บทเพลงที่ 21 วิกฤต

สนทนาปราศรัย..


meya_jun/ โฮะๆ ขอเรียกเป็นหนุ่มน้อยไปแหละค่ะ เพราะนึกภาพคิลน้อยตอนโตไม่ออกจริงๆ เอาแบบนี้แหละน่ารักดี ฮิฮิ

Fanary/ อันนั้นต้องทำใจเพราะเรื่องไม่จบยังงั้ยยังไงเฟรินก็ไม่ให้กลับ ^_^

สาวผมเปีย/ ฮิฮิ ดีใจที่ชอบนะคะ

PaZaA/ คริคริ ถ้าตุ๊นคนไม่เก่งก็ไม่ใช่เฟรี่แล้ว โฮะๆๆ

Nix คุง/ เหอๆ TOT หวังว่าจะจบในเร็ววันสมพรปากนะคะนิค ฮือ..

พลพรรครักบารามอส/ แก้แล้วเน้อ.. อ้อเดี๋ยวก็มีบทสองหนุ่มคิงกับนักฆ่าออกมาโชว์ตัวพร้อมกันค่ะ อดใจรอนิดส์

zaruman/ บนนี้คาโลออกแล้วน้า ฮิฮิ แม้จะนิดนึงก็เถอะ

>///< & กาเซ่คุง & avedus/ มาต่อแล้วนะคะ

kaguya/ เราไปอ่านมาแล้วนะคะ หึหึ เป็นเรื่องของคิลซะด้วย แต่ยังไม่จบค่ะ ต้องใช้เวลานิดพักนี้นั่งจ้องคอมนานๆไม่ได้มันปวดตาอ่ะ  อ้อ..แล้วก็ฝากบอกหนูปรุงด้วยนะคะว่าคิดถึง ฮิฮิ (คงไม่ต้องฝากแล้วมั้ง..เนอะ ^O^)

ฟ้ายังมีดาว/ กรี๊ดดดดด จะจับหนูคิลของเค้าไปปละ ปละ ปล้ำหรอค่ะ.. อ้าย~~ เดี๋ยวหนูน่อนรู้เข้าตาคิลได้แต่เตรียมฝาโลงสิเนี่ย หึหึ

หนูเนเน่/ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะเน่จังอยากบอกว่าคิดถึงนะ

m3uw/ ฮ่าฮ่า โทษทีค่ะมัวแต่เปลี่ยน BG ใหม่  แต่ตอนนี้ก็อัพให้แล้วน้า~~ 




//////////////////////////////////////////////////////////////////////


บทเพลงที่  21  วิกฤต

หลายวันต่อมาหลังจากที่คิลออกเดินทางไปแล้ว  เฟรินก็ได้ออกว่าราชการในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนคาโลตามปกติเช่นทุกวัน

ใช่.. มันเป็นการทำหน้าที่ของเธอดังเช่นปกติแต่การทำเช่นนั้นกลับทำให้ใครบางคนเริ่มร้อนรน

ณ ห้องท้องพระโรงใหญ่

เฟริน.. หรือเฟลิโอน่า วาเนบลีราชินีแห่งคาโนวาล  ผู้สำเร็จราชการแทนกษัตริย์แห่งคาโนวาล  หญิงสาวที่บัดนี้เป็นผู้ถือครองอำนาจสูงสุดแห่งดินแดนนักรบกำลังประทับอยู่บนบัลลังก์สูงสีทองอร่ามเหนือเหล่าข้าราชบริพารทั้งมวล

ใบหน้าสวยสงบนิ่งไม่ผิดแผกไปจากผู้เป็นพระสวามี  รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่กระจายจากเรือนร่างบอบบางนั้นส่งให้เธอดูสูงส่งดุจนางพญา  จึงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดแต่อย่างใดที่เหล่าผู้จงรักและภักดีจะมองเธอด้วยสายตาชื่นชมแต่ทว่าในท้องพระโรงแห่งนี้หาได้มีเพียงแต่บุคคลที่จงรักไม่  ภายใต้ใบหน้าเคารพนบนอบที่พากันแสดงออกมานั้นได้มีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่เก็บซ่อนสีหน้าราวกับอสรพิษไว้ภายใน

อสรพิษร้าย..ที่หวังจะทำลายราชวงศ์

"เท่าที่เราฟังมาทั้งหมด.. นอกจากเรื่องที่มีฎีการ้องเรียนมาก่อนหน้านี้แล้วกับเรื่องที่ทัพหลวงขาดการติดต่อไป.. ดูเหมือนว่าทางด้านเมืองอื่นๆดูจะสงบสุขดีสินะ"  เสียงเอ่ยเรียบๆของเฟรินดังขึ้นหลังจากที่เหล่าผู้ปกครองเมืองและเสนาฝ่ายต่างๆสรุปรายงานความรับผิดชอบของตนเองให้เธอฟังจนหมด 

เหล่าเสนาและเจ้าเมืองต่างค้อมศีรษะลงเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยรับคำกันเป็นเสียงเดียว  เสียงตอบรับที่สร้างรอยยิ้มจางๆบนริมฝีปากบางสีกุหลาบอย่างฉับพลัน

"ถ้าเช่นนั้นเราขอไขข้อข้องใจเรื่องทางเมืองโฮรันให้พวกท่านก่อน"  คำเปรยของเฟรินทำให้เหล่าผู้ต่ำศักดิ์ต้องลอบมองหน้ากันเองอย่างสงสัยก่อนจะสำรวมอาการไว้แล้วพากันตั้งใจฟังสิ่งที่เฟรินจะพูดต่อ

"เรื่องทางทัพหลวงที่ไปปราบกบฏนั้นพวกท่านไม่ต้องวิตกไปเพราะยังไม่มีวี่แววว่าพวกโจรเหล่านั้นจะขยายดินแดนเพิ่มได้แสดงว่าทหารของฝ่ายเรายังคงยันไว้ได้อยู่และที่สำคัญเราเพิ่งได้รับข่าวมาเมื่อหกวันก่อนว่าทางทัพหลวงยังคงเรียบร้อยดีและน่าจะจับกุมกบฏเหล่านั้นได้ในเร็ววัน" 

สิ้นคำเสียงฮือฮาของข้าราชบริพารก็ดังขึ้นด้วยแปลกใจนักที่พวกตนไม่ได้รู้ข่าวที่ว่ามาก่อนโดยเฉพาะฝ่ายที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการข่าวในคาโนวาลอย่างเสนาทาริสที่มองพระพักตร์ราชินีของตนอย่างแปลกใจเพราะทาริสเองแน่ใจว่าเขายังไม่เห็นคนสารหรือม้าเร็วที่ตนส่งไปกับทัพหลวงนั้นกลับมาอย่างแน่นอนและที่สำคัญก็คือหากม้าเร็วที่เขาส่งไปกลับมาจริงไยจึงไม่มารายงานเขาผู้มีหน้าที่ดูแลทางด้านนี้แม้แต่คำเดียวเล่า

แต่ทว่ายังไม่ทันที่ทาริสจะได้เอ่ยปากทูลถามสิ่งที่ข้องใจนัยน์ตาสีน้ำตาลคู่งามของหญิงสูงศักดิ์เบื้องหน้าก็หันมาสบเข้ากับเขาพอดีพร้อมกับเอ่ยคำราวกับล่วงรู้ในสิ่งที่เขาคิด

