「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 6 : VICTIM 05: Spirit ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    28 ก.ย. 61



VICTIM 05

สึมุกิ เลย์โกะไม่รู้ว่าในช่วงเวลานี้เธอควรจะตื่นตะลึงใจกับอะไรมากกว่ากัน...


            การที่อาจารย์ประจำชั้นเล่นแยกร่างสอนนักเรียนเกี่ยวกับรายวิชาที่ถนัดแต่ละวิชาหรือการที่เขารู้ว่าเธอเป็นพวกใช้เซ้นส์ในการทำข้อสอบวิยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับตารางธาตุเสียส่วนใหญ่ แน่นอนว่ามันแปลกสำหรันอย่างที่เธอที่ความจำเป็นเลิศ หากเพียงว่าพื้นที่ในซีรีบรัมมันจุข้อมูลมากมายจนไม่ได้ท่องว่าธาตุไหนอยู่คาบไหนหมู่ไหน


            ว่าไปงั้น... ความจริงแค่ขี้เกียจ


            แล้วท่องไม่ได้แบบนี้ตอนทำข้อสอบทำยังไงล่ะครับเนี่ย?”


            “ใช้เซ้นส์ค่ะ ตอบเรียบๆไปด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว มือประสานกันบนโต๊ะทับกับแผ่นตารางธาตุพับได้ที่วางแผ่อยู่


            เซ้นส์มันใช้ได้ซะที่ไหนกันเล่า! แล้วคุณสึมุกิได้คะแนนเท่าไหร่กันล่ะจากเซ้นส์นี้น่ะ!?” เพื่อนบ้านที่นั่งข้างๆชำเลืองมองเธอ เขากลั้วหัวเราะเล็กน้อยเมื่อนึกเห็นภาพของอาจารย์โคโระที่คงดูเหวอไม่น้อยหากรู้ถึงคะแนนของเจ้าตัว


            ล่าสุดก็... ลากเสียงยาวแล้วเอามือมาเท้าคางเพื่อเค้นความจำให้นึกออกว่าคะแนนล่าสุดเพื่อปลายภาคเทอมที่แล้วเธอได้คะแนนเท่าไหร่ เลย์โกะอุทาน โอ๊ะ ออกมาเบาๆเมื่อรื้อฟื้นความทรงจำได้


            เก้าสิบ... หกมั้ง?”


            “หืม? เก้าสิบเจ็ดไม่ใช่เหรอ? ตอนนั้นเธอถ่ายส่งให้ฉันนี่ ปรบมือเป็นสัญญาณถึงการรื้อฟื้นความทรงจำเรื่องคะแนนได้อย่างเสร็จสมบูรณ์ ช้อนตาขึ้นอาจารย์ประจำชั้นที่กำลังเหงื่อแตกพลั่ก... เขาลืมไปได้ยังไงนะว่าเด็กผู้หญิงคนนี้โดนส่งมาห้องEเพราะไปก่อความวุ่นวายให้กับโรงเรียน


            พวกเด็กอัจฉริยะมันจำเป็นต้องมีปัญหาเหมือนกันทุกคนเลยหรืออย่างไรกัน!?


            “อ่า... โอเคครับ แต่คุณสึมุกิจำพวกENและอื่นๆได้ใช่มั๊ยครับ?” เธอพยักหน้าตอบรับไป


            งั้นปิดตารางธาตุลงแล้วก็มานั่งท่องกันแบบหินสุดๆกันเลยนะครับ หนวดสองเส้นนั้นฉกตารางธาตุขึ้นจากโต๊ะเธอ รีบพับเก็บมันลงแล้วเก็บใส่กระเป๋านักเรียนแทนให้อย่างเรียบร้อย


            มิดเทอมนี้คุณสึมุกิจะต้องคงคะแนนเดิมไว้ให้ได้นะครับ บางสิ่งบางอย่างบอกเธอว่าว่าการติวสอบครั้งนี้จะไม่สบายเหมือนครั้งก่อนที่ผ่านมา น้ำลายเหนียวๆถูกกลืนลงคอของเด็กสาว

 

            ตายแน่ๆ...


