「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 7 : VICTIM 06: Kiss ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    9 พ.ค. 62


VICTIM 06

            การเลือกกลุ่มสำหรับทัศนศึกษานั้นไม่ได้ยากอย่างที่คิด ในเมื่อคารุมะมีกลุ่มแล้วก็ต้องชวนเธอซึ่งเป็นเศษที่เหลือมาเข้ากลุ่มด้วยโดยปริยาย แม้สึกิโนะ โทโมฮิโตะจะค้านหัวชนฝาเรื่องที่เอาปีศาจซาดิสม์กับมาเฟียเลือดเย็นมาเข้ากลุ่มก็ตามที...


            แต่สุดท้ายแล้วก็อยู่กลุ่มเดียวกับชิโอตะ นางิสะ คายาโนะ คาเอเดะ โอคุดะ มานามิ อาคาบาเนะ คารุมะ สึกิโนะ โทโมฮิโตะ และสุดท้ายก็มาดอนน่าสาวสวยประจำห้องอย่างคันซากิ ยูกิโกะ


            ซึ่งดูเหมือนว่าสึกิโนะจะถูกใจสมาชิกคนสุดท้ายที่ว่านั้นเหลือเกิน มองสาวสวยแห่งห้อง3-Eด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้มเชียว


            เชิญมีความสุขกับคุณคันซากิของเอ็งไปเถอะ ไอ้บ้าเบสบอลเอ้ย!


          หงุดหงิดอะไรอีกล่ะ?” เสียงยียวนของคารุมะเอ่ยขึ้น เลย์โกะพ่นลมหายใจออกมาอย่างรุนแรงกว่าปรกติ เปิดคู่มือของอาจารย์โคโระที่ให้ไว้เสียหนาปึกจนแทบจะแบกไม่ไหวขึ้นมาดูสารบัญและข้อมูลคร่าวๆ


            การมีชีวิตอยู่ของสึกิโนะ โทโมฮิโตะ


            “นี่เธอจงใจจะสั่งฆ่าฉันใช่มั๊ยฮะ ยัยมาเฟีย!” ไหวไหล่แล้วเชิดหน้าตอบกลับไป กลายเป็นว่าความสามารถที่มีในการสื่อสารและหาเส้นสายนั้นถูกขุดออกมาโดยนางิสะโดยปริยาย เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกมีน้ำโหหรืออะไรเฉกเช่นนั้นหรอก หากเพียงแต่ว่าเขาน่าจะเล่าให้เพลาๆว่านี้สักนิด ตอนนี้ทั้งห้องเลยมองเธอเป็นพวกมาเฟียแทนที่ความจริงซึ่งเป็นลูกสาวของประธานบริษัทเครื่องสำอางเสียแทน


            คุณสึมุกิไม่ทำแบบนั้นหรอกนะ คันซากิ ยูกิโกะกลั้วหัวเราะเบาๆขณะที่มือยังคงจดข้อมูลคร่าวๆจากคู่มือเล่มหนาปึกของอาจารย์โคโระยิกๆ


            ยูกิโกจจิพูดออกมาแบบนั้น ตอนนี้รู้สึกบาปเลยแฮะ มือถูกยกขึ้นมานวดขมับเบาๆ เพื่อจงใจแกล้งให้สึกิโนะหลุดโวยวายออกมาเสียงดังลั่นและทำให้ตนเองขายหน้าต่อหน้าคันซากิ... ก็แค่บทเรียนเล็กๆน้อยๆเองแหละ ไม่น่ากลัวเสียเท่าไหร่เลย


            คุณคันซากิอย่าไปเชื่อใจยัยนี่สิดูยังไงก็ร้ายชัดๆ


            “ยูกิโกจจิอย่าไปฟังคนสติไม่ดี โวยวายเหมือนไก่ที่ถูกหมาวิ่งไล่เลยนะ


            “คุณสึมุกิก็ว่าแรงไปนะ” เลย์โกะเบ้ปากพลางมองนางฟ้าประจำห้อง ดูท่าว่าตัวเธอนั้นจะเปรียบเหมือนปีศาจมลทินแห่งห้องEเมื่อยื่นขนาบข้างกับคันซากิ ยูกิโกะผู้ซึ่งนางฟ้าและแสงสว่างนี้เสียแล้วสิ


            เอ๋... คนดีเกินไปมั๊ยล่ะ?”


