บทเพลงมั่วๆนอกเรื่อง

บทเพลงมั่วๆนอกเรื่อง

 

เฟรินเดินเข้าไปใกล้มือบางยกขึ้นแตะเข้าที่ต้นแขนขวาของชายหนุ่มเบาๆ  ใบหน้าก็เงยขึ้นมองสบสายตาของชายคนรักที่ถูกปิดซ่อนเอาไว้ด้วยไรผมสีเงิน

“จะร้องไห้ก็ได้นะ”  เฟรินพูดขึ้นแผ่วเบา  ร่างสูงไหวตัวน้อยๆแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ  เห็นแบบนั้นเฟรินจึงเอื้อมมือขึ้นแล้วจับศีรษะของชายหนุ่มให้โน้มลงมาซบกับบ่าของตัวแทน

“หากน้ำตาจะทำให้นายสบายใจได้ก็ร้องเถอะ”  คำพูดของเฟรินทำให้บ่ากว้างสั่นไหวน้อยๆ 

“ฉันอยู่ที่นี่แล้ว คาโล.. เพราะงั้นร้องออกมาเถอะนะ”  สิ้นคำร่างของหญิงสาวก็ถูกรวบเข้าหาตัวชายหนุ่มแน่น  ใบหน้าคมคายซุกอยู่กับบ่าเล็ก  ไม่มีเสียงสะอื้น  แต่อาการสั่นไหวและความชื้นที่บ่าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังร้องไห้ออกมาจริงๆ

มือบางลูบไล้เส้นผมสีเงินแผ่วเบาปลอบโยน  สัมผัสนั้น..เหมือนกับที่แคลมอบให้ไม่มีผิด  ทำให้คาโลกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้น

“ต่อไปนี้นายจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว..”  เฟรินพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด”  สิ้นคำใบหน้าคมคายก็เงยขึ้นพร้อมกับดันตัวเฟรินออกน้อยๆ  “ฉันจะคอยอยู่ข้างๆนายเอง”  น้ำตาอีกสายไหลรินออกจากดวงตาสีฟ้าสวยไหลผ่านลงมายังข้างแก้ม
 
เมื่อได้เห็นน้ำตาของชายคนรักก็ทำเอาเฟรินที่มองอยู่อดที่จะร้องตามไม่ได้  มือบางเอื้อมขึ้นกอดรอบคอของชายหนุ่มขณะที่ตาสีน้ำตาลที่มีน้ำตาคลอหลับพริ้ม  หญิงสาวเขย่งตัวขึ้นประทับริมฝีปากที่ข้างแก้มไล่ขึ้นไปถึงดวงตาจูบซับน้ำตาแห่งความเศร้าก่อนจะผละออกอย่างเชื่องช้า

“ความโศกเศร้าของนาย..ฉันจะเป็นคนลบมันออกไปเอง”  ว่าแล้วเฟรินก็ประกบริมฝีปากเข้ากับชายหนุ่มมอบสัมผัสนุ่มนวลอ่อนหวานให้

“ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหน”  เฟรินว่าหลังจากผละริมฝีปากออกเล็กน้อยก่อนจะประกบเข้าไปใหม่  มือบางลูบไล้ลงมายังแผ่นอกกว้างก่อนปลดกระดุมเสื้อของคาโลออกทีละเม็ดโดยที่ริมฝีปากก็ยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”  เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกทิ้งลงกับพื้น  ในขณะที่มือเรียวอีกข้างยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่มเบาๆพร้อมกับริมฝีปากสีกุหลาบที่ประทับลงยังข้างแก้มอีกครั้ง 

“นี่เป็น..คำสัญญาชั่วชีวิต”

..............................................................

..................................