            ไม่เอาน่า คุณสึมุกิ


            “ฉันจะตายแน่ๆ โอดครวญออกมาก่อนจะคีบข้าวปั้นหน้าปลาไหลเข้าปกา เคี้ยวสักประมาณสิบทีแล้วก็กลืนลงอย่าง่ายดาย คายาโนะ คาเอเดะมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ตอนแรกเธอคงคิดมากไปว่าผู้หญิงตรงหน้านี้มีความเย่อหยิ่ง


            คุณสึมุกิเนี่ย ไม่หยิ่งเหมือนชื่อเลยนะ


          นั่นน่ะสินะ... เลย์โกะแปลว่าเย่อหยิ่งนี่


          ก็แค่ทำแบบนั้นกับคนที่ไม่ชอบก็แค่นั้น ยกตัวอย่างเช่นไอ้คุณประธานนักเรียนนั่น เอ่ยถึงประธานนักเรียนลูกชายผู้อำนวยการ อาซาโนะ กาคุชูที่เธอไม่ถูกตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว นอกจากช่วงเวลาในห้องเรียนที่ต้องทำงานร่วมกันนั้นก็เขม่นใส่กันตลอด เขาไม่ชอบคนสองหน้าและชื่นชอบความวุ่นวายแบบเธอ ส่วนเธอเองก็รังเกียจพวกเบี้ยของผู้อำนวยการโรงเรียนคุนุกิงาโอกะทั้งหมด


            เธอเกลียดขี้หน้าไอ้นั่นจนแทบจะเอาเส้นผมกับมัดติดกับตุ๊กตาวูดูแล้วเริ่มพิธีสาปแช่งโดยลากฮาซามะเข้ามาเกี่ยวด้วย..

.

            ไม่มีใครชอบหมอนั่นหรอกน่า ในห้องนี้น่ะเมื่อได้ยินเสียงยียวนของดังขึ้นหลังใบหู เลย์โกะคว้ามีดฆ่าอาจารย์โคโระขึ้นมา ตวัดจ่อลูกตาอีกฝ่ายให้เขาถอยออกแล้วจึงปล่อยอาวุธลงให้ตกไปกับพื้น


            “น่ารำคาญน่า กรรมคุง คารุมะก็แปลว่ากรรม มันเป็นชื่อเล่นที่ตั้งมาตั้งแต่สมัยประถมได้  แค่ตั้งเผื่อวันไหนรำคาญก็จะเรียกแบบนี้ แม้ว่าจะรู้สึกระแคะระคายใจของการมีชีวิตของเด็กหนุ่มอันธพาลเกรดดีคนนี้ก็ตาม


            เล่นกับเธอนี่ไม่เคยสนุกเลยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ฉายแววผิดหวังเล็กน้อย เลย์โกะไหวไหล่ตอบเพื่อนบ้านตนเอง ใครใช้ให้เขามาเล่นกับเธอหรืออย่างไรกัน? อย่าคิดว่าคนแบบเธอจะหวั่นไหวกับสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำแบบพวกมนุษย์เป็นอันขาด


            เธอเกลียดมนุษย์... อาจฟังดูแปลก แต่มันเป็นความจริง


            ถ้าหากถามว่าเกลียดมนุษย์แล้วเกลียดตนเองหรือไม่ ก็คงจะตอบอย่างราบเรียบออกไปยิ่งกว่ารังเกียจเสียอีก


            เธอเป็นปีศาจ... สีหน้าที่ทุกคนแสดงออกมาบ่งบอกเป็นเสียงเดียวกันภายในหัว สึมุกิ เลย์โกะไม่ได้เลือกที่จะเมินเฉยต่อคนพวกนั้นเหมือนที่เธอแสดงออก ภายใต้หน้ากากหลายล้านใบที่ซ้อนกันไว้คือความอ่อนแอของเด็กคนหนึ่งที่แตกสลายและไม่สามารถประกอบได้อีก


            เหอะ รู้จักกันมานานเลยไม่สะทกสะท้านยังไงล่ะ เก็บกล่องที่ใส่เคยนำมาใส่ข้าวปั้นหน้าปลาไหลซึ่งตอนนี้ว่างเปล่านั้นเข้ากระเป๋าดังเดิม มือบางถูกยกขึ้นมาลูบๆบริเวณหน้าผากที่เป็นรอยเย็บแผล ในใจนึกโชคดีที่มีผมหน้าผ้าปรกไว้


            ทุกครั้งที่รู้สึกวอกแวกจากบทบาทของตนเองก็จะเอาทอนฟาที่เก็บไว้ในบ้านมาฟาดศีรษะเพื่อดึงสติ ใช่... มันฟังดูบ้าและไม่น่าเชื่อสำหรับคนแบบเธอ


            แต่มันเกิดขึ้นบ่อยครั้งและคนที่มักจะมาเธอไปโรงพยาบาลด้วยสภาพปางตายทั้งเป็นกลับเป็นเพื่อนบ้านอย่างคารุมะทุกครั้ง


            นั่นแหละ อีกหนึ่งส่วนที่น่าหงุดหงิด...