"ท่านไม่ต้องแปลกใจไปหรอกท่านเสนาทาริส.. ในเรื่องนี้เสนาบดีกลาโหมเฟรเดอริก  เกรเฮเดสคงจะให้คำยืนยันแก่ท่านได้เพราะเขาเป็นผู้นำข้อความในสารที่ว่านั่นมาบอกต่อแก่เราเอง.. จริงหรือไม่ท่านเฟรเดอริก"  ในประโยคหลังเฟรินจงใจหันกลับไปถามเฟรเดอริกด้วยรอยยิ้มจางๆ  และได้คำตอบรับสั้นๆกลับมาจากเฟรเดอริกที่ยังมีท่าทีสงบนิ่งทันที

ทาริสมองตามสายตาเฟรินเขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องที่เฟรเดอริกพูดนักแต่ก็เห็นด้วยกับองค์ราชินีที่ว่าเหล่าโจรไม่มีวี่แววว่าจะขยายดินแดนได้นั่นก็แสดงว่าทัพหลวงยังปลอดภัยดังนั้นเจ้าตัวจึงเลือกที่จะเงียบต่อไปแต่นี่ไม่ใช่กับคนอื่นและยิ่งฝ่ายที่มีแนวโน้มที่คิดก่อกบฏด้วยแล้วหากข่าวว่าทัพหลวงไม่ปลอดภัยแพร่ออกไปได้มันจะมีอะไรวิเศษไปกว่านี้เล่า

"เอาล่ะ.. ถือว่าเราจบเรื่องทางเมืองโฮรันไว้เท่านี้ก่อน"  เฟรินว่าแบบตัดบทเมื่อเล็งเห็นแล้วว่ากำลังจะมีคนถามอะไรขึ้นมาอีก  หลังจากนั้นเธอจึงเริ่มเบี่ยงประเด็นออกไปโดยเริ่มพูดไปถึงเรื่องต่างๆที่ร้องเรียนมาในฎีกาและจัดการมอบหมายหน้าที่ให้ผู้ที่มีอำนาจในการรับผิดชอบไปจัดการได้อย่างรวดเร็วสมกับที่เคยดำรงตำแหน่งเสธซ้ายของป้อมอัศวินมาถึงสามปี

"คราวนี้.. ทางเราก็มีเรื่องบางเรื่องที่อยากจะขอรบกวนพวกท่านบางคนให้ช่วยไขข้อข้องใจให้เราหน่อย"

"มิบังอาจพ่ะย่ะค่ะ"  เหล่าข้าราชบริพารทูลขึ้นพร้อมกัน

"ถ้าเช่นนั้น.."  เฟรินพูดขึ้นก่อนจะเบือนหน้าไปยังด้านขวามือของเธอแล้วมองตรงไปยังชายสูงวัยหน้าตอบผู้หนึ่ง 

มือบางหยิบฎีกาหนึ่งในหลายๆฉบับขึ้นมาจากข้างตัวทั้งที่สายตายังจ้องจับอยู่กับคนผู้นั้นก่อนจะเปิดมันออกแล้วมองไล่ไปตามบรรทัดลายมือขยุกขยิกนั่นพลางว่า 

"เรื่องเขื่อนในวานลัน.."  เปรยขึ้นแค่นั้นชายที่เธอมองอยู่เมื่อครู่กลับสะดุ้งเฮือก  หญิงสาวเผยรอยยิ้มน้อยๆก่อนว่าต่อ  "ใช้เวลาการสร้างนานปีกว่าแล้วจนป่านนี้ก็ยังไม่เสร็จ  ที่สำคัญ..ดูเหมือนงบประมาณในการสร้างเขื่อนดูมันจะสูงเกินไปนะท่านนาดิส"

เจ้าเมืองวานลันขยับตัวเล็กน้อยก่อนก้มกราบทูลละล่ำละลัก  "ทูลฝ่าบาทเนื่องจากปีนี้ผลผลิตข้าวไม่ค่อยจะดีทำให้สิ่งของต่างๆแพงขึ้นมากดังนั้นงบประมาณในการสร้างเขื่อนจึงสูงขึ้นด้วยพระเจ้าค่ะ"

เฟรินแสร้งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางว่าน้ำเสียงนุ่มนวล  "งั้นรึ.. แต่ท่านไม่เห็นได้รายงานเรามาก่อนหน้านี้เลยว่าปีนี้ผลผลิตของเมืองวานลันไม่ดี"  เฟรินว่าต่อยิ้มๆแต่คนมองกลับเห็นมันเป็นรอยยิ้มของเพชฌฆาตไปแล้ว

"อะ..เอ่อ.. คือเรื่องนั้น.."  ยังไม่ทันที่นาดิสจะได้แก้ตัวเฟรินก็หยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา  เปิดๆดูอยู่สักพักก็พูดตัดขึ้นไปอีกเรื่อง

"เราได้ยินมาว่าเมื่อปีก่อนท่านเพิ่งจะปิดเมืองจัดงานเลี้ยงใหญ่รับขวัญเดือนลูกชายคนที่สิบแปดของท่านสินะ"  เฟรินว่าพร้อมกับพลิกกระดาษไปอีกแผ่นไม่สนใจสีหน้าแตกตื่นของนาดิสแม้แต่น้อย 

"หลังจากนั้นหนึ่งเดือนท่านก็สร้างคฤหาสน์หลังใหม่ให้บุตรสาวคนที่สิบเอ็ด"  ว่าเสร็จก็พลิกกระดาษไปอีกแผ่น 

ยิ่งเฟรินพลิกกระดาษไปมากหน้าเท่าไหร่และยิ่งเจ้าหล่อนพูดถึงรายจ่ายของนาดิสไปมากเพียงไรเจ้าของชื่อผู้กำลังจะต้องคดียักยอกเงินหลวงก็ยิ่งเหงื่อกาฬไหลอาบเสื้อผ้า  ใบหน้าซูบๆนั่นก็ดูจะซีดเซียวลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่นิ้ว  จนในที่สุดก็มาถึงแผ่นสุดท้าย 

"และเมื่อสามวันที่ผ่านมาท่านก็ได้สั่งให้มีการสร้างคฤหาสน์หลังใหม่ให้กับภรรยาคนที่ยี่สิบสองของท่านไป.."

เฟรินล่ะสายตาจากกระดาษใบสุดท้ายในมือแล้วมองตรงไปยังนาดิสที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นดูราวกับจะเป็นลมลงไปได้ทุกเมื่อด้วยรอยยิ้ม

"ดูเหมือนว่าทรัพย์สินในคลังของท่านหลังจากการใช้จ่ายไปมากมายเพียงนี้ในปีเดียวมันจะไม่พร่องลงเลยแม้แต่น้อย  เราเลยสงสัยนักว่ามันเป็นเพราะเหตุใดหรือท่านนาดิส"  สิ้นคำโลกในสายตานาดิสก็ดูจะหมุนคว้างไปชั่วขณะ

"อะ..เอ่อ.. กระหม่อม.."

"หรือท่านจะบอกเราว่าเงินนั้นมันงอกออกมาจากสวนหลังบ้านท่านได้"

"กระ..กระหม่อมไม่.."