“คัท!!!!!”  เสียงหวานๆของผู้กำกับสาวเรย์กาดดังขึ้น ( -_-^ เหอๆ) ขัดอารมณ์สวีทของคู่หนุ่มสาวกลางห้อง 

“ทำได้ดีมากเลยค่ะเฟรินคาโล  เข้าถึงอารมณ์ดีมากๆเลย”  เรย์พูดต่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้มที่การถ่ายทำเป็นไปด้วยดี  “เอาล่ะตอนนี้ก็แยกย้ายกันไปพักได้แล้วนะคะ”  พูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้ตัวเอกทั้งสองที่ฝ่ายหญิงหันมายิ้มให้แต่ทางด้านเจ้าชายสงัดยังคงก้มหน้าเงียบเหมือนเดิม

“วันนี้คิวถ่ายของเฟรินกับคาโลหมดแล้วล่ะค่ะ  เดี๋ยวจะไปถ่ายพวกเทรซกับทริเซียต่อ”  รอยยิ้มยังไม่หายไปจากหน้าของเรย์ขณะพูด  “เพราะงั้นกลับกันไปได้แล้วนะคะ (เหอๆไล่เลยเรอะ / เปล่าย่ะไม่ได้ไล่)  หรือถ้าอยากอยู่ดูต่อก็ตามไปที่กองถ่ายที่สามแล้วกันนะคะ”  พูดเสร็จก็เดินออกไปทันทีพร้อมกับลูกทีมที่เก็บข้าวของเสร็จแล้ว (ทำไมเก็บเร็วจัง =_= ) เดินตามออกไป

เฟรินมองตามหลังผู้กำกับสาวไปจนลับตาก่อนจะหันกลับมาสนใจคนข้างตัว  “เราเองก็ไปกันมั่งเหอะ  หิวจะตายชัก”  เฟรินพูดพร้อมกับตั้งท่าจะเดินแต่พอเห็นท่าทางเงียบแบบแปลกๆของคนข้างตัวก็ทำเอาสาวน้อยต้องหมุนคิ้วสงสัยก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“นายเป็นอะไรอ่ะ”  เฟรินว่ายิ้มๆ  “หรืออินมากไป  ว่าก็ว่าเถอะนะเมื่อกี้นายตีบทแตกชะมัด  ร้องไห้งี้อย่างกับเขื่อนแตกแหนะ”  พูดเสร็จก็หัวเราะลั่นอย่างคนอารมณ์ดีแต่คนตรงหน้าก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

“เฮ่..คาโลนายเป็นไรรึเปล่า”  เฟรินเริ่มเป็นห่วงแฟนตัวเองขึ้นมาตงิดๆ  มือเล็กเอื้อมขึ้นไปแตะที่หน้าผากของคนตัวโตเบาๆพร้อมกับเลิกคิ้ว

“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่.. เฮ้ย!!”  แต่แล้วก็ต้องร้องอย่างตกใจเมื่อมือของฝ่ายชายคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้าง..แน่น!! ราวกับคีมเหล็ก

“น่ะ นายจะทำอะไร”  เฟรินถามเสียงหวาดๆ  เริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจร่างตรงหน้าอย่างแรง!!

“นายผิดเองนะ”  คาโลพูดออกมาเบาๆทั้งๆที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นก่อนจะเสกเตียงขนาดย่อมขึ้นมา (ใช้เวทเคลื่อนย้าย  ย้ายมาจากห้องพักบนชั้นสามของตึก)  แล้วผลักร่างเล็กล้มลงไปบนเตียงนั้นทันที

“อะไอ้บ้า!!”  เฟรินด่าลั่น หน้าสวยๆแดงก่ำ  “ฉันไปทำอะไรให้  ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะ”  พูดเสร็จก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มก้าวตามขึ้นมาบนเตียง

“เฮ้ย!! ล่ะ ลงไปนะ อย่าคิดทำอะไรบ้าๆในนี้เชียว!!” 

ไอ้บ้า.. นี่มันในกองถ่ายนะเว้ย!!

