เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 17 : ขอหย่า (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,860
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 483 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

เสิ่นเซียงมี่ (ติดใจความจีบปากจีบคอมาตั้งแต่ป่าท้อ) แต่ในชีวิตจริงนางน่ารักมากนะ

แต่อี้เหวินเหอก็ยังคงไร้ปฏิกิริยา จนเซียวอีที่ตามหลังเข้ามาไม่นานเดินมาหยุดที่ด้านหลัง สาวใช้จึงคิดถอยไป หวังให้ฮูหยินน้อยอยู่กับท่านรองเจ้ากรมคลังตามลำพัง

 

อี้เหวินเหอได้ยินทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น จึงรู้ว่าตอนนี้มีเสียงฝีเท้าหนักๆมาหยุดที่เบื้องหลัง และฝีเท้าเบาๆของบ่าวรับใช้กำลังจะห่างออกไป นางไม่รอช้ารีบออกปากห้ามปราม “เสี่ยวชุน เจ้าไม่ต้องออกไป”

 

“คุณหนู” เสี่ยวชุนชะงักกึกพร้อมร้องเสียงหลง จะ...จะไม่ให้นางออกไปได้อย่างไรกัน!

 

ความสับสนงุนงงปราดเข้าเล่นงานจิตใจของเซียวอี อี้เหวินเหอคนนี้บ้าไปแล้วหรือ จะเข้าหอกับเขาโดยมีสาวใช้อยู่หรืออย่างไรกัน ถึงนี่จะเป็นธรรมเนียมที่เคยยึดถือปฏิบัติ แต่ก็เสื่อมไปพร้อมกับราชวงศ์เก่าที่ล่มไปนับร้อยปีนั่นแล้ว เซียวอีจึงไม่รอช้าตวาดไล่เสี่ยวชุน “เสี่ยวชุนออกไป”

 

“เสี่ยวชุนไม่ต้องออกไป” อี้เหวินเหอกล่าวแย้ง

 

เสี่ยวชุนหยุดในท่วงท่าจึงหยุดกึ่งก้าวเดิน มองทั้งสองอย่างเลิ่กลั่ก นางควรจะเชื่อฟังเซียวอี แต่นางก็ภักดีต่อคุณหนูคนเดียวเท่านั้น

 

สาวใช้ยังหยุดยืนเหมือนไม่เชื่อฟังคำสั่งตน เซียวอีรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เดินไปหยุดตรงหน้าของอี้เหวินเหอ ตะเบ็งเสียงถามอย่างกราดเกรี้ยว “ทำไม อยากให้นางดูเจ้ากับข้าร่วมหอกันรึ”

 

สีหน้าของอี้เหวินเหอตอนนี้ไม่ยินดียินร้าย สบตากับเซียวอีเล็กๆแล้วยิ้มออกอย่างเยาะหยัน “ท่านกลับไปเถอะ ข้าไม่ต้องการท่าน”

 

ข้าไม่ต้องการท่าน...

 

ตาเซียวอีพลันปรากฏเส้นสีดำเส้นหนึ่งพาดผ่าน กระชากตัวอี้เหวินเหอเข้าใกล้ แล้วตะคอกถามด้วยความโกรธ “กล้าดีอย่างไร ถึงบอกว่าไม่ต้องการข้า เมื่อก่อนมิใช่เจ้าหรือที่รักข้ามาก จนต้องแย่งชิงมาจากเสิ่นเซียงมี่”

 

อี้เหวินเหอหลุบตามองข้อมือที่ถูกบีบจนเจ็บหนึบอย่างเฉยชา แล้วสะบัดออกอย่างไม่ใยดี “ท่านรองเจ้ากรมคลังเซียวอี ท่านคงฟังมาผิดแล้ว ข้า...อี้เหวินเหอนะหรือ ร่ำร้องจะแต่งงานกับท่าน เปล่าเลยล้วนเป็นเพราะความต้องการของท่านปู่ มิเช่นนั้นอย่าหวังว่าข้าจะแต่งให้ท่าน!”

