บทเพลงที่ 14 คำทำนายชะตาชีวิต

บทเพลงที่  14  คำทำนายชะตาชีวิต


 

เรื่องเล่าครั้งอดีตถูกถ่ายทอดจากแม่สู่ลูกให้คาโลผู้ที่ไม่เคยได้ล่วงรู้ความจริงถึงกับนั่งนิ่งฟังด้วยความหดหู่ใจ  แคลมองดูใบหน้าลูกชายด้วยรอยยิ้มปราณี  มืออบอุ่นยังคงลูบไล้เส้นผมสีเงินนุ่มอย่างปลอบประโลมตลอดเวลา

“เจ้าคงจะคิดสินะว่าทำไมแม่ที่ควรจะตายไปแล้วถึงได้มานั่งคุยกับเจ้าอยู่แบบนี้ได้”  แคลเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคาโลก้มหน้านิ่งมานาน  คาโลเงยหน้าขึ้นทันควันเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“ลูกไม่เคยคิด..”  แต่แล้วคำพูดกลับถูกหยุดไว้ด้วยรอยยิ้มของผู้เป็นแม่

“แม่เองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจนักหรอกนะ”  แคลว่าพร้อมทำท่าคิดบ้าง  “แต่เท่าที่แม่รู้อาจจะเป็นเพราะไข่มุกดำที่แม่มี” 

“ไข่มุกดำ??”  คาโลว่าขึ้นอย่างแปลกใจ

“ลูกเองก็รู้จักไม่ใช่หรือ”  แคลถามกลับพร้อมกับภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ฉายวาบขึ้นหลังดวงตาของจอมภูติสาว

“แต่ว่านั่น..”  ถ้าหากสิ่งที่ช่วยท่านแม่คือไข่มุกดำ  แล้วที่เฟรินใช้ไปล่ะ.. 

“ที่พวกลูกรู้มาก็คือเรื่องที่ว่า  ไข่มุกดำเป็นสมบัติล้ำค่าที่หายสาบสูญไปจากสโนวแลนด์”  แคลพูดขัดขึ้น  รอยยิ้มอ่อนโยนยังไม่คลายลงตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เจอกัน  “นั่นเป็นเรื่องจริงแต่ไม่ใช่ทั้งหมด”

“ไข่มุกดำในโลกนี้มีอยู่ทั้งหมดสามชิ้นด้วยกัน  ทั้งสามชิ้นถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีด้วยการดูแลของสองในเจ็ดจอมภูติ  และอีกชิ้นหนึ่งซึ่งเป็นชิ้นที่ใหญ่ที่สุด  มีอำนาจมากที่สุด..องค์ราชินีเฮลฟาผู้ปกครองสูงสุดแห่งสโนวแลนด์เป็นคนเก็บเอาไว้ด้วยตัวเอง”  แคลมองสีหน้าสงบของลูกชายก่อนจะเล่าต่อ

“ไข่มุกทั้งสามชิ้นมีอำนาจไม่เท่ากัน  ดังนั้นองค์ราชินีจึงได้คัดเลือกผู้ดูแลมันจากความไว้ใจที่พระองค์ทรงมีให้  โดยชิ้นใหญ่ที่สุดพระองค์เป็นผู้เก็บรักษาไว้เอง  รองลงมา..”  แคลล่ะสายตาจากคาโลมองออกไปนอกห้องยังทิศที่เฟรินยืนอยู่ก่อนพูดต่อ

“ชิ้นที่เฟลิโอน่าใช้ไปนั่นล่ะ.. คือชิ้นที่สอง”  สีหน้าของคาโลฉายแววสงสัยขึ้นมาทันที

ถ้าหากการดูแลรักษาไข่มุกขึ้นกับความไว้ใจที่ราชินีเฮลฟามีให้  ถ้าเช่นนั้นไข่มุกเม็ดที่สองที่มีอำนาจรองลงมา.. ทำไมถึงไปตกอยู่ที่เรเน่ได้  แถมตอนหลังยังมาอยู่ที่เฟรินอีก..

เดี๋ยวสิ.. หากชิ้นที่สองสามารถชุบชีวิตได้  ถ้าเช่นนั้น..หากได้ชิ้นแรกมา  ท่านแม่ก็..