            “คุณสึมุกินั่นแหละครับที่แปลกว่าคนปกติเขาน่ะ คว่ำปากลงโดยอัตโนมัติเมื่อนางิสะเอ่ยปากพูดออกมา เลย์โกะแค่นหัวเราะก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับคู่มือของอาจารย์โคโระแทน


            หงอยเลยแฮะ ตวัดปลายมีดชนิดพิเศษไปจ่อคอของเพื่อนบ้านคนสนิท คารุมะกลั้วหัวเราะให้กับท่าทีไม่สบอารมณ์ของเลย์โกะ


            เงียบ” ตลอดสองสามวันที่ผ่านมา ตัวเธอเองไดรับข้อความแปลกๆจากคนที่ไม่รู้จัก ทั้งๆที่ตอนแรกคาดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในคนที่ติดต่อมาเรื่องงานเก่าที่เคยทำแต่มันกลับไม่ใช่เมื่อข้อความแรกที่ส่งมาดันเอ่ยถึงชื่อของบุคคลที่เธอไม่อยากได้ยินหรือเห็นมากที่สุด


            มันแทนตัวเองว่าชิโระและมีการเอ่ยถึง ไอฮาระ ฮิคาริ ในข้อความที่ส่งมาให้


            ไอ้เจ้าชิโระนั่นรู้ว่าพวกเธอจะมาทัศนศึกษากันในอีกไม่นาน และบอกว่ามีเรื่องสำคัญที่จะคุยด้วยที่เกียวโต


            ติ๊ง!


          หยิบสมาร์ทโฟนที่มีเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาเปิดดู กดเอาแอพพลิเคชั่นแชทแล้วจึงเคางมองข้อความนั้น


          ชิโระ:: นัดเจอกัที่คาเฟ่ แถวๆศาลเจ้ายาซากะนะครับ คุณหนูแอล


          ชื่อนี้เธอเลิกใช้มาตั้งแต่ขึ้นชั้นประถมศึกษาปีที่สามได้... ตอนนั้นเธอก็ยังคงโฮมสคูลอยู่จนได้มาเข้ารั้วโรงเรียนจริงๆก็ตอนสอบติดคุนุกิงาโอกะแหละนะ


            ชิโระ:: เด็กคนนั้นอยากเจอเธอมากเลยล่ะนะ


          เลย์โกะเลิกคิ้วให้กับข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาอีกรอบหนึ่ง


            เด็กคนนั้น... ใครน่ะ?


          L:: อืม ไว้เจอกันที่เกียวโต

 

            ในที่สุดวันทริปทัศนศึกษาก็มาถึง เป็นเรื่องที่รู้กันอยู่แล้วว่าห้องE-Endนั้นจะได้รับการปฏิบัติที่ต่ำกว่าเพื่อนในขณะที่ห้องอื่นๆได้นั่งรถไฟฟ้าระดับเฟิร์สคลาสกัน เรื่องนั้นเลย์โกะก็ไม่ได้เอะใจมาก ถึงกระนั้นก็ยังทำตัวปกติต่างจากอีรีน่าที่ถูกสั่งให้ไปเปลี่ยนชุดที่ดูปกติและกลมกลืนมากกว่านี้ แม้ในใจแล้วเลย์โกะอยากจะรูดบัตรเครดิตที่ขโมยมาจากบุพการีเมื่อนานมาแล้วแต่ยังไม่โดนอายัตินี่เพื่อจ่ายให้ทั้งห้องนั่งแบบเฟิร์สคลาสเสียจนไอ้พวกสวะจากอาคารหลักหน้าหงายกันไป น่าเสียดายที่ตัวเธอนั้นก็ต้องกลมกลืนไปกับคนอื่นๆและสวมบทบาทเดิมไว้ จึงได้แต่หยิบบัตรเครดิตแพลทตินั่มการ์ดนั้นมาลูบเล่นๆ


            นี่ดูถูกกันทางอ้อมรึไงน่ะ สึมุกิ?”


