บทเพลงที่ 20 ลวดลายของหัวขโมย

ถามคำตอบคำ ฮิฮิ


avedus/ มาอัพให้แล้วนะคะ

party/ ฮุฮุ ขอบคุณค่ะ อัลสู้อยู่แล้ว สู้ๆสู้ตายยยยยยยยย

Nix/ ขอบคุณค่ะนิคคุง  ยังไงซะติชมแบบไหนไม่มีว่ากันอยู่แล้ว  เพราะยิ่งมีคนติเราจะได้ยิ่งปรับปรุง  ส่วนมีคนชมก็เป็นกำลังใจ  ขอบคุณมากค่ะนิค  ฮิฮิ  แต่เรื่องนี้มันยังมีเบื้องหน้าเบื้องหลังค่ะ  ในตอนที่ 20 นี้ก็เปิดแง้มนิดหน่อยเรื่องที่นิคท้วงมา  โย่.. ยังไงก็อ่านต่อไปเรื่อยๆก่อนน้า  แต่ว่าก็ว่าเถอะพอนิคพูดขึ้น  พอเรากลับไปอ่านใหม่  ก็เห็น -_-" เหอๆ อยากรีใหม่หลายจุดมาก  แต่ก็อยากแต่งต่อให้จบด้วย  เลยตัดสินใจเอาความคิดสองตามด้วยหนึ่ง อืม..  ก็นะไม่งั้นมันไม่จบภายในเทอมนี้แน่ (อยากให้จบก่อนน่ะค่ะเดี๋ยวฝึกงานตัวสองแล้วจะไม่มีเวลาลง)  ขอบคุณอีกครั้งนะคะนิค ฮิฮิ นอกจากจะทวนคำผิดให้แล้วยังให้ความรู้อีกเยอะเลย อา.. ขอบคุณค่า..

สาวผมเปีย & zaruman & พลพรรครักบารามอส/ ดูท่าหนูคิลจะเป็นที่ชื่นชอบ งั้นเดี๋ยวให้ออกเยอะๆดีมั้ยนะ เหอ..งั้นก็ต้องเพิ่มบทน่ะจิ

melodia/ คิดเหมือนกันเลยค่ะ อยู่ด้วยกันเยอะๆจะได้มีลูกเร็วๆเนอะ หึหึ (หัวเราะหื่นๆ)

kaguya/ บทนี้คิลบทพูดเยอะนะ ฮิฮิ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ  ส่วนเรื่องของkaguyaจังไว้เราจะเข้าไปดูนะ  

ออโรร่า/ ปีสามแล้วค่ะ  ฝึกงานหนักมากทั้งที่เป็นตัวแรกแท้ๆ ฮือ..

meya_jung / มิยะจัง เดี๋ยวนายนี่มันจะเลวร้ายขึ้นอีกเยอะเตรียมอีโต้มาเฉาะไว้ได้เลยค่ะ

m3uw/ แหม..ฮิฮิ งั้นเชิญอ่านตอนใหม่ให้สนุกเลยนะคะ

ฮิฮุฮิฮุ




/////////////////////////////////////////////////////////////////////
 


บทเพลงที่  20  ลวดลายของหัวขโมย

ตุบ!!

“โอ้ย!!”  เจ้าของร่างนั้นร้องลั่นเมื่อตัวของเขาหล่นปุลงกับพื้นห้อง  ร่างสูงสมส่วนของนักฆ่าแห่งซาเรสกระเด้งตัวขึ้นตั้งกาดโดยมือข้างขวายังถือขวดนมเด็กอยู่  นัยน์ตาสีม่วงฉายแววหงุดหงิดกวาดมองไปรอบตัวแบบงงๆว่าตนอยู่ที่ไหนก่อนสายตาของเขาจะสะดุดอยู่ที่หญิงสาวต่างวัยสองนางในชุดแบบเดียวกันซึ่งกำลังยืนกอดเอวกันกลมด้วยความตกใจ  ใบหน้าของพวกหล่นยังคงฉายแววตระหนกและที่สำคัญ!!

หน้าแบบนี้เคยเห็นที่ไหนนะ..

