บทเพลงที่ 1 ความทรงจำ

บทเพลงที่  1  ความทรงจำ




สายลมอ่อนๆพัดผ่านม่านสีลาเวนเดอร์บางเบาต้องกระทบผิวขาวแต่แข็งแกร่งเยี่ยงนักรบของบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้มีเรือนผมสีเงินเป็นประกายระยับแข่งกับดวงดาราที่ฉายแสงเคียงจันทรายามค่ำคืน  ดวงจันทร์ที่สาดแสงสวยเด่นยิ่งกว่าวันใดแต่ในใจของบุรุษผู้นั้นในยามนี้หาได้ใส่ใจกับความงามนั้นไม่  นัยน์เนตรสีฟ้าคู่สวยคมกล้าฉายประกายหม่นหมอง  ใบหน้าคมเข็มราวสลักมีแต่ความเศร้าสร้อยเฉกเช่นราตรีในคืนนี้ที่เงียบงันและยาวนานยิ่งนัก  ราตรีที่เขาอยากให้มันผ่านไปโดยเร็ว  แต่ก็เหมือนกับฟ้าจะเล่นตลกที่ทำให้มันหมุนช้าไปกว่าทุกวัน

“คงเพราะไม่มีเสียงของเธอล่ะมั้ง  ฉันถึงได้รู้สึกว่าคืนนี้มันยาวนานและช่างวังเวงนัก”  ชายหนุ่มพูดขึ้นผละมือข้างหนึ่งออกจากการกอบกุมมือเรียวเล็กน่าทะนุถนอมก่อนจะเอื้อมขึ้นลูบไล้ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวนางหนึ่งที่นอนทอดร่างอย่างสงบบนเตียงสี่เสาขนาดใหญ่  นางผู้มีใบหน้าสวยหวานน่ารักแม้ในยามที่เปลือกตาบางจะปิดลงเก็บซ่อนนัยน์ตาสีน้ำตาลกระจ่างที่มักจะฉายแววระริกอยู่เสมอไว้ภายใน

“ใช่มั้ย เฟริน”  เสียงที่เอ่ยสั่นพร่า  สีหน้าและแววตาฉายแววรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้เห็นมาก่อน

จากบุรุษผู้ที่ได้ชื่อว่าเย็นชา...

จากบุรุษผู้มีฉายาเป็นถึงเจ้าชายคนสำคัญแห่งเมืองนักรบ...

จากบุรุษ.. ผู้ขึ้นเป็นจอมกษัตริย์แห่งคาโนวาล

คาโล วาเนบลี..

แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าหวานส่งให้เห็นใบหน้าสวยแม้จะซีดขาว  คาโลมองใบหน้าของหญิงคนรักอย่างอ่อนโยนก่อนโน้มใบหน้าสลักลงมอบจุมพิตแผ่วเบาบนเรียวปากกลีบกุหลาบที่แม้จะไร้ซึ่งสีเลือดแต่ก็ยังให้สัมผัสที่นุ่มนวลอ่อนโยนและเหนือสิ่งอื่นใดคือความหวานล้ำที่ไม่เคยจางหายแม้ในเวลาที่นางอันเป็นที่รักจะหลับตาพริ้มดุจเจ้าหญิงนิทราเช่นนี้ก็ตาม

คาโลผละริมฝีปากออกจากรสจูบที่โหยหา  เรียวปากได้รูปขยับเอื้อนเอ่ยคำในใจพร้อมๆกับมือแกร่งที่ประคองใบหน้าหวานไว้อย่างต้องการจะปกป้อง

“ขอเพียงแค่เธอลืมตาขึ้นมาเท่านั้นเฟริน  ฉันสัญญา.. ด้วยทุกอย่างของคาโลผู้นี้  ไม่ว่าเธอต้องการอะไรฉันจะให้เธอทุกอย่าง เพราะงั้น..”  น้ำอุ่นใสเอ่อคลอในดวงเนตรก่อนจะเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากร้อง   แต่ร้องไม่ได้..

ไม่ใช่เพราะหน้าที่หรือความเป็นกษัตริย์  แต่คือสัตย์สาบาน..

คำสัญญาที่รับปากเอาไว้กับเธอผู้เป็นเสมือนแสงสว่างแห่งชีวิต..