            “เปล่าสักหน่อย แล้วจึงเก็บบัตรเครดิตที่ขโมยมาเข้ากระเป๋าสะพายตามเดิม เอนตัวลงพิงกับเบาะที่อย่างน้อยก็จัดว่านุ่มอยู่พอตัว


            คงรู้สึกเสียดายที่น่าจะจ่ายให้นั่งเฟิร์สคลาสไหวสินะ” พยักหน้าตอบรับตามคำพูดของคายาโนะ คลี่ยิ้มบางๆออกมา


            ช่างเถอะ อย่างน้อยก็ได้อยู่แบบสามัญชนกับทั้งห้องแหละนะ


            “พูดอย่างกับว่าปกติไม่ได้ใช้ชีวิตแบบสามัญชนนั่นแหละครับ” ชะงักงันเมื่อได้ยินประโยคของนางิสะ นัยน์ตาสีอเมทิตส์หลุบมองต่ำ เธอไม่เคยได้ใช้ชีวิตแบบปกติจริงๆนั่นแหละ... นั่นการถูกกักบริเวณและโฮมสคูลเป็นปีๆ ทั้งงานที่เคยโจรกรรมข้อมูลและร่วมงานกับอีรีน่า ทั้งการที่แม้เป็นนักเรียนปกติแล้วแต่กลับต้องมาฆ่าอาจารย์ประจำชั้น และสุดท้ายคงเป็นการที่ไม่สามารถพูดคุยอย่างจริงใจถ่องแท้กับเพื่อนร่วมห้องและคนอื่นๆได้


            เขาว่ากันว่าหากสวมหน้ากากนานเกินไปเราจะลืมตัวตนของตนเองสินะ...


            มันก็ใช่ว่าจะผิดหรอก


          จะว่าไป... รถไฟก็ออกจากสถานีแล้ว อาจารย์โคโระอยู่ไหนกันล่ะ?” สึกิโนะเอ่ยถามแต่กลับต้องแทบจะกรีดร้องหมดความเป็นชายออกมาเมื่อหันไปทางหน้าต่างแล้วเจออาจารย์ประจำชั้นกำลังเกาะติดอยู่กับส่วนนอกของรถไฟฟ้าเสียอย่างนั้น


            จีซัส ไครส์!” เลย์โกะถึงกับอุทานออกมาเป็นภาษาอังกฤษ


            ทำไมถึงติดหนึบอยู่ที่หน้าต่างแบบนั้นล่ะ อาจารย์โคโระ!?”


            แหม ผมไปซื้อขนมที่สถานีแล้วขึ้นรถสายนิดหน่อยเอง คงไม่นิดหน่อยแล้วกระมั้ง? เล่นเกาะด้านนอกของรถไฟฟ้าอย่างโจ้งแจ้งเสียแบบนั้นน่ะ เลย์โกะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เปิดกระเป๋าสะพายคว้านหากระบอกน้ำเก็บความร้อนที่ใส่ชากุหลาบไว้แล้วยกขึ้นดื่มอย่างสบายอารมณ์


            เธอนี่เสพติดชารึไงกัน?” ไหวไหล่ตอบคารุมะไป แล้วจึงหันมาให้ความสนใจกับอาจารย์โคโระที่กำลังเกาะหน้าต่างนอกรถไฟอยู่


            ผมก็เลยจะติดหนึบอยู่แบบนี้จนกว่าจะถึงสถานีถัดไปละกัน


            “อ้า แล้วก็ไม่ต้องห่วงครับ เอ่ยเสร็จก็พรางผิวกายให้กลมกลืนไปกับตัวรถไฟฟ้า


            ผมจะพรางตัวแบบนี้คนก็จะเห็นแค่เสื้อแล้วก็กระเป๋าสะพายเท่านั้นครับ


            “นั่นแหละที่เป็นห่วง!” เล่นเอาเครียดจนเหนื่อยแทบแย่กว่าจะถึงสถานีถัดไปนั่น... สุดท้ายแล้วก็ขึ้นรถไฟฟ้าได้โดยที่ความลับระดับชาติไม่ถูกเปิดเผยกับมวลมนุษย์ แถมสึกายะ โซสึเกะยังอาสาทำจมูกปลอมแบบใหม่ให้อาจารย์โคโระเพื่อความแนบเนียนมากขึ้นด้วย


