「 怪獣 MONSTER」Assassination Classroom Fanfiction

ตอนที่ 5 : VICTIM 04: Sight ((RE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

VICTIM 04

                ช่วยดื่มยาพิษนี่ทีเถอะค่ะ!” ปรายตามองโอคุดะ มานามิสาวแว่นที่ถือว่าเก่งวิทยาศาสตร์อยู่พอตัวผู้ซึ่งกำลังยื่นยาพิษสามชนิดให้อาจารย์ประจำชั้นอย่างโจ่งแจ้ง แลดูเหมือนไม่ใช่ประเภทที่ถนัดด้านการสื่อสารมากนัก


            “ตรงไปมั้ง... แม้แต่มาเอฮาระ ฮิโรโตะยังบ่นออกมาเบาๆ เลย์โกะหันไปให้ความสนใจกับอุปกรณ์ทดลองตรงหน้าตนเอง ใบหูยังคงฟังบทสนทนาต่อไปอย่างเรียบเฉย จนฮายามิ รินกะหันมาถาม


            สึมุกิ... ทำอะไรน่ะ?”


            “สร้างความสุขยังไงล่ะ คำตอบพิลึกพิลั่นที่เปล่งวาจาออกมายิ่งทำให้มือปืนสาวแห่งห้อง3-Eครุ่นคิดสงสัย เลย์โกะชำเลืองไปมองโอคุดะที่หน้าห้อง บ่งบอกเป็นเชิงว่าให้ฮายามิเลิกสนใจเธอแล้วหันไปดูสถานการณ์อื่นแทน


            ทำได้... มั๊ยคะ?”


            “คุณโอคุดะ เป็นการลอบสังหารที่ตรงไปตรงมามากเลยนะครับ


            คือ... ก็คือ... ก็หนูลอบสังหารแบบทุกคนไม่เก่ง เสียงที่ตะกุกตะกักของโอคุดะเอ่ยขึ้น เลย์โกะอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างเอือมระอาให้กับท่าทีเหล่านั้น แบบนี้มันโจ่งแจ้งเกินไปมั๊ยล่ะ


            แต่หนูเก่งเรื่องเคมี หนูใส่ทั้งใจและจิตวิญญาณเข้าไปเลยนะคะ!”


โอ๊ะ... น่าเอ็นดูเสียจริงเลย


ก็ได้ๆ งั้นผมก็ยินดีดื่มครับ!” ไม่อยากจะร่ายยาวถึงผลลัพธ์ของยาพิษทั้งสามขวด เลยืโกะแทบจะไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไปของอาจารย์ประจำชั้นของตัวเธอเอง แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงรับรู้ได้เนื่องจากคำพูดแต่ละประโยคของเพื่อนร่วมห้องที่ดังขึ้นเป็นระยะๆจากการดื่มยาพิษไปทีละขวดของอาจารย์โคโระ


ขวดแรกใบหน้ากลายเป็นสีฟ้าและมีเขางอกออกมา...


ขวดที่สองดันมีปีกงอกออกมาด้านข้างใบหน้าแทน...


ส่วนขวดที่สามแปลกสุดๆ... ดันเป็นแค่หน้าจืดๆเฉยเมยไปเสียงั้น


เห็นทีผมคงจะต้องดูแลเรื่องการสร้างยาพิษแบบใกล้ชิดซะแล้ว ปรับสีหน้าให้กลับเป็นปกติแล้วเอ่ยขึ้นนักเรียนในการปรึกษาของตนเอง


ค่ะ ต้องขอโทษด้วยค่ะ


ถ้าคุณมีเวลาว่าง... เรามาทดลองสูตรยาที่มันจะฆ่าผมได้ดูมั๊ยครับ?” แปลกคนสุดๆ เป้าหมายลอบสังหารที่ไหนจะมาทดลองสูตรฆ่าตนเองกับนักฆ่าเสียกันล่ะ อาจารย์คนนี้เป็นบ้ามากกว่าที่เลย์โกะคิด นัยน์ตาสีอเมทิตส์กลอกใส่ตะเกียงแอลกอฮอล์ด้านหน้าตนเองหนึ่งที


-ค่ะ!”