"หรือท่านจะว่านั่นเป็นเงินเก็บที่ท่านกับภรรยาทั้งสามสิบสี่คนร่วมกับบุตรอีกสิบแปดคนช่วยกันอดออมได้มาหรือ"

"พ่ะ..พ่ะย่ะค่ะ  มันเป็นเช่นนั้น.."

"ทั้งๆที่เงินเดือนของท่านตลอดชีวิตรวมกับมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษยังไม่ถึงหนึ่งในสามที่ใช้จ่ายไปแบบนี้น่ะหรือ"  รอยยิ้มหวานฉาบยาพิษถูกส่งไปให้นาดิสอีกครั้ง  "และทั้งๆที่ทั้งบ้านมีเพียงรายรับจากเจ้าเมืองเช่นท่านอยู่เพียงคนเดียว  เราอยากรู้จริงๆว่ารายได้ส่วนที่งอกงามออกมาโดยไม่ทราบที่มานั้นท่านทำได้อย่างไร..เจ้าเมืองวานลัน"  วลีสุดท้ายเอ่ยออกด้วยน้ำเสียงเรียบสนิททั้งๆที่สีหน้ายังแย้มยิ้มไม่เปลี่ยนพาเอาหลายคนในห้องถึงกับหนาวเยือกดังเช่นสมาชิกป้อมอัศวินเคยโดนกันมาแล้วยามที่เสธซ้ายของพวกตนหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจ  ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงนาดิสว่าตอนนี้จะมีสภาพเป็นเช่นไร

ร่างผอมๆของเจ้าเมืองวานลันทรุดฮวบ  ศีรษะก้มต่ำติดพื้น  น้ำเสียงสั่นเอ่ยวิงวอนขอความเมตตาเมื่อรู้ตัวแล้วว่าตนไม่อาจดิ้นหลุด

"ขอประทานอภัยด้วยฝ่าบาท.. ขอพระองค์โปรดทรงเมตตา.."

เฟรินมองนาดิสที่นั่งคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่พื้นด้วยสายตาอ่านยากว่าเจ้าตัวคิดสิ่งใดและเพียงไม่นานหญิงสาวก็หันหน้าไปมองเสนาโอมานที่หันมาสบตากับเธอเข้าพอดิบพอดี

"เรื่องนี้คงต้องรบกวนท่านไต่สวนคดีด้วยแล้วกันท่านโอมาน"  พอเฟรินพูดจบนาดิสก็ยิ่งโห่ร้องราวขาดใจ  ใครๆก็รู้ว่าเสนาโอมาน (เสนาบดีกรมตุลาการ) นั้นขึ้นชื่อเรื่องรักความยุติธรรมขนาดไหน  ผิดก็ว่าตามกันผิดแม้แต่ญาติก็ไม่มีเว้นแล้วนับประสาอะไรกับเขาเล่า

เสนาโอมานที่ได้ยินดังนั้นก็น้อมกายรับพระบัญชาก่อนจะเดินไปรับปึกกระดาษที่เฟรินอ่านเมื่อครู่มาจากราชเลขาที่รับส่งต่อจากมือเฟรินมาอีกทีและผู้ที่ได้ชื่อว่าเที่ยงธรรมนักก็หันไปร้องสั่งทหารทางด้านนอกให้มาลากตัวนาดิสออกไป..

ท้องพระโรงเงียบไปอึดใจหลังจากสิ้นเสียงครวญครางสุดท้ายของนาดิส 

ในตอนนี้เหล่าผู้ต่ำศักดิ์กว่าทั้งหลายต่างมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย  บ้างก็เห็นเป็นเรื่องธรรมดาเพราะตอนคิงองค์ก่อนหรือตอนคิงคาโลก็มีให้เห็นมาบ้างแล้วจึงไม่ค่อยจะสนใจสักเท่าไร  ส่วนบางคนก็แสดงสีหน้าสะใจแบบไม่ปกปิดแต่สำหรับคนที่มีฉะนักติดหลังเฉกเช่นนาดิสนั้นต่างก็พากันสั่นวาบไปถ้วนหน้าเนื่องด้วยไม่คิดว่าราชินีของตนก็ทำหน้าที่ได้ดีไม่แพ้องค์กษัตริย์..

เฟรินกวาดสายตามองสีหน้าหลากอารมณ์ของเหล่าผู้ใต้บัญชารอบห้องด้วยรอยยิ้ม

"พวกท่านมีใครมีเรื่องจะรายงานเราอีกหรือไม่"  เอ่ยถามขึ้นตัดความเงียบทำให้ผู้ด้อยศักดิ์กว่าบางคนถึงกับสะดุ้งก่อนจะพร้อมใจกันตอบเป็นเสียงเดียว

เมื่อเสียงตอบรับพร้อมเพรียงว่า 'ไม่' ดังขึ้นเฟรินจึงสั่งให้เลิกประชุมก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องท้องพระโรงด้วยประตูด้านหลังที่ประทับ..

ทิ้งเหล่าข้าราชบริพารไว้กับความเงียบที่หล่อนสร้างขึ้น..

///////////////////////////////////////////////////////////////

ตึง..ตึง..ตึง..ตึง..ตึง..

ปั้ง!!

เสียงเดินลงส้นหนักๆติดต่อกันบ่งบอกอารมณ์อันไม่คงที่นักของเจ้าของก่อนประตูห้องบานสวยจะถูกผลักออกอย่างแรงแบบไม่ไยดีจนมันไปตีเข้ากับกำแพงเสียงดังสนั่นเรียกให้สายตาของหญิงสาวเจ้าของห้องที่ยืนทอดอารมณ์อยู่ริมระเบียงต้องหันมามอง

"เป็นอะไรไปค่ะท่านพ่อ"  เจ้าของเรือนผมสีทองสลวยที่บัดนี้ถูกขมวดเป็นมวยสวยเข้ารูปรับใบหน้าถามขึ้น

"นี่มันหมายความว่ายังไงวาลีน"  เสนาลูคผู้พ่อร้องถามขึ้น  "ไหนเจ้าบอกว่ามีวิธีดีๆที่จะทำให้ราชินีเฟลิโอน่าออกจากวังไปไงล่ะ  นี่ผ่านมาจะครบอาทิตย์อยู่แล้ว..ยังไม่เห็นนางจะไปไหนเลย"

"ทำไมต้องร้อนรนเช่นนั้นด้วยล่ะค่ะ..เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ"  วาลีนถามแบบไม่ใคร่จะใส่ใจนัก  หล่อนเดินกลับไปนั่งยังเก้าอี้ที่โต๊ะน้ำชากลางห้อง  มือก็หยิบกาน้ำชามารินใส่ถ้วยสองใบพลางเชื้อเชิญให้บิดาตนมานั่งร่วมกัน

อิวาน ลูคได้แต่จำใจเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับลูกสาว  ใบหน้ายังบ่งบอกว่าหงุดหงิดไม่หายก่อนผู้มีศักดิ์เป็นพ่อจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงให้บุตรีของตนฟังอย่างละเอียด

"ก็สมควรแล้วนี่ค่ะ"  วาลีนพูดขึ้นบ้างเมื่ออิวานเล่าจบ  "เจ้านั้นอยากโง่ให้จับได้เองใครจะช่วยอะไรได้" 

อิวานมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนร้องเสียงหลง  "เจ้าพูดแบบนั้นได้อย่างไรวาลีน"