“ทำไมล่ะ”  คาโลว่าเสียงซื่อๆไม่สมกับหน้าที่ฉาบยิ้มเจ้าเล่ห์ (-_-^ คาโลของอัล..)  “จะอายทำไมเฟริน  ในนี้ไม่มีใครซะหน่อย  หรือถ้าเธอไม่ไว้ใจ ฉันลงเวทกันเอาไว้ก็ได้นะ”  พูดพร้อมกับตั้งท่าจะทำจริงๆเสียแต่ถูกฝ่ายสาวเจ้าห้ามไว้ก่อน

“ไม่ต้อง!!”  เสียงห้ามอย่างดังของเฟรินทำให้ชายหนุ่มชะงัก คิ้วคมเลิกขึ้นสูง

ขืนปล่อยให้นายร่ายเวทฉันก็หนีไม่ได้น่ะสิ

“หืม..”  ริมฝีปากของคาโลกระตุกยิ้มก่อนว่า  “ไม่ยักรู้ว่านายชอบให้มีผู้ชมด้วย”  พูดแค่นั้นใบหน้าหวานก็แดงซ่านก่อนตวาดแหว

“ไอ้โรคจิต!!  ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ”  แต่คาโลหาได้สะทกสะท้านไม่ แถมหัวเราะออกมา หึหึ ซะด้วย

ชายหนุ่มก้าวขึ้นมา  มือก็รีบตรงเข้าจับข้อมือของเฟรินที่ตั้งท่าจะหนีเอาไว้ทันที  ร่างกายกำยำที่เหลือเพียงกางเกงตัวเดียว (ใส่ค้างมาจากตอนถ่ายหนัง)  ก้าวเข้ามาประชิด

“นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้นายเลยไม่ใช่รึไง”

“เธอทำไปแล้วล่ะ”  คาโลว่าเรียบๆ  “เมื่อกี้.. เธอทำอารมณ์ฉันกระเจิงไปแล้ว”

คำตอบทำเอาเฟรินเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน

ว่าไงน้า~~~~~~  ทำไมนายมันจุดไฟง่ายแบบนี้เล่า ไอ้บ้า!!

“นายจะมาโทษฉันได้ยังไงเล่า  ก็บทมันเป็นงี้อ่ะ  ถ้าจะลงโทษก็ไปลงเอากับไอ้ผู้กำกับบ้านั่นเซ่”

ผู้กำกับสาวที่เดินห่างออกไปไกลราวสามสิบเมตรหูกระดิกหันหน้างามๆกลับมาทางห้องถ่ายที่หนึ่งที่ตัวเอกทั้งสองกำลัง ‘นอน’ เคลียปัญหากันอยู่  ก่อนจะหัวเราะ หึหึ ออกมาด้วยเสียงสยองให้ลูกทีมที่เดินตามมาหนาวเยือกไปถึงไขสันหลัง

“จะไปโทษผู้กำกับเค้าไม่ได้หรอกนะเฟริน”  คาโลกล่าวแก้ให้โดยมีคนที่ถูกพาดพิงถึงพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยขณะที่ยืนห่างออกไปไกลถึงสามสิบเมตร  (<= เอ็งมีตาทิพย์หูทิพย์รึไง) 

“ที่เป็นแบบนี้เพราะเธอดันยั่วฉันมากไปเองต่างหาก”  ว่าเสร็จก็จับสองแขนของเฟรินไปตรึงเอาไว้เหนือหัว

“คงต้องขอให้เธอชดใช้ล่ะนะ”

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก  ไม่นะ ใครก็ได้ช่วยลูกด้วย..   เฟรินกรีดร้องในใจ  ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้เพราะปากของเจ้าตัวถูกปิดด้วยริมฝีปากของคนตรงหน้าไปซะแล้ว

“อือ..”  เฟรินส่งเสียงประท้วงในลำคอเมื่อมือซุกซนของฝ่ายชายไม่ยอมอยู่กับที่ 

คาโลจัดการรวบข้อมือของเฟรินเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวส่วนอีกข้างก็เริ่มลูบไล้มาตามท่อนแขนมาหยุดอยู่ที่ทรวงอก