สร้างยาพิษกับเป้าหมายเนี่ยนะ?” เธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกับคายาโนะเช่นกัน


พรึ่บ!


โอ๊ะ!” เสียงใสอุทานออกมาเมื่อตะเกียงแอลกอฮอล์เอียงข้างตกลงบนโต๊ะไม้ ไฟลุกขึ้นอย่างฉับพลันและค่อยๆมอดไหม้เนื้อโต๊ะ สึมุกิ เลย์โกะคงสีหน้าให้ดูเป็นเหมือนผู้บริสุทธิ์เท่าที่จะทำได้แม้จะไม่มีใครเชื่อก็ตาม


เฮ้ย! ไฟไหม้!!”


คุณสึมุกิ!!!” เสียงร้องหลงนั้นของอาจารย์โคโระจะติดหูเธอไปตลอดแน่ๆ


เพราะแบบนี้เลยถูกอนุญาตให้โดดเรียนคาบวิทยาศาสตร์ได้เป็นพักใหญ่... ส่วนเรื่องยาพิษของโอคุดะที่ทดลองโดยมีอาจารย์โคโระช่วยอยู่นั้นก็ค่อยไปถามคุณเพื่อนบ้านอย่างคารุมะคราวหน้าก็แล้วกัน...


วางเพลิงครั้งนี้ได้โดดเรียนฟรี สบายใจจังเลยแฮะ

 

คาบบ่ายของวันถัดมาถูกเรียกประชุมรวมทั้งอาคารหลักและห้องE เลย์โกะไม่ค่อยจะสบอารมณ์กับการเดินทางที่แสนจะยากลำบากนั้นเสียเท่าไหร่นัก เห็นมั๊ยว่าตัวเธอนั้นบอบบางและผอมเพรียวเกินกว่าที่จะเดินลงเนินเขาได้? ยังไม่นับเรื่องที่ห้องของตเธอนั้นจะต้องมาเข้าแถวก่อนใครเพื่อนอีก เป็นเพื่อนขยะของโรงเรียนก็ต้องทำใจสินะ


แล้วทำไมแกถึงมากับพวกฉันได้วะ ยัยสึมุกิ?” ปรายตามองเด็กชายร่างใหญ่ เทราซากะ เรียวมะผู้ซึ่งกำลังดูไม่สบอารมณ์กับการที่เธอร่วมเดินไปกับกลุ่มของเขา เลย์โกะไหวไหล่ เธอไม่อยากคุยประสีประสากับคนเช่นนี้มากนัก


เธอเองก็เป็นเพื่อนร่วมห้องเรา ฮาซามะ คิราระเอ่ยตอบแทนสาวเจ้า ก็ต้องขอยอมรับว่าในเรื่องของโบกมืดและพวกคำสาปที่คนส่วนใหญ่บ่งบอกว่าน่ากลัวกลับมีสึมุกิ เลย์โกะคนนี้ที่ชื่นชอบมันอยู่ในกลุ่มคนในห้อง ก็น่าประทับใจอยู่ ในเมื่อเจ้าตัวเองก็ดันเป็นเหมือนปีศาจตัวเล็กตัวน้อยที่ชอบก่อความวุ่นวายในโรงเรียนเสียอยู่แล้ว


และไอ้เจ้าคารุมะก็โดดด้วยโยชิดะ ไทเซย์เอ่ยพูดเสริม


เดี๋ยวฉันก็โดดนะ แค่ตอนนี้หิวน้ำเลยจะไปกดเอาชาพีชที่ตู้กดน้ำอัตโนมัติมาดื่มก็แค่นั้น


แกเป็นบ้าไปแล้วรึไงกันฮะ สึมุกิ!!” เลย์โกะเลิกคิ้วมองเขา เอ่ยประโยคต่อมาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ที่ดูอย่างไรก็เหมือนตั้งใจจะกวนประสาทเทราซากะจนเขามีน้ำโหขึ้นมาอย่างแน่แท้