            กลุ่มเธอตอนนี้กำลังเล่นไพ่กัน ส่วนสึมุกิ เลย์โกะก็กำลังวุ่นอยู่กับการประสานงานกับสายของเธอเพื่อเข้าถึงสถานการณ์ในส่วนที่เธอต้องไปพบกับชิโระและใครอีกคนนั่น มืออีกข้างถือไพ่ไว้เสียจนคนในกลุ่มรู้สึกเหนื่อยหน่ายใจ


            ทำทีละงานสิ ยัยนี่” สุดท้ายเสียก็โดนคารุมะบ่นใส่


            “ไม่เป็นไร อยากทดสอบศักยภาพตนเอง


            “หล่อนไม่ใช่พวกยอดมนุษย์นะเฟ้ย!” เลย์โกะเบ้ปาก เพราะเหตุผลอันใดไม่รู้ที่พวกผู้ชายชอบมีน้ำโหและระแคะระคายใจเมื่ออยู่ใกล้เธอ ถึงแม้ว่าทางนี้เองก็รู้สึกขยาดๆอยู่ไม่น้อยก็ตามเถอะ ไม่ได้อยากจะกวนประสาท แต่ปากมันแค่พล่อยเองนะ


            นี่ ฉันจะไปเอาเครื่องดื่มมาให้ มีใครอยากได้อะไรมั๊ย?” หันไปมองทางทิศทางของคันซากิ ยูกิโกะ เลย์โกะพยักหน้าตอบรับ


            ขอชา... อะไรก็ได้ที่เป็นชาน่ะ


            “ฉันไปด้วย!”


            “ฉันด้วย!” สุดท้ายแล้วก็ทิ้งไพ่ไปเอาเครื่องดื่มมากันสามคน เหลือเพียงเธอ คารุมะ สึกิโนะ และนางิสะกันอยู่สี่คน มือบางจึงวางไพ่ลงไปกับโต๊ะ


            ไม่ทดสอบศักยภาพแล้วเหรอ?” หันไปถลึงตาใส่คารุมะที่ล้อเลียนเธอ เลย์โกะตวัดมีดจ่อคอเพื่อนบ้านคนสนิท


            พวกนายนี่เป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันน่าดูเลยเนอะ ชะงักงันเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวที่สึกิโนะเปล่งออกมา สาวเจ้าปามีดข้ามไปที่เบาะทางด้านอีกฝ่าย สึกิโนะจึงร้องเสียงหลงออกมา


            ไม่ได้อยากสนิท ฉันเกลียดมนุษย์


            “-เอาที่เธอสบายใจเลย อดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้อาจมีแนวคิดที่จะสั่งฆ่าเก็บเขาจริงๆ


            ครั้งล่าสุดเลย์โกะหัวใจเต้นแรงก็ตอนที่ดูสารคดีสัตว์แล้วพวกสิงโตกำลังฆ่าและกินกวางทั้งเป็นอ่ะนะ คารุมะเอ่ยพลางกลั้วหัวเราะ รู้จักกันมากี่ปีก็รู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางตกหลุมรักมนุษย์มนาปกติได้อย่างแน่นอน เห็นได้ชัดว่าเลย์โกะไม่มีพวกความรู้สึกหวั่นไหวใดๆเพราะทิ้งระยะห่างกับทุกคนในระยะที่เท่าๆกันเสียจนดูไม่ออกว่าเธอสร้างกำแพงไว้


            เพราะกีดกันทุกคนอย่างเท่าเทียมกันเสีย แม้คำพูดจะดูเป็นกันเอง แต่เธอแทบจะไม่เคยบอกเรื่องเกี่ยวกับตนเองให้คนอื่นรับรู้เลย


            พวกนายนี่มันพี่น้องซาดิสม์กันแน่ๆ!”


            “ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกันสักหน่อย/ฉันไม่มีสายเลือดเดียวกับหมอนี่


            “มันก็คล้ายไง!