 

ถึงตอนแรกอี้เหวินจะมีไขว่เขวบ้าง แต่หากไม่มีสถานการณ์ของจวนกั๋วกงมาบังคับ นางคงไม่แต่งงานกับคนผู้นี้ ทำตัวเป็นน้องสาวแสนดี ส่งเซียวอีแต่งงานกับเสิ่นเซียงมี่อย่างออกนอกหน้า

 

เซียวมือหลุบตามองมือตัวเองที่ถูกผลักไส แล้วเงยหน้ามองอี้เหวินเหอ ด้วยแววตาขึงขังขมึงทึง รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เพียงแค่คิดว่าหญิงที่เคยไล่ตามเขา อยากอยู่ใกล้เขาจะไม่มีอีกแล้ว ห้วงลึกในจิตใจเซียวอีก็พลันรับไม่ได้ขึ้นมา “เจ้ากล้าผลักไสข้า ทั้งๆที่เจ้ารักข้าเช่นนั้นหรือ”

 

เรียวปากอี้เหวินเหอเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนแหงนใบหน้ามองท้องฟ้าด้วยแววตาของคนตัดสินใจดีแล้ว “ใครบอกว่าข้ารักท่านกัน ข้าไม่เคยรักท่านเลยต่างหาก แต่ท่านมาหาข้าวันนี้ก็ดีแล้ว ข้ามีบางอย่างต้องพึ่งพาท่านพอดี”

 

พูดจบอี้เหวินเหอก็เดินไปยังลิ้นชักห้องข้างๆ หยิบสมุดปกผ้าแพรออกมายื่นส่งให้เซียวอี

 

ใบหน้าของเซียวอีค่อยๆก้มลงเพ่งพิศ ตัวอักษรหน้าปกทำให้เขาโกรธจนรู้สึกว่าเลือดในกายร้อนจนจะปะทุออกมาจากผิวหนัง “หนังสือหย่า!”

 

อี้เหวินเหอพยักหน้า “ใช่หนังสือหย่า เซียวอี เจ้ากับข้าเรามายุติความสัมพันธ์กันเถอะ”

 

ร่างของเซียวอีสั่นเทิ้ม ทวนประโยคบางส่วนของอี้เหวินเหอช้าๆ เขาไม่เคยได้ยินอี้เหวินเหอเอ่ยถ้อยคำห่างเหินเช่นนี้มาก่อน “เจ้ากับข้า...มายุติความสัมพันธ์กันเช่นนั้นหรือ”

 

“ใช่ ยุติความสัมพันธ์กันเถอะ” อี้เหวินเหอกล่าวซ้ำสอง แววตาแน่วแน่เด็ดเดี่ยว

 

“...” ยามนี้เซียวอีรู้สึกโมโหจนพูดไม่ออก ปัดหนังสือหย่าจนตกพื้น แล้วกระชากอี้เหวินเหอเข้ามาจุมพิตอย่างกักขฬะ

 

ฝ่ายอี้เหวินเหอเองก็ใช่ว่าจะยินยอมดิ้นรนหลีกหนี จิกปลายเล็บไปตามเนื้อตัวของเซียวอีอย่างแรง จนในท้ายที่สุดก็สามารถผลักไสเซียวอีออกไปได้ “...อะ อื้อ เซียวอี ปล่อยข้านะ ปล่อยข้า ปล่อย!”

 

เซียวอีถูกผลักอย่างแรง จนเซล้มลงบนเก้าอี้พนักโค้ง อี้เหวินเหอรีบวิ่งหนี เซียวอีที่ตอนนี้บังเกิดความรู้สึกยากจะอธิบาย ทั้งโกรธ ทั้งเสียหน้า แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือเขากำลังรู้สึกเสียใจ เสียใจที่อี้เหวินเหอบอกว่าจะยุติความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยากับตน “อี้เหวินเหอ!”

 

เสียงทุ้มเย็นคำรามลั่น ก้าวยาวๆตามอี้เหวินเหอไป เพียงสามก้าวก็จับตัวอี้เหวินเหอได้ เขาทุ่มแรงทั้งหมดกดอี้เหวินเหอลงบนพื้นเย็นชืด แล้วตะคอกใส่หน้าเด็กถือดี “คนสูญสิ้นทุกอย่างไปแล้วเช่นเจ้ามีหน้ามากล้าขอหย่าข้าหรือ อี้เหวินเหอข้าไม่หย่าให้เจ้า!”