“มันสายไปแล้วล่ะคาโล”  แคลพูดตัดความคิดของลูกชายเรียกสายตาของคาโลให้เงยสบ 

“ถึงแม้พลังของชิ้นแรกนั้นแม่จะไม่รู้ว่ามันมีมากขนาดไหนแต่ถ้าดูจากชิ้นที่อยู่กับเฟลิโอน่าแล้วหากชิ้นนั้นสามารถชุบชีวิตคนได้หนึ่งคน  ชิ้นที่อยู่กับองค์ราชินีก็คงจะมีอำนาจมากกว่านั้น”

“ถ้างั้นทำไม..”

“ที่แม่ว่าสายไปแล้วน่ะหรือ”  คาโลพยักหน้ารับ

“เพราะคนที่ใช้ไข่มุกไปแล้วครั้งหนึ่งจะใช้มันไม่ได้อีกเป็นครั้งที่สอง  แปลกดีใช่มั้ยล่ะ.. แต่เรื่องนี้องค์ราชินีทรงบอกกับแม่เอง  ที่สำคัญไข่มุกที่ใช้การไปแล้วก็จะสลายไปทันทีใช้การไม่ได้อีก”

“ถ้าเช่นนั้น..แล้วไข่มุกที่อยู่กับท่าน..”

“แม่ใช้ไปแล้วล่ะ”  แคลตอบทั้งๆที่คาโลยังพูดไม่จบ  “ก่อนที่แม่จะตาย  ความจริงแม่กะมอบไข่มุกให้กับบาโรแล้วฝากให้เขาให้ลูกต่ออีกทีหนึ่ง  แต่ว่าตอนนั้นภาพอนาคตบางอย่างกลับฉายขึ้นมาในหัวของแม่  ทว่ามันกลับเลือนรางนักจนแม่ไม่แน่ใจแต่จากลางสังหรณ์ของแม่มันจะต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่  ดังนั้นหากเราจะป้องกันก็มีแต่ต้องรู้ให้แน่ชักเท่านั้นเพราะเหตุนี้แม่จึงตัดสินใจใช้ไข่มุก..  แต่น่าเสียดายที่ไข่มุกที่แม่ถือครองมีอำนาจมนต์ต่ำที่สุด  มันทำได้แค่ยื้อชีวิตแม่เอาไว้เท่านั้น  ดังนั้นแม่จึงทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพจำศีลเพื่อกักเก็บพลังให้มากที่สุดเพื่ออยู่รอให้ถึงวันที่เจ้าเติบโตและมีครอบครัว”

คำพูดของแคลสร้างสีหน้าสลดให้แก่คาโลทันที  มือของผู้เป็นแม่ค่อยวางลงบนหลังมือของคาโลอย่างนุ่มนวลพร้อมกับบีบเบาๆอย่างให้กำลังใจแต่การทำแบบนั้นกลับทำให้ขอบตาของชายหนุ่มร้อนผ่าวมากยิ่งขึ้น  มืออีกข้างกำเข้าหากันแน่นในขณะที่ไหล่กว้างเริ่มสั่นเทิ้ม

ทำไม..

ทั้งๆที่คิดว่าได้ท่านแม่กลับคืนมาแล้ว..

ทำไม..

ท่านถึงจะจากไปเร็วนัก..

ท่านแม่..

แคลยิ้มเศร้าเมื่อได้ยินคำตัดพ้อในใจของลูกชายแต่แล้วใบหน้างามก็ปรับให้เป็นรอยยิ้มอ่อนโยนได้อีกครั้งอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยต่อ

“ยามนี้..อนาคตที่แม่ได้เห็นในครานั้นมันแจ่มชัดในดวงตาของแม่แล้ว  แต่การเข้าไปฝืนหรือเปลี่ยนแปลงจะยิ่งทำให้ได้ผลลัพธ์ที่ได้กลับเลวร้ายจนยากจะคาดคิด”  คาโลจำใจเงยหน้าขึ้นอีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามสะกดไม่ให้สั่น

“มันเรื่องอะไรกันแน่ท่านแม่.. หรือจะเกี่ยวกับ เฟริน”