            แน่นอน เธอเหมือนน้องสาวฉันสุดๆไปเลยล่ะนะ


            “ทำไมต้องน้องสาวด้วย? ฉันเกิดก่อนนายนะเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย ในเมื่อเธอเกิดก่อนเขาตั้งสี่เดือน


            เธอเตี้ยกว่าไง เลย์โกะ สึมุกิ เลย์โกะถลึงตาใส่เขาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะหันมาให้ความสนใจกับสมาร์โฟนรุ่นใหม่ที่กำลังแสกนไฟล์จากแฟลชไดรฟ์ซึ่งต่อผ่านOTG สายตาเลื่อนมองข้อมูลผ่านทางแฟลชไดรฟ์ที่เปิดอยู่ กดดึงข้อมูลออกแล้วจึงค่อยๆถอดOTGและแฟลชไดรฟ์ออกไปเก็บไว้ในกระเป๋านักเรียน


            นิ้วเลื่อนกดเข้าที่ไฟล์ไมโครซอฟต์เวิร์ด อ่านหัวข้อไฟล์ที่จ่าหน้ากลางหน้ากระดาษด้านบนในใจแล้วก็ยกยิ้ม


            ปืนใหญ่อัจฉริยะอัตโนมัติ


            ข้อมูลไม่เคยพลาดเลยสินะ ถ้าหากขอจากบุคคลที่เป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล...

 

            วันถัดมาดูเหมือนว่าอาจารย์โคโระจะไปเจอกับอะไรสักอย่างจนมีแรงฮึดสู้ติวให้นักเรียนอย่างไม่หยุดหย่อน แยกร่างมากมายเสียจนพวกเธอทำโจทย์กันลายตากันเลยเชียว และคาดว่าเจ้าตัวเองก็คงจะเหนื่อยไม่น้อยกับการแยกร่างสอนมากขึ้นนั้น


            อะไรสักอย่างที่เขาพบคงจะเป็นอาซาโนะ กาคุโฮ... คุณผู้อำนวยการที่สร้างความกดดันให้กับนักเรียนเพื่อท่พวกเขาจะได้ไม่ตกต่ำเฉกเช่นเดียวกับตัวพวกเธอที่ถูกส่งมาห้องEเสีย


            แค่คิดก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบอยากจะบรรยายความเกลียดชังนั้นออกเป็นเอซเซย์ภาษต่างประเทศส่งให้อาจารย์โคโระอ่านดู


            แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่าในตอนนี้คืออาจารย์โคโระที่เริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมาเมื่อนักเรียนบางส่วนนั้นเอ่ยคำพูดที่แลดูเหมือนไม่แยแสคะแนนแย่ๆของตนเองพร้อมทั้งดูถูกตนเองซ้ำเติมไปอีก...


            เป็นอาจารย์ที่ดีอยู่นะ โมโหนี่นักเรียนบอกว่าทางนั้นด้อยค่าอีกด้วย


            “ผมเป็นสุดยอดสิ่งมีชีวิตที่สามารถทำลายล้างโลกได้นั่นเป็นคำพูดแรกหลังจากที่เขาเรียกทุกคนไปยังสนามหญ้าหน้าอาคารเรียนแล้วจึงกวาดล้างต้นหญ้าทั้งหมด สร้างเป็นสนามสำหรับฝึกซ้อมที่สมบูรณ์แบบ


            เรื่องทำความสะอาดพื้นที่นี้ถือเป็นเรื่องกล้วยๆ ถ้าคุณไม่แสดงการแกว่งดาบครั้งที่สองให้ผมดูล่ะก็


            “มันไม่มีทางมีนักฆ่าคนไหนในห้องนี้จะฆ่าผมสำเร็จได้แน่นอนครับเลย์ดกะยืนพิงผผนังอาคารไม้จากด้านนอกข้างๆคารุมะ เอี้ยหูฟังสิ่งที่อาจารย์ประจำชั้นสอน


            หลังจากนั้นผมจะถล่มที่นี่ทิ้งแล้วค่อยไปจากที่นี่


            “แล้วดาบที่สอง ตอนไหนล่ะครับ?” นางิสะเอ่ยถาม


            ต้องพรุ่งนี้สิครับ เสียงเข้มนั้นค่อยๆแปรเปลี่ยนกลับเป็นเสียงตามปกติเดิมของสัตว์ประหลาดความเร็วยี่สิบมัค


            ผมต้องการให้คุณทุกคนติดท็อป 50 ของสอบมิดเทอมครับ


            “เอ๋!?”