 

ด้านอี้เหวินเหอก็สู้สุดแรงเช่นกัน นางเรียกเสี่ยวชุนที่ยืนเงอะงะทำอะไรไม่ถูกให้เข้าช่วยเหลือ “เจ้าปล่อยข้านะเซียวอี เสี่ยวชุน ช่วยข้าเร็ว ช่วยข้า!”

 

เสี่ยวชุนได้สติ รีบวิ่งไปช่วยอี้เหวินเหอ แต่เซียวอีที่ถูกโทสะครอบงำแล้วหันมาสะบัดมือใส่ เพียงครั้งเดียว เสี่ยวชุนที่วิ่งเข้ามาก็ผงะล้มลง เพราะมือของเซียวอีกระแทกเข้าที่ใบหน้าอย่างจัง “อะ อั๊ก”

 

ม่านตาอี้เหวินเหอเบิกกว่าหลังเห็นเสี่ยวชุนถูกทำร้าย นางจึงออกแรงดิ้นสุดชีวิตก่อนคว้ามีดสั้นของท่านปู่ที่เคยให้ในวันเกิดของนางปีหนึ่งออกแทงแขนเซียวอีจนมิดด้าม “ข้าบอกให้เจ้าปล่อยข้า ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!”

 

คมมีดแทงเข้าที่ท่อนแขนช่วงบน เซียวอีถึงกับสะท้านเฮือกอย่างไม่คาดฝัน หยุดท่าทีกักขฬะลงทันที “อึก”

 

อี้เหวินเหอจึงใช้โอกาสนี้ผลักเซียวอีออกห่างตนแล้ววิ่งไปช่วยประคองเสี่ยวชุน “เสี่ยวชุน เจ้าเป็นอย่างไรบ้างเสี่ยวชุน!”

 

เซียวอีที่ตะลึงงันไป ค่อยๆยกมือขึ้นแตะบาดแผลที่ช่วงไหล่ เห็นเลือดสีแดงฉานเปื้อนมือมาก็ชำเลืองตามองไปทางอี้เหวินเหอ นางไม่สนใจใยดีเขาเลย ทั้งๆที่เมื่อก่อน แค่เขาบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย นางก็ร้องห่มร้องไห้ รีบวิ่งมาดูแล้ว แต่วันนี้ กลับไม่สนใจจะมองเขาแม้แต่สายตา!

 

ใจเซียวอีเจ็บหนึบขึ้นมา ก่อนคำรามออกมาราวฟ้าผ่า! หากเป็นยามปกติ ผู้คนคงแตกตื่น และคนทั้งจวนคงวิ่งมาดู แต่ดีหน่อยที่เพลานี้ฝนตกหนักจึงกลบเสียงนี้ไปได้กว่าค่อน “อี้เหวินเหอ!”

 

อี้เหวินเหอเหลียวมองเซียวอีเพียงเล็กน้อย แล้วหันไปสนใจเสี่ยวชุนต่อ “เสี่ยวชุนเจ้าเป็นอะไรหรือไม่”

 

เสี่ยวชุนส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ แล้วคุณหนูเป็นอะไรหรือไม่”

 

“ไม่ ข้าไม่เป็นอะไร” อี้เหวินเหอส่ายหน้าเช่นกัน

 

ครั้นได้รับการเมินเฉยซ้ำซาก เซียวอีก็ตวาดออกมาอีกครั้ง ด้วยความมาดร้าย “อี้เหวินเหอ!”

 

“กลับไปเสียเถอะ จะให้ดีก่อนกลับไป ท่านก็โปรดลงตราประทับลงในหนังสือหย่าให้ข้าด้วย” อี้เหวินเหอขับไล่ แววตาไร้เยื้อใยอย่างชัดเจน

 

เซียวอีบัดนี้โกรธจนหูอื้อตาลายไปหมด หมายจะก้าวเข้าไปประชิดตัวอี้เหวินเหออีกครั้ง ทว่าเพียงก้าวเข้าใกล้นางเพียงก้าวหนึ่ง ใบหน้าเขาก็ถูกนางฟาดฝ่ามือใส่เต็มแรง “อย่ามาเข้าใกล้ข้านะ อย่าให้ข้าเกลียดท่านมากกว่านี้เลยเซียวอี”