คิลคิดขณะหางตาก็เหลือบไปเห็นร่างบางๆที่คุ้นเคยยืนอยู่  เพียงแค่นั้นใบหน้าอ่อนเยาว์ก็บึ้งตึงร้องลั่น

“ไอ้เฟริน!! นายเล่นอะไรวะเนี่ย”  คิลว่าพร้อมกับจะย่างสามขุมเข้าหาแต่แล้วใบหน้านิ่งๆแบบที่คนรักสนุกอย่างเฟรินไม่เคยทำก็ทำเอาขาที่จะก้าวหยุดกึก

“นายเป็นอะไร”  คิลถามด้วยความงง 

ก็ไอ้คนที่ควรจะโกรธเนี่ยมันควรจะเป็นเขาไม่ใช่หรือ  ทั้งๆที่เขากำลังป้อนนมให้เจ้าตัวเล็กของเขาอยู่ดีๆหลุมดำที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็ดูดเขาเข้ามา  เมื่อกี้เขายังได้ยินเสียงเรนอนร้องเรียกอย่างตกใจอยู่แวบหนึ่งเสร็จแล้วตัวเขาก็หล่นปุบก้นจ้ำเบ้าตรงนี้  นอกจากจะเสียอารมณ์ (สวีทกับลูกรัก) แล้วยังต้องเจ็บตัวฟรีอีก  มันควรจะเป็นเขานะที่ทำหน้าบึ้งไม่ใช่ตัวการอย่างยัยนี่..หรือไม่ใช่?!

หน้าเหวอสนิทของคิลทำเอาเฟรินคิ้วขวากระตุก  ไหล่บางสั่นน้อยๆมองแทบไม่เห็นเหมือนจะระงับอาการอะไรบางอย่างแต่แล้วท่าทางแปลกๆที่เห็นทั้งหมดก็หายไป  เพียงแค่กระพริบตาใบหน้านั่นก็กลับกลายเป็นเรียบ..เฉยสนิทเหมือนที่สามีสุดที่รักของมันชอบทำเป็นประจำ

เครื่องหมายคำถามปรากฏบนหน้าของคิลชัด  ชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัวแกรกบ่นไม่เข้าใจกับตัวเองเบาๆ

ภาพที่เห็นทำเอาเฟรินต้องรีบหันหน้าไปยังคนสนิททั้งสองอย่างเร็วแล้วสั่งเรียบๆ

“เลเลียกับป้าคาเดียช่วยออกไปเฝ้าหน้าประตูให้หน่อยนะ  แล้วก็ห้ามใครเข้ามาจนกว่าฉันจะเรียก”  นางกำนัลทั้งสองได้ยินเช่นนั้นก็รีบทำตามทันที  คิลที่ยังไม่เข้าใจกับเหตุการณ์มองตามทั้งสองไป  จนกระทั่ง..

คิกคิก..

ทันทีที่ประตูปิดตามหลังเสียงหัวเราะคิกคักไม่สบอารมณ์คนฟังก็เล็ดรอดมาเข้าหู  คิลสะบัดหน้าหันไปมองก็เห็นแม่ตัวดีกำลังปิดปากกุมท้องกลั้นเสียงหัวเราะไว้เต็มที่  คิลอ้าปากค้างกับท่าทางของเพื่อนสาวในตอนนี้ที่ต่างกับเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว  แต่แล้วแก้มขาวๆของนักฆ่าก็เริ่มแดงขึ้นเมื่อนึกถึงภาพปรากฏตัวสุดเท่ห์ของตัวก่อนใบหน้าจะแปรเป็นโกรธจัดแล้วตวาดลั่น

“นี่มันเรื่องอะไรกันเฟริน!!”  เท่านั้นแหละแม่ตัวดีถึงกับหัวเราะก๊ากอย่างไม่สมหญิงสุดๆ  ร่างบางนั่งแหมะกับพื้นอย่างหมดแรง  คิลยืนมองเพื่อนซี้ตัวแสบอย่างเซ็งจัดหวังให้มันหยุดหัวเราะเองแต่ดูท่าคงจะยาก 

นักฆ่าหนุ่มน้อยกอดอกทั้งที่มือข้างหนึ่งยังถือขวดนมเด็ก  ตาสีม่วงขุ่นลงเรื่อยๆจนเฟรินที่นั่งหัวเราะอยู่ยังสัมผัสได้

“จะหยุดได้รึยัง”  คิลว่าเสียงเข้ม

เฟรินโบกมือขึ้นในอากาศไปมาเหมือนจะขอโทษแต่ตัวยังไม่หยุดสั่น

“โทษที โทษที.. คิกคิก  แบบว่า..นายเอาขวดนมมาทำไมอ่ะ”  คำถามไร้สาระจากปากแม่ตัวดีทำเอาคิ้วนักฆ่ากระตุก  คิลยืนสงบอารมณ์นับหนึ่งถึงสิบก่อนตอบส่งๆเสียงห้วน