 

            การที่ได้พักในโรงแรมเรียวกังดั้งเดิมก็ไม่ได้แย่ไปเสียเท่าไหร่ ถึงแม้สมุดโน๊ตของคันซากิจะหายไปแต่ทริปการลอบสังหารครั้งนี้จะยังคงเป็นแบบเดิม เลย์โกะหันซ้ายหันขวามองบรรยากาศรอบข้างของเมืองเกียวโต เธอไม่ได้ออกนอกบ้านออกนอกเมืองนานแล้ว การที่ได้มาเมืองอื่นแบบนี้ก็นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ดี แม้สายในเมืองนี้จะน้อยกว่าที่อื่นก็ตามที


            ในเมื่อมาถึงเกียวโตทั้งที ก็ต้องหาเกี๊ยว วาราบิโมจิ แล้วก็ชาเขียวกินสิ!” คายาโนะเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น เดิมทีเธอก็ชอบของหวานเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย


            เรามาลองผสมพิษลงไปดีมั๊ยคะ?” คันซากิเสนอ


            เพื่ออะไรล่ะ!?” ใจจริงคือแม่นี้ตั้งใจจะกินอย่างเดียวเลยสินะ...


            อาจารย์โคโระน่ะ เป็นพวกติดของหวานนี่นา” และดูเหมือนว่าอาคาบาเนะ คารุมะจะเห็นด้วยกับความคิดนี้


            ใช้ได้นี่ ลอบสังหารด้วยวิธีประจำท้องถิ่นที่โด่งดัง


            “ทำแบบนั้นเสียดายของออก!”


            “ก็ซื้อมากินใหม่สิ” เลย์โกะเสนอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือคว้าโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายขึ้นมาเปิดดูรอข้อความจากบุคคลที่อ้างชื่อว่า ชิโระ


            “...นั่นน่ะสินะ


            เป็นการเดินดูลาดเลาเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็พบเจอสถานที่ลอบสังหารที่น่าเชยชมเป็นอย่างมากเลย โดยเฉพาะโรงแรมโอมิยะที่ซากาโมโต้ เรียวมะถูกลอบสังหารแหละนะ


             ต่อไปก็ศาลเจ้ายาซากะสินะ!”


            “อืม


            “เอ๋ พักสักหน่อยดีกว่ามั้ง? คารุมะเสนอออกมา เขาอยากลองลิ้มรสกาแฟหวานๆของโตเกียวดูสักครั้ง


            วันก่อนเจอรีวิวคาเฟ่ดีๆแถวนี้ด้วยล่ะนะ” คาดว่าน่าจะหมายถึงคาเฟ่ N ที่เธอมีนัดไว้เป็นอย่างแน่แท้ ก่อนหน้านี้เมื่อคืนที่ไปเสิร์จหาข้อมูลมาก็ถือว่าเป็นที่นิยมในหมู่หนุ่มสาวอยู่พอสมควร เรตติ้งตั้งห้าดาวแหละนะ มีไวไฟที่ดีและเร็วด้วย


            นั่นน่ะสินะ---” อาคาบาเนะ คารุมะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติจากคำพูดที่ถูกตัดขาดหายไปโดยปริยาย เอี้ยวตัวหันหลังไปมองเพื่อนอีกคนของตนเองแต่นัยน์ตาสีทองอร่ามนั้นก็ต้องเบิกกว้างเมื่อไม่เห็นร่างเล็กที่คุ้นเคย


            นางิสะคุง เลย์โกะหายล่ะ


            “เดี๋ยว ว่ายังไงนะ คารุมะคุง!?”

 

            ไม่รู้ทำไมถึงมาโผล่ที่คาเฟ่ N ได้ในเวลาอันรวดเร็วเสีย เลย์โกะคนช้อนกาแฟให้กระทบกับแก้วที่ใส่ช็อกโกแลตร้อนอุ่นๆไว้ ส่งเสียงแกร๊งเป็นระยะๆ สายตาที่ฉายแววแข็งกร้าวและมีความฉงนสงสัยช้อนตาขึ้นมองบุคคลในชุดคลุมที่คาดว่าน่าจะทำมาจากเส้นใยไฟเบอร์ที่กำจัดอาจารย์ประจำชั้นเธอ เขาผู้นั้นกำลังจดจ้องมองมายังเธอ


            ชิโระ... สินะคะ” ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับทุกคนที่รู้ถึงงานพาร์ทไทม์ลับๆของเธอในวัยที่อายุน้อยกว่านี้ เลย์โกะยกแก้วที่ใส่เครื่องดื่มร้อนขึ้นจิบ แล้วจึงวางลง


            แกร๊ง...


