เพียงหนึ่งรักมั่นนิรันดร์กาล ( ชื่อเดิม เส้นทางชีวิตของอี้เหวินเหอ 一文河的生活之路)

ตอนที่ 16 : ขอหย่า (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,194
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 332 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

แน่นอนว่าบทสนทนาของฮูหยินผู้เฒ่าและเซียวอี ย่อมมาถึงหูของเสิ่นเซียงมี่อย่างรวดเร็ว “เรื่องราวเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ”

 

เสิ่นเซียงมี่เม้มปากจนเป็นเส้นตรง มือทั้งสองกอบกุมกำเข้าหากันจนขาวซีด ดวงตาวาวไปด้วยแค้น ทวนคำพูดบางส่วนของฉาฉาอย่างฉุนเฉียว “ให้พี่เซียวอีไปเข้าหอกับอี้เหวินเหอหรือ”

 

“...” ฉาฉาก้มหน้า ไม่ได้ตอบกลับไป นางเป็นบ่าวย่อมรู้ดี เวลาไหนควรขานรับสนับสนุน เวลาไหนควรสงบคำ

 

ใจเสิ่นเซียงมี่เจ็บแค้น กร่นด่าฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ในใจ นังเฒ่าคนนี้ช่างจัดแจงนักนะ! ครั้งก่อนก็ทำให้นางตกเป็นเมียรอง ครั้งนี้ยังจะให้เซียวอีไปนอนกับนังเด็กอี้เหวินเหออีก! 

 

“ฉาฉา!” เสิ่นเซียงมี่เปล่งเสียงเรียกสาวใช้ 

 

ฉาฉายืนอยู่ด้านข้างรีบก้าวเข้ามา “เจ้าค่ะฮูหยิน”

 

“ไปอุ้มลูกข้ามา ข้าจะไปหาท่านพี่”

 

“เจ้าค่ะ” ฉาฉาไม่รอช้า รีบเข้าไปช่วยประคองเสิ่นเซียงมี่ไปแต่งตัว แล้วอุ้มคุณชายน้อยมาให้ 

 

เสิ่นเซียงมี่รับลูกมาแล้ว โอบอุ้มด้วยความอ่อนโยน นางหลุบตามองเด็กน้อยด้วยแววตาเปี่ยมรัก ก่อนก้าวเดินออกไปด้านนอก มุ่งตรงไปที่เรือนพำนักของเซียวอี

 

ด้านเซียวอีกำลังคร่ำเครียดอยู่กับคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซียว จึงดื่มสุราครุ่นคิดบางอย่าง ขณะกำลังจะดื่มสุราเป็นกาที่สอง อากู้ก็วิ่งเข้ามารายงานว่าเสิ่นเซียงมี่มาขอพบ “ท่านรองเจ้ากรมคลังขอรับ ฮูหยินรองกับคุณชายมาเยี่ยมท่านขอรับ”

 

เซียวอีรีบวางจอกสุราลง แล้วหันไปหยิบเครื่องหอม มาปะพรมเนื้อตัว เพราะบุตรชายเขาคงยังไม่คุ้นชินกับกลิ่นสุรา เรียบร้อยแล้วจึงรีบเดินออกไป ครั้นเห็นเสิ่นเวียงมี่นั่งอยู่ ก็สงเสียงทุ้มๆเข้าทักทาย “เซียงมี่ มีเรื่องด่วนอันใดถึงมาหาข้า หรืออาหนูเป็นอะไร”

 

เสิ่นเซียงที่ยิ้มอ่อนหวาน ก้าวเข้าหาเซียวอีด้วยจริตจกร้านที่สตรีพึงมี “อาหนูคิดถึงท่านพี่เจ้าค่ะ ข้าเลยพามาหาท่าน”

 

คิ้วเซียวอีเลิกขึ้น อย่างไม่เชื่อเสียทีเดียว จากนั้นก็ก้มหน้าดูบุตรชายที่ลืมตามองเขาด้วยแววตาใสแจ๋ว “อาหนูเจ้าคิดถึงบิดาหรือ”