“ก็ใครใช้ให้นายมาลักพาตัวฉันตอนกำลังป้อนนมเจ้าตัวเล็กเล่า”  คำต่อว่าหน้าแดงของชายหนุ่มเรียกเสียงหัวเราะจากเฟรินอีกครั้งจนคนมีอาชีพฆ่าอย่างจะทำตามอาชีพขึ้นมาตะหงิดๆ

เฟรินที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบกลั้นขำอย่างรวดเร็วแต่รอยยิ้มยังคงไม่จางไป  “ขอโทษว่ะคิล แต่ฉันมีเรื่องให้ช่วยจริงๆนะ”

คิลมองเฟรินด้วยสายตาไม่ไว้ใจแต่ร่องรอยบางอย่างในน้ำเสียงของเพื่อนสาวก็ทำให้นักฆ่าแห่งซาเรสยอมรับฟังแต่โดยดี

“จะให้ฉันช่วย.. เรื่องอะไร”  คิลถามเรียบๆจงใจไม่เอ่ยรับปากในทันที

“เล่าแล้วเรื่องมันยาว”  เฟรินเปรยพลางลากเก้าอี้ข้างตัวออกมานั่งแบบไม่คิดจะเชื้อเชิญอีกฝ่ายให้นั่งด้วยเลยสักนิด  คิลเมื่อเห็นแบบนั้นก็ถอนใจปลงๆร่างสูงเอนตัวพิงกำแพงเย็นแทนแล้วเอ่ย

“เอ้า..มีอะไรก็ว่ามาสิ”

“ฉันอยากให้นายไปช่วยคาโลปราบกบฏที่เมืองโฮรันหน่อย”  เสียงของเฟรินขณะเอ่ยคำมันออกไปในทางน้ำเสียงปกติที่เจ้าตัวชอบทำไม่ได้ดูเคร่งเครียดเท่ากับตอนที่เขาเห็นหน้าของมันครั้งแรกแม้แต่นิดแต่ถึงจะเป็นแบบนั้นคิ้วของคิลก็ขมวดเข้าหากันทันทีที่เฟรินพูดจบ

ท่าทางเรื่องจะยาวจริงๆแฮะ..

“ก็นะ..อย่างที่พูดนั่นแหละเพราะงั้นนายก็รีบๆเดินทางไปได้แล้วเดี๋ยวมันจะไม่ทัน” 

มันยาวตรงไหนวะเนี่ย!!

คิลคิดอย่างหงุดหงิด  “จะเล่าให้มันยาวกว่านี้ไม่ได้รึไงกัน” 

เฟรินยิ้มขำเมื่อได้ยั่วคนก่อนจะบอกใหม่  “ความจริงแล้วฉันไม่ได้จะให้นายไปช่วยคาโลมันปราบกบฏหรอกแค่อยากให้นายไปดูอะไรบางอย่างที่เมืองโฮรันให้หน่อยก็แค่นั้นล่ะ”

หือ.. คิลทำเสียงในคอ  เลิกคิ้วขึ้น

“แล้วตกลง?”

เฟรินเอนตัวเอาศอกเท้าโต๊ะมือเท้าคางแบบเบื่อๆก่อนว่า  “วันนี้เฟรเดอริก..อาเขยของคาโลมันน่ะ”  เฟรินรีบพูดฐานะของเฟรเดอริกเมื่อเห็นหน้าสงสัยของคิล  “วันนี้เจ้านั่นมาหาฉันบอกว่าคาโลถูกพวกโจรกบฏล้อมเอาไว้ในป่าโฮริสของเมืองโฮรัน”

“เลยจะให้ฉันไปดูให้ว่ามันจริงมั้ยน่ะหรือ”  คิลพูดตัดขึ้นมา  เฟรินพยักหน้าน้อยๆ

“ใช่..”  คิ้วเรียวขมวดมุ่นไม่พอใจก่อนว่าต่อ  “ความจริงฉันก็อยากไปเองล่ะนะแต่มันติดที่ทางนี้มีคนไม่น่าไว้ใจน่ะสิ”

“หมายถึงคนที่ชื่อเฟรเดอริก?”