“ไม่เอาน่า ก็ที่อาคารเรียนมันไม่มีตู้กดน้ำนี่


ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟ้ย!!” สึมุกิ เลย์โกะหัวเราะร่ากับท่าทีฉุนเฉียวของเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งข้างๆเธอในห้องเรียน ฮาซามะส่ายหน้าออกมาอย่างเอือมระอา


เฮ้ย... พวกนาย นัยน์ตาสีอเมทิตส์หันไปมองโยชิดะที่กำลังชี้ไปที่วัตถุหนึ่งซึ่งกำลังเข้ามา เลิกคิ้วขึ้นมองบางอย่างที่กำลังใกล้เข้ามา


หินถล่มโว้ย!!” แทบจะหลบบ่ายเบี่ยงออกจากทิศทางของหินไปได้ไม่ทันการ เธอมองบุคคลที่วิ่งนำหน้าก้อนหินยักษ์ไปด้วยแววตาตกตะลึงใจ เลย์โกะรีบสาวเท้าเดินไปหลบอยู่หลังฮาซามะทันที


โอ-โอคาจิมะ!!!” เด็กชายวัยสิบห้าปีทรงผมเกรียนวิ่งนำหน้าพวกเขาไปพร้อมกับอสรพิษจำนวนหลากหลายตัวพ่วงติดร่างกายไปด้วย ขนลุกซู่ขึ้นฉับพลัน สึมุกิ เลย์โกะกอดร่างกายตนเอง


ไม่ชอบงูเหรอ?” ฮาซามะเอ่ยถาม


เป็นนักล่าที่ไม่น่าพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง เอ่ยตอบเรียบๆก่อนที่จะสาวเท้าไปมองโอคาจิมะซึ่งกำลังวิ่งหนีก้อนหินยักษ์ไปยังกลุ่มของนางิสะ


วันนี้นี่มันวันซวยของเขาจริงๆ...


ไหวไหล่เชิงไม่สนใจไยดีแล้วจึงเดินลงเนินเขาไปยังห้องเรียนเหมือนเดิม

 

สมาชิกในห้องคนอื่นยกเว้นเธอกับคารุมะเข้าอาคารไปประชุมใหญ่แล้ว... ถึงแม้จะถูกทำโทษเรื่องที่ไม่เข้าประชุมก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อนักเรียนที่เคยถูกพักการเรียนทั้งสองคนของห้อง3-Eเสียอยู่แล้ว


รสหวานของชาพีชเย็นๆแตะลงที่ปลายลิ้มเมื่อยกขึ้นดื่ม เลย์โกะกำลังยืนดื่มเครื่องดื่มเย็นอยู่ข้างๆอาคารเรียน ปลดกระดุมเบลเซอร์ออกเพื่อคลายร้อน


เฮ้อ... พ่นลมหายใจออกมา ขวดชาพีชอุณหภูมิต่ำถูกนำมาแนบผิวขาวผ่องที่มีเหงื่อไหลซึมเล็กน้อยเนื่องจากความเหนื่อยของการเดินทางมายังอาคารหลักและแสงแดดที่แรงจัดอยู่ เลย์โกะหลับตาพริ้มรับสัมผัสเย็นจากเครื่องดื่ม


อีกกี่นาทีเนี่ย?” เปิดสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูเวลาที่แสดงบนหน้าจอ เวลา ณ ตอนนี้ก็ล่วงเลยมาไม่กี่นาที เธอควรจะรอพวกเขาออกมาจากที่ประชุมแล้วจึงค่อยเดินทางกลับบ้านทันที ไม่สิ... เย็นนี้เธอต้องแวะไปที่ร้านหนึ่งในชินจูกุด้วยนี่นา


เฮ้! ไม่เข้าไปเหรอ?” ช้อนตาขึ้นมองนักฆ่าสาวชาวยุโรปในคราบอาจารย์สอนวิชาภาษาต่างประเทศ อีรีน่า เจลาวิชที่เพิ่งจะวิ่งลงมาจากเนินเขาหอบหายใจถี่รัว เลย์โกะเบ้ปากมองเธอ หย่อนตัวลงแล้ววางขวดชาพีชเย็นไว้หลังขาตนเองจากนั้นจึงยันตัวลุกขึ้นตามเดิม


ไม่แย่งหรอกย่ะ! แต่ไม่เข้าไปแบบนี้ไม่เป็นอะไรแน่เหรอ?”


