บทเพลงที่ 16 แผนซ้อนแผน

บทเพลงที่  16  แผนซ้อนแผน

สิ้นคำของเทรซรอบด้านดูจะเงียบเสียงลงถนัดตาก่อนเสียงของเหล่าขุนโจรจะโหวกเหวกโวยวายดังสนั่นแบบไม่ยอมรับคงเหลือแต่ตัวมาคอนเองที่ยังใช้ตาสีม่วงสดจ้องพินิจเทรซที่จ้องตอบกลับแบบไม่หลบสายตา

"หึ.. หึหึ  ฮ่าฮ่าฮ่า.."  จู่ๆมาคอนก็หัวเราะออกมาลั่นให้รอบด้านเงียบกริบอีกครั้ง  มีเพียงเทรซเท่านั้นที่ยังไม่เปลี่ยนสีหน้าไปจากเดิม 

"ดี  ดี  ดีมาก  ฮ่าฮ่าฮ่า"  มาคอนพูดขึ้น  "ข้าชักจะถูกใจเจ้าแล้วสิ"

คำพูดของมาคอนสร้างความไม่พอใจแก่ลูกน้องที่ยืนอยู่อย่างมากโดยเฉพาะราสที่ถูกเทรซฉีกหน้าไปเมื่อครู่แต่ทันทีที่จะมีคนค้านมาคอนกลับพูดเสริมขึ้น

"แต่ก่อนที่ข้าจะรับเจ้าเข้ากลุ่ม  เจ้าต้องพิสูจน์ตัวเองเสียก่อน"  มาคอนพูดพร้อมกับหันไปมองชาวบ้านที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่ 

"พวกเจ้าทุกคนน่ะ!!"  มาคอนตะโกนเสียงเหี้ยมใส่พวกชาวบ้าน  ใบหน้าหมดจดแสยะยิ้มชั่วร้ายจนไม่เหลือเค้าความหล่อเลยสักนิด  "ใครฆ่ามันได้"  พูดพร้อมกับชี้ไปทางเทรซ  "หรือเหลือรอดหลังจากที่ไอ้เด็กนี่ตายแล้ว  ข้าจะปล่อยมันคนนั้นไป"

เล่นแบบนี้เลยรึ.. เทรซคิดขณะมองเหล่าชายฉกรรจ์และบรรดาหญิงสาวไม่เว้นแม้แต่คนแก่หรือเด็กที่หันกลับมามองเขาทันทีด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ  แม้แววตาเหล่านั้นจะยังคงเหลือเค้าของความหวาดหวั่นแต่ความมุ่งมั่นในการเอาชีวิตรอดกลับสร้างประกายตาอาฆาตและจิตสังหารแผ่พุ่งได้อย่างน่ากลัวยิ่งกว่า

มาคอนสะบัดหน้ากลับมา  รอยยิ้มเยาะกระตุกขึ้นยังมุมปากขณะมองหน้าเทรซที่ยังรักษาสีหน้าสงบ

ถ้าคิดจะเล่นแบบนี้.. หึหึ  "ได้สิ.."  เทรซพูดขึ้นเสียงนุ่มจิตสังหารแผ่พวยพุงออกจากร่าง  "แต่หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันต้องเบื่อหรอกนะ"  ว่าเสร็จก็ขยับมือไปมาสองสามทีเตรียมพร้อม  ใบหน้ากระหายเลือดของชายหนุ่มแสยะยิ้มก่อนจะยกนิ้วชี้นิ้วเดียวขึ้นตรงหน้าแล้วว่า  "เห็นแก่ว่าเป็นพวกมือใหม่  ฉันจะใช้แค่นิ้วเดียว.."

สิ้นเสียงของเทรซ  มาคอนก็สั่งให้พวกชาวบ้านเข้ามาสู้ทันที 

ชาย..หญิง..คนแก่..และเด็ก  ร่วมสามสิบกว่าคนต่างวิ่งกรูกันเข้าหาเทรซคิดจะฆ่าเด็กหนุ่มเพื่อหวังให้ตนรอด 

เทรซมองกลุ่มคนที่ได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ด้วยประกายตาวาวกระหายเลือดแต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้าเพื่อตบตาเหล่าโจรเท่านั้นเพราะในความเป็นจริงแล้วแววตาของชายหนุ่มกลับว่างเปล่าขณะมองเหล่าชาวบ้านที่ผันตัวเป็นปีศาจฆ่าคนได้ในพริบตาเพียงเพื่อเอาชีวิตรอด

แต่ถึงแบบนั้นก็คงจะโทษพวกเขาไม่ได้.. 