“ไม่ใช่แค่คนเดียวหรอก.. ยังมีเสนาบดีกรมโยธาอิวาน  ลูค  แล้วก็พวกตาแก่ที่เข้ากับทางนั้นด้วย”  เฟรินว่าเริ่มเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเล่น

คิลมองท่าทางของเฟรินที่กำลังพูดเรื่องคอขาดบาดตายอย่างสบายอารมณ์ด้วยความแปลกใจ  “หมายความว่าพวกนี้รวมหัวกันก่อกบฏหรือ”

“ก็เห็นคาโลมันว่างั้นแต่ไม่มีหลักฐาน  ตอนนี้เจ้านั่นก็กำลังไปปราบกบฏที่เมืองโฮรันตามที่พวกเฟรเดอริกบอก  แล้ววันนี้ก็เฟรเดอริกอีกนั่นแหละที่มาบอกว่าคาโลเสียทีพวกโจรดีมันแล้ว..”  เฟรินเลิกเคาะนิ้วแต่ตายังจับจ้องอยู่ที่โต๊ะ  “ก็นะ..ถึงจะรู้ว่าอาจเป็นกลลวงก็เถอะแต่ยังไงซะ”

“ก็ยังเป็นห่วงใช่มั้ยล่ะ”  คิลพูดแทรกขึ้นพร้อมยิ้มกวนๆเป็นเอกลักษณ์เรียกสีเลือดฉาบบนแก้มของหญิงสาว

“ก็งั้นแหละ”  เฟรินว่าหน้าบึ้ง  “เลยอยากให้นายไปดูให้หน่อยว่าน้ำแข็งตายซากนั่นมันตายไปรึยัง  มีอย่างที่ไหนบอกจะติดต่อมาทุกวันนี่ล่อเข้าไปเป็นสิบวันแล้วยังไม่มีจดหมายสักฉบับ”

คิลยิ้มขำเมื่อได้ยินเฟรินบ่นเป็นชุดก่อนพูดขึ้นบ้าง

“พูดดีไปเถอะเฟริน  ถ้ามันตายจริง  นายนั่นแหละจะมานั่งร้องไห้คร่ำครวญกระชากมันขึ้นมาจากโลง”

“ไอ้บ้า..ใครมันจะไปทำงั้นเล่า ชิ”  เฟรินสะบัดหน้าหนีไปอีกทางแบบเข้าโหมดสาวงามเรียกเสียงหัวเราะจากคิลได้เป็นอย่างดี

“ดูท่านายก็ไม่ค่อยเชื่อที่เฟรเดอริกนั่นพูดสักเท่าไรนี่แล้วทำไมตอนแรกต้องทำหน้าเครียดด้วยล่ะ”  คิลเริ่มถามสิ่งที่ตนสะกิดใจต่อ  ก็ตอนที่เขามาถึงน่ะเฟรินตีสีหน้าเครียดพิกลทำเหมือนคาโลมันจะเป็นอะไรเลยต้องเรียกให้เขาไปช่วยด่วนแต่พอตอนหลังดันหัวเราะเฮฮาซะนี่  ไอ้ใบหน้าเรียบแบบพวกเลือดสีน้ำเงินหายไปเป็นปลิดทิ้งเลย

แต่จะว่าไปตอนที่เฟรินหลุดหัวเราะก็เป็นตอนที่นางกำนัลสองคนนั่นออกไปแล้วนี่นะ

คิลมองเฟรินที่ยังคงบ่นพึมพำไม่พอใจอยู่คนเดียวอย่างชั่งใจ

คงไม่ใช่เขาได้มาเห็นหน้ากากกษัตริย์ของยัยตัวแสบเอาวันนี้หรอกนะ

“เฮ่..เฟรินได้ยินฉันถามมั้ย”  เฟรินหันหน้ากลับมามอง  ตาสีน้ำตาลค้อนขวับ

“ได้ยิน..ฉันไม่ได้หูหนวกนี่”

งั้นทำไมไม่รีบตอบล่ะฟะ

“งั้น..”

“ก็ตอนนั้นป้าคาเดียกับเลเลียอยู่ด้วย  แล้วฉันก็เก็กหน้าแบบนั้นมาตั้งแต่ตอนที่อยู่กับเฟรเดอริกแล้ว  อยู่ๆจะให้เปลี่ยนสีหน้าเขาก็รู้กันหมดน่ะสิว่าฉันไม่เชื่อเรื่องที่เจ้านั่นมันพูดน่ะ”

คำตอบเรียบๆของเฟรินทำเอาคิลยิ้มแหย..