 

และดูเหมือนบุตรชายจะรู้ความจึงขานรับเสียงอ้อแอ้ “แอะ”

 

ใจเซียวอีอ่อนยวบยาบ รีบบุตรชายมาอุ้มด้วยความรัก “เด็กดีของท่านพ่อ เด็กดี”

 

ตาเสิ่นเซียงมี่มองเซียวอีเล็กกับบุตรชาย ก่อนสั่งให้คนนำชาและของว่างมาวางให้ ระหว่างที่เซียวอี จิบชาพลางอุ้มลูกไป นางก็เปรยขึ้นด้วยเสียงหวาน “พักนี้อาการของฮูหยินใหญ่ดีขึ้นมากแล้ว เหตุใดท่านพี่ไม่ไปเยี่ยมเยียนนางบ้างเล่าเจ้าคะ ไปอยู่พูดคุยกับนางสักหน่อย”

 

มือและตัวของเซียวอีหยุดโยกไหว เหลียวมองเสิ่นเซียงมี่นิดๆ พยายามเพ่งสังเกตหารอยพิรุธบนเครื่องหน้าหวานล้ำ “เจ้ารู้”

 

 เสิ่นเซียงมี่ค่อยๆช้อนดวงตาขึ้นสบเซียวอี แล้วยิ้มอย่างละอายใจ “ข้าขอโทษเจ้าค่ะที่ก้าวก่าย แต่ว่าบ่าวไพร่ลือหนาหู...”

 

เซียวอีส่งลูกให้แม่นม แล้วดึงมือเสิ่นเซียงมี่เข้ามากุม “ข้าไม่ได้หาว่าเจ้าก้าวก่าย”

 

เขากับท่านย่ามีปากเสียงกันดังออกมาปานนั้น ถ้าเรื่องยังเงียบอยู่ ไม่ไปถึงหูเสิ่นเซียงมี่ก็นับว่าแปลกแล้ว

 

สีหน้าเสิ่นเซียงมี่ดีขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณเจ้าค่ะ ที่ท่านพี่เข้าใจ”

 

เซียวอียิ้มทรงเสน่ห์ ดึงมือเสิ่นเซียงมี่เข้ามาจุมพิต หยุดครุ่นคิดอยู่หลายอึดใจก็เอ่ยถามขึ้น “...แล้วเจ้าเห็นว่าอย่างไร”

 

ว่าอย่างไรรึ? จะถามว่าข้ายินยอมหรือไม่สินะ! ใจเสิ่นเซียงมี่ชะงักกึก แต่ภายนอกยังคงท่าทีอ่อนหวานนุ่มนวลเช่นเดิมเอาไว้ได้ “จะว่าอย่างไรเจ้าคะ ข้าเองก็เห็นด้วยกับฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ ท่านไปร่วมหอกับนางเถิด”

 

ถึงจะกล่าวออกมาด้วยความอ่อนหวาน แต่เซียวอีก็จับสัมผัสในเนื้อเสียงได้ ว่าเสิ่นเซียงมี่เกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ จึงดึงนางเข้ามากอด “ขอโทษนะเซียงมี่ เซียวอีคนนี้ไม่เคยรักษาสัญญากับเจ้าได้เลย”

 

เสิ่นเซียงมี่เองก็ทำตัวอ่อนไม่ขัดขืน เอาใบหน้าแนบกับอกของเซียวอี “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ารู้สถานะของตัวเองดี ท่านทำไปเพราะจำเป็น ขอแค่ใจท่านเป็นของข้าก็พอ ส่วนตัวท่าน...ข้าทนได้”

 

สตรียุคนี้น้อยคนนักที่ไม่ต้องแบ่งปันสามีกับผู้ใด

 

เซียวอีรัดอ้อมแขนแน่นขึ้น “ต่อให้ข้าจะไปอยู่กับนาง แต่ใจข้า จะมอบให้เจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