วาลีนเพียงปลายตามองพ่อของตนพลางจิบชาต่อ 

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากนาดิสพูดอะไรพล่อยๆไปแม้แต่คำเดียวเราก็จะโดนหางเลขไปด้วยนะ"

วาลีนหัวเราะเล็กน้อยแบบมีจริต  "วางใจเถอะค่ะท่านพ่อ  นาดิสไม่ได้มีหลักฐานอะไรที่จะลากท่านไปลงเหวด้วยได้นี่ค่ะและฟังจากที่ท่านเล่ามาองค์ราชินีเองก็ไม่มีหลักฐานสาวมาถึงท่านเหมือนกัน.. แต่ที่พระนางทำแบบนี้คงเพราะอยากจะเชือดไก่ให้ลิงดูเสียล่ะมั้ง..ยิ่งในยามที่เสาหลักแห่งคาโนวาลไม่อยู่แบบนี้ด้วยแล้วยังไงก็ต้องสร้างความน่าเกรงขามไว้ก่อน"

"แต่เฟรเดอริกว่าคาโลกำลังจะชนะศึกกลับมานี่"  อิวานว่าต่อแบบกังวลและไม่พอใจ 

"ไม่คิดว่าไอ้เจ้ามาคอนมันจะไร้น้ำยาขนาดนี้อุตส่าห์ส่งปีศาจไปให้แล้วแท้ๆยังทำงานพลาดอีก"

"ท่านพ่อแน่ใจได้อย่างไรค่ะว่ามาคอนทำงานพลาด.."  วาลีนพูดดักด้วยรอยยิ้มเย้ย  "แล้วแน่ใจได้อย่างไรว่าสิ่งที่องค์ราชินีทรงรับสั่งมาจะเป็นจริง" 

อิวานชักสีหน้างงก่อนถาม  "เจ้าหมายความว่าอย่างไรกัน"

"ท่านพ่อก็ลองคิดดูสิค่ะว่าตอนที่องค์ราชินีรับสั่งถึงเรื่องนี้นั้น เสนาทาริสมีปฏิกิริยาเช่นไร.."

อิวานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มออกมาได้  "จริงด้วยสินะตอนนั้นหน้าของทาริสมันบอกชัดเลยว่าไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน  ขนาดผู้ดูแลด้านการข่าวอย่างทาริสยังไม่รู้เรื่องแล้วเฟลิโอน่าจะเอาข่าวมาจากไหนถ้าไม่ใช่กุขึ้น"

อิวานหันกลับมามองลูกสาวตนอีกครั้งด้วยรอยยิ้มกว้าง  "เจ้าช่างฉลาดจริงๆวาลีน  ไม่เสียทีที่เป็นลูกข้า" 

วาลีนเพียงยิ้มรับน้อยๆไม่ได้พูดอะไร

"หึหึ คาโลมันโง่เองที่ปฏิเสธการแต่งงานกับเจ้าแล้วไปแต่งกับลูกสาวปีศาจนั่น.."  วาลีนชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคนั้นก่อนจะกลบเกลื่อนท่าทางด้วยการจิบชาต่อจนอิวานไม่ทันสังเกตเห็น

"จริงสิ.. เจ้าบอกว่ามีวิธีทำให้เฟลิโอน่าออกจากวังไปไม่ใช่หรือ  แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะทำล่ะ"  อิวานพูดขึ้นเมื่อนึกได้

"ทำไปแล้วล่ะค่ะ"  วาลีนตอบเรียบๆเรียกคิ้วหนาๆของผู้พ่อขมวดเข้าหากัน  หญิงสาวเห็นดังนั้นจึงอธิบายเพิ่มให้

"ลูกส่งคนไปดักพวกม้าเร็วไม่ให้ส่งข่าวกลับมาทางนี้ได้และใช้คนของเราให้สวมลอยเป็นหน่วยข่าวคอยส่งข้อความจากทางนี้ตอบกลับไปเพื่อไม่ให้ทัพหลวงเอะใจ.. พอองค์ราชินีไม่ได้รับข่าวนานๆเข้าพระนางก็จะยิ่งร้อนรนและเมื่อทนไม่ไหวยังไงเสียพระนางก็จะต้องส่งคนไปดูหรือไม่หากมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นองค์ราชินีคงไม่อยู่เฉย..น่าจะทรงเสด็จไปด้วยพระองค์เองแน่"

"แล้วเหตุการณ์อะไรเล่าที่เจ้าว่าน่ะ"

วาลีนเงยหน้ามองพ่อของตนด้วยรอยยิ้มยะเยือกจนอิวานที่มองสบตาพอดีถึงกับตัวสั่นแบบไม่อาจควบคุม  "หากทัพหลวงถูกล้อมเอาไว้ท่านพ่อคิดว่าราชินีเฟลิโอน่าจะทำเช่นไรล่ะค่ะ"

"นี่เจ้าหมายความว่า.."

วาลีนยิ้มหวานให้พ่อของตน  "ค่ะ..ข้าได้ปล่อยข่าวลวงให้องค์ราชินีคิดว่าทัพหลวงถูกพวกกบฏล้อมไว้ที่ป่าโฮริสแล้ว"

อิวานที่ได้ฟังจบก็ชะงักไปครู่ก่อนจะหัวเราะขึ้น  ใช้มือหยาบกระด้างตบไหล่ลูกสาวอย่างพอใจยิ่ง

"ดี.. ดีมาก.. สมแล้วที่เป็นลูกสาวข้า  งั้นข้าจะรอฟังข่าวดีก็แล้วกันนะวาลีน ฮ่าฮ่าฮ่า~~"  อิวานพูดพร้อมกับลุกขึ้น  "ข้าไม่กวนเวลาเจ้าแล้วล่ะ หึหึ วันนี้ข้ามีความสุขจริงๆ.. เจ้าเองก็พักผ่อนต่อไปเถอะ  ข้าไปล่ะ"  ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องของบุตรสาวไปด้วยเสียงหัวเราะพึงใจ

ทันทีที่คล้อยหลังสายตาของวาลีนที่มองตามหลังบิดาไปก็เปลี่ยนเป็นเยือกเย็นผิดกับเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง  หล่อนลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปยังระเบียงห้องอีกครั้ง  ตาสีทองทอดมองไปไกลก่อนจะหลุดเสียงพูดออกมาเบาๆ

"หลังจากวันนั้นมาก็หกวันแล้วสินะ.. หึ การที่พระองค์ไม่ทรงเคลื่อนไหวใดๆแบบนี้หมายความว่าพระองค์ไม่เชื่อเฟรเดอริกหรือเพราะพระองค์ใจแข็งมากกันแน่นะ  แล้วถ้าหาก.."  ใบหน้าขาวยิ้มเยือก  มือลดลงหยิบกำไลสีฟ้าสวยสลักลายสีขาวจางๆเป็นรูปเทือกเขาขึ้นมาจากสายผ้าคาดเอวพลางนำมันยกขึ้นส่องแสงอาทิตย์

"หากข้าทำให้เรื่องที่กุขึ้นเป็นจริง.. ท่านจะยังคงเยือกเย็นได้แบบนี้อีกรึเปล่าเพคะ..องค์ราชินีที่รัก หึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า"  เสียงหัวเราะเย้ยหยันของหญิงสาวที่เป็นดั่งอสรพิษยังคงดังต่อไปจนดวงตาสีทองเหลือบกลับเข้ามาในห้องและจ้องไปยังถ้วยน้ำชาหนึ่งในสองใบที่วางบนโต๊ะ..