เทรซลอบถอนหายใจหนัก  ปิดเปลือกตาลงก่อนจะลืมขึ้นใหม่เมื่อชาวบ้านสองคนหน้าสุดอยู่ห่างจากเขาเพียงนิดเดียว

พวกเจ้า..จะโทษว่าข้ารุนแรงไม่ได้นะ..  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกขึ้นอีกครั้ง  ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยก่อนจะพุ่งวูบไปด้านหน้าเอาตัวเข้าแทรกกลางระหว่างชายฉกรรจ์สองคนแรก 

นิ้วชี้ข้างขวาเพียงนิ้วเดียวจิ้มเข้าที่คอหอยของชายทางด้านขวามืออย่างรวดเร็วก่อนจะตวัดนิ้วชี้ข้างเดียวกันฟันฉับเข้าที่ท้ายทอยของคนทางฝั่งซ้ายจนรอยฟันเหมือนรอยดาบปรากฏขึ้น  และแล้วร่างของผู้หาญกล้ามาลองดีสองคนแรกก็ล้มลงนอนนิ่งสิ้นใจในพริบตา!! 

ชาวบ้านที่เหลือหยุดกึก  เหล่าโจรเงียบกริบ  เมื่อเทรซยืดตัวเต็มความสูงหันหน้ามามองเหล่าเหยื่อที่เหลือ 

"ใครจะเป็นคนต่อไป.."

....................................................................

..........................................

........................

เวลาผ่านไปเพียงแค่อึดใจเท่านั้น  ซากศพของชาวบ้านทั้งสามสิบแปดชีวิตต่างนอนนิ่งระเนระนาดเต็มพื้นไปหมดโดยมีเทรซยืนอยู่ท่ามกลางกองซากศพเหล่านั้นราวกับมัจจุราชสีขาวที่ไม่แปดเปื้อนเลือด 

เทรซเงยหน้าขึ้นหันไปมองเหล่าโจรด้วยสายตาราวกับจำนวนคนที่สังหารลงไปเมื่อครู่นั้นยังไม่เพียงพอที่จะดับความกระหายของเขาลงได้ทำเอาบรรดาโจรที่ยืนอยู่สิบหกคนที่เหลือหน้าซีดตัวสั่น

"แค่นี้พอมั้ย"  เทรซปรับสีหน้าให้กลับมายิ้มแบบกวนๆตามเดิมก่อนจะพูดกับมาคอน

มาคอนมองผลงานอันน่าทึ่งพลางหันไปกระซิบกับลูกน้องสองคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด  "พวกเจ้า..ไปตรวจดูซิ"  ชายสองคนนั้นรับคำละล่ำละลักก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เทรซแบบกล้าๆกลัวๆแล้วพยายามตรวจซากศพให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ก่อนจะวิ่งกลับมาหาหัวหน้าของตนแทบจะทันที

"ตายสนิท..ไม่เหลือแม้แต่คนเดียวเลยครับท่านหัวหน้า"  หนึ่งในนั้นรีบบอก  มาคอนยิ้มอย่างพอใจตวัดสายตาไปมองเทรซอีกครั้ง

"นับว่าเจ้าทำดีมาก เทรซ.. แต่ข้าอยากถามอะไรเจ้าสักข้อหนึ่งก่อน"  มาคอนพูดขึ้น  เทรซยิ้มรับเหมือนจะบอกว่า 'ว่ามาสิ' มาคอนที่เห็นแบบนั้นจึงได้พูดต่อ

"ทำไมเจ้าถึงอยากเข้ากลุ่มโจรดีมันของเรา"  คำถามนั้นเรียกเสียงหัวเราะของเทรซดังขึ้น  ชายหนุ่มหัวเราะลั่นก้มหน้าลงน้อยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง  ประกายตาราวฆาตกรเลือดเย็นฉายวาบรอยยิ้มเย็นฉาบไปทั่วใบหน้า

"ก็เพื่อ..จะได้แสดงศิลปะการฆ่าอันงดงามของฉันน่ะสิ"