 

มุมปากเสิ่นเซียงมี่ยกโค้งเป็นรอยยิ้ม แต่ภายในใจกลับบิดเบี้ยวจนผิดรูป “เจ้าค่ะ เซียงมี่รู้ และข้าเองก็รักท่านพี่เช่นกัน”

 

ใช่...เสิ่นเซียงมี่รู้...รู้ว่าเซียวอีโกหก ใจเขาไม่ได้มีนาง ลางทีอาจไม่มีนางมาตั้งแต่ต้นแล้วด้วย

 

ยามค่ำคืนของอี้เหวินเหอนั้นเงียบสงบ ไม่ต่างจากวันแรกที่เหยียบย่างเข้าสู่สกุลเซียว มีเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรร่ำร้องคลอเป็นท่วงทำนอง แต่วันนี้ค่อนข้างพิเศษเล็กน้อย เพราะหลังจากฝนทิ้งช่วงไปหลายวัน ช่วงเย็นก็เกิดมีฝนตกลงมา ดังนั้นช่วงค่ำอากาศจึงเย็นขึ้น

 

อี้เหวินเหอนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้พนักโค้ง ดวงตาจับจ้องอยู่บนท้องฟ้ามืดมน เพราะวันนี้มีเมฆหนา ทั้งบรรยากาศยังครึ้มฟ้าครึ้มฝน สืบเนื่องมาจากตั้งแต่ช่วงเย็น จึงไม่มีทั้งดวงจันทร์และดวงดารา

 

“คุณหนู สวมเสื้อคลุมเพิ่มอีกชั้นเถอะนะเจ้าคะ” 

 

เสียงของเสี่ยวชุน ทำให้อี้เหวินเหอที่กำลังเหม่อยลอย ได้สติ นางกระพริบตาถี่ๆอยู่สองสามครั้งแล้ว รับเสื้อคลุมมาสวมทับ จากนั้นก็เหม่อมองท้องฟ้าต่อด้วยหัวใจอันว่างเปล่า “ท่านปู่ ท่านอยู่ด้านบนนั่นหรือไม่เจ้าคะ”

 

เดือนหนึ่งผ่านมาแล้ว อี้เหวินเหอก็พอทำใจได้บ้าง ไม่ร้องไห้ฟูมฟายอีก เพราะถึงนางฟูมฟาย หรือดิ้นรนกลับไปที่จวนกั๋วกง นางก็ไม่พบสิ่งใดแล้ว ที่นั่นถูกทำลายจนวอดไปหมดแล้ว ส่วนศพของท่านปู่ กั๋วกงที่ผู้คนต่างเคยนับหน้าถือตาและยำเกรง ก็ถูกนำไปโยนทิ้งที่สุสานไร้ญาติ ถูกไฟเผาไหม้จนไม่เหลือแม้เถ้ากระดูก

 

“อี้เหวินเหอ เจ้ามันอกตัญญูทั้งยังไร้ค่า และไร้ความสามารถ” อี้เหวินเหอเคาะปลายนิ้วกับขอบเก้าอี้ แค้นใจตัวเองจนน้ำตาซึม เพียงแค่ศพของท่านปู่ นางยังเอามาดูแลไม่ได้ ช่างเป็นหลานที่ไร้ค่าเสียจริง ไร้ค่าจนไม่น่ามีชีวิตอยู่

 

เสี่ยวชุนฟังคุณหนูเปรยเสียงแผ่ว ก็ก้าวเข้าไปปลอบโยน “คุณหนูอย่าโทษตัวเองเลยเจ้าค่ะ คุณหนูทำดีที่สุดแล้ว ตอนนั้นท่านไร้สติ มิอาจจัดการอะไรได้” บัญชาจากฮ่องเต้ มีใครบ้างกล้าขัด หลังจากวันที่จวนกั๋วกงถูกกวาดล้าง ฟ้าฝนก็คล้ายเป็นใจไม่ตกลงมา ฮ่องเต้เลยถือโอกาส ออกราชโองการ ซากศพนับแล้วเผาที่สุสานไร้ญาติ จวนกั๋วกงก็วางเพลิงเสียให้ไม่หลงเหลือความรุ่งโรจน์