ถ้วยน้ำชาที่อิวานดื่มอยู่เมื่อครู่..

"ท่านเองก็เหมือนกัน..  คงไม่เฉลียวใจเลยสินะว่าทำไมเฟรเดอริกถึงได้เป็นคนยืนยันการมีอยู่ของฝ่าบาททั้งๆที่หากปล่อยไว้แบบนั้นบ้านเมืองก็จะละส่ำละสายและท่านก็จะได้ฉวยผลประโยชน์นั้นได้โดยง่ายแท้ๆและทั้งๆที่เฟรเดอริกน่าจะอยู่ฝ่ายเดียวกับท่านแต่ทำไมเขากลับไปทำแบบนั้น"  น้ำเสียงที่เอ่ยนั้นเย็นเยือก 

"แต่ความจริงแล้วท่านก็ควรจะเฉลียวใจตั้งแต่แรกว่าเหตุใดผู้ที่มีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกลาโหมกลับยอมลดตัวลงมาอยู่ใต้อาณัติเสนาบดีกรมโยธาแบบท่านได้  แต่ท่านกลับไม่เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย.."  รอยยิ้มเหยียดหยันที่ริมฝีปากแย้มกว้าง  สายตามีแต่รอยดูแคลนยามมองไปยังถ้วยชาใบนั้นราวกับจะให้มันเป็นตัวแทนของผู้ที่เพิ่งเดินจากไป

"ท่านเองก็โง่เง่าไม่ต่างจากนาดิสนักหรอกค่ะ.. ท่านพ่อ"

///////////////////////////////////////////////////////////

ทางด้านเทรซที่อยู่กับพวกโจรดีมันภายในประภาคารมาได้สิบกว่าวันก็กำลังพยายามสืบหาที่ซ่อนของตัวประกันอย่างลับๆไม่ให้พวกมาคอนสงสัยแต่การเคลื่อนไหวของเขากลับเป็นไปได้ยากยิ่งเมื่อมีตาสีน้ำตาลเข้มของอิเรียสคอยตามอยู่ตลอดเวลา

ณ ห้องๆหนึ่งชั้นบนสุดของประภาคาร

เทรซที่อยู่คนเดียวในห้องนอนไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่ก็อยู่ได้อย่างสบายเป็นส่วนตัวกำลังนั่งพิงกรอบหน้าต่างเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องนอกอย่างใจลอย.. แต่นี่เป็นเพียงภาพภายนอกที่คนอื่นเห็นทว่าในความเป็นจริงแล้วหัวสมองของชายหนุ่มยามนี้กำลังมีเสียงสองเสียงพูดคุยโต้ตอบกันไปมา

เสียงหนึ่งนั้นเป็นของเขาส่วนอีกเสียงเป็นเสียงเย็นๆของผู้ชายคนหนึ่งและถ้าสังเกตดีๆแล้วล่ะก็จะเห็นต่างหูสามเหลี่ยมสีทองที่เจ้าตัวใส่ไว้ที่หูซ้ายส่องแสงเรืองออกมาจางๆ

'แล้วตอนนี้เคฟเป็นอย่างไรบ้าง'  เสียงชายผู้นั้นถามกลับมาอีกครั้ง

'ยังเหมือนเดิมพ่ะย่ะค่ะแต่ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้นานๆเข้ากระหม่อมว่าเขาเองก็คงไม่ไหวเหมือนกัน'

'งั้นรึ..'  เสียงนั้นเงียบไปพักก่อนจะดังกลับมาอีก  'แล้วเจ้ารู้ที่อยู่ของตัวประกันรึยัง'

'ขอประทานอภัย  กระหม่อมยังหาไม่พบพ่ะย่ะค่ะ  จากที่พวกลูกน้องของมาคอนว่ามาตัวประกันถูกขังอยู่ที่หอคอยเหนือแต่พอหม่อมฉันไปดูกลับไม่พบใคร'

หอคอยเหนือเป็นหอคอยทรงสูง  จากประตูหน้าเข้าไปจะเป็นห้องกลม  ไม่มีทางขึ้นไปด้านบนหรือบันไดวนลงไปใต้ดิน  เมื่อยืนอยู่บนพื้นหินเก่าคร่ำคร่าภายในห้องแล้วมองขึ้นไปจะเห็นหลังคาของยอดหอคอยอยู่สูงขึ้นไปร่วมๆสี่เมตรพอดี

'หอคอยเหนืองั้นหรือ'  เสียงของอีกฝ่ายที่ดังมาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่จึงทำให้เทรซอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

'หอคอยเหนือมีอะไรเช่นนั้นหรือฝ่าบาท'

'เราจำได้ว่าหอคอยนั่นมีทางลับอยู่'

เทรซได้ยินแบบนั้นก็ผลุดลุกนั่งตัวตรงทันทีด้วยความตื่นเต้นเพราะมันเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด  'ทางลับหรือกระหม่อม'

'อืม..'  เสียงนั้นรับคำ  'ตอนที่เข้าไปในหอคอยเจ้าเห็นรูปปั้นนักรบสวมเกาะหรือไม่'

'พ่ะย่ะค่ะ  มีรูปปั้นนักรบที่ว่ายืนถืออาวุธในท่าทางแตกต่างกันไปรอบๆห้อง.. กระหม่อมต้องทำอะไรกับรูปปั้นพวกนั้นหรือฝ่าบาท'

'.....ในนั้นน่าจะมีรูปปั้นนักรบถือคทาตะวันอยู่  จำได้ว่าหากเปิดตารูปปั้นนั้นได้ทางใต้ดินก็จะเปิด'

'เปิดตารูปปั้น?? ทำเช่นไรหรือฝ่าบาท'

'เรื่องนั้น..'

ปั้ง!!

ทว่ายังไม่ทันที่เทรซจะได้คำตอบประตูห้องของเขาก็ถูกผลักให้เปิดออกโดยแรง

"เฮ่..เทรซ หัวหน้าเรียกแหนะ"  ชายคนที่ผลักประตูเข้ามาร้องบอก

"มีเรื่องอะไรงั้นรึ"  เทรซถามกลับไป  ตัวยังคงไม่ขยับจากที่

"หัวหน้าบอกมีอะไรอยากให้ดู  ยังไงก็รีบๆลงไปก็แล้วกัน"  พูดเสร็จชายคนนั้นก็เดินจากไปทันที

'เจ้ารีบไปเถอะ'  เสียงนั้นดังขึ้นอีกเมื่อประตูห้องปิดลง

'แล้วเรื่องทางลับเล่ากระหม่อม?'