เขาจะต้องไม่ร้องไห้.. อย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่ต่อหน้าเธอผู้นี้  แม้การปล่อยให้น้ำตาหลั่งไหลอยู่ภายในจะเจ็บปวดแสนสาหัสเพียงไรก็ตาม

“เธอลืมตาขึ้นมาซะทีสิ เฟริน”

'ถ้านายหญิงยังคงรักษาลมหายใจเอาไว้ได้จนฟ้าสางนางก็จะพ้นขีดอันตราย'  หมอโอเดลว่าไว้เช่นนั้นแต่ในยามนี้ชีพจรที่แต่ก่อนเบาอยู่แล้วบัดนี้กลับสัมผัสแทบไม่ได้  ลมหายใจแผ่วเบารวยรินบัดนี้แทบนิ่งสนิท

คาโลได้แต่มองใบหน้าของหญิงคนรัก  คนที่ทำหน้าที่ได้เก่งกาจสมฉายา  คนที่ขโมยหัวใจของเจ้าชายเช่นเขาไปตั้งแต่ได้เห็นหน้าของนางในรูปลักษณ์ของสาวน้อยเป็นครั้งแรก

เพียงแค่คิดถึงใบหน้าสลักก็ฉาบรอยยิ้มแม้จะเพียงเบาบางก็ตาม

“เธอ.. จำตอนนั้นได้รึเปล่าเฟริน”

............................................................

............................

.............

จันทรากระจ่างทอแสงสีนวลขับกล่อมดาริกายามเที่ยงคืนให้แข่งกันทอประกายแสง ส่องต้องกระทบร่างบางของหญิงสาวนางหนึ่งผู้ที่ยืนรับลมอยู่ข้างหน้าต่าง  เรือนผมสีน้ำตาลยาวสยายถึงกลางหลังพัดพลิ้วตามสายลมอ่อนๆที่โบกโชยเข้ามายังห้องหัวหน้าชั้นปีที่  7

นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตล้อมกรอบด้วยแพรขนตายาวงอนงามกำลังเหม่อมองผืนพรมรัตติกาลบนท้องฟ้าโดยไม่ได้เอะใจเลยแม้แต่น้อยถึงเสียงเปิดประตูเบาๆที่น่าจะแว่วเข้ากระทบโสต ประสาทพร้อมๆกับเงาร่างของใครคนหนึ่งย่างก้าวเข้ามาภายในห้องพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆอย่างเคยชินก่อนจะหยุดลงที่ร่างบางระหงของหญิงสาวตรงหน้า

แสงจันทร์ส่องต้องผิวขาวเนียนเป็นสีนวลตา  ใบหน้างามติดจะครุ่นคิดให้ความรู้สึกน่าแสวงหา  กับดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับเฉกเหล่าดาราบนฟากฟ้าเพียงแค่ได้มองก็ราวกับจะถูกตรึงเอาไว้จนไม่อาจละสายตาเหมือนกับโดนมนต์สะกดแห่งภูตพรายก็ไม่ปาน

ภาพที่สวย.. งดงาม..  ดุจปฏิมากรรมจากศิลปินชั้นเลิศ  ที่ต่างกันเห็นจะเป็น..

ภาพตรงหน้า  เป็นภาพที่  มีชีวิต..

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาร่างบางโดยพยายามให้เกิดเสียงน้อยที่สุด..

“เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจเบาผละตัวออกจากริมหน้าต่างตั้งใจจะหันหลังกลับไปนอนที่เตียงแต่ตอนนั้นเองมือแกร่งของใครบางคนกลับเอื้อมโอบรัดไว้ที่เอวจากทางด้านหลัง

เฟรินพลิกตัวหันกลับไปอย่างเร็ว  หมัดน้อยๆแต่หนักหน่วงถูกเหวี่ยงส่งออกไปให้ผู้บุกรุกแต่ยังไม่ทันจะได้สำเร็จโทษผู้ร้ายมากเล่ห์  มือแกร่งอีกข้างที่ยังว่างก็ตรงเข้ารวบจับข้อมือบางเอาไว้แน่นห่างจากใบหน้าสลักเพียงแค่คืบพร้อมๆกับกระชับอ้อมกอดที่เอวเข้ามากขึ้นส่งร่างของหญิงสาวแทบจะแนบชิดกับชายหนุ่ม