“ก็ไม่เชิง.. จะว่าเกี่ยวกับตัวเจ้าด้วยก็ได้”  แคลตอบเรียบๆ  “เพราะมันเป็นชะตาชีวิตของลูกเจ้า.. คาโล”  คำตอบที่คาดไม่ถึงเรียกสีหน้างงงวยปรากฏขึ้น

“เกี่ยวกับลูก..ของลูกหรือ”

แคลพยักหน้ารับน้อยๆก่อนว่าต่อ  “แม่ไม่อาจบอกอะไรเจ้าได้ตรงๆนัก คาโล  เพราะการพูดไปนั้นจะทำให้ชะตากรรมเปลี่ยนแปลงและอาจนำไปสู่ทางที่เลวร้ายยิ่งกว่า  แต่ยามใดที่ลูกของเจ้าเติบโตจนรู้ความ  เมื่อนั้น..ขอให้เจ้าจงส่งต่อข้อความนี้แก่ลูกชายของเจ้าด้วย”  แคลเงียบไปพักหนึ่งเหมือนจะสรรหาคำพูดที่ดีที่สุด  ตาสีเงินหลุบลงก่อนจะเปิดขึ้นอีกครั้งรวดเร็วพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“..ยามที่เจ้าสิ้นหวังถึงขีดสุด  โอรสแห่งสามสายเลือดเอ๋ย.. จงออกเดินทางไปยังดินแดนแห่งบรรพบุรุษพร้อมกับดาวนิล  แล้วตามหาวงแหวนแห่งชะตา..และจงอย่าลืม  เจ้าจงนำพาชีวิตของเจ้าไปด้วย  เมื่อใดเจ้าทำสำเร็จ  เมื่อนั้น..เจ้าจะได้สิ่งที่เจ้าปรารถนากลับคืน”

ใบหน้าของแคลกลับมาประดับรอยยิ้มอีกครั้ง  “ลูกจำได้รึเปล่า”

“ครับ”  ทันทีที่สิ้นเสียงร่างของแคลกลับเปล่งแสงขึ้นพร้อมกับกายหยาบที่เริ่มเรือนรางลง

“ดูเหมือนเวลาของแม่จะหมดลงแล้วล่ะ”  คาโลรีบคว้าแขนของแคลไว้ทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น  แคลเอื้อมมือขึ้นจับมือของลูกชายเอาไว้

“คาโล.. แม้ว่าแม่จะไม่อาจอยู่ข้างลูกได้แต่แม่อยากให้ลูกรู้ไว้นะว่า..”  แขนสีขาวบริสุทธิ์ดึงรั้งร่างลูกชายมากอดเอาไว้แนบอก  “แม่รักลูกนะ” 

นัยน์ตาสีฟ้าครามเต็มไปด้วยหยาดน้ำ  คาโลหลับตานิ่งก่อนจะเอื้อมมือกอดตอบผู้เป็นมารดาบ้าง

“ลูกก็รักท่าน..ท่านแม่”  และแล้วร่างของแคลก็สลายไปพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้าย 

แม่ดีใจที่ได้เห็นหน้าเจ้าอีกครั้ง..คาโล

เขตแดนน้ำแข็งค่อยๆจางหายราวกับจะรับรู้ว่าร่างของผู้ที่ตนพิทักษ์จากไปแล้ว

จากไปชั่วนิรันดร์..

/////////////////////////////////////////////////////////////////

เฟรินที่ยืนอยู่ด้านนอนเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของพื้นที่รอบด้านก็รับรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นจึงได้ตัดสินใจหมุนตัวกลับแล้วเดินเข้าไปยังห้องด้านใน

ห้องที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังเกาะพราวไปด้วยน้ำแข็งบัดนี้กลับกลายเป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมกว้างที่สร้างขึ้นจากดินสีน้ำตาลเท่านั้น 

พื้นห้องที่เมื่อไร้น้ำแข็งหนาแน่นปกคลุมจึงได้ปรากฏวงแหวนขนาดใหญ่ที่เคยใช้ประกอบพิธีสะกดพลังให้กับคาโลเผยออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด  มันเป็นวงแหวนสองวงซ้อนกันภายในวงแหวนวงในถูกขีดเป็นรูปดาวแปดแฉกโดยมีตัวอักษรประหลาดสลักไว้โดยรอบเต็มไปหมด  และตรงกลางวงแหวนเวทนั่นเองร่างของคาโลยืนก้มหน้านิ่งอยู่