ตาสีน้ำตาลของเฟรินเบิกกว้างเมื่อร่างกายถูกสัมผัส  ร่างเล็กๆเริ่มดิ้นแรงขึ้นแต่คนแรงเยอะกว่ามีหรือจะสน  มือของชายหนุ่มตรงเข้าจับที่เส้นเชือกของเสื้อคลุม  แค่กระตุกเพียงนิดเดียวโบที่ผูกเอาไว้ก็หลุดออก  ชายหนุ่มไม่หยุดเพียงแค่นั้นตอนนี้เป้าหมายของเขาคือสายเชือกเส้นบางที่ร้อยตัวคล้องอยู่กับไหลมน  แค่ดึงออกเท่านั้นสิ่งกีดขวางผืนบางๆนี่ก็จะหลุด

คิดแบบนั้นมือก็ทำตามทันที

ว๊ากกกกกกกกกกกกกก  ไม่เอานะ..ไม่อาววววววววววววว

เสียงกรีดร้องในใจดังขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อชุดกระโปรงถูกดึงออกไป

พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วยยยยยยยยยยยย

แล้วดูเหมือนสวรรค์จะยังปราณีลูกแกะน้อยเมื่อเสียงกระป๋องโค้กตกกระทบพื้นดังขึ้นขัดอารมณ์ของเจ้าชายหื่นกามได้สำเร็จ 

แกร๊ง!!

คาโลหันขวับกลับไปยังทิศที่เกิดเสียง  ตาสีฟ้าสวยหรี่ลงอย่างหงุดหงิดเมื่อได้เห็นหน้าบุคคลไม่พึงประสงค์  (ใครเข้ามาตอนนี้ก็ไม่พึงประสงค์ทั้งนั้นล่ะ เหอๆ)

“มีธุระอะไร คิล”  เสียงที่ว่าไปนั้นฟังออกชัดว่าหงุดหงิดอย่างรุนแรง  คิลยิ้มเจื่อน เกาหัวแกรกแก้เก้อ..

“เอ่อ..ฉัน..”  ยังไม่ทันที่คิลจะได้พูดอะไรคาโลก็สวนเข้าให้ซะก่อน

“ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปซะ”  แถมดันไล่ซะด้วย

คิลที่หน้าแดงไปถึงไหนต่อไหนได้แต่อ้ำอึ้ง  ถึงแม้จากมุมที่มองจะไม่เห็นสภาพของเฟรินเพราะตัวคาโลปิดเอาไว้ก็เถอะแต่แค่ชุดของเจ้าหล่อนที่ถูกถอดกองอยู่กับพื้นแบบไม่ไยดีแค่นั้นก็เพียงพอที่จะรู้โดยไม่ต้องมานั่งเดากันแล้วล่ะ

“ง่ะ งั้นฉันขอตัว  ไม่รบกวนแล้วล่ะ”  คิลตอบอย่างรวดเร็วพร้อมกับหันหลังเตรียมวิ่ง

“เดี๋ยวคิล!!อย่าเพิ่งไป!!”  เสียงเฟรินร้องลั่น  คิลหยุดกึกหันมามองเพียงเล็กน้อยก็ต้องรีบหันกลับไปเพราะตาสีฟ้าที่มองมาแบบกินเลือดกินเนื้อนั่นมาน่ากลัวน้อยอยู่เมื่อไหร่

“โทษทีว่ะเฟริน  คราวนี้เอาตัวรอดเอาเองแล้วกัน”  ว่าเสร็จนักฆ่าอ่อนหัดก็วิ่งจู๊ดหายไปทันที

เฟรินกลืนน้ำลายเอื้อกเมื่อตัวช่วยไร้ประโยชน์ที่สวรรค์ส่งมาวิ่งหายลับไปกับตา 

สาวน้อยกระพริบตาปริบๆหันมาสบกับนัยน์ตาที่คุ้นเคยซึ่งทอดมองมาอยู่ก่อนแล้ว  ก่อนเจ้าตัวดีจะฉีกยิ้มแหยให้