คำตอบที่ได้รับสร้างความพอใจให้กับมาคอนยิ่งนัก 

มาคอนก้าวลงมาจากระเบียงบ้านที่ยืนอยู่ก่อนจะเดินเข้ามาหาเทรซมือขวาเอื้อมมากอดไหล่เทรซไว้อย่างสนิทสนมหัวเราะลั่นชอบใจที่ได้เจอคนประเภทเดียวกัน

"ดีดี  ข้าถูกใจเจ้าจริงๆเทรซ ฮ่าฮ่า ต่อไปนี้ข้าจะให้เจ้ามาเป็นมือขวาของข้า"  คำพูดของมาคอนสร้างรอยยิ้มขึ้นในใจเทรซทันที

"เฮ้ย!!พวกแกรีบไปขนของได้แล้วเราจะได้ออกเดินทางกันเสียที"  มาคอนหันไปสั่งลูกน้องหลังจากที่เขาปล่อยมือจากเทรซแล้วและบอกให้เทรซเดินตามตนมา  พวกลูกน้องที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบแยกย้ายกันไปขนของที่เหลือซึ่งมีไม่มากนักขึ้นเกวียน 

เทรซยืนมองความวุ่นวายตรงหน้าอยู่ครู่ก่อนจะหันมาทางมาคอนแล้วแสร้งถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัย

"นี่มาคอน"  คำเรียกไม่มีสัมมาคาราวะเรียกสายตาของเหล่าโจรที่อยู่ใกล้ให้หันมามองอย่างไม่พอใจแต่ไม่มีใครการหือ  แต่มาคอนกลับหันมามองยิ้มๆแบบไม่ถือสาพร้อมกับถามว่า 'มีอะไร'ด้วยเสียนี่

"ฉันรู้สึกว่าคนของนายมันไม่น้อยไปหน่อยหรือ"  คำถามซื่อๆของเทรซเรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากมาคอนอีกครั้ง  "ไม่ใช่ว่าน้อย..เทรซ  แต่ข้าสั่งให้พวกมันแอบแยกย้ายกลับฐานใหญ่กันไปก่อนตั้งแต่เมื่อเจ็ดวันที่แล้วที่ออกปล้นแล้วต่างหากล่ะ หึหึ"

"หือ..ทำไมต้องทำแบบนั้นล่ะ"  เทรซแอบตะล่อมถามโดยทำทีให้เหมือนกับคนที่ถามไปเรื่อยๆแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร

มาคอนมองหน้าเทรซครู่หนึ่งคล้ายจะสังเกตปฏิกิริยาขณะว่า  "ก็พักนี้มีลูกหนูน่ารำคาญมาด้อมๆมองๆแถวๆนี้น่ะสิ"  คำพูดของมาคอนทำให้เทรซนึกถึงชายหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมาทันที  ชายคนนั้นแต่งดำทั้งชุดซ้ำยังปิดหน้ามิดชิดทำให้ดูไม่รู้ว่าเป็นใครแต่จากพฤติกรรมที่เจ้าตัวแอบทำลับๆล่อๆอยู่แถวรอบนอกหมู่บ้านนี้ราวกับจะสืบค้นความเป็นไปของเหล่าโจรที่อยู่ภายในหมู่บ้านแล้วชายคนนั้นก็คงจะเป็นพวกหน่วยสอดแนมของทางการไม่ผิดแน่

มาคอนที่ลอบสังเกตท่าทางของเทรซแต่ก็พบเพียงความนิ่งจากสีหน้าเท่านั้นไม่ได้มีท่าทีสะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อยจึงยิ้มแล้วหันไปมองลูกน้องของตนขนของแทนแล้วพูดต่อ 

"มันคงคิดไม่ถึงว่าข้าจะซ้อนแผนให้พวกเราส่วนหนึ่งสลับตัวกับพวกชาวบ้านหน้าโง่แล้วแกล้งทำเป็นวิ่งหนีไปได้  ส่วนไอ้พวกชาวบ้านที่เหลือข้าก็ให้พวกของมันเองที่ต้องจำใจสวมบทเป็นโจรอย่างเรา..รวมกับคนของเราที่เหลืออยู่คุมตัวพวกมันกลับมา  พอมาถึงที่นี่ข้าก็จัดการฆ่าพวกเบี้ยพวกนั้นทิ้งซะแล้วฝังเอาไว้แถวๆนี้แหละเพื่อไม่ให้เป็นปัญหาทีหลัง..  หึหึ เป็นไงแผนของข้าเจ๋งมั้ยล่ะ" 