 

เพลิงสีส้มแดงแผดเผาอยู่หลายชั่วยาม เมื่อดับลงทุกอย่างก็มอดไหม้หมดแล้ว ดังนั้นคุณหนูของนางจึงไม่ผิดเลย

 

“...” อี้เหวินเหอหลับตาลง อย่างไรนางก็คิดว่าตนไร้ค่าอยู่ดี

 

ขณะหลับตาหวนคิดในวันคืนอันแสนสุขที่ตนอยู่ในจวนกั๋วกง หูอี้เหวินเหอก็ได้ยินเสียงชุดหนึ่งลอยเข้ามากระทบริมโสตเบาๆ 

 

“นี่ๆ เจ้ารู้หรือไม่ ว่าเมื่อตอนกลางวัน ฮูหยินรองถึงกับไปร้องขอให้ท่านรองเจ้ากรมคลังมาเข้าหอกับฮูหยินใหญ่”

 

“อุ้ย! น่าสมเพชเวทนาเสียจริง เป็นฮูหยินใหญ่แท้ๆ แต่ด้อยว่าฮูหยินรอง”

 

อี้เหวินเหอลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า หากจำไม่ผิด นี่เป็นเสียงของคนที่นางสั่งให้ตบปากตัวเองเมื่อคราวก่อน 

 

“พวกชั้นต่ำจะมาเยาะเย้ยกันหรือ” เสี่ยวชุนร้อนขึ้นมา รีบลุกขึ้นหมายจะไปเอาเรื่อง เพราะฟังจากน้ำเสียงหัวราะคิกคัก คาดว่าทั้งสองคงจีบปากจีบคอพูดอยู่เป็นแน่ นางจะสั่งสอนให้รู้เสียบ้างว่า ถึงตอนนี้คุณหนูจะตกต่ำ แต่นางก็ไม่ยอมให้ใครหยามเกียรติ

 

ทว่าอี้เหวินเหอก็ออกปากห้ามปรามไว้อย่างทันท่วงที “ปล่อยพวกเขาไปเถอะเสี่ยวชุน”

 

“แต่ว่า” เสี่ยวชุนยังคงฮึมๆไม่พอใจ จะออกไปเอาเรื่องสองคนนั้นให้จงได้

 

อี้เหวินเหอจึงเหลียวมองเสี่ยวชุนนิดๆ ด้วยแววตาเด็ดขาด “ข้าบอกว่าไม่ต้อง”

 

เสี่ยวชุนพลันข่มท่าทีลง ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือไม่ ว่าตั้งแต่คุณหนูสูญเสียกั๋วกง ก็ดูเย็นชาและเข้มขรึมกว่าแต่ก่อนคล้ายกับคนละคน ถึงจะมีความเศร้าสร้อย แต่ก็เยือกเย็นจนน่าใจหาย “ขอโทษเจ้าค่ะคุณหนู เป็นเสี่ยวชุนที่บุ่มบ่าม”

 

เห็นว่าเสี่ยวชุนสงบลงแล้ว อี้เหวินเหอจึงทอดดวงตาท้องฟ้ามืดครึ้มต่อ ไม่คาดคิดว่า ขณะที่ท้องฟ้ามืดมิด เริ่มมีประกายสายตาแล่นแปลบปราบพร้อมกับเสียงลั่นฮึมๆ สาวใช้ในเรือนนางหนึ่งก็วิ่งมารายงานด้วยท่าทางดีอกดีใจ “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ท่านรองเจ้ากรมคลังมาเจ้าค่ะ”

 