 

“เกลียดข้าหรือ เกลียด” เซียวอีเหมือนคนเลื่อนลอย ค่อยๆหันไปหน้ากลับมามองอี้เหวินเหอ เมื่อสบกับแววตาเย็นชาแข้งขาก็เริ่มรู้สึกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น และมิใช่แค่เพียงด้านร่างกาย แต่จิตใจกลับบังเกิดความรู้สึกทุกข์ทรมานราวถูกมือปริศนาบีบจนแน่น

 

“ใช่ ข้าเกลียดเจ้า ตั้งแต่นี้ต่อไปข้ากับเจ้าไม่เกี่ยวข้องกันอีก” อี้เหวินเหอย้ำอีกครั้ง พร้อมใช้มีดที่เปื้อนไปด้วยโลหิต ตัดชายเสื้อสะบั้นสัมพันธ์แล้วโยนลงเบื้องหน้าเซียวอี ก่อนพาเสี่ยวชุนออกไป ปล่อยให้เซียวอียืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง

 

“...” เซียวอีพูดไม่ออก ตาหลุบมองเพียงชายเสื้อที่หล่นอยู่บนพื้น นานทีเดียวกว่าจะเดินออกไปด้านนอก

 

อากู้ที่หลบอยู่ห้องหนึ่ง รีบวิ่งออกมา เห็นว่านายของตนบาดเจ็บก็โกรธขึงแทนขึ้นมาทันที “ท่านรองเจ้ากรมคลัง เป็นอย่างไรบ้างขอรับ น่ะ...นี่ท่านรองเจ้ากรมคลังนี่ท่านบาดเจ็บหรือขอรับ ใคร...ใช่คุณหนูห้าทำร้ายท่านหรือไม่ขอรับ ไม่ได้การแล้ว ผู้หญิงคนนั้นเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไรกัน กล้าทำร้ายท่าน ตกอับแล้วยังไม่เจียมตัวอีก”

 

“หุบปาก” เซียวอีตวาด แล้วเดินผ่าสายฝนจากไป

 

อากู้สะอึกอึ้ง รีบเดินตามไปกางร่มให้ด้วยท่าทางลนลาน “ท่านรองเจ้ากรมคลังรอข้าด้วยรอข้าด้วย”

 

 

ด้านอี้เหวินเหอหลังจากเซียวอีจากไปแล้วก็สั่งให้คนปิดประตูให้แน่นหนา “ทุกคนปิดประตู แลวลั่นดาลซะ อย่าให้ใครเข้ามาได้อีก”

 

หลังปิดประตูลั่นดาลแล้ว อี้เหวินเหอก็มาดูแลเสี่ยวชุน ใบหน้ากลมบัดนี้บวมปูดไปครึ่งหนึ่ง “เสี่ยวชุนเจ้าเจ็บมากหรือไม่”

 

เสี่ยวชุนส่ายหน้า เจ็บแค่นี้สำหรับบ่าวไพร่แล้วไม่มากนัก “ไม่เจ้าค่ะ เสี่ยวชุนทนได้ แต่คุณหนู...”

 

ตาเสี่ยวชุนกวาดสำรวจไปทั่ว เห็นว่าบริเวณลำคอ และข้อมือของอี้เหวินเหอ ปรากฏรอยเขียวช้ำหลายจุด ก็จับดูด้วยความถนอม “เจ็บมากหรือไม่เจ้าคะ”

 

อี้เหวินเหอส่ายหน้าแล้วกล่าวทำนองเดียวกับเสี่ยวชุน “ไม่เจ็บ ไม่เจ็บสักนิด”

 

ทั้งสองกอดกันราวเป็นที่พึ่งสุดท้าย หลังจากทายาให้กันเรียบร้อยเสี่ยวชุนก็กล่าวถามขึ้น “คุณหนูท่านแน่ใจหรือเจ้าคะที่หย่ากับท่านรองเจ้ากรมคลัง คุณหนูไม่รักท่านรองเจ้ากรมคลังแล้วจริงๆหรือเจ้าคะ”

 