“คาโล”  เฟรินร้องขึ้นเมื่อมองเห็นชัดแล้วว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 ตายล่ะ เราต่อยมันไปด้วยมันจะโกรธมั้ยเนี่ย  ยิ่งอยู่ในสภาพแบบนี้ยังเสียเปรียบเข้าไปใหญ่..  ในขณะที่สมองน้อยๆกำลังขบคิดหาทางหนีทีไล่เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“ยังไม่นอนหรือเฟริน”

“วะ ถ้าฉันนอนนายจะเห็นฉันยืนอยู่ตรงนี้มั้ยเนี่ย  อีกอย่างถ้านายจะให้ฉันนอนแล้วนายเข้ามาทำไมกัน”  เฟรินตอกกลับรัวเร็วเพื่อข่มความอายพร้อมกับก้มหน้างุดซ่อนใบหน้าขึ้นสีไม่ให้คนตรงหน้าได้เห็นพลางพยายามดันตัวออกห่างจากคนตัวโตกว่า  คาโลเห็นดังนั้นก็ยอมปล่อยแต่โดยดีแม้จะรู้สึกเสียดายนิดๆก็ตาม

ชายหนุ่มยิ้มรับคำต่อว่าพลางมองหญิงสาวที่ยังมีท่าทางขัดเขินไม่เปลี่ยนแม้เวลาจะล่วงเลยมาสี่ปีกว่าแล้วก็ตามหลังจากคำสารภาพรักอันแสนน่ารักที่เธอผู้นี้มอบให้เขาในห้องบรรทมของจักรพรรดินีวิเวียนนานีย่าด้วยสายตาเอ็นดูยิ่งก่อนจะสาวเท้าเดินขึ้นไปยืนเคียงข้างกับหญิงสาวที่ทอดสายตาเหม่อมองดวงจันทร์อีกครั้ง

“เป็นอะไร”  คำถามสั้นแต่อบอุ่นถูกส่งไปให้เมื่อเห็นใบหน้างามปรากฏรอยกังวล

“เปล่า”  เฟรินตอบก่อนจะถอนหายใจเฮือกเมื่อเห็นแววคาดคั้นจากตาสีฟ้าคู่สวย  ริมฝีปากบางจึงได้ขยับเอ่ยคำใหม่

“สอบกลางเทอมผ่านไปแล้ว”  คาโลพยักหน้ารับ

“นายก็ทำได้ดีจะกังวลอะไร”  เฟรินหันมามองหน้าสลักที่ฉายแววเป็นห่วงก่อนจะเอ่ยต่อ

“ไม่นานก็จะสอบปลายภาคแล้วหลังจากนั้น..”

“นายเหงา”

“บ้า!  คนอย่างเฟรินนี่น่ะนะ..  เออก็ได้  ฉันคง.. เหงาล่ะมั้ง”  ปฏิเสธเสียงแข็งก่อนจะอ่อยลงทันใดเมื่อมองสบตาของอีกฝ่ายที่ราวกับจะมองทะลุเข้ามาถึงภายในจิตใจ

สายตาที่ห่วงหาและแฝงความนัยบางอย่าง

เจ้าบ้า!!  พักนี้มันเป็นอะไรของมันวันๆเอาแต่นั่งหลอมตัวเองอยู่นั่นแหละ..  พูดก็มากขึ้น แถมยังปากหวานไม่เป็นเวล่ำเวลา  แล้วยังสายตานั้นอีก..  แค่คิดใบหน้างามก็ขึ้นสีก่ำสุก

เอ่อจะว่าไป  ก็ยอมรับอะนะว่ามันน่ารักดีแต่แบบนี้  เฮ้ย!  เฟรินนี่นายกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย  ทำอย่างกับพวกผู้หญิงหัดเข้าโหมดรักไปได้   ( แต่นายก็เป็นผู้หญิงนะ / เสียงคำค้านในใจดังขึ้น ) ไม่ได้ๆนี่เราเป็นอะไร  คงเพราะร่างบ้าๆนี่แน่ๆที่ทำให้เราเป็นแบบนี้  โธ่~  ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของชั้น~..