เฟรินเดินเข้าไปใกล้มือบางยกขึ้นแตะเข้าที่ต้นแขนขวาของชายหนุ่มเบาๆ  ใบหน้าก็เงยขึ้นมองสบสายตาของชายคนรักที่ถูกปิดซ่อนเอาไว้ด้วยไรผมสีเงิน

“จะร้องไห้ก็ได้นะ”  เฟรินพูดขึ้นแผ่วเบา  ร่างสูงไหวตัวน้อยๆแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ  เห็นแบบนั้นเฟรินจึงเอื้อมมือขึ้นแล้วจับศีรษะของชายหนุ่มให้โน้มลงมาซบกับบ่าของตัวแทน

“หากน้ำตาจะทำให้นายสบายใจได้ก็ร้องเถอะ”  คำพูดของเฟรินทำให้บ่ากว้างสั่นไหวน้อยๆ 

“ฉันอยู่ที่นี่แล้ว คาโล.. เพราะงั้นร้องออกมาเถอะนะ”  สิ้นคำร่างของหญิงสาวก็ถูกรวบเข้าหาตัวชายหนุ่มแน่น  ใบหน้าคมคายซุกอยู่กับบ่าเล็ก  ไม่มีเสียงสะอื้น  แต่อาการสั่นไหวและความชื้นที่บ่าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังร้องไห้ออกมาจริงๆ

มือบางลูบไล้เส้นผมสีเงินแผ่วเบาปลอบโยน  สัมผัสนั้น..เหมือนกับที่แคลมอบให้ไม่มีผิด  ทำให้คาโลกอดกระชับร่างบางแน่นขึ้น

“ต่อไปนี้นายจะไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกแล้ว..”  เฟรินพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ฉันจะไม่ปล่อยให้นายต้องอยู่คนเดียวเด็ดขาด”  สิ้นคำใบหน้าคมคายก็เงยขึ้นพร้อมกับดันตัวเฟรินออกน้อยๆ  “ฉันจะคอยอยู่ข้างๆนายเอง”  น้ำตาอีกสายไหลรินออกจากดวงตาสีฟ้าสวยไหลผ่านลงมายังข้างแก้ม
 
เมื่อได้เห็นน้ำตาของชายคนรักก็ทำเอาเฟรินที่มองอยู่อดที่จะร้องตามไม่ได้  มือบางเอื้อมขึ้นกอดรอบคอของชายหนุ่มขณะที่ตาสีน้ำตาลที่มีน้ำตาคลอหลับพริ้ม  หญิงสาวเขย่งตัวขึ้นประทับริมฝีปากที่ข้างแก้มไล่ขึ้นไปถึงดวงตาจูบซับน้ำตาแห่งความเศร้าก่อนจะผละออกอย่างเชื่องช้า

“ความโศกเศร้าของนาย..ฉันจะเป็นคนลบมันออกไปเอง”  ว่าแล้วเฟรินก็ประกบริมฝีปากเข้ากับชายหนุ่มมอบสัมผัสนุ่มนวลอ่อนหวานให้

“ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหน”  เฟรินว่าหลังจากผละริมฝีปากออกเล็กน้อยก่อนจะประกบเข้าไปใหม่  มือบางลูบไล้ลงมายังแผ่นอกกว้างก่อนปลดกระดุมเสื้อของคาโลออกทีละเม็ดโดยที่ริมฝีปากก็ยังคงทำหน้าที่ของมันเป็นอย่างดี

“เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”  เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกทิ้งลงกับพื้น  ในขณะที่มือเรียวอีกข้างยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าของชายหนุ่มเบาๆพร้อมกับริมฝีปากสีกุหลาบที่ประทับลงยังข้างแก้ม 

“นี่เป็น..คำสัญญาชั่วชีวิต”




////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


เหอๆ แล้วเราก็ตัดจบอีกจนได้  รู้สึกสงสารคาโลจนไม่ยากเขียนฉากอย่างว่าต่อ

ไปจิ้นเอาเองแล้วกัน ( -_-^ ผลักความรับผิดชอบ ฮิฮิ)

แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ


RayGuard
11/10/2006