          เสียงที่แก้วกระทบกับจานรองเปรียบเสมือนจังหวะที่ยินยอมให้อีกฝ่ายเปล่งเสียงออกมา ชิโระพยักหน้าตอบรับกับคำถามของเธอ แล้วจึงเอ่ยต่อ


            อย่างที่ผมรู้ว่าคุณหนูแอลนั้นมีการหาข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับห้องเรียนนี้ผ่านทางสายในแต่ละพื้นที่... ผมเลยอยากจะขอให้เก็บเรื่องของนักฆ่าคนที่สามที่จะถูกส่งไปยังห้องEให้เป็นความลับจนจะถึงเวลาที่สมควรน่ะครับ เลย์โกะเผยอปากขึ้นเล็กน้อยแล้วจึงพยักหน้ารับ ทางฝ่ายนั้นคงคิดว่าเธอสนิทกันคนในห้อง... ความจริงก็ไม่ได้คิดจะบอกอะไรพวกเขาหากไม่คอขาดบาดตายจริงๆตั้งแต่แรกอยู่แล้ว


            แลกกับการที่ทางเราให้ข้อมูลกับคุณหนูโดยตรง เลย์โกะเบิกตากว้างอย่างเห็นได้ชัด หากมีหูมีหางเสมือนสัตว์เลี้ยงก็คงกระดิกไปมาพร้อมกับท่าทีตื่นเต้นต่างจากตอนแรกอย่างสิ้นเชิง เฉยเมยเมื่อไม่ได้รับอะไร แต่กลับดีใจเมื่อเห็นว่าตนเองได้ของตอบแทนที่ชื่นชอบ...


          หมา... ไม่สิ เหมือนแมวเจ้าเล่ห์ที่หวังผลประโยชน์ชัดๆ


          งั้นผมจะให้คุยตัวต่อตัวเลยแล้วกันครับ เข้ามาได้เลย อิโตนะ” มือบางที่กุมแก้วไว้ชะงักงัน เจ้าของฉายาในโลกมืดอย่าง คุณหนูแอล เม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อเห็นใครบางคนที่เดินผ่านมาจากทางด้านนอกของคาเฟ่พร้อมทั้งสร้างความเสียหายให้กับผนังร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่รู้อารมณ์ เธอจำนัยน์ตาสีอำพันคูสวยที่ฉายแววดุดันดั่งอสูรนั้นได้


          ตู้ม!


            ฉันได้พิสูจน์แล้วว่าฉันแข็งแกร่งกว่าผนังร้าน--- อ้าว เธอ...


            “อ้าว...


            โลกนี่มันกลมจังเลยนะ... หันขวับไปทางชิโระที่ไม่รู้หายหัวไปไหนเสียแล้ว นึกสาปแช่งไอ้ผ้าคลุมผีนั้นในใจเพราะเธอจะไม่จ่ายค่าซ่อมแซมและค่าเสียหายของร้านนี้แทนพวกเขาเป็นแน่แท้ คนที่ชิโระเรียกว่า อิโตนะ สาวเท้าเข้ามานั่งตรงกันข้ามกับเธอในห้องวีไอพีส่วนตัว แววตาประดุจดั่งอสูรนั้นจกจ้องใบที่ใบหน้าสวยหวานหากแต่เธอกลับแผ่รังสีความไม่น่าเชื่อถือออกมา


          ลูกชายของหมอนั่น... อิโตนะน่ะ ฉลาดจนเป็นอัจฉริยะได้เลยนะ


            คงเป็นลูกชายของตระกูลโฮริเบะสินะ พ่อของเขาก็รู้จักกับพ่อของเธอและยังสนิทชิดชเอกันอีกด้วย... พรหมลิขิตเหรอ?


            หรือกรรมตามทันกันแน่?


          เธอเป็นนักเรียนของพี่ชายสินะ อีกฝ่ายเริ่มเปิดประเด็นสนทนา เลย์โกะช้อนตาขึ้นมาสบกับนัยน์ตาอสูรนั้น พยักหน้าตอบไปอย่างเฉยเมย


            พี่ชายที่ว่าคงเป็นอาจารย์โคโระ... แสดงว่าคงมีหนวดเหมือนกัน จากที่เธอเคยไปสืบค้นข้อมูลมาแล้ว อาจารย์โคโระเองก็เคยเป็นมนุษย์ที่ถูกทดลอง ส่วนทางอิโตนะนั้นก็คงจะเป็นการปลูกหนวดเข้าไปในร่างกายเสียมากกว่า หากดูจากลักษณะร่างกายที่เหมือนคนปกติอยู่แล้ว