'เราจะบอกเจ้าอีกที'  คำพูดตัดบททำให้เทรซลอบถอนใจอย่างเสียดาย

'รับพระบัญชา'  จากนั้นเทรซก็ตัดการติดต่อไป  ชายหนุ่มโดดลงจากกรอบหน้าต่าง  มือขยับจัดเสื้อเล็กน้อยก่อนริมฝีปากจะแย้มยิ้ม

"มาดูสิว่านายมีอะไรมาฉันให้เล่นอีก มาคอน"

////////////////////////////////////////////////////////////

ทางด้านคาโลที่เพิ่งจะตัดการติดต่อจากเทรซไปก็ก้มลงมองแผนผังประภาคารที่ตนเพิ่งเค้นสมองวาดเสร็จเมื่อครู่

ภายในแผ่นหนังสีน้ำตาลอ่อนแผ่นใหญ่เต็มไปด้วยเส้นทางคดเคี้ยว  ทางแยกแปลกๆและประตูลับต่างๆมากมายที่ใช้เข้าไปภายในประภาคารได้จากภายนอกโดยที่แผนผังของจริงไม่มีแสดงไว้เพราะเส้นทางเหล่านี้จะใช้บอกเพียงปากต่อปากจากกษัตริย์รุ่นหนึ่งสู่อีกรุ่นเท่านั้น  ตาสีฟ้ากวาดมองแผ่นหนังคร่าวๆอีกครั้งสมองก็ประมวลถึงแผนการที่จะบุกเข้าไปยังประภาคารโดยที่เหล่าโจรไม่รู้ตัว

ในแผนผังมีจุดกากบาทสีแดงอยู่หลายจุดซึ่งแสดงถึงช่องทางเข้าที่ถูกปิดไปนานแล้วและสีน้ำเงินอีกสี่จุดที่คาดว่าพวกโจรคงจะรู้ได้ไม่ยากถ้าหากมีการสำรวจดังนั้นจึงเหลือทางเข้าจริงๆเพียงสองที่เท่านั้น

ทางแรกอยู่ในตอนเหนือของป่าโฮริสแต่ทางนี้ก็นับได้ว่าอันตรายอยู่มากหากมีการดักซุ่มโจมตีจากในป่า  ถ้าหากเอาคนเข้าไปไม่กี่คนก็คงพอจะหลบซ่อนตัวจากสายตาโจรได้แต่แบบนั้นพอเข้าไปถึงจริงๆแล้วด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าก็จะทำให้เสียเปรียบ

ทางที่สองเป็นช่องทางลับที่อยู่ในหลืบผาทางทิศใต้ของประภาคาร  ทางนี้ต้องล่องเรือเข้าไปแต่เนื่องจากเส้นทางเป็นจุดอับสายตาของยามบนกำแพงดังนั้นหากใช้เส้นทางนี้น่าจะปลอดภัยกว่า

ขณะที่คาโลกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ของกำลังพลที่จะพาเข้าไปนั้นประตูห้องพักชั่วคราวของชายหนุ่มก็ถูกเปิดออกอย่างรีบเร่งด้วยฝีมือของเมราสราชองครักษ์คนสนิท

"ฝ่าบาท.. พวกโจรดีมัน.."  น้ำเสียงเร่งร้อนของเมราสทำให้ตาสีฟ้าสงบเป็นประกายวาบขึ้นมาทันที

/////////////////////////////////////////////////////////

ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือหมู่บ้านที่ตั้งอยู่กล้ำกึ่งระหว่างเมืองโฮรันกับเมืองมิลเลียกำลังลุกเป็นไฟ  แม้ที่นี่จะอยู่ห่างไกลแต่คาโลกลับรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ลอยมากับสายลม

คิ้วเข้มขมวดเข้า  ตั้งแต่คาโลเดินทางมาถึงเมืองมิลเลียเขาก็ได้สั่งการไปว่าหากโจรดีมันบุกโจมตีไม่ว่าที่ใดให้จุดพุสัญญาณขึ้น  หากแต่นี่แม้ในยามที่เพลิงไฟลุกลามมากมายถึงเพียงนี้ยังไม่มีสัญญาณใดส่งมาเพื่อขอความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย

คาโลเรียกคทาเข้ามือ  ตั้งสมาธิกำหนดจิตบริกรรมคาถา  ไม่นานแสงเรืองสีฟ้าอ่อนๆก็แผ่คลุมร่างก่อนแผ่กว้างวูบเดียวไปจนถึงหมู่บ้านชายแดนนั้น

เปรี๊ยะ!!

แสงปะทะของเวทดังขึ้นเมื่อเขตแดนเวทของคาโลไปปะทะเข้ากับเขตแดนของใครอีกคนที่ร่ายคลุมหมู่บ้านนั้นไว้

คาโลถอนเวทออก  คราวนี้ชายหนุ่มปักคทาลงพื้นพร้อมร่ายคาถาอย่างเร็ว  วงแหวนสีฟ้าอมเงินกางออกเบื้องหน้า  ก่อนอักขระภายในจะหมุนวนเร็วขึ้นเร็วขึ้นและแล้วลำแสงสีฟ้าอมเงินสายหนึ่งก็พุ่งวูบออกจากวงคาถาตรงดิ่งสู่หมู่บ้านที่ลุกเป็นไฟ 

สายพลังเวทสีฟ้าปะทะเข้ากับเกราะเวทสีดำที่ครอบหมู่บ้านผู้โชคร้าย  เสียงพลังสะท้อนพลังดังกึกก้อง  กระแสพลังทั้งสองดึงดันไปมาก่อนจะกลายเป็นเกราะเวทสีดำที่ปริร้าว  รอยร้าวปริแตกไปเป็นทางตลอดครอบแก้วอย่างรวดเร็ว  เพียงไม่นานเกราะแก้วสีดำก็แตกกระจายพร้อมๆกับสายพลังสีฟ้าของคาโลระเบิดออกเปลี่ยนเป็นหยดน้ำนับล้านร่วงหล่นราวสายฝนช่วยดับไฟที่โหมกระหน่ำ

คาโลรีบหันกลับไปสั่งการเอลลิคที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุด

"เอลลิคเจ้าร่ายเวทย้ายสถานที่นำทหารดาบห้าสิบนายไปที่หมู่บ้านนั่น"

"รับด้วยเกล้า"  เอลลิครับคำพร้อมกับร่ายเวทนำทหารที่เตรียมเผื่อไว้ก่อนแต่แรกแล้วไปยังที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

หลังจากกลุ่มของเอลลิคหายไป  เจราสที่ยืนดูอยู่ก็เดินเข้ามาหาคาโลที่บัดนี้กำลังมองไปยังหมู่บ้านตรงหน้านิ่ง

มือกร้านของผู้เป็นลุงตบเบาๆบนไหล่กว้างคล้ายจะให้กำลังใจ

"พวกนั้นต้องไปทันแน่.. หลานอย่าเพิ่งกังวลเลยคาโล"

".....ขอให้เป็นเช่นนั้น"  คาโลได้แต่รับคำเรียบๆขณะมองควันที่พวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้าหลังเพลิงการมอดดับลง

/////////////////////////////////////////////////////////

ทันทีที่แสงสว่างของเวทย้ายสถานที่ดับลงสิ่งแรกที่กระทบประสาทรับรู้ของกลุ่มเอลลิคทั้งห้าสิบเอ็ดชีวิตคือกลิ่นเหม็นไหม้ของซากศพ  และเมื่อดวงตาทั้งห้าสิบเอ็ดคู่เริ่มปรับเข้ากับแสงแดดรอบด้านภาพซากศพไหม้เกรียมหลายสิบชีวิตที่นอนเรียงรายอยู่กลาดเกลื่อนตรงหน้าก็ทำเอาพวกเขาแทบอยากจะอาเจียน

อุ๊บ!!

