุณ ‘

….

อะไรของมัน 

อะไรไม่รู้ แต่ยุนกิกำลังอมยิ้มกลั้นยิ้มให้กับสมุดเล่มหนึ่งอยู่

ดวงตาตี่บวมๆที่เพิ่งผ่านการร้องไห้มาหยีลงปิด พร้อมกับพับสมุดลงแล้ววางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือเหมือนเดิม 

มันเป็นแบบนี้มาซักพักแล้วที่เขาคุยกับบางสิ่งบางอย่างผ่านตัวอักษรแบบนี้

ถึงเขาจะไม่รู้ว่านั่นเป็นใคร ตัวอะไร ใช่มนุษย์หรือเปล่าก็เถอะ

เขากลับรู้สึก… 

สบายใจ

อย่างบอกไม่ถูก 

แต่อีกใจ กลับรู้สึกไม่ไว้ใจเท่าไหร่นัก ที่จะเล่าให้ฟังหลาย ๆ อย่าง หลาย ๆ สิ่ง ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร เขายังไม่เชื่อใจขนาดนั้น

ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความสับสนแทน คำถามผุดอยู่ในหัวมากๆมายแต่ไร้ซึ่งคำตอบกลับมา บรรจงถามไปหลายต่อหลายครั้งกลับมีเพียงแค่คำว่า ’ นั่นสินะครับ ‘ หรือ ‘ คุณตั้งชื่อให้ผมสิ ‘ กลับมา เล่นเอายุนกิหงุดหงิดบ้างไม่น้อย แต่ในยามที่เขาไม่โอเคอล้วระบายลงในไดอารี่ ก็มีแค่คนคนนั้นที่คอยปลอบโยนผ่านตัวอักษรเสมอ

ให้ตายเถอะ

เขามาอยู่ในจุดนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

.

วันนี้จองกุกก็ยังคงเหม่อลอยเหมือนเดิม

ดวงตากลมสั่นระริก ริมฝีปากเผยอออก เผยฟันหน้าคู่กระต่าย ดูน่าทะนุถนอม

“ จองกุก มึงอยากกินอะไร “

สะดุ้งตัวโยนเล็กๆเมื่อถูกขานชื่อ เด็กกระต่ายเงยหน้ามอง รื้นน้ำตา ส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบ เขาไม่หิวอะไรเลย แม้ร่างกายจะเริ่มซูบผอมลงและน้ำหนักลดฮวบก็ตามที

ยุนกิถอนหายใจ สอดมือวางปุกับกลุ่มผมสีเข้ม ลูบอย่างต้องการปลอบโยน แล้วจึงเลื่อนเข้าจับมือหนาที่เต็มไปด้วยรอยกัดและจิกของเล็บยาว เขาต้องตัดให้บ้างเสียแล้ว

“ อยู่คนเดียวก่อนนะ เดี๋ยวซื้อขนมมาฝาก “

“ … อย่.. “

“ …? “

“ … อย่...า .. ไป .. นะครับ “

.

จอน จองกุก

เด็กมัธยมต้น อายุ15-16 ปี ดีกรีนักกีฬาโรงเรียน

พลัดตกลงในขุมนรกโดยไม่ได้ตั้งใจ

ยุนกิก็เหมือนน้ำที่คอยหล่อเลี้ยงจองกุกเสมอ

ยุนกิเป็นเหมือนขา ถึงไม่ช่วยให้นกสง่าโผบินได้ดั่งเดิม แต่ก็ยังคงเดินได้

เป็นเหมือนฝน ที่มอบความชุ่มฉ่ำเติมเต็มแอ่งน้ำในทะเลทรายแห้งเหือด

เป็นใครซักคน

ที่ประคับประคองเด็กดีอับโชคให้อยู่รอดปลอดภัยในแต่ละวัน

ยุนกิถอนหายใจ

ในมือมีกรรไกรตัดเล็บ ขยับตัวขึ้นนั่งบนเตียงหนาที่มีจองกุกนั่งอยู่ก่อน ดึงมือของจองกุกเข้าหาตัว บรรจงค่อยๆตัดเล็บ เสียงแก๊บ ๆ ดังขึ้นตามจังหวะ ทีละเล็บ ทีละเล็บ กอบกุมมือสั่นเทาเอาไว้ให้อยู่นิ่ง พอเสร็จแล้วจึงปล่อยออก ลูบศีรษะกระต่าย 

“ อืม เก่งมาก “

ยุนกิเหนื่อย

เหนื่อยกับอะไรแบบนี้

ใจหนึ่ง อยากหายจากโลกนี้ไปซะ หายไปเลย ไม่ต้องรับรู้อะไรพรรค์นี้ ไม่ต้องคอยดูแลใคร ไม่ต้องอยู่เป็นตัวโชคร้ายของใครหน้าไหน 

เขาไม่ต้องการเข้าสังคม เขาไม่ต้องการให้ใครเข้าใจ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องการอะไร

เขาทำไม่ได้

เขาทิ้งจองกุกไม่ได้ เขาทำแบบนั้นไม่ได้ ถ้าเขาตาย จองกุกจะเป็นยังไง

แล้วทำไมเขาต้องดูแลจองกุก ถ้าเขาตาย .. เขาจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง แต่..