มาคอนว่าจบก็หัวเราะให้กับความฉลาดของตัวแต่เทรซคนฟังกลับหัวเราะไม่ออกเพราะนั่นหมายถึงชาวบ้านกว่าครึ่งหมู่บ้านได้สังเวยชีวิตไปอีกแล้วโดยที่เขาไม่อาจช่วยได้  ทว่าสิ่งที่ฟังนั้นก็ไม่ได้ผิดไปจากที่เทรซคิดเอาไว้ในตอนแรกเลยแม้แต่นิด  ชายหนุ่มคิดไว้แล้วว่ามาคอนอาจใช้วิธีนี้และในเจ็ดวันที่ผ่านมากลุ่มคนที่ทยอยออกมาจากหมู่บ้านแล้วไม่ได้กลับเข้ามาอีกก็คงจะเป็นพวกของมันที่ทยอยไปยังฐานใหญ่ที่ว่าก่อน  ส่วนพวกที่กลับมาเข้าฐานอีกไม่ได้ไปแล้วไปลับเหมือนกับพวกแรกก็คงแค่จะเอามาเป็นตัวล่อไว้ตบตาพวกหน่วยสอดแนมกระมัง

เทรซปรายตาไปมองศพชาวบ้านที่นอนกระจัดกระจายตรงลานโล่งนั่นอีกครั้งก่อนจะหันกลับมารวดเร็วเมื่อเสียงลูกน้องของมาคอนคนหนึ่งดังขึ้น 

"หัวหน้าเก็บของเรียบร้อยแล้วครับ"  มาคอนที่ได้ยินก็ลุกขึ้นพร้อมกับสั่งการให้เคลื่อนย้ายของเตรียมเดินทางทันที 

เกวียนทั้งสี่เล่มถูกเข็นตรงไปยังปากทางออกของหมู่บ้านและตอนนั้นเองที่เทรซได้เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"มาคอน"  มาคอนหันมามอง  เทรซจึงพูดต่อ  "เล่นขนของออกมาทางนี้ไม่กลัวพวกสอดแนมเห็นแล้วหรือ"

มาคอนได้ยินก็หัวเราะ  "นี่เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าลูกหนูตัวนั้นถึงได้ใช้กลลวงหลอกมันหรือ หึหึ ผิดแล้วล่ะเทรซ  ที่ข้าทำเพราะว่ามันสนุกต่างหากล่ะ"  มาคอนแสยะยิ้มเหี้ยมขึ้น  "ปั่นหัวมันเล่นให้มันหลงนึกว่าพวกข้ายังอยู่  คอยจ้องจับตามองที่นี่อย่างเอาเป็นเอาตายสุดท้ายกว่าจะรู้ตัวพวกข้าก็ไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า  สะใจ..สะใจจริงๆ"

"แล้วถ้าหากพวกสอดแนมส่งสัญญาณให้กองทัพยกมาล่ะ"  เทรซลองแย็บถามเข้าไปอีก
 
"เปล่าประโยชน์เพราะมันจะตายในวันนี้ล่ะ"  ว่าเสร็จมีดสั้นในมือของมาคอนก็สะบัด  ปลายมีดพุ่งไปทางต้นไม้ข้างทางอย่างเร็วก่อนจะเสียบทะลุต้นไม้ออกไปด้านหลังแล้วปักเข้าถูกอะไรบางอย่างเสียงดัง ฉึก!!  ก่อนจะมีเสียงของหนักบางอย่างกระทบพื้นดินดัง ตุบ!! ตามมา

เทรซหันไปมองตามทิศนั้น  ใบหน้าคมเรียบนิ่งขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นของเหลวอะไรบางอย่างซึมออกมาจากหลังโคนต้นไม้ต้นนั้น  อะไรบางอย่างที่มีสีเข้มราวกับ..เลือด!!