เอลลิครีบเอามือปิดปากเมื่อรู้สึกว่ามื้อกลางวันที่ทานเข้าไปทำท่าจะย้อนกลับออกทางเก่า

โหดร้ายเกินไปแล้ว.. ก็ได้แต่คิด  ตอนนี้รอบด้านมีแต่ศพถูกเผาของชาวบ้านและเศษซากบ้านเรือนถูกไหม้  มองไม่เห็นผู้รอดชีวิตและเหล่าโจรชั่วแม้แต่คนเดียว

"แยกย้ายกันออกไป  ตรวจดูให้ละเอียดว่ายังมีใครรอดชีวิตบ้าง"  เอลลิคสั่งการเร่งด่วนทหารทั้งห้าสิบคนจึงรีบแยกย้ายกันไปหาอย่างรวดเร็ว

"ขอให้มีรอดสักคนก็ยังดี"  เอลลิคพูดขึ้นเบาๆ  เจ้าตัวเองก็ออกเดินสำรวจไปตามซากบ้านเรือนบ้าง  เวลาผ่านไปสิบกว่านาทีแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาสิ่งมีชีวิต

ทหารคนแล้วคนเล่ามารายงานตามจุดต่างๆจนครบแต่ดูท่าทางจะไม่มีใครเหลือรอดอีกแล้ว  เอลลิคมองภาพตรงหน้าอย่างเศร้าใจก่อนจะตัดสินใจสั่งให้ทหารรอตนอยู่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านนั้น

ชายหนุ่มเดินกลับเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้งพลางลองเดินหาต่อไปเรื่อยๆตามทางอย่างไร้จุดหมายท่ามกลางม่านควันและกลิ่นศพ  จนกระทั้งมาถึงเพิงพังๆหลังหนึ่งที่ถูกไฟไหม้เกรียมจนไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดเหลือรอดอยู่ข้างใต้ได้

เอลลิคมองมันอยู่ครู่หนึ่งและไม่รู้ด้วยอะไรดลใจทำให้เขายื่นคทาในมือออกไปเขี่ยซากหลังคาที่ทำจากไม้ขึ้นเพื่อดูข้างในและทันทีที่ทำแบบนั้นเสียงร้องของเด็กทารกก็ดังแว่วเบาๆออกมาจากข้างใต้ซากนั่น 

โดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลามือที่ถือคทาอยู่ก็จัดการตวัดหลังคาไม้ขึ้นจนมันกระเด็นไปไกลเผยให้เห็นเด็กน้อยวัยสองเดือนถูกห่ออย่างดีด้วยผ้าสีแดงเนื้อหนา  หน้าตาน่ารักแม้จะดูขะมุกขะมอมด้วยเขม่าควันกำลังเบะร้องอย่างน่าสงสาร  เอลลิคเห็นดังนั้นก็วางคทาลงใช้สองมือผลักสิ่งกีดขวางให้พ้นทางก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นอย่างทะนุถนอม  เอ่ยเสียงปลอบอ่อนโยนจนเด็กน้อยเริ่มเงียบ  ชายหนุ่มยิ้มขึ้นเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กสงบลงทว่าขณะที่เขากำลังลุกขึ้นตั้งใจว่าจะพาเด็กคนนั้นกลับไปในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกได้ถึงไอเวทของเวทย้ายที่ลอยวนอยู่เบื้องหลัง

เอลลิคหันขวับมือขวาคว้าคทามากระชับมั่นในขณะที่มือซ้ายยังอุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขนทว่าคนที่ยืนเด่นอยู่ตรงหน้ากลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัย 19 ปี  ใบหน้าขาวสะอาดออกจะเรียกได้ว่างดงาม  ผมสีดำยาวถูกรวบไว้อย่างลวกๆทางด้านหลัง  นัยน์ตาสีดำสนิทที่จ้องตอบมานั้นก็ดูงดงามราวกับทะเลดวงดาวยามราตรีไร้จันทร์..

ท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้น  ตาสีน้ำเงินของเอลลิคหรี่ลงจ้องมองคนตรงหน้าไม่กระพริบแบบเตรียมรับทุกสถานการณ์ไม่ว่าเด็กหนุ่มที่เห็นจะเป็นมิตรหรือ.. ศัตรู

"เจ้าเป็นใครกัน!"

/////////////////////////////////////////////////

ย้อนกลับไปก่อนหน้า.. ณ ห้องโถงกลางภายในประภาคาร

"นายดูอะไรอยู่หรือมาคอน"  เทรซถามขึ้นเมื่อเจ้าตัวเดินมาถึงห้องโถงกลางและเห็นมาคอนกับอิเรียสยืนดูอะไรบางอย่างจากโอ่งหินใบใหญ่กลางห้องที่บรรจุน้ำไว้เต็มโดยมีลูกน้องอยู่สิบกว่าคนยืนล้อมรอบๆคล้ายจะอารักขา

มาคอนไม่ตอบเพียงกวักมือเรียกเทรซให้เข้าไปใกล้และทันทีที่ชายหนุ่มเข้าไปถึงระยะเอื้อมถึงท่อนแขนแข็งแรงก็ตวัดกอดคอชายหนุ่มให้เข้าไปยืนใกล้ๆพร้อมกับออกแรงโน้มคอเทรซเข้าไปเกือบประชิดกับโอ่งหิน

"ดูสิ"  มาคอนเชื้อเชิญด้วยเสียงรื่นรมย์  เทรซจึงเพ่งมองลงไปในน้ำตามที่หัวหน้าโจรบอกและสิ่งที่เห็นก็ทำเอาชายหนุ่มนิ่งแข็งพูดไม่ออก

นี่มัน..

"ไงล่ะ..หึหึ ถึงไม่มีเสียงแต่แค่เห็นหน้าทุกทรมานของพวกมันข้าก็เหมือนกับได้ยินเสียงร้องน่าเวทนาดังก้องอยู่ในหัวของข้าเชียวนะ"  คำพูดเต็มไปด้วยกระแสความสนุกนั้นแทบอยากทำให้เทรซหันกลับไปกระชากลิ้นของมันออกมาตัดเป็นท่อนๆนัก  แต่ด้วยหน้าที่ที่มีทำให้เขาจำต้องข่มใจแล้วมองภาพหมู่บ้านตรงหน้าค่อยๆถูกเผาไหม้ไปเรื่อยๆโดยที่พวกชาวบ้านไม่อาจหนีเอาชีวิตรอดได้เลย 

ทั้งไม่อาจดับไฟนรกนั่นและไม่อาจหนีออกมาจากบ้านของตนได้..

ทำไม??