            “ผมนั้นสร้างดาบที่สองให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว ผมไม่ใช้วิธีงี่เง่าที่อาจารย์ในอาคารหลักใช้กันแน่นอน


            เหวี่ยงดาบพวกนั้นอย่างภาคภูมิใจซะนะครับ!”


          และจนปัจจุบันเธอเองก็ไม่น่าไปบ้าจี้ตามคำพูดพิลึกพิลั่นของอาจารย์ประจำชั้นเสียเลย ดินสอขีดเขียนสูตรลงบนกระดาษทดจากนั้นก็เริ่มที่จะพลิกแพลงหาคำตอบให้ได้อย่างเร็วที่สุด สึมุกิ เลย์โกะกัดฟันกรอด เธอไม่ใช่คนที่คิดช้าเกินจนทำไม่ทันเวลา หากแต่ว่าอย่างน้อยความสะเพร่าของเธอมันกำลังทำให้ทุกคนเดือดร้อนไม่น้อยสินะ... ไม่ได้อยากจะใส่ใจหากแต่เธอแค่เพียงอยากจะตอกหน้าไอ้อาซาโนะให้คว่ำเสีย


            อย่างน้อยต้องทวนคิดใหม่หมดประมาณสองถึงสามรอบ...


          ต่อมาก็ข้อสิบเอ็ด... ข้อที่แตกต่างจากหลักสูตรปกติอย่างเห็นได้ชัด คาดว่าตาแก่ผอ.นั่นคงไม่อยากให้ห้องเธอชนะเกมครั้งนี้สินะ


            ครูที่ประจำห้องสอบของพวกเธอยกยิ้มขึ้นมาเมื่อนักเรียนบางส่วนชะงักงันกับคำถามข้อพิเศษที่พวกเขาไม่เคยเจอมาก่อน ริมฝีปากของเลย์โกะแน่นิ่ง


            ก่อนที่จะแค่นรอยยิ้มออกมา


          ดินสอในมือขีดเขียนวิธีทำลงบนกระดาษทดอย่างไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าโจทย์แค่นี้ไม่สามารถทำอะไรตัวเธอได้... ต่อให้คนอื่นในห้องจะยอมแพ้ไป แต่ใช่ว่าเธอจะต้องเล่นไปตามบทของผู้แพ้ในเกมนี้


            กะอีแค่โดนย้ายเพราะไปวางเพลิงกับระเบิดน้ำอัดลมเอง!


          สุดท้ายคะแนนคณิตศาสตร์กับวิทยาศาสตร์ก็เลยขึ้นเปอร์เซ็นต์สูงพอๆกับภาษาต่างประเทศที่ถนัดเสียอย่างนั้น

           

            และน่าเสียดายที่คะแนนของห้อง3-Eไม่ได้ออกมาดีอย่างที่อาจารย์โคโระคาดไว้ เขาขอโทษขอโพยที่ไปดูถูกระบบเฮงซวยของโรงเรียนคุนุกิงาโอกะมากไปเสียจนพลาดท่าให้กับการเดินหมากครั้งสุดท้ายในเกมของผู้อำนวยการ


            ผมดูถูกระบบของโรงเรียนนี้มากเกินไป เอ่ยไปทั้งที่กำลังหันหลังให้กับนักเรียนในการปรึกษาของตนเอง เลย์โกะหลุบตาลงต่ำ มองใบคะแนนแต่ละวิชาของตนเอง


            ภาษาต่างประเทศ... 100 คะแนน


            คณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์... 98 คะแนน


            สังคมศึกษา... 95 คะแนน


            ภาษาญี่ปุ่น... 99 คะแนน


            ดูเหมือนว่าคะแนนจะเพิ่มขึ้นมากกว่าเก่าไปอยู่ไม่น้อย หันไปพยักหน้าคารุมะเชิงเป็นสัญญาณที่รู้กันแล้วจึงรวบแผ่นใบคะแนนมารวมซ้อนทับกัน ชำเลืองมองให้อีกฝ่ายเป็นคนเปิดประเด็น


            ผมไม่กล้าสู้หน้าพวกคุณแล้วครับ


            ปึก!


            มีดสั้นถูกโยนมาจากทางด้านหลังห้อง อาคาบาเนะ คารุมะสาวเท้าเดินเข้ามาหาอาจารย์ประจำชั้น ตามมาด้วยสึมุกิ เลย์โกะที่หูข้างหนึ่งมีหูฟังชนิดบลูทูธเสียบอยู่เพื่อทำให้สงบสติอารมณ์และไม่หลุดตามบทที่ตั้งใจจะแสดง


            งั้นเหรอ... ถ้าไม่กล้าสู้หน้าแบบนี้ผมจะฆ่าอาจารย์ยังไงล่ะ?”