“...” ตาอี้เหวินเหอยังคงมองท้องฟ้า ไม่ได้มีปฏิกิริยา ดีใจจนเนื้อเต้นแต่อย่างใด จนสาวใช้ต้องรายงานซ้ำอีกครั้งหนึ่ง “ฮูหยินน้อยเจ้าคะ ท่านรองเจ้ากรมคลังมาเจ้าค่ะ นายน้อยมาหาท่าน”

 

เซียวอีมาแล้ววว มันมาแล้ว น้องรอดหรือไม่ จะเอาแบบดราม่าสุด หรือจะเอาเป็นสาวบริสุทธิ์ให้สามีคนใหม่ หืออออออ (หลบร้องเท้าาาาา)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 332 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

545 ความคิดเห็น

  1. #460 SunnyBovii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2563 / 20:42
    เก็บไว้ให้สามีใหม่ค่ะน้องเจ็บมาเยอะแล้วพาน้องออกไปเถอะค่ะ
    #460
    0
  2. #152 Nidmitsu789 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 13:37

    ไล่มันไปไกลๆเลยเด้อ

    #152
    1
    • #152-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:07
      ไม่เอาเด้อ ผู้ชายแบบนี้
      #152-1
  3. #145 orn2515 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:12
    มาทำไมตอนนี้อีก
    #145
    1
    • #145-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 19:05
      มาเมื่อสายไป
      #145-1
  4. #103 poppular9515 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 02:20
    เก็บไว้ให้สามีใหม่เถอะนะคะไรท์

    แค่นี้ก็สงสารน้องจะแย่แล้ว

    อยากให้หย่าไวๆ

    น้องจะได้สิ้นสุดกับความทุกข์สักที

    เอาให้เผาเก่าน้องมันรู้สึกผิดจนอยากจะกระโดดผาไปเลย

    จัดง่าวจริงๆ มีคนดีๆอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้แต่ไม่เคยเปิดใจรับ

    เห้อออ

    มันอัดอั้นน!!!!!
    #103
    1
    • #103-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:48
      น้องกำลังจะหลุดพ้น และคนที่ทำให้เรื่องมันง่ายขึ้น คือพวกบ้านเซียวว
      #103-1
  5. #101 Kungui (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 23:26
    อย่าเสียเลยเจ้าค่ะ รอสามีใหม
    #101
    1
    • #101-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:47
      รอดนะคะ สามีใหม่ได้ชิม
      #101-1
  6. #100 Chaler (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:13

    ขอซักบทนะไรท์ เอาบทที่อีเหวินเหอร่ายยาวถึงความรู้สีกของตัวเองที่มีต่อเซียวอีตั้งแต่แรกรักจนถึงวันที่หมดรัก เอาแบบดราม่าสุดๆชนิดที่ซียวอีไร้ค่าไปเลย

    #100
    1
    • #100-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:47
      โดนไปแล้วค่ะ สั้นๆได้ใจความม
      #100-1
  7. #99 C_cream14795 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:39
    อย่าเสียเลยค่ะ
    #99
    1
    • #99-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:47
      รอดจ้าาาา
      #99-1
  8. #98 supakornseanla (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:35
    อย่าเสียตัวนะ ..ไรท์รับไม่ได้ อยากให้เอาหน้าสามฟาดไปเลย
    #98
    1
    • #98-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:47
      โดนมีจิ้มไปแผลหนึ่ง กับฝ่ามือไปอีกหนึ่งเผี๊ยะ
      #98-1
  9. #97 daisyofthegalaxy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:28
    เขียนไปตามที่ผู้แต่งตั้งใจเลยจ้า

    ขอแค่มีเหตุมีผลมารองรับความคิดและการกระทำของตัวละครหน่อยละกัน

    เห็นตรงกันก็ไปต่อ

    คิดต่างก็แยกทางเงียบๆ เท่านั้นเอง


    ส่วนที่ถามความเห็นในฐานะผู้อ่าน

    จากตอนนี้ที่เสิ่นเซียงมี่อุ้มลูกมาปั่นเซียวอี

    และมีคนใช้มาเล่นสงครามประสาทใส่น้อง

    เราว่าไม่ควรให้ร่วมหอนะ


    คือถ้าจะให้ร่วมหอกันตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่องที่บ้านอะ