คนไม่ยอมรับตัวเองได้แต่โอดครวญในใจแม้ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาจะทำให้เธอทำอะไรหลายๆอย่างได้สมกับฐานะที่แท้จริงของเธอมากขึ้นก็ตาม  ซึ่งนั่นก็คงต้องไปขอบพระทัยราชินีลูน่าที่ไม่ได้เก่งแค่เวทหรือมีดีแค่ความงามเท่านั้นแต่กลับมีฝีมือร้ายกาจขนาดจับหัวขโมยสาวได้เสียอยู่หมัด

และเพราะความเรียบร้อยที่มีมากขึ้น  คำพูดจาที่เปลี่ยนไป ( แม้จะแค่ต่อหน้าคนอื่นที่ไม่สนิทด้วยก็เถอะ ) บวกกับความสวยน่ารักที่ดูจะทวีคูณขึ้นทุกขณะที่เวลาผันผ่านก็ทำให้สาวเจ้าตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆคนรวมทั้งบรรดาเจ้าชายที่ต่างพากันไปสู่ขอโดยไม่เกรงอำนาจของราชาปีศาจเลยแม้แต่น้อย  ไม่ว่าจะด้วยเพราะอำนาจบารมีที่จะเป็นผลพลอยได้ตามมาหรือเพียงแค่ต้องตาต้องใจสาวงามก็ตามแต่มันก็ทำให้พระสหายสนิทต่างต้องวุ่นวายไปตามๆกัน

“..ริน”

“เฟริน”  เสียงเรียกของคาโลหยุดความคิดของเฟรินไว้ก่อนที่จะเตลิดไปไกล  เฟรินเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าพลางยิ้มเจื่อนๆก่อนจะพูดเข้าเรื่องเบี่ยงประเด็นจากเรื่องหน้าอายที่วนเวียนอยู่ในหัว

“นายก็รู้นี่..พอเรียนจบทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปใช่มั้ยล่ะ  ส่วนฉันเองถ้าไม่กลับเดมอสก็ต้องไปบารามอส  ก็พ่อมาดัสน่ะไม่รู้ไปเที่ยวกับสาวงามที่ไหนแล้วนี่นา  จะให้กลับบารามอสฉันก็ไม่อยากไปท่านตาชามัลเขม่นฉันซะขนาดนั้นขืนไปได้อึดอัดตายพอดี  ก็คงมีแต่ต้องกลับเดมอสเท่านั้นล่ะมั้ง ”

ยังมีคาโนวาลเฟริน..  คาโลคิดในใจพร้อมกับประกายมาดมั่นบางอย่างในแววตาแต่เฟรินไม่ทันเห็น  เจ้าหล่อนยังคงพูดต่อไปด้วยเสียงอ่อยลงกว่าเดิม

“นายว่าพวกนั้นจะลืมฉันรึเปล่า”

“ไม่หรอกเฟริน”  คาโลตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด  “ไม่มีใครลืมนายได้หรอกนะ”  น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่ง  “ยิ่งกับคิลด้วยแล้ว เจ้านั่นก็บอกอยู่ทุกวันว่านายเป็นเพื่อนคนแรกของมันไม่ใช่หรือ.. และถึงแม้ว่าทุกคนจะลืมนายจดหมดแต่มีคนๆหนึ่งที่ไม่ว่าจะทำยังไง  ก็ไม่มีวันลบนายออกไปจากหัวใจได้.. ”

เฟรินมองสบนัยน์เนตรคู่คมที่ฉายประกายประหลาดพร้อมกับซึมซับคำพูดยาวๆที่นานๆจะหลุดออกจากปากคนตรงหน้าสักทีเข้าสู่ห้วงความคิดพลันหัวใจกลับเต้นแรงขึ้นราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก  ใบหน้าขึ้นสีจัดอย่างห้ามไม่อยู่

“เฟริน ฉัน..”