ใบหน้าอี้เหวินเหอปรากฎรอยยิ้มขมขื่น “ข้าต้องการหย่าเป็นเรื่องจริง ส่วนเรื่องที่ไม่รักเขาข้าโกหก แต่ว่าข้าเลือกที่จะรักตัวเองขึ้นมาบ้างก็เท่านั้น พอกันทีกับรักโง่งมที่ต้องยอมทนเจ็บปวด ในเมื่อเขาไม่เคยรักข้า ข้าก็ไม่ควรทนทุกข์ทรมานเช่นนี้อีก”

 

การจากไปของท่านปู่ทำให้นางได้คิดทบทวนอะไรหลายอย่าง ถึงนางจะผิดคำสัญญากับท่านปู่ ชิงหย่ากับเซียวอี แต่ก็ดีกว่าที่นางจะต้องทนกล้ำกลืนอยู่ในสกุลเซียวต่อไป

 

ชีวิตนางต่อนางนี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อทุกข์ทรมานจากการไม่ได้รับรักจากบุรุษ ยิ่งบุรุษผู้นั้นมิได้เห็นค่านางเลยแม้แต่น้อย ขนาดยามนางโศกเศร้าเสียใจถึงขีดสุดเขายังตัดรอนนางอย่างไรเยื่อใย

 

เช่นนั้นนางก็ควรลี้ออกห่างให้ไกล

 

ไหนใครจะเท

ส่วนเรื่องเสียตัวขอให้โล่งอกได้

ถึงความจริงไรต์จะวางพล็อตให้อี้เหวินเหอเสียตัวให้เซียวอีก็เถอะ (มีท้องลูกสองด้วย 5555) แต่นั่นก็ตอนพ่อท่านยังเป็นพระเอกอยู่ แต่พอโดนลดขั้นเป็นพระรอ (ไม่ใช่พระรอง) ซอกนิ้วเท้าแกก็ไม่ได้เห็นจ้าา ถึงจะได้จูบก็เถอะ แต่สัญญาว่าจุมพิตของพระเอกตัวจริงจะงดงามกว่านี้มากแน่

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณที่ดันยัยคนน้อง (เรื่องเส้นทางชีวิตอี้เหวินเหอ)ขึ้นเป็นอันดับ 75 ของหมวด อดีต ปัจจุบัน อนาคต และดันคนพี่ (วายุหวน) ขึ้นเป็นอันดับที่ 12 ในหมวดอดีต ปัจจุบันอนาคต และ TOP 100 ของทุกหมวด ในอันดับที่ 28

ปล. เผื่อใครยังไม่รู้ คนแต่งเรื่องนี้ คือนามปากกาเฟิ่งหลิน เจ้าของผลงานบุปผาเร้นลับ และบุปผากลางใจ (ที่หลายคนไม่รู้จัก 5555)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 483 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #514 echoesofsilence (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:59
    ใจนึงก็อยากให้ดราม่าให้สุดนะ นี่แอดเล่นเฉลยพระเอกมาแล้ว เหมือนที่ใส่ปมว่าเซียวอีจริงๆก็รักนางเอกไม่ได้เอามาใช้
    #514
    0
  2. #464 068981 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 06:38

    รู้จักตั้งแต่บุบผาเจอตัวเป็นๆและได้ลายเซ็นที่ศูนย์สิริกิติ์ นี่ไม่ได้อวดนะ

    #464
    0
  3. #428 ลมรัก (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 07:09

    ใให้ท่านย่ายื่นมือมาช่วยเหลือในการหย่าครั้งนี้ทีค่ะถ้ายังคาราคาซังแยกกันก็ไม่มีประโยชน์

    #428
    0
  4. #333 apple_pople (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:58
    ชอบค่ะ แต่งได้สะใจดี เป็นกำลังใจให้นะ
    #333
    0
  5. #162 Tiemchan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:58
    รอค่า นางต้องยืนหยัดได้
    #162
    1
    • #162-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:08
      น้องต้องยืนให้ได้ค่ะ
      #162-1
  6. #160 ja112299 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 13:25
    รออจ้า
    #160
    1
    • #160-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:08
      ขอบพระคุณที่รอค่ะ
      #160-1
  7. #154 ja112299 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 14:14
    แค้นนี้ต้องชำระ
    #154
    1
    • #154-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:07
      ต้องเอาคืนบ้างไรบ้าง
      #154-1
  8. #153 ja112299 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 14:14