เขาได้เห็นหน้ากากของมันจริงๆสินะ

“แล้วตกลงนายจะช่วยฉันมั้ยคิล”  เฟรินถาม  ใบหน้ายิ้มแป้นแบบว่าไงๆแกก็ต้องตกลง

“แล้วนายให้ฉันปฏิเสธได้มั้ยล่ะ”  คิลว่าพลางถอนใจขณะที่เฟรินยิ้มกว้างขึ้น

“แค่ให้ไปดูให้ใช่มั้ย  งั้นไปล่ะ”  คิลตกลงอย่างจำใจพลางหันหลังคิดจะโดดออกทางหน้าต่าง

“เดี๋ยวคิล”  เฟรินรีบเรียกไว้  “ฉันมีเรื่องวานนายอีกเรื่อง”

เฟรินว่าพลางก้มลงไปรื้อของจากลิ้นชักอีกครั้งขณะที่คิลเดินเข้ามาใกล้

“นายหาอะไรน่ะ”  คิลถาม  เอามือยันเข่าก้มดู

“มันน่าจะอยู่”  เฟรินพึมพำกับตัวเองไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง  “อ๊ะ!!เจอแล้ว”

เฟรินร้องดีใจยันตัวขึ้นหันหน้ามาทางคิล  “ขอมือหน่อย”  คิลทำตามอย่างว่าง่ายด้วยงงกับอารมณ์แปรปรวนของหญิงสาว

เฟรินรีบใช้มือซ้ายคว้ามือของนักฆ่าไว้หมับ  อีกมือยกขึ้นตามมาพร้อมมีดสั้นสีเงิน

“เฮ้ย!!”  คิลร้องตกใจ  ไม่ใช่ตกใจที่อยู่ๆเพื่อนสาวก็ยกมีดขึ้นตรงหน้าแต่เป็นเพราะมีดที่สาวเจ้าถืออยู่ต่างหาก

คิลรีบเอามือคลำไปแถวสายคาดเอวทางด้านหลัง

“นายเอามีดฉันไปตั้งแต่เมื่อไหร่”  แต่เฟรินกลับไม่ตอบ  หล่อนบรรจงกรีดมีดลงบนนิ้วชี้ของคิลอย่างเร็วแล้วจับมือกร้านให้คว่ำลง  บีบเลือดจากปลายนิ้วให้หยดบนกระจกฝ้าสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดพอดีมือ  ตัวกรอบของมันเป็นสีดำสลักลายลักษณ์ประหลาด  ที่สำคัญ..ไม่รู้ว่าเจ้าตัวหยิบมันขึ้นมาเมื่อไหร่เนี่ยสิ

“คิลมัส  ฟีลมัส”  เสียงหวานเรียกขึ้น

“อะไร”  ทันทีที่สิ้นเสียงหงุดหงิดของคิลกระจกฝ้าที่เฟรินถืออยู่กลับใสปิ๊งเป็นประกาย

“สำเร็จ!!”  เฟรินร้องขึ้น  ดูท่าจะยังไม่สนใจนักฆ่าที่กำลังหงุดหงิดได้ที่ตรงหน้า

เฟรินหันหน้ากลับไปยังโต๊ะด้านหลัง  วางกระจกใสปิ๊งลงแล้วหยิบกระจกฝ้าอีกอันที่เหมือนกับอันแรกเปี๊ยบขึ้นมาพร้อมกับมีดสั้นสีเงินเล่มเดิมแล้วยื่นทั้งสองอย่างส่งให้คิลที่รับมาอย่างงงๆ

“คราวนี้นายต้องเป็นคนทำ  ทำแบบที่ฉันทำเมื่อกี้อ่ะทำได้ใช่ปะ”  เฟรินบอก  ตามด้วยถามเพื่อความมั่นใจว่านักฆ่าอ่อนหัดจะไม่ทำให้ของวิเศษของเธอเสียของ

คิลพยักหน้ารับทั้งที่ยังงงก่อนจะทำตามขั้นตอนที่เฟรินทำให้เขาเมื่อครู่แบบไม่ผิดเพี้ยน

เพียงเฟรินขานรับกระจกที่ยังเป็นฝ้าขุ่นในมือคิลเมื่อครู่ก็ใสขึ้นมาทันทีไม่ต่างจากบานที่วางบนโต๊ะเลย

คิลเงยหน้ามองเฟรินอีกครั้งพร้อมถามด้วยตาเป็นประกายระริก  ความหงุดหงิดหายไปสิ้นเมื่อรู้ว่าตนได้ของเล่นชิ้นใหม่