ชายหนุ่มกวาดตามองไปทั่วและเริ่มเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

"ที่ไฟเหล่านั้นจู่ๆก็ผลุดขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้เพราะมันเป็นไฟเวทไงล่ะ"  อยู่ๆอิเรียสก็พูดขึ้นมาโดยนั่นเป็นคำตอบของคำถามในใจเขาพอดีทำให้เทรซสะบัดหน้าขึ้นมอง

คนๆนี้อ่านใจได้งั้นหรือ

"ท่านคงจะคิดว่าข้าอ่านใจท่านได้"  อิเรียสพูดต่อและนั่นทำให้เทรซมองเขาอย่างระวังมากขึ้น

อิเรียสยิ้มให้เล็กน้อยก่อนว่า  "ข้าไม่จำเป็นต้องอ่านใจในเมื่อสีหน้าท่านแสดงความสงสัยออกมาชัดขนาดนั้น"

คราวนี้เป็นเทรซที่ยิ้มขึ้นบ้างแม้ภายในจะเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาดเมื่ออยู่ต่อหน้าดวงตาสีน้ำตาลล้ำลึกคู่นั้นก็ตาม  "นายพูดแบบนี้ก็หมายความว่าไม่ปฏิเสธว่าอ่านใจคนได้สินะ"

"เรื่องนั้นแล้วแต่ท่านจะคิดเถอะ..เทรซ"  และก่อนที่จะเกิดสงครามฝีปากของสองหนุ่มที่มาคอนยกให้เป็นมือซ้ายและขวาของตนภาพที่ปรากฏในน้ำกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนทั้งสามต้องหันกลับไปดูอย่างตั้งใจอีกครั้ง

ภาพที่เห็นนั้นคือเกราะเวทสีดำที่ถูกสายพลังสีฟ้ากระแทกจนแตกเป็นเสี่ยงตามมาด้วยสายฝนเวทที่เกิดจากการแตกตัวของพลังเวทสีฟ้านั่น  สายฝนที่พรั่งพรมกำลังดับไฟร้อนจนมอดดับไป

มาคอนผิวปากวืดมองอิเรียสยิ้มๆเหมือนเจอของสนุก  ขณะที่อิเรียสซึ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนแต่รอบข้างกลับสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่หมุนวนราวกับเจ้าตัวไม่พอใจ

"ไงอิเรียสมีคนทำลายมนต์เจ้าได้ด้วยนะ"  มาคอนว่าขึ้น

"นั่นสิครับท่าจะเป็นคนที่มีพลังเวทสูงพอตัว"  สิ้นคำของอิเรียสบนผิวน้ำก็ปรากฏคนกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่าหายวับมาจากที่ใดและผู้ที่นำหน้าคณะนั้นมาก็ดูเหมือนจะเป็นจอมเวทเสียด้วย

"อาฮะ.. คงไม่ใช่เจ้านี่หรอกนะที่เป็นคนทำลายเวทของเจ้าน่ะอิเรียส"

"ผมเองก็ไม่ทราบครับท่านหัวหน้าแต่ดูท่าทางคนๆนี้ก็น่าจะมีเวทสูงอยู่พอตัว"

"หึหึ นั่นสินะ  ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถย้ายคนถึงห้าสิบคนมาพร้อมกันในทีเดียวเช่นนี้ได้หรอก"  ว่าเสร็จก็หันไปมองอิเรียสที่จ้องเอลลิคในน้ำไม่วางตา

"ว่าไงเจ้าอยากจะไปประลองกับเจ้านั่นหน่อยมั้ยล่ะ"

อิเรียสได้ยินหัวหน้าตัวเองพูดแบบนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะยิ้มให้น้อยๆ

"ข้าว่าไม่ดีกว่า"  ก่อนจะเบือนสายตาไปยังเทรซ  "เพราะดูท่าเทรซเองก็อยากประมือกับท่านผู้นั้นอยู่เหมือนกัน"  และประโยคนี้เองที่ฉุดเทรซออกมาจากภาพฉาย  ความรู้สึกตกใจแทรกลึกเข้าสมองดีที่เจ้าตัวกดมันไว้ได้ทันไม่ได้แสดงออกมาขณะเงยหน้าขึ้นมองอิเรียส

"อืม..ก็ดีเหมือนกัน  งั้นเทรซ..ข้าให้เจ้าจัดการ" 

และโดยไม่ได้ตั้งตัวแสงสีดำจากมืออิเรียสก็พุ่งวูบเข้าตัวเด็กหนุ่มครึ่งเลือดปีศาจแบบไม่ให้เขามีโอกาสทักท้วงใดๆ

คลื่นลมรอบตัวปั่นป่วน  รู้สึกได้ถึงร่างกายที่กำลังถูกดูดเข้าหลุมดำมืดและในนาทีต่อมาความรู้สึกเหมือนถูกผลักออกจากห้วงมิติก็ตามมาติดๆพร้อมกับสัมผัสมั่นคงของพื้นดินใต้ฝ่าเท้าแต่ยังไม่ทันให้เทรซได้ตั้งตัวใดๆเสียงเหี้ยมเกรียมของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหน้า

"เจ้าเป็นใครกัน!"  เสียงนั้นดังขึ้นทันทีที่สายตาของเทรซชินกับแสงสว่างและแล้วใบหน้าของคนที่ทรงคทาอยู่ตรงหน้าก็ทำเอาดวงตาสีดำเบิกขึ้นแต่ก็เพียงเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น

ตกใจที่ถูกจับมาสู้แบบไม่ทันตั้งตัว..

แต่ที่ตกใจยิ่งกว่าก็คือ..คู่ต่อสู้เป็นคนๆนี้!!

เอลลิค  เฮลรอส!!

ทำไมถึงซวยแบบนี้นะ..

เทรซคิดกลุ้มๆกับตัวเอง 

ราชองครักษ์นักเวทอันดับหนึ่ง!!

เทรซแหงนหน้าขึ้นมองฟ้าราวกับจะมองให้เห็นเจ้าตัวดีที่บังอาจส่งเขามาโดยไม่ขอความเห็นก่อนจะก้มลงมองคู่ต่อสู้ฝีมือฉกาจตรงหน้าอีกครั้ง

ต้องสู้!! เพราะหากไม่สู้ความลับของเขาก็จะแตกและตราบใดที่ยังไม่รู้ที่ซ่อนตัวประกัน  ตราบใดที่ยังหาทางเข้าไปกำจัดกลุ่มกองโจรที่แฝงเร้นในประภาคารนั้นไม่ได้เขาจะให้ความลับนี้พังไม่ได้เป็นอันขาด

แต่หากเขาสู้..

ดวงตาสีนิลมองประเมินนักเวทแห่งราชสำนักอีกครั้ง

คนตรงหน้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใครหากการต่อสู้เริ่มขึ้นคงไม่แคล้วหวังเอาชีวิต  แค่ดูตาคู่นั้นเทรซก็รู้แล้วว่าความแค้นสุมอยู่ในนั้นมากมายเพียงไร 

ตาของเด็กหนุ่มเลื่อนลงจับอยู่ที่ทารกน้อยในอ้อมแขนของเอลลิคแทน

หากสู้กันอาจบาดเจ็บทั้งสองฝ่ายและดีไม่ดีเด็กคนนั้นอาจโดนลูกหลง

อุตส่าห์รอดชีวิตแล้ว..ใครจะยอมให้มาตายเพราะเรื่องแบบนี้กัน!!

แต่ว่า..

แล้วแบบนี้เขาจะสู้ยังไงดีล่ะ!!



////////////////////////////////////////////////////////////////////


เอาไปเลยค่ะ 20 หน้า A4 เหอๆ หลังจากที่หายไปนานแค่นี้มันน้อยไปมั้ยหว่า

เอาเถอะ ว่าแล้วก็รีบชะแวบไปพิมพ์ต่อดีฝ่า

ฮิฮิ

RayGuard
1/1/2007


ปล. สวัสดีปีใหม่นะคะทุกๆคน