    รอออออ
    #153
    1
    • #153-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:07
      กำลังมาจ้า
      #153-1
  9. #148 ชอบอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 19:03

    ขอแสดงความคิดเห็นอีกสักครั้ง ทีรูปเมียรักของเสิ่นเซียวอี้สวย หน้าหวานกว่านางเอก รูปนางเอกนั้นไม่สมกับสวยงามอันดับต้นๆของแคว้น นางเอกได้รูปหน้าแก่ไปหน่อยนะคะ ส่วนท่านเต่านินจา หน้าอ่อนกว่านางเอกค่ะ ไรท์ก็ไม่ต้องโมโหนะคะ เฮ้อ ว่าแต่นางเอกจะมีสินเดิมไปยังชีพ หลังหย่าหรือเปล่านะ จุก หน่วง มาต่อไว้นะคะ สงสารคนอ่านเถอะ

    #148
    1
    • #148-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:06
      รอลุ้นกันค่ะ เมื่อนางออกจะสกุลเซียวแล้วนางจะมีเงินไหม
      #148-1
  10. #147 คนอ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2563 / 14:32

    ไรท์ อัพทุกวันเถอะ รอเช้ารอเย็น จุกแทนนางเอก แม้แต่คนรับใช้เมียรองและบ่าวสนิทของอิเซียวอี้ก็ยังบังอาจดูถูก เหยียบยำ่นาง น่าจะได้รับกรรมสนองบ้าง อะไรตัวร้ายจะรุ่งเรืองขนาดนั้น ส่วนนางเอกซวยซ้ำซ้อนจุก หน่วงมาก

    #147
    1
    • #147-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:05
      ขอบพระคุณที่ติดตามนะคะ ไต์จะพยายามมาให้ได้ทุกวัน และจะรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดเลย
      #147-1
  11. #146 orn2515 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:22
    ในที่สุดก็รักตัวเองบ้างแล้ว
    #146
    1
    • #146-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:05
      คนเราต้องรู้จักรักตัวเองค่ะ
      #146-1
  12. #132 and4 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:50
    แค่นี้ยังน้อย มันยังน้อยไป มันเทียบกับที่สองผัวเมียนั้นทำกับอี้เหวินเหอไม่ได้เลย พวกมันต้องล่มจม เจ็บช้ำมากกว่านี้ ทำร้ายอี้เหวินเหอมากเท่าไร พวกมันก็ต้องได้รับกลับไปเท่านั้น แค่โดนมีดแทงไม่ถึงตายหรอก อ๋ออย่าลืมเรื่องหนังสืออย่าละจัดการซะอี้เหวินเหอจะได้ไปจากที่ที่น่าขยะแขยงนี่เสียที ดูอินเนอะ5555
    #132
    1
    • #132-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:59
      จริงอยากจะทำมากกว่านี้ แต่ในมุมมองของอี้เหวินเหอ นางแทงคนที่รัก นางปวดใจกว่าเพื่อน
      #132-1
  13. #126 -SB- (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:49
    อันนี้จริงเลย ต่อให้แกล้งไม่รัก แต่ตอนตกต่ำก็ควรจะเห็นใจกันบ้าง อันนี้ก็ใจดำเกินไป ต่อให้รักก็เกินจะทน
    #126
    1
    • #126-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:57
      ถูกค่ะ คนเรายามตกอับต้งเห็นใจกันบ้าง
      #126-1
  14. #124 Tay140229 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:12
    สนุกๆๆๆๆ
    #124
    1
    • #124-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:54
      ขอบพระคุณค่ะ
      #124-1
  15. #123 ~LufaH~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 15:06
    ตามมาทุกเรื่องนะคะ เม้นๆหายๆ แต่ก็อ่านเสมอจ้าาา
    #123
    1
    • #123-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:53
      ขอบพระคุณค่ะ อ่านเม้นต์เรื่อง วายุหวนขงคุณทุกคอมเมนต์ค่ะ
      #123-1
  16. #122 daisyofthegalaxy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:04