            พิลึกจังเลยนะ เอ่ยเสริมให้กับคำพูดของเพื่อนบ้านคนสนิท


            คารุมะคุง คุณสึมุกิ! ตอนนี้อาจารย์อารมณ์ไม่ดีอยู่นะครับ---” เลย์ดกะพ่นลมหายใจออกมาแล้วจึงรวบแผ่นใบคะแนนของคารุมะมาจากมืออีกฝ่าย วางลงบนโต๊ะให้แผ่กระจายเห็นทั่วถึงพร้อมๆกับส่วนของเธอ อาจารย์ปลาหมึกชะงักงัน


            เรื่องเปลี่ยนข้อสอบทำอะไรพวกผมไม่ได้หรอก


            “ถึงแม้ว่าของฉันจะน้อยกว่าในบางวิชาก็เถอะนะ


            “พูดเป็นเล่นน่า ชนะแค่วิชาสองวิชาเองไม่ใช่เหรอ?” หัวเราะร่าให้กับเพื่อนบ้านตนเอง อาคาบาเนะ คารุมะไหวไหล่ใส่เลยืโกะผู้ซึ่งกำลังกำมีดสั้นในมือไม่ให้ตวัดไปแทงลูกตาเขา


            แต่ก็นะ... อาจารย์เล่นสอนเป็นบ้าจนฉันบ้าจี้ตามเลย ผลก็เป็นงี้แหละค่ะ


            แต่ว่าผมไม่ทิ้งที่นี่หรอก ลอบสังหารมันสนุกกว่าการกลับไปห้องเก่าเยอะ นั่นคือคำตอบจากปากของเด็กหนุ่ม นักเรียนบางส่วนหันมามองที่เธอ เลย์โกะกลอกตาพร้อมเบ้ปากราวกับว่าเหนื่อยหน่ายใจ เธอตอบออกมาเรียบๆ


            พวกนายกำลังจะบอกว่าฉันเป็นพวกที่ชอบที่ไหนแล้ววางระเบิดน้ำอัดลมที่นั่นรึไงกัน?” เป็นการบอกเชิงนัยๆว่าเธอเองก็ใช่ว่าจะชอบอาคารหลักมากกว่าทีนี้


            อีกอย่างนึงน่ะ ที่นั้นมีแค่มนุษย์ทุกคนในห้องเรียนมองเธอด้วยแววตาใคร่ครวญสงสัยในคำพูดแปลกๆที่เปล่งออกมา นัยน์ตาสีอเมทิตส์ปิดลง ยกยิ้มบางเบาแล้วจึงเอ่ยต่อ


            แต่ที่นี่มีมนุษย์หน้าตาย สาวดุ้น ปลาหมึกบ้ากาม จอแบนหนึ่งราย แล้วก็บิทช์ด้วย... น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ!”


            -เหตุผลบ้าบออะไรกันล่ะนั่น!?”




เลย์โกะและเหตุผลข้อที่ล้านแปดซึ่งยังคงไม่เมกเซ้นส์ของเจ้าตัว

ความจริงแล้วลูกสาวคนนี้เกิดวันที่ 1 กันยายนค่ะ (วันเริ่มสงครามโลกครั้งที่ 2 พอดิบพอดี)

แต่ว่าตอนนั้นไม่ได้บีดีนี่สิ เพราะกำลงแพนที่จะรีไรท์ใหม่

งั้นรอปีหน้านะ เลย์โกะ---

สาบานว่าจะพยายามรีรไท์มห้ถึงตอนล่าสุดก่อนที่จะเปิดเทอมค่ะ แม้จะไมเกรนกินแค่ไหนก็ตาม

เพราะการรีไรท์ตอนเปิดเทอมนี่ลำบากสุดๆไปเลยล่ะนะ งานเยอะเกิน




(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #20 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 20:40
    ขอให้โชคดีประธานนนน   พระเอกค่าตัวแพงจังงง
    #20
    1
  2. #18 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 16:46
    โว้ว น่าจับจิ้นนะเนี่ย เฮย์ก็หน้าตาเหมือนผู้หญิงอย่างงี้...หึหึหึ(?)
    #18
    1
    • #18-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 6)
      19 เมษายน 2561 / 17:46
      จิ้นยังไงก็ได้แค่อย่าเอาเฮย์จังกับเลย์โกะก็พอ555
      #18-1