ความรู้สึกสับสน วกวน เขาเกลียดความรู้สึกนี้

การตัดสินใจที่ต้องใช้ความแยบยลในการขบคิด เรียวคิ้วค่อยๆขมวดมุ่น เขาเหนื่อย เขาไม่อยากอยู่ แต่ถ้าเขาไม่อยู่ จองกุกจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้

เขามีสิทธิอะไรบ้าง

เขาเลือกอะไรได้บ้าง

ทำไมชีวิตมันยากแบบนี้

คนเราจะมีชีวิตไปเพื่ออะไรถ้าไม่ได้อยู่ในโลกที่ตัวเองต้องการ

ชีวิตที่วาดฝัน ชีวิตที่สวยงาม ชีวิตที่ไร้ซึ่งอุปสรรค สิ่งที่คนเราคาดหวัง ถ้าไม่ได้ดั่งหวัง จะรอคอยและใช้ชีวิตเพื่อเจอกับความพินาศไปเพื่ออะไรกัน

ไม่เข้าใจ

ยุนกิไม่เคยเข้าใจเลย




-10%


#ยุนกิสีฟ้า

งงมั้ยคะ ค่ะ ตั้งใจให้งง 5555555555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น

  1. #29 Tsukihana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:28

    อัพตอนไหนทำมัยพิมั่ยรู้วววววววววววววววววววววววว /ตาถลน


    ตอนนี้เหมือนเปิดตัวน้องกุกสินะคะ อืม อาการน่าเป็นห่วงพอๆกันเลย โธ่น้อง..... /ต้องมีเหตุการณ์บางอย่างที่ร้ายแรงเกิดขึ้นแน่นอนค่ะ ถึงทำให้เด็กคนนึงที่มีจิตใจดีเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ แต่เหมือนกุกยังไม่สามารถแมเนจตัวเองได้ดีขนาดนั้น แถมยุนกิก็ต้องประคองตัวเองไปด้วย อา.. คุณสมุด ช่วยยุนกิให้ดีขึ้นให้ไปช่วยดูแลน้องกู๊กต่อด้วยนะ ;_;

    #29
    0
  2. #27 intanu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 21:15
    สงสารน้องจ๋าจัง หนูโดนใครทำอะไรมาลูกกกก
    #27
    0
  3. #26 tonliew2537 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 14:10
    สงสารทั้งกุกทั้งยุนกิเรยอะ ฮือㅠㅠ
    #26
    0
  4. #25 krinigt88 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:45
    น้องโดนทำร้ายมาจนมันฝังใจไปแล้วใช่มั้ย อุแง้ ขมวดคิ้วทั้งเรื่องเลยอยากดึงทั้งพี่ทั้งน้องมากอดแน่นๆ ;_;
    #25
    0
  5. #24 badebido (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 04:29
    พลัดตกไปในขุมนรกโดนไม่ได้ตั้งใจ อืมม น้องโดนทำมิดีมิร้ายมา? น้องทำไรเองไม่ได้?พี่เลยต้องตัดเล็บให้ก็คงไม่ใช่เพราะไม่งั้นพี่คงไม่ถามเรื่องมาเขียนสมุด น้องอาจจะเดินไม่ได้งี้ ไม่ก็กลัวการเข้าสังคมแพนิค อ่าไม่รู้อ่ะ

    จะบอกว่าเข้าใจพี่กิก็คงไม่ใช่แต่-ความรู้สึกอยากตายแต่ตายไม่ได้ก็เนอะ(หน้าที่ตั่งต่างนานาที่ต้องทำ เฮ้อ)ทรมานน่าดู ดีแล้วที่มีคุณไดอารี่คอยคุยด้วย การที่มีคนคอยรับฟังมันดีจริงแหละนะ

    อยากกอดสองพี่น้องเลย
    //สนุกน่าลุ้นมากค่ะไรท์ชอบฟิคแนวอึมครึมแบบนี้ ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ กอดดด
    #24
    1
    • #24-1 Raylays_rs(จากตอนที่ 4)
      18 สิงหาคม 2561 / 08:58
      ขอบคุณค่าาาาาาา แง ชอบที่วิเคราะห์จังเลยค่ะะ 55555555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า
      #24-1
  6. #23 DarleneHeart (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 01:40