“อะ  เอ่อ.. ฉันง่วงแล้ว  น่ะ นายออกไปเถอะ”  เฟรินพูดตะกุกตะกักเปลี่ยนเรื่องอย่างกลัวใจว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรบ้าๆเพราะเวลาที่คนตรงหน้าใช้แววตาแบบนี้จ้องมองเธอก็มักจะมีเรื่องเปลืองเนื้อเปลืองตัวตามมาเสมอแม้จะอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไรต่อก็เถอะแต่ขืนปล่อยให้อยู่แบบนี้ต่อไปเธอนั่นล่ะที่จะได้ไม่คุ้มเสีย

ว่าแล้วก็ใช้มือทั้งสองข้างออกแรงดันตัวชายหนุ่มให้ถอยหลังออกไปจากห้องแต่คนตัวโตกว่ากลับไม่ยอมขยับ

เจ้านี่ ทำไมมันหนักนักนะ..  เฟรินคิดพลางออกแรงผลักมากขึ้นแต่ไม่ทันไรมือแกร่งก็คว้าจับข้อมือบางเอาไว้แน่น  เฟรินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามองสบกับนัยน์ตาสีฟ้าที่ทอดมองมาอยู่ก่อนพลันใบหน้าที่ขึ้นสีอยู่แล้วกลับแดงก่ำมากยิ่งขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ

คาโลได้ทีจึงโน้มใบหน้าสลักลงมาใกล้  เฟรินเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะร้องเสียงหลง

“ไอ้บ้า นายจะทำอะไร”

“นายจะกลัวอะไรกัน” 

ก็กลัวนายนั่นแหละไอ้น้ำแข็งงี่เง่า.. คำสบถที่ได้แต่เก็บไว้ในใจไม่กล้าพูดออกมาด้วยเพราะเสียงนุ่มที่เอ่ยอยู่ข้างใบหูกับลมหายใจอุ่นๆที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มก็ส่งให้สติที่มีอยู่เพียงน้อยนิดพลันกระเจิงหายไปจนหมดแต่ด้วยศักดิ์ศรีลูกผู้ชายที่มีอยู่เต็มเปี่ยมจึงทำให้ร่างบางโต้ตอบกลับไปในทันทีแม้มันจะขัดกับท่าทางของเธอในตอนนี้ก็ตาม ( ตัวสั่นน่ะ )

“ใครว่าฉันกลัวกัน”

“งั้นนายไม่กลัว”

“แน่นอน!  คนอย่างเฟริน  เดอเบอโรว์ไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”  ทันทีที่สิ้นเสียงแสงสีฟ้าก็เข้าครอบคลุมร่างบางไว้จนมิดก่อนจะซึมหายเข้าไปในตัว  ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างก่อนจะโวยลั่น

“นายทำอะไรฉันเนี่ย”

“เปล่า”  คาโลตอบกลับหน้าตายแต่แววตากลับไหวระริกอย่างเห็นได้ยาก

“เปล่า!! แล้วแสงเมื่อกี้มันอะไรกัน”  เฟรินโต้กลับอย่างไม่ลดละพลางสำรวจตัวเองว่ามีส่วนใดสึกหรอหรือไม่  คาโลมองร่างบางที่สำรวจตัวเองอย่างไม่เกรงใจเขาหรือฉุกใจคิดสักนิดว่ายังมีผู้ชายอยู่ในห้องปล่อยให้ใบหน้าขาวของคนมองขึ้นสีแทนจนเจ้าตัวทนไม่ไหวต้องเอ่ยเสริม เพื่อไขข้อข้องใจให้กับเธอ

“แค่สัจจะเวทเท่านั้น”  เฟรินหยุดการกระทำพลางเงยหน้าขึ้นมองคาโลอย่างงงๆเจ้าตัวจึงต้องอธิบายเพิ่มขึ้นอีก

“เหมือนกับที่ใช้กับนครจันทรานั่นล่ะ”  คำอธิบายสั้นง่ายเช่นเคยแต่ก็เรียกสีหน้าตกใจของเฟรินได้ไม่น้อยเพราะนั่นก็หมายความว่าหากเธอไม่ควบคุมความคิดของตัวเองให้ดีแล้วล่ะก็  ไม่ว่าอะไรต่อมิอะไรคงได้พล่ามออกมาจนหมด

“นายเล่นอะไรของนายคาโล”  เสียงหวานเอ่ยเข้มอย่างคาดคั้นแต่จากสายตาของชายหนุ่มมันไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิดกลับน่ารักเสียมากกว่า