“ไอ้นี่มันไว้ใช้ทำอะไรหรือ”

“กระจกคู่แฝดอันนี้มีไว้ใช้เป็นเครื่องมือสื่อสาร”  เฟรินตอบ  วางท่าแบบผู้รู้

“ของจากเดมอส”

“อือ..  เวลานายจะติดต่อกับฉันก็เรียกชื่อแบบเมื่อกี้  เลือดที่หยดลงไปเอาไว้เป็นตัวนำล่องของเวทค้นหาไม่ว่าเจ้าของเลือดจะอยู่ที่ไหนก็ไม่เป็นอุปสรรคขอแค่เลือดกับชื่อตรงกันก็พอ”  ใบหน้าของเจ้าหล่อนยังคงยิ้มแย้มเต็มที่ขณะพูด  “เสียอยู่อย่างเดียวมันใช้แล้วใช้เลยซึ่งนั่นก็หมายความว่าต่อไปนี้กระจกคู่แฝดก็จะใช้ติดต่อได้เฉพาะแค่ฉันกับนาย”

คิลพยักหน้ารับรู้พลางเก็บกระจกเข้าไปในอกเสื้อ  “ว่าแต่ในเมื่อนายมีของดีแบบนี้ทำไมไม่ให้คาโลมันพกเอาไว้ล่ะจะได้ไม่ต้องมานั่งเป็นห่วงมัน

เฟรินสะดุ้ง  เงยหน้ามองคิลพลางยิ้มแหย  “ฉันลืม”

คำตอบสมเป็นเฟริน!!

คิลแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อคำพูดของแม่ตัวดีหลุดจากปาก

ลืม!! 

ให้ตาย..เลยต้องมาลำบากเขาแบบนี้เนี่ยนะ

“ช่างเถอะ”  คิลพูดขึ้นอีกครั้งแบบตัดรำคาญ  “แล้วอีกเรื่องที่นายจะวานน่ะเรื่องอะไร”

เฟรินทำท่าคิด

อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้ว!! 

คิลคิดอย่างหนักใจเป็นเวลาเดียวกับที่เฟรินร้องขึ้นมาอีกครั้ง

“อ้อใช่ๆ.. ฉันจะให้นายคอยตามช่วยเหลือคาโลลับๆแบบไม่ให้หมอนั่นรู้ตัว  แล้วก็คอยส่งข่าวมาให้ฉัน..ก็แค่นี้แหละ”

แบบนี้มันไม่เรียก ‘แค่นี้’ แล้วล่ะ เฟริน

คิลคิดแบบปลงอนิจจัง  ตั้งแต่คบมันมาไม่เคยได้อยู่สงบๆเลยให้ตายสิ

“ได้.. แค่นี้ใช่มั้ย”  คิลว่าห้วนๆ 

“อืม”  ใบหน้าหวานยิ้มแฉ่งขณะตอบก่อนจะร้องขึ้นอีกเหมือนนึกได้  “อ้อ..จริงสิ  นายจะส่งข่าวบอกเรนอนก่อนก็ได้นะว่านายต้องไปทำงานด่วนแต่ห้ามบอกว่าไปทำงานให้ฉันล่ะ”

“เอ่อ..”  คิลตอบรับเซ็งๆพลางทำท่าจะกระโดดออกทางหน้าต่าง  เสียแต่เสียงของเฟรินรั้งไว้อีกครั้ง

“แล้วเจอกันคิล”

เจ้าของชื่อชะงัก  หันมายิ้มให้เฟรินน้อยๆก่อนว่า  “แล้วเจอกัน”  และแล้วร่างของนักฆ่าก็หายไปจากกรอบหน้าต่างแบบไร้ร่องรอย

แม้คิลจะไปนานแล้วแต่ดวงตาของเฟรินกลับยังคงจับจ้องท้องฟ้าว่างเปล่าผ่านทางหน้าต่างบานนั้นเงียบๆไม่วางตา

“คาโล..”  เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ  “ชีวิตของนายเป็นของฉันนะ.. นาย..ห้ามยกให้ใครเป็นอันขาด”

เสียงนั้นแผ่วเบากลืนไปกับสายลมราวกับจะให้มันช่วยพัดพาไปถึงใครอีกคน..

ใครอีกคน..ที่คิดถึงทุกลมหายใจ

//////////////////////////////////////////////////


แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

RayGuard
16/12/2006