“วันนี้พอแค่นี้ก็แล้วกันนะคาโล  ฉันเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว  เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะ.. นะ”  ว่าแบบกะเอาตัวรอดเต็มที่  แน่นอนว่าวันหลังที่ว่าชาติหน้าก็มาไม่ถึงแต่ใครจะไปประกาศให้หมอนี่มันรู้กันล่ะ

คาโลคลายมือออกเล็กน้อยเหมือนจะคล้อยตามให้เฟรินที่มองอยู่ยิ้มกริ่มแต่แล้วใบหน้าสลักกลับยิ้มกว้างขึ้นให้คนที่ยิ้มอยู่ตอนแรกหุบยิ้มลงฉับพลัน

“ถ้าเหนื่อยนักก็พักไปสิที่เหลือฉันจัดการเอง”  คาโลว่าง่ายๆให้คนโดนกระทำแถบอยากจะลุกขึ้นเอาพระบาทยัน  เสียแต่น้ำหนักที่กดทับลงมาทำให้ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิด

“ไม่..”  คำปฏิเสธกลืนหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากได้รูปทำงานอย่างมีประสิทธิภาพอีกครั้ง

ร่างเล็กสั่นสะท้านเมื่อมือร้อนลูบไล้ไปทั่วร่าง  คาโลที่เห็นแบบนั้นจึงถอนริมฝีปากออกพร้อมกับก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเบาๆ

“ไม่ต้องกลัวเฟริน  ฉันไม่เคยทำเธอเจ็บเลยซักครั้ง  เธอก็รู้ดีไม่ใช่หรือ”  คาโลว่าเสียงอ่อนให้ฝ่ายหญิงใจชื่นขึ้น  แต่.. แต่ว่า.. 

นั้นมันไม่ใช่ปัญหาเฟ้ย!!

“มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนั้นนะ”  เฟรินว่าเมื่อปากเป็นอิสระ  “แต่ฉันไม่ชอบให้นายทำแบบนี้รู้เอาไว้ซะ”  คำต่อว่าไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มโกรธเลยแม้แต่น้อย  คาโลกลับขยับยิ้มขึ้นอีก

“แต่ร่างกายกับคำพูดของนายน่ะ มันคนล่ะเรื่องเลยนะ”  คาโลยิ้มให้กับหน้าที่แดงซ่านไปถึงหู  เฟรินหันหน้าหลบไปด้านข้างทันทีแบบไม่กล้าสบสายตาก่อนจะพูดอ้อมแอ้มออกมาเบาๆ

“ไม่รู้ด้วยแล้ว” 

คาโลยิ้มอ่อนโยนให้ก้มหน้าประทับจูบที่เรือนผมไล่ลงมายังเปลือกตาก่อนจะหยุดลงที่ริมฝีปาก  “ฉันรักเธอนะเฟริน”

คำบอกรักง่ายๆแต่ทำให้คนฟังหัวใจพองโตได้อย่างน่าประหลาด  เฟรินลืมตาขึ้นมองคนถือดีตรงๆด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อก่อนจะเบนสายตาหนีน้อยๆ  “รู้แล้ว..นายบอกฉันเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้ง”

คาโลยิ้มจางๆให้ ขณะก้มลงกระซิบเบาๆที่ข้างหู  “ฉันกลัวเธอจะลืม”

“บ้า.. ฉันไม่ความจำสั้นขนาดนั้นนะ”

“ถ้างั้น..”