    "เป็นแอ่งน้ำในทะลเทราย มีค่า หาได้ยาก และช่วยฟื้นฟูชีวิตของใครหลาย ๆ คน " ชอบคำเปรียบเทียบตรงนี้มาก ๆ ทำให้เห็นเลยว่ามีคุณค่ายังไง เพราะในทะเลทรายมันแห้งเหือดจนยากจะมีชีวิต

    #23
    1
    • #23-1 Raylays_rs(จากตอนที่ 4)
      18 สิงหาคม 2561 / 08:57
      จุ้บพิ้ๆๆๆ /ส่งจุ้บ ขอบคุณค้าบบบ
      #23-1
  7. #22 chibby; JK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:10

    คือยุนกิกับจองกุกเป็นซึมเศร้าด้วยกันทั้งคู่หรือป่าวนะ หรือเราอ่านตรงไหนข้ามไปหรือไรท์ยังทำให้งงอยู่ ดูเหมือนยุนกิสิ้นหวังมาก แต่หลังๆอาการจองกุกกับดูอ่อนแอลง(ไม่รู้ว่เาพระาอะไร) นี่ว่าคนในสมุดเล่มนั้นต้องเป็นซอกจินแน่ๆ พล็อตเรื่องน่าสนใจมากค่ะ ตอนก่อนเรานึกว่าขคนั้นกุกเป็นคนเขียน แต่พอไม่ใช่กุกแถมเนื้อเรื่องมาแนวนี้ก็รู้สึกชอบมากๆเลย เรานึกถึงแฮร์รี่พ็อตเตอร์เลยค่ะที่มีสมุดแบบนี้ มันน่าสนใจมาก อยากรู้ว่าถ้าในสมุดเป็นจินจริงๆ แล้วจินจะออกมาจากในสมุดได้มั้ยหรือจะเป็นยังไงต่อ ส่วนถ้าถามว่างงมั้ย ก็คงตอบได้ว่า งงจ้ะ55555555555555555 คิดว่าถ้าทั้งกุกกิเป็นซึมเศร้าทั้งคู่มาอยู่ด้วยกันมันอาจจะแย่มากๆ แต่ดูเหมือนยุนกิจะเข้มแข็งกว่า จากที่บอกว่าไปหาหมอและกินยาอยู่ตลอด แต่จองกุกดูเงียบๆ เป็นลุกกระต่ายน้อยเหงาๆอยู่ๆก็มีภาวะเศร้าร้องไห้ขึ้นมาอันนี้ก็ไม่แน่ใจ(ที่คิดว่าจองกุกก็เป็นวึมเสร้าเพราะเราเองก็เป็นโรคซึมเศร้าค่ะ5555 คิดว่าน้องคงอยู่ๆก็ดาวน์ขึ้นมาแล้วกลัวหลายๆอย่าง เพราะเราเองก็เป็นบ่อย)

    #22
    3
    • #22-2 Raylays_rs(จากตอนที่ 4)
      18 สิงหาคม 2561 / 08:55
      ยุนกิเป็นซึมเศร้าค่ะ ส่วนของจองกุกเราสารภาพว่ายังทำให้งงอยู่ แต่จะคิดว่าเป็นซึมเศร้าก็ไม่ผิดนะคะ(...) แง ยังๆงก็มาสู้กับโรคนี้ไปด้วยกันนะคะ ! ขอบคุณที่เลือกอ่านฟิคของเรานะคะ ชอบคอมเม้นมากค่ะอ่านเพลินมาก555555555 ช่วยติดตามต่อด้วยนะคะ ! ขอให้วันนี้และพรุ่งนี้เป็นวันที่ดีน้า /ส่งจุ้บ
      #22-2
    • #22-3 chibby; JK (จากตอนที่ 4)
      19 สิงหาคม 2561 / 20:23
      เพิ่งเห็นว่าตัวเองมาตอบด้วย 555555 ขอบคุณมากๆนะคะ เราเองก็รักษาอยู่55555 ส่วนของจกุกนี่กำลังสับสนจริงๆค่ะว่าน้องเป้นอะไรน้าา แต่ก็เดี๋ยวจะรอติดตามต่อไปเรื่อยๆนะคะ พล็อตน่าสนใจ เราชอบการตั้งชื่อตอนด้วย มันดูมีอะไรดี แล้วก็รู้สึกว่าบรรยายดีด้วยค่ะ ไม่ยาวไม่สั้นไป กระชับ อ่านแล้วเข้าใจ พอดีกับตอนนึง เนื้อหาาก็โอเคด้วย เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์เหมือนกันนะคะ เลิ้บน้า <3
      #22-3