ไม่เป็นไรหรอกน่า เอ่ยออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว สึมุกิ เลย์โกะยกยิ้มบางเบา พิงเอนร่างกายไปกับตัวผนังอาคาร


            ถึงเป็นก็ไม่มีผลอะไรมากหน่อยหรอกน่า กระแทกเสียงตอบกลับไป เลย์โกะจิ๊ปากเชิงไม่สบอารมณ์กับระบบบ้าๆของโรงเรียนซึ่งเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เธอไม่อยากที่จะเข้าประชุมและกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งโรงเรียน ก็นะ... คนที่เกรดดีเยี่ยมอย่างเธอคงไม่ต้องไปสนเรื่องพวกนี้หรอก


            หน้าที่สำคัญที่โรงเรียนก็แค่ทำเกรดให้ดีแล้วส่งผลไปให้พ่อแม่ดูเป็นระยะๆเท่านั้น...


            ติ๊ง!


          สายตาเหลือบไปมองข้อความที่แจ้งเตือนขึ้นบนหน้าจอสมาร์ทโฟน เมื่อเห็นว่ามีคนทักมาทางแอพพลิเคชั่นแชทก็เลิกคิ้วมองอยู่ประมาณอย่างนิ่งๆพักหนึ่ง เมื่อหันใบหน้ากลับไปทางของอาจารย์สาวก็ล่วงรู้ว่าอีรีน่าได้เดินเข้าอาคารไปประชุมใหญ่ด้วยท่าทางสง่าผ่าเผยไปเสียแล้ว


            เปิดแสกนม่านตากับโทรศัพท์เพื่อที่จะปลดล็อกแล้วจึงกดเข้าแอพพลิเคชั่นแชทที่เป็นที่นิยมแล้วกดเข้าห้องแชทซึ่งแจ้งเตือนมาว่าตัวเธอนั้นยังไม่ได้กดดูข้อความ


            ริมฝีปากคว่ำลงโดยอัตโนมัติ... เธอจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าเคยตั้งชื่อเขาว่า พ่อ ในแอพพลิเคชั่นนี้... คาดว่าคงจะลืมเปลี่ยนเพราะบัญชีนี้มีมาหลายปีมากแล้ว


            พ่อ:: โอนเงินของเดือนนี้ให้แล้วนะ


            อยากจะพิมพ์ตอบกลับไปว่า ไม่จำเป็น หากแต่รู้ถึงผลที่ตามมา เลย์โกะปิดเครื่องสมาร์ทโฟนราคาแพงแล้วนำมาใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนดังเดิม เธอพกมันมาด้วยเนื่องจากการประชุมใหญ่คงล่วงเลยไปจนหมดคาบเรียนของวันนี้


            ไปก่อนก็คงจะดี... จะได้แวะไปแถวฮาราจูกุเพื่อซื้อเสื้อผ้าฆ่าเวลาตอนที่รถไฟฟ้ายังไม่แออัดไปด้วยมนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งเลิกการงาน จากนั้นค่อยไปชินกูจุเพื่อคุยเรื่องอาวุธที่สั่งทำพิเศษกับทางรัฐบาล


            ร่างบางหยิบขวดชาพีชแล้วจึงสาวเท้าเดินออกไปจากบริเวณโรงเรียนโดยไม่รีรอให้การประชุมใหญ่ของพวกสภานักเรียนและคนอื่นๆจบลงก่อน เธอคงไม่มานั่งรอยืนรอเป็นพักใหญ่เพียงเพราะแค่อยากรอเพื่อนร่วมห้องออกมาจาการประชุมเสียหรอกนะ