"หึหึ  ฮ่าฮ่าฮ่า"  มาคอนหัวเราะลั่นขณะมองดูผลงานของตัวเองด้วยความสะใจยิ่ง  "ทีนี้เจ้าลูกหนูโสโครกก็หายไปแล้ว  ฮ่าฮ่าฮ่า.."

เทรซมองมาคอนด้วยสายตาอำมหิตชั่วแวบก่อนจะหายไปทันทีแบบไม่มีใครทันสังเกต  ชายหนุ่มเอื้อมมือแตะต่างหูเงินรูปสามเหลี่ยมที่ใส่อยู่ที่หูด้านซ้ายก่อนจะตั้งสมาธินึกถึงน้องสาวคนสำคัญ

'ทริเซีย..ได้ยินแล้วใช่มั้ย'

'.............ได้ยินแล้ว'

'ดี..ฝากที่เหลือด้วยนะ'

'รับทราบ....'

เทรซล่ะมือออกจากต่างหูสายตามองไปทางมาคอนด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เช่นเดิม

เสียใจด้วยนะเพราะหลังจากนี้..แกคงจะได้วุ่นเป็นหนูติดจั่นแล้วล่ะ.. มาคอน

///////////////////////////////////////////////////////////

หลังจากกองโจรชื่อดังคล้อยหลังไปได้ไม่นาน  บริเวณลานกว้างหน้าหมู่บ้านตรงที่ที่มีศพของชาวบ้านนอนกองอยู่อย่างไม่มีใครไยดีก็กลับปรากฏร่างบางของหญิงสาวนางหนึ่งขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับออกมาจากอากาศธาตุ

หญิงสาวคนนั้นก้มลงมองศพของเด็กสาวชาวบ้านคนหนึ่งนิ่ง  สักพักเธอก็หลุดถอนหายใจยาวออกมา

"เฮ้อ.. เล่นเล็งจุดตายเลยหรอเนี่ยตาพี่ชายบ้านั่น"  เธอว่าพร้อมกับปัดผมสีดำยาวปะบ่าของเธอออกให้พ้นคอ  "ถ้าออกแรงหนักกว่านี้อีกนิดเดียวคนพวกนี้คงได้ตายถาวรจริงๆแน่"  ว่าแล้วทริเซียก็เอื้อมมือไปแตะเข้าที่หน้าผากของเด็กสาวคนนั้นก่อนจะท่องบทเวทสั้นๆสองสามคำ  ไม่นานนักเปลือกตาบางก็ปรือเปิดขึ้นพร้อมกับกระพริบถี่ๆเพื่อปรับภาพ  ทว่าเมื่อเด็กสาวคนนั้นเห็นหน้าของทริเซียชัดเต็มตาเจ้าหล่อนก็ถึงกลับสะดุ้งสุดตัว  แววตาฉายความตื่นกลัวสุดขีดจนทริเซียต้องถอนหายใจยาวอีกครั้งแล้วจำใจเสียเวลานั่งอธิบายเรื่องคราวๆให้เด็กสาวฟังจนเธอหายตระหนก  ทริเซียถึงได้เคลื่อนตัวไปรักษาคนต่อไปต่อแต่แล้วเมื่อชายหนุ่มที่ได้รับการรักษาเป็นคนที่สองตื่นขึ้นมาท่าทางของเขาก็ไม่ได้แตกต่างไปจากเด็กคนแรกเลยจนทำเอาทริเซียกุมขมับเรียกให้เด็กสาวคนนั้นมาอธิบายแทน 

เหตุการณ์เดิมๆเกิดซ้ำขึ้นทุกครั้งที่เธอรักษาใครคนใดคนหนึ่งเสร็จ  จากที่คิดว่าจะใช้เวลาที่หมู่บ้านนี้ไม่นานกลับกลายเป็นต้องใช้เวลาจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้วนั่นล่ะชาวบ้านทั้งสามสิบแปดคนถึงได้ฟื้นขึ้นมาได้หมดโดยสวัสดิภาพและไม่มีท่าทางหวาดกลัวทริเซียเหลืออยู่..แม้จะเหลือสายตาเกรงๆส่งมาให้บ้างก็เถอะ

ภาพเหล่าครอบครัวและเพื่อนฝูงที่กลับมาพร้อมหน้ากันได้อีกครั้งตรงหน้าสร้างความประทับใจให้แก่ทริเซียได้ไม่น้อย  หญิงสาวยิ้มบางๆให้ก่อนจะตัดสินใจพูดถึงกิจของตนบ้าง