            เธอรู้เยอะนะ เลย์โกะยกยิ้ม เท้าคางมองหน้าอีกฝ่ายพร้อมแววตามีเลศนัย


            ไม่รู้เยอะก็ไม่ใช่ฉันสิ อิโตนะคุง ปกติแล้วเธอแทบจะไม่ได้เรียกชื่อหน้าใครเป็นพิเศษหากไม่ได้ชนิดชิดเชื้อกันตามจริง การที่เธอเรียกเขาแบบนี้ก็เสมือนกับว่ากำลังล้อเลียนอยู่กลายๆ ถามวิธีไหนของเจ้าตัวไม่ทราบ แต่โฮริเบะ อิโตนะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับน้ำเสียงยียวนที่แฝงแววแข็งกร้าวนั้น


            เธอนี่รู้จักวิธีทำให้ใครสักคนหงุดหงิดจริงๆเลยนะ เอ่ยแล้วยันตัวลุกขึ้นยืน สาวเท้าอ้อมโต๊ะไปทางฝั่งโซฟาของอีกฝ่าย


            ทำร้ายนักเรียนที่ร่วมในการลอบสังหารก็จะเป็นโมฆะและอดรางวัลนะคะ รอยยิ้มยียวนประดับบนใบหน้าที่เสแสร้งนั้น เขาสาบานด้วยใจจริงว่าคงจะดีกว่าหากผู้หญิงคนนี้เงียบปากและนั่งนิ่งเฉยเสีย อิโตนะดูออกถึงความปลอมเปลือกในการกระทำแต่ละอย่างของเจ้าตัว


            ไม่เคยคิดจะแสดงออกแบบจริงใจออกมาเลยรึยังไง?” เขาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีชะงักงันไปชั่วครู่ ริมฝีปากราบเรียบไม่ได้คลี่ยิ้มขึ้นดังเดิม นัยน์ตาสีอัญมณีอเมทิตส์กำลังมองเขาอย่างไม่ละสายตา


            “ช่วยไม่ได้ โลกนี้มันต้องอาศัยการอยู่แบบนี้ถึงจะรอด” เธฮหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟา


            “ถ้าคิดว่าทำให้ก็ลองดู เป็นการท้าทายให้เขาทำให้คนตัวเล็กข้างกายนี้ถอดหน้ากากออกมา โดยตามที่คุยมาแล้วชิโระจะให้เวลาพวกเขาคุยหาข้อมูลเล็กๆน้อยเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น เพราะต่อให้ได้ข้อมูลน้อยหรือมากก็ตาม เด็กสาวคนนี้ก็สามารถนำไปหาต่อยอดเพิ่มเติมได้เสียอยู่แล้ว


            เวลามีไม่มาก... เขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะแยแสอะไรมากมายขนาดนั้น


            ถ้าเธอให้แล้วก็นะ คว้าเอวบางของอีกฝ่ายเพื่อดึงเข้าหาตัว อิโตนะให้ปลายนิ้วจับคางเธอเชิด แล้วค่อยๆโน้มตัวลงไปประกบปากอย่างแผ่วเบา... จากนั้นค่อยๆเพิ่มความรุนแรง ค่อยๆบดขยี้สัมผัสร้อนรุ่มที่รุ่นแรงไม่มากนักเข้าไป คนตัวเล็กที่ถูกจู่โจมดีดดิ้นให้หลุดออกจากสัมผัส ความรู้สึกร้อนวาบเกิดขึ้นที่ร่างกายเมื่ออีกฝ่ายใช้มือแกร่งนั้นดึงร่างเธอให้เข้าไปใกล้มากกว่าเดิม


            ร้อน... ร้อนไปหมด


            นัยน์ตาหรี่มองคนที่ยังคงสบตาเธออยู่ เลย์โกะขยุ้มคอเสื้ออีกฝ่ายส่งสัญญาณให้หยุดมอบสัมผัสรุ่มร้อนให้แก่ร่างกายเธอ อิโตนะมองท่าทีนั้นของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากแต่ในใจนึกถูกใจกับการตอบสนองของคนตัวเล็ก


            สุดท้ายก็ยอมถอนจูบ...