    จะด้วยโดนวางยา หรือเมาเหล้ามาอาละวาด

    เราก็ว่ามีเหตุผลรับได้ เพราะยังไงๆ น้องก็มีใจให้อยู่


    แต่พอเกิดเรื่องกับที่บ้่าน

    ได้เห็นความไร้ใจของเซียวอี

    น้องก็หมดใจ ไม่มีความหวัง ไม่มีศรัทธาใดๆ ในตัวผู้ชายคนนี้แล้ว

    อาจจะยังหลงเหลือเยื่อใยบางๆ ของความผูกพัน

    แต่มันก็แค่นั้น

    แค่เศษของความรักที่แหว่งวิ่น

    ที่ตกตะกอนฝังอยู่ในใจ

    ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับเซียวอีไม่อยากมองหน้า ไม่อยากพูดด้วยยิ่งเมื่อก่อนไม่เคยสัมผัส ถูกเนื้อต้องตัวกันอยู่แล้ว

    จะมาร่วมหอ ทำหน้าที่สามีตอนนี้หรือ

    อย่าได้ฝืนใจกันทั้งสองฝ่ายเลย

    หวังว่าเซียวอีจะถือทิฐิ

    เกลียดน้องและจะไม่แตะต้องน้อง

    ต่อต้าน ไม่ทำสิ่งที่ย่าและเมียรักต้องการให้ถึงที่สุดเถอะ


    เม้นท์เหนื่อยมาก อิน 55555

    #97
    1
    • #97-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:46
      โอ้ยเข้าใจเลยค่ะ แต่งไปก็คิดงี้เลย ตอนอี้เหวินเหอสูญเสียทุกอย่าง ยังปากร้ายไล่ได้ลงคอ
      #97-1
  10. #96 เงาสายลม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 21:09
    อย่าเสียตัวเลย มันไม่มีประโยชน์ ถ้าจะมาม่าต้มยำขนาดนั้น คงอ่านต่อไม่ไหว (เอ๊ะ ดูแรงไปเนอะ ไม่ขนาดนั้นหรอก)
    #96
    1
    • #96-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      น้องไม่เสียตัวทีค่ะ 5555 รอดดด
      #96-1
  11. #95 895992965 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:56
    หย่าเลยค่ะเสียตัวไปทำไม่กับคนที่เขาไม่ได้รับบอกหย่าแล้วเดินออกไปเลยค่ะดีกว่าอยุ่อย่างทรมารอย่าน้อยๆน้องก็เดินออกมาอย่ามีศักดิ์ศรีและคุณค่าจะไปสนใจทำไม่กับผู้ชายเฮงซวย!!!(ขอโทษที่ใช้คำหยาบค่ะ)🐰🐱🌺🥀🌺
    #95
    1
    • #95-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      ติดตามรอการตัดสินใจของอี้เหวินเหอนะคะ
      #95-1
  12. #94 NanNilaphan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:31
    ขอยาวกว่านี้ได้ม้ายยยยยยยใจจะขาด
    มะไหร่จะหย่าและเดินเชิดได้ริดๆออกไปไม่หวนมาอีก
    รีบให้น้องออกไปมีชีวิตที่สดใสเถอะและที่สำคัญอย่าให้มันได้แตะต้องน้องแม้แต่ปลายเล็บ
    #94
    1
    • #94-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      อีกสักพักน้งจะหลุดพ้นไปจากที่นี่
      #94-1
  13. #93 usaonly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:24