“อะไร”

“เป็นของฉันนะ”  คาโลของ่ายๆ  ให้ฝ่ายหญิงสบถอุบแต่ไม่ได้ปฏิเสธ  ชายหนุ่มเมื่อเห็นแบบนั้นเลยเหมาเอาว่าอนุญาต  ใบหน้าคมก้มต่ำลิ้มรสความหอมหวานจากเรือนร่างขณะที่มือก็จัดการกับพันธการสองชิ้นสุดท้ายออกจากร่างกายของหญิงสาว

จูบร้อนกดประทับจนทั่วร่างปรากฏรอยแดงเต็มไปทั่วโดยเฉพาะซอกคอและเนินอก  ก่อนร่างสูงจะหยัดกายขึ้นจัดการถอดกางเกงของตัวออกบ้าง  ดวงตาคู่สวยไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานที่มีเหงื่อผุดพลายแม้แต่น้อย  ตาสีน้ำตาลนั่นหรี่ปรือแต่กลับเย้ายวนในเวลาเดียวกัน  เรือนร่างเล็กขาวนวลตรงหน้าก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้พุ่งสูงขึ้นได้ไม่ยาก

คาโลเพ่งพินิจร่างของหญิงสาวที่กำลังหายใจหอบถี่ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงทิ้งตัวลงนั่งอยู่เคียงข้าง  มือใหญ่เอื้อมขึ้นลูบเรือนผมสีเปลือกไม้แผ่วเบาพร้อมกับก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมน

“อีกแป๊บนะ”  ชายหนุ่มกระซิบบอกเมื่อเห็นร่างตรงหน้าใกล้จะหลับเต็มทีด้วยความเหนื่อยอ่อนที่ต้องถ่ายหนังติดต่อกันมาหลายวันแบบไม่ได้พักผ่อนก่อนจะยกกายขึ้นคร่อม

คาโลประกบปากเข้ากับเรียวปากสีกุหลาบอีกครั้งโดยมีเฟรินคอยกระชับกอดตัวเขาแน่น  พร้อมกับตอบรับเขาเป็นอย่างดี  ลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดรุกรับกันอย่างเป็นธรรมชาติเนินนานกว่าคนทั้งคู่จะยอมผละออกจากกัน  ริมฝีปากร้อนไต่ล่ะไล่ลงยังเบื้องร่างอีกครั้งพร้อมกับซุกหน้าลงบนอกอิ่ม  ขาแกร่งกดขาทั้งสองข้างของหญิงสาวให้แยกออกก่อนจะสอดแทรกร่างของตนเข้าไปภายใน 

แขนเรียวที่กอดชายหนุ่มอยู่รัดแน่นขึ้นกระทันหัน  สีหน้าแสดงความเจ็บปวดเมื่อร่างกายถูกล่วงล้ำ  ร่างเล็กๆสั่นสะท้านหายใจถี่  คาโลหยุดการเคลื่อนไหวทันควันใบหน้าคมคายเงยขึ้นพร้อมกับประกบจูบที่ริมฝีปากเพื่อหันเหความสนใจ  เมื่อเห็นว่าอาการเกร็งของหญิงสาวค่อยคลายลงร่างสูงจึงได้เคลื่อนไหวตัวอีกครั้งเพื่อหลอมรวมกายเป็นหนึ่ง

บทเพลงรักบรรเลงต่อไปท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องถ่ายที่หนึ่ง 

ความรักที่ก่อตัวเริ่มโอบล้อมสายสัมพันธ์ของทั้งคู่ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น 

แน่นแฟ้น  ยาวนาน..  ด้วยสายใยรักที่ถักทอจากคนสองคน

สายใยรักที่ไม่ใช่ความรักเพียงแค่ในจอ..

///////////////////////////////////////////////////////////

เหอๆ อย่าไปคิดมากค่ะ  ตอนนี้มาจากความบ้าของคนแต่ง  และอารมณ์อันคั่งค้างของคนอ่านที่เก็บสะสมมานานหลายที.. ท้วงมาหลายรอบ  ดังนั้นมันเลยออกมาเป็นตอนหื่นๆอันนี้  ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องหลักแต่อย่างใด

ถือว่าอ่านแก้ขัด  เพราะตอนต่อไปจะเข้าเรื่องซีเรียสของเนื้อเรื่องจริงแล้ว

ดังนั้นห้ามพลาดนะคะ

บ๊ายบาย

RayGuard