            เลย์โกะรีบผละตัวออก ใบหน้าที่ขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดเบนหนีไปทางอื่นพร้อมยกมือขึ้นกุมปาก หอบหายใจถี่ๆกอบโกยออกซิเจนที่ขาดเหลือไป นัยน์ตาสีอเมทิตส์คู่นั้นชำเลืองมองเขาอยู่เป็นระยะ


            แบบนั้นได้มั๊ยล่ะ?” เอ่ยถามเสียงเรียบ อิโตนะลอบยกยิ้มที่มุมปากเชิงพึงพอใจกับการตอบสนองที่ได้รับ


            เวลาอยู่เงียบๆไม่พูดอะไรแบบนี้ยังดูน่ารักกว่าเยอะ


          นายโชคดีที่ฉันเป็นคนไม่คิดอะไรมาก จิ๊ปากออกมา เสียงใสเปล่งออกมาด้วยความคับแค้นใจเล็กๆน้อยๆ รู้สึกพ่ายแพ้ให้กับอีกฝ่ายไปโดยปริยาย


            ได้ผลสินะ...


            “ก็ประมาณนั้น เธอแค่นหัวเราะ ใจจริงก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับจูบแรกมากมายขนาดนั้น แต่ครั้งนี้เธอต้องยอมรับว่าคนข้างกายนี้เป็นบุคคลที่น่าสนใจเสียจริงจนน่าประหลาดใจ ก้อนเนื้อในอกยังคงเต้นแรงเป็นจังหวะอยู่จนปัจจุบันตั้งแต่เขาย่างกรายเข้ามาในห้องวีไอพี


            โฮริเบะ อิโตนะ อีกฝ่ายเริ่มเปลี่ยนสนทนาเป็นการแนะนำตัวเสียแทน เลย์โกะเอ่ยตอบกลับไป


            สึมุกิ เลย์โกะ


            นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในชีวิตเธอ


เปิดมาก็งี้แหละ ไปๆมาๆมันจะซอฟต์ลง

นี่เพิ่งเจอกันเองนะลูก ใจเย็นๆ

ปกติแล้วคาราสึมะ เฮย์ช่วงก่อนรีไรท์จะมาตั้งแต่ตอนสองตอนที่แล้ว

 แต่ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเพิ่มนางมาตอนหลังแทนหลังรีไรท์ค่ะ โปรดทราบว่าตอนนี้เฮย์จังคิดถึงทุกคนมากเลย

ตอนที่แล้วอัพตั้งแต่เมื่อวานแต่มันไม่แจ้งนะ โปรดรับรู้และกลับไปอ่านด้วยค่ะทุกคน



(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #161 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    ตั้งแต่อ่านมา งงในการบรรยาย หรือคำพูดตัวละครมาก เหมือนจะพิมพ์ผิดเยอะเลยให้ประโยคแปลกๆ ไม่ค่อยเข้าใจเลย
    #161
    1
    • #161-1 cres' acc {Cres'Sense} (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 7)
      8 พฤษภาคม 2562 / 22:36
      รับทราบค่ะ ไว้เดี๋ยวเครสจะไปเช็คให้นะคะ
      #161-1
  2. #148 GG-Paderak (@GG-Paderak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:39

    เจอกันครั้งแรกจูบขนาดนี้ ครั้งต่อไปไม่เข้าโรงแรมเหรอเหรอ??
    #148
    0
  3. #25 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 10:37
    โอ้ย ฟินค่าาาาา
    #25
    0
  4. #24 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:14
    นี่คือสิ่งที่พระเอกทำกับนางเอกตั้งแต่เจอกันครั้งแรก 5555 ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ5555
    #24
    1
    • #24-1 Cres-Sense (@Ratchie-Ruby31) (จากตอนที่ 7)
      21 เมษายน 2561 / 11:46
      ทำนางเอกเราเงิบเลย555
      #24-1
  5. #23 จันทิรารัตน์ (@sunsiara) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:43
    ฟิน~ โดนจูบเฉยเลยยยย
    #23
    0
  6. #22 hanakaga (@hanakaga) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:38
    <p>ออิโตนะเป็นพระเอกใช่มั้ยคะ~มาต่อเร็วๆนะ</p>
    #22
    0
  7. #21 mikazu (@mikazu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:26
    เปิดตัวพระเอก?
    #21
    0