“แล้วนายไม่อยากรู้หรือว่าใครกันที่ไม่ว่าจะทำยังไงก็คงจะลืมนายไปจากใจไม่ได้”

“อยากรู้สิ”  พูดเสร็จก็แทบจะตะครุบปิดปากตัวเองไม่ทัน  คาโลหัวเราะเบาๆกับท่าทางที่เห็นก่อนจะเอื้อมมือออกราวกับจะโอบกอดเธอเอาไว้  เฟรินได้แต่ปิดเปลือกตาลงรอรับสัมผัสพลางนึกโทษร่างบ้าๆของตัวเองที่ไม่เคยขัดขืนคนตรงหน้าได้ซักที

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ทั้งอ้อมแขนที่อบอุ่นหรือจุมพิตที่แสนหวาน..

ที่ได้รับกลับเป็นสัมผัสแผ่วเบารอบลำคอระหงเท่านั้น..

เฟรินลืมตาขึ้นก้มมองบางสิ่งที่ห้อยอยู่ที่ลำคอของตัวเอง สัมผัสเย็นวาบจากสายสร้อยใสสีเงินแต่กลับอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด  มือบางเอื้อมขึ้นสัมผัสตัวจี้ที่ใสราวคริสตัล  เป็นประกายเรืองราวแสงจันทร์  สลักลายสุริยาเคียงคู่จันทราเปล่งรัศมีงดงามนัก

เฟรินช้อนสายตาขึ้นมองคาโลที่กำลังแย้มยิ้มยินดีส่งให้ใบหน้าสลักที่แสนเรียบเฉยดูอ่อนโยนและอบอุ่น

“ผงไข่มุกแสงจันทร์ผสมกับกลีบดอกเกล็ดหิมะและหยาดน้ำค้างพันดารา ( ส่วนประกอบของสร้อยค่ะ ) ถือซะว่าใช้แทนไข่มุกแสงจันทร์เส้นเก่าก็แล้วกัน”  เฟรินมองคนตรงหน้าอย่างอึ้ง ๆ พลางตั้งใจฟังว่าเขาคนนั้นจะพูดอะไรต่อไป

“เธอ.. จะมาเป็นราชินีให้คาโนวาลจะได้มั้ย เฟริน "  คำเรียกแทนจาก ‘นาย’ เปลี่ยนเป็น ‘เธอ’ ทำให้เฟรินใจเต้นไม่เป็นส่ำพร้อมกับความหวานที่แล่นขึ้นในอก

คาโลมองใบหน้าของหญิงสาวที่ไม่มีท่าทีจะขัดขืนด้วยสายตาลึกซึ้ง  ยกมือขึ้นประครองมือบางไว้อย่างทะนุถนอมก่อนจะเอ่ยต่อ

“ฉันสัญญา.. ฉันจะดูแลและปกป้องเธอตราบจนชั่วชีวิต  แม้กายเนื้อจะสาบสูญแต่จิตใจและวิญญาณของฉันจะคอยคุ้มครองเธอตลอดไป”

“...........”

“แต่งงานกับฉันนะเฟริน”

เฟรินนิ่งอึ้ง  ใบหน้าหวานแดงซ่านดุจกลีบกุหลาบแรกแย้มกับคำบอกรักแสนหวานที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ยินและที่เหนือสิ่งอื่นใดคือจากปากของชายตรงหน้าที่เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้าพูดคำๆนี้ออกมา..

หัวใจพองฟูเต็มอิ่มกับคำฝากรักที่เธอสามารถรับรู้ได้ด้วยใจว่าคนตรงหน้าไม่ได้โกหก  และจะไม่มีวันโกหกเธอเป็นแน่  และสิ่งสุดท้ายที่สติของหญิงสาวจะได้ไตร่ตรองก็ส่งให้มือบางโอบล้อมรอบลำคอของชายหนุ่ม  ริมฝีปากกลีบกุหลาบแย้มยิ้มก่อนจะเอื้อนเอ่ยเสียงหวานใสดุจลำนำเพลง