    ไรท์ผู้น่ารัก อย่ายอมให้เซียวอี มาแตะต้องน้องให้มัวหมองนะ น้องได้ยินคนใช้พูดแล้วว่าเซียวอีถูกสั่งมาให้เข้าหอ เรื่องอะไรเราเป็นเมียเอกต้องรอให้เมียน้อยสั่งสามีให้มาเข้าหอ เรื่องอะไรต้องไปเป็นรองเมียน้อยฮึ มาหาก็ยื่นเรื่องหย่าไปเลย ถึงแม้คนในตระกูลจะล่มสลายแล้วแต่น้องยังมีศักดิ์ศรี มีโอกาสเริ่มต้นชีวิตใหม่ท่ีดีกว่า ขอให้เลือกทางเดินท่ีถูกสักทีเถอะ ไม่ต้องเกรงใจใครแล้ว ขอบคุณค่ะ

    #93
    1
    • #93-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:45
      รอดจ้า ไม่หมองมัว
      #93-1
  14. #91 ขนมตาล (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 20:17

    ไม่ค่ะไม่ให้คะพูดคุยจัดการให้เรียบร้อยเลย ในเมื่อร้ายมาก่อนร้ายกลับบ้างจะได้เจาๆกัน จะไปแล้วจะมายอมทำไมนางเอกเราไม่ใช่ผู้หญิงโง่นะคะนางแค่ยอมทำตามที่ท่านปู่ต้องการ อย่านะรีดถ้าให้น้องร่วมหอขาดทุนยังไม่ได้เอาคืนสักอย่างเลย

    #91
    1
    • #91-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:44
      น้องยังไม่ร่วมมม
      #91-1
  15. #88 Tiemchan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:33
    รอดนะ อย่ายอมผู้ชายแบบนี้
    #88
    1
    • #88-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      13 พฤษภาคม 2563 / 19:44
      เรามาลุ้นกันพรุ่งนี้เช้าๆเลย
      #88-1
  16. #87 nratnaratorn99 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:31
    ไม่นะอย่ายอม
    #87
    1
    • #87-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:43
      ไม่ยอมจ้าาา
      #87-1
  17. #86 yomi_paopao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:31
    เอาหลัวใหม่ที่ดีกว่าเดิมให้หลัวเก่าเสียดายไป 5555 อย่ายอมนะน้อง ดูแลเราไม่ดี ไม่เห็นค่าเรา อย่ายอมค่ะ
    #86
    1
    • #86-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:43
      หาหลัวใหม่ดีกว่าาา
      #86-1
  18. #85 impyao (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:21
    ชื่มชมไรท์

    เขียนได้บีบคั้นอารมณ์มาก

    แต่ขอแค่นางเอกหลุดจากผู้ชายเฮงซวยซะที
    #85
    1
    • #85-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:43
      อีกสักพักนางจะหลุดแล้ว
      #85-1
  19. #84 pbwt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:18
    อย่าไปยอม น้องต้องเข้มแข็งเข้าไว้ รักตัวเองให้มากๆ
    #84
    1
    • #84-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:42
      น้องไม่ยอมอยู่แล้วค่ะ
      #84-1
  20. #82 ismepound (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:17
    ไรท์ไหนๆจะให้หย่าแล้วอย่างน้อยก็ขอให้เป็นแค่หลัวชั่วในนามก็พอนะ สงสารน้องไม่งั้นรีดจะอาละวาดไรท์ให้หนัก
    #82
    2
    • #82-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:42
      ยังดีอยู่ค่ะ มีช้ำเขียวบ้างแต่รอด
      #82-1
  21. #80 pchin (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 19:09

    เซียวอี เอ็งจะมาทำซาก(อ้อย)อะไรห่ะ! น้องต้องได้ผู้ที่ดีๆ ชิชะ ชิชะ (แอบอยากให้น้องยังบริสุทธิ์และมีศักศรี)

    #80
    1
    • #80-1 Ratphak(จากตอนที่ 16)
      17 พฤษภาคม 2563 / 18:42
      ได้่านกันแล้วเนอ๊ะ
      #80-1