    อ่านมาตั้งแต่บุปผาเร้นลับ

    ขอชมว่างานเขียนมีพัฒนาการนะ

    และขอให้สนุกกับการเขียนต่อไปเรื่อยๆ เน้อ

    #122
    1
    • #122-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:53
      ขอบพระคุณค่ะ จะพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ
      #122-1
  17. #120 Kungfu Panda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 12:20
    ไรท์ช่างเต็มไปด้วยพลังในการปั่นงาน ชอบ ๆ สนุก
    #120
    1
    • #120-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      ขอบพระคุณที่ติดตามจ้าา
      #120-1
  18. #119 galaxy_6188 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:25
    เริ่มละ เริ่มสะใจ
    #119
    1
    • #119-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:41
      จัดไปค่ะ
      #119-1
  19. #118 ladawan5566 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:15
    555ชอบการโปรโมทตัวเอง😄ยอดเยี่ยมคะไรท์ ปรบมือ👏
    #118
    1
    • #118-1 เฟิ่งหลิน(จากตอนที่ 17)
      14 พฤษภาคม 2563 / 11:54
      ได้สกิลหน้าหนามาจากเถียนอิ๋งเทียนค่ะ 555
      #118-1
  20. #117 895992965 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 10:01

    สะใจค่ะมันต้องอย่างนี้ผู้หญิงเรามีศักดิ์ศรีของตัวเองอย่าไปยอมค่ะกะอีแค่ผู้ชายคนเดียวเดินเชิดหน้าถือใบหย่าแล้วออกไปเลยค่ะ(ขอบคุณนักเขียนนะค่ะเขียนได้ดีมาก)🌺🌺🌺
    #117
    1
    • #117-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      ใช่มั้ย ผู้หญิงต้องอย่างงี้
      #117-1
  21. #116 young Lady (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:42
    เมื่อไหร่พระเอกจะมาสักทีคะไรท์
    #116
    1
    • #116-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:52
      พี่เขาจจะออกมาช่วยเหลือน้องแน่ๆค่ะ อีกประมาณ 1-2 ตอน พี่เขาจะออกมาแบบเต็มตัว
      #116-1
  22. #115 supakornseanla (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:37
    ดีมากลูกสาว
    #115
    1
    • #115-1 impyao(จากตอนที่ 17)
      14 พฤษภาคม 2563 / 10:27
      ตามอ่านครบหมดทุกเรื่องแล้วจ้าไรท์ วายุกวนกำลังสนุกเลย ภรรยาแสนหวาน อ่านแล้วขำหนักมาก
      #115-1
  23. #114 Kungui (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:16
    ขอให้หย่าโดยเร็วเจ้าค่ะ
    #114
    1
    • #114-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:51
      รอติดตามเลยค่ะ
      #114-1
  24. #113 usaonly (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 09:07

    ดีใจมากค่ะที่เหวินเอ๋อร์คิดได้แล้วและก็รักตัวเองมากขึ้นด้วย รอดคืนนี้มาได้เพราะมีดของท่านปู่แท้ ๆ ขอให้เซียวอีเซ็นใบหย่าเร็ว ๆ หรือไม่ก็ให้ท่านย่าบังคับหย่าไปเลย นี่ขนาดทำร้ายน้องเหวินเหอแล้ว ท่านย่าน่าจะเห็นใจและช่วยน้องนะ ขอบคุณค่ะ

    #113
    1
    • #113-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:51
      น้องเอาตัวรอดเก่งนะคะ ต้องขอบคุณท่านปู่ที่ให้มีด
      #113-1
  25. #112 Mui25200511 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 08:49
    ขอให้หย่าสำเร็จ จากไปด้วยความบริสุทธิ์ที่เก็บไว้ให้พระเอกตัวจริงๆดีกว่า หย่าเลย หย่าเลย ออกไปตั้งตัวเองดีที่สุด พระเอกตัวจริงที่ช่วยนางเอกจนป่วย รีบๆออกมาได้แล้ว ตัวจริงที่เสี่ยงชีวิตช่วยน้องตอนเด็กที่ตกสระน้ำนะ รีบๆออกมาำได้แล้วจ้า
    #112
    1
    • #112-1 Ratphak(จากตอนที่ 17)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:50
      น้องต้องออกไปแน่ๆค่ะ
      #112-1