“ กายนี้จะพิทักษ์.. วิญญาณจะรักษา.. หัวใจจะนำพา.. ธำรงรักสองเรา.. ชั่วนิรันดร์.. ”  รอยยิ้มหวานแย้มกว้างขณะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มยิ่งขึ้น

“อย่างที่ฉันเคยบอกไว้  ฉันจะไม่มีวันทำให้นายเสียใจ.. คาโล นับแต่นี้และตลอดไป” เสียงกระซิบหวานแผ่วเบาแต่กลับแจ่มชัดดังก้องในหัวใจ

“ฉันรักนาย”

คาโลกระชับอ้อมกอดแน่นรับคำตอบรับของหญิงสาว

คำตอบที่แสนน่ารักไม่ต่างไปจากครั้งแรกที่เคยได้ยิน..

ร่างบางนุ่มละมุนในอ้อมแขนให้ความรู้สึกดีเสมอแต่ ณ เวลานี้มันต่างออกไปด้วยความรู้สึกเติมเต็มอย่างที่โหยหามาตลอดหกปีจากหญิงตรงหน้า  คนที่เขาไม่คิดว่าจะรักและห่วงหาได้มากถึงเพียงนี้  หญิงสาวที่เขาอยากจะเก็บไว้เพียงคนเดียวไม่ต้องการให้ชายใดได้เห็น  ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวที่จะมาเป็นทุกอย่างของชีวิตเขาอย่างที่ไม่มีใครจะแทนที่ได้

ใบหน้านวลไร้เครื่องประทินผิวแต่กับดูงดงามยิ่งกว่าหญิงใดในหล้า  กลิ่นกายหอมหวานที่ไม่เหมือนหญิงใดกรุ่นกำจายกระทบจมูก..

ดอกไม้งามจากเดมอสที่เติบโตเพื่อเขาและจะมีเพียงเขาเท่านั้นที่มีสิทธิจะเชยชม

คาโลดันร่างบางออกแผ่วเบาก่อนจะโน้มดวงหน้าสลักลงประทับรอยจุมพิตบางเบาที่หน้าผากมนพลางลากไล้ลงมายังเปลือกตาบางที่หลับพริ้มรอรับสัมผัสและแนบสนิทที่ริมฝีปากกลีบกุหลาบ

รสสัมผัสนุ่มนวลเนิ่นนานแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงแต่ยังคงความอ่อนโยนไว้เต็มเปี่ยม

เฟรินที่ราวกับเรี่ยวแรงที่มีจะเหือดหายไปจนหมดได้แต่โอบกอดรอบคอร่างสูงไว้เป็นหลัก คาโลเองก็กอดกระชับร่างบางไว้แนบแน่นเช่นเดียวกันก่อนจะประทับจุมพิตเข้าที่เรียวปากบางอีกครั้ง

รสสัมผัสหวานล้ำที่จะเป็นของเขาเพียงผู้เดียว..

........................

...........

คาโลยังนั่งกุมมือของหญิงสาวอยู่ข้างเตียง นัยน์ตาสีฟ้าคู่งามมองจ้องใบหน้านวลด้วยสายตาห่วงหาเป็นที่สุด  พลันประโยคฟากรักที่นางผู้เป็นดวงใจก็ดังแว่วในห้วงคะนึง  เสียงหวานใสไม่ต่างจากวันวานล่องลอยคลอเคลียมากับสายลมราวกับจะช่วยปลอบประโลมหัวใจอันแห้งผากของเขาให้ชุ่มชื้น..

ไม่นานริมฝีปากหยักได้รูปของชายหนุ่มก็ขยับเอื้อนเอ่ยถึงแม้วาจาที่ได้ฟังจะคล้ายคลึงกันกับที่หญิงสาวเคยให้ไว้กับเขาแต่ตอนนี้..เขาอยากจะให้นางผู้เป็นเสมือนดวงใจได้ตื่นขึ้นมาฟังเป็นที่สุด

คำ.. ที่ถูกกลั่นมาจาส่วนลึกในจิตใจ

บทเพลงแห่งอดีตในห้วงคำนึง

กายฉันจะพิทักษ์..

วิญญาณจะรักษา..

หัวใจจะนำพา..

รักของสองเรา.. ชั่วนิรันดร์..

“เฟริน..”