 "ทีนี้..ทางเราคงต้องขอความร่วมมือจากพวกท่านบ้างล่ะนะ"

คำพูดของทริเซียเรียกชาวบ้านให้กลับมาสนใจเธออีกครั้งก่อนจะเป็นชายหนุ่มที่เกือบโดนราสฆ่าตอนนั้นเป็นตัวแทนออกมาพูดแทน

"เชิญท่านว่ามาเถอะผู้มีพระคุณ"  ชายคนนั้นกล่าว

ทริเซียยิ้มเขินๆกับคำเรียกไม่คุ้นหูก่อนจะพูดขึ้น "ฉันอยากจะให้ทุกคนแยกย้ายกันไปอยู่ตามเมืองต่างๆก่อน.. แน่นอนว่าเป็นแค่ชั่วคราวเท่านั้นเพื่อไม่ให้พวกมันผิดสังเกตว่าพวกท่านมาจากไหนและอยากจะให้ทุกๆคนค่อยๆทยอยกันออกไปอย่าไปเป็นกลุ่มใหญ่  จะได้หรือไม่"

"ไม่มีปัญหา  เราจะทำตามนั้น"  ชายคนนั้นรับคำก่อนจะหันไปสั่งการแทนพ่อของตัวเองที่เป็นผู้นำหมู่บ้านให้ชาวบ้านแยกย้ายกันไปโดยให้ไปกันคนละทาง  โดยคนที่มีครอบครัวก็ไปกับครอบครัว   คนที่เหลือตัวคนเดียวก็ให้ไปเป็นกลุ่มได้ไม่เกินกลุ่มละสามคน

"ตอนนี้พวกท่านอาจจะลำบากกันเสียหน่อยแต่ขอให้อดทน  อีกไม่นานเมื่อเรื่องเลวร้ายนี้จบลงพวกท่านจะได้กลับสู่บ้านของตัวเองอีกครั้ง"  ทริเซียพูดขึ้นอย่างเห็นใจเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าของเหล่าผู้สูญเสีย  แต่แล้วหญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่อยู่ใกล้เธอกลับส่ายหน้าแล้วยิ้มขึ้น

"แค่เรายังมีชีวิตแค่นี้ก็ดีมากแล้ว  เรื่องบ้านนั้นหากยังไม่ตายเมื่อไหร่ก็หาใหม่ได้"  เมื่อสิ้นเสียงของหญิงคนนั้นชาวบ้านที่เหลือก็ร้องรับกันให้ทริเซียที่มองอยู่ยิ้มออกมา

"ที่พวกเรายังมีวันนี้ได้ก็เพราะเธอนะ..ขอบใจมาก"  เหล่าชาวบ้านพากันร้องขอบใจ  ให้ทริเซียรู้สึกปลื้มปีติยิ่งนัก  "แล้วก็.."  ทริเซียหันไปมองชายที่เป็นบุตรของผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง  ชายคนนั้นยิ้มให้ก่อนว่า  "ฝากขอบใจพี่ชายของเธอด้วยนะ"

ทริเซียยิ้มหวานตอบกลับไปและยืนส่งพวกชาวบ้านไปจนลับสายตา

ตาสีนิลดุจท้องฟ้าในยามนี้เบือนขึ้นสบกับดวงจันทร์ที่เพิ่งเริ่มเข้าข้างแรม  ดวงดาวบนท้องนภาช่างเจิดจรัส  และแล้วคำขอบคุณของพวกชาวบ้านก็ดังขึ้นในใจอีกครั้งส่งให้รอยยิ้มอ่อนโยนฉาบไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว

'ได้ยินมั้ยเทรซ..'

'หือ....อะไร'

'ก็..เสียงขอบคุณของพวกเขายังไงล่ะ'

'………'

เทรซไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่ทริเซียรู้ดีว่าพี่ชายของเธอก็คงจะยิ้มอย่างเป็นสุขอยู่เช่นกัน




/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


มาต่อให้อย่างรวดเร็วค่ะ โฮะๆ


RayGuard
15/10/2006


ปล. ตอนนี้อาจงงได้ เพราะงั้นไม่เข้าใจถามได้นะคะ ^O^