            จนสุดท้ายก็เดินทางมาถึงสถานีรถไฟฟ้าใกล้โรงเรียน หยิบไอซีการ์ดออกมาเพื่อจะแสกนเข้าใช้ เลย์โกะปรายตามองบริเวณสถานีที่ไม่ค่อยมีผู้คนเสียเท่าไหร่นัก ซึ่งมันก็ดีไปอีกแบบ เธอเลือกที่จะเดินเข้าสายรถไฟฟ้ายามาโนเตะ เมื่อเห็นว่ารถไฟฟ้าเพิ่งออกไปได้เมื่อมาถึงพอดีก็เบ้ปากออกมา


            ให้ตายสิ มันก็ไม่ได้รอนาน แต่ถึงกระนั้นก็อดที่จะหัวเสียไม่ได้ สึมุกิ เลย์โกะถอดเบลเซอร์สีเข้มผิดระเบียบมาผูกรอบเอวแทน ดึงหนังยางรัดผมออกให้เรือนผมสีบลอนด์ยาวสยาย เธอสางผมเล็กน้อยแล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูร้านค้าเสื้อผ้าที่ต้องการจะไปซื้อ


            ถนนทาเคชิตะโดริ... ที่นี่คงได้ ไม่ได้มาฮาราจูกุนานเสียจนลืมไปเลยว่าร้านเสื้อผ้าดีๆมีอยู่ตรงไหนบ้าง


            เอี๊ยด!


          ช้อนตาขึ้นมองรถไฟฟ้าที่เพิ่งมาถึงพอดิบพอดี เบี่ยงออกเพื่อหลีกทางให้ผู้โดยสารข้างในที่จะลงสถานีนี้


            เวลานี้คนน้อยจริงๆสินะ รีบสาวเท้าเข้าไปนั่งข้างใน พื้นที่โล่งจนแทบจะเลือกนั่งไม่ถูก แต่สุดท้ายก็หย่อนตัวลงนั่งข้างๆร่างเล็กสวมฮูดดี้สีหวาน ถ้าเป็นเด็กนักเรียนปกติคงเดินเบี่ยงไปนั่งในมุมที่ดูปลอดภัยมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักคนคนนี้ดี


            นี่ไฟล์ใหม่นะ แฟลชไดรฟ์ถูกยื่นให้ เลย์โกะรับมันไว้ ไม่ได้เอ่ยถามใดๆชายคนนั้นก็ยีนตัวลุกขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าสบตากับเธอ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มให้เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์


            ไว้วันหลังนัดเที่ยว ตอนนี้ผมมีงานน่ะ เอ่ยเสร็จก็รีบสาวเท้าเดินไปยังประตูทางออกแล้วจนประตูอัตโนมัติปิดลงและพ้นสายตาเธอในที่สุด


            มือบางกำแฟลชไดรฟ์ไว้ก่อนที่จะเก็บไว้ในกระเป๋า เดี๋ยวค่อยเสียบดูตอนถึงบ้านก็ไม่เสียหาย เอนพิงเบาะด้านหลังแล้วเหม่อมองไปทางหน้าต่าง รถไฟฟ้าก็เริ่มเคลื่อนที่


            เบื่อจังเลยแฮะ... ในเมื่ออาวุธที่เธอใช้ถนัดสุดยังไม่มีวี่แววว่าจะมาถึงในเร็ววัน การเปิดตัวความสามารถในการลอบสังหารของเลย์โกะนั้นก็ถูกผัดวันไปเรื่อยๆ กะอีแค่เตรียมอาวุธให้เธอเล็กน้อยเอง ช้าชะมัด ทีเป็นมีดเล่มเล็กล่ะผลิตได้เป็นพันๆชิ้น เจริญเสียจริง


            โอ๊ะ เคทีคอร์ป เอ่ยถึงชื่อหนึ่งในบริษัทของเครือวงตระกูลเธอ คนส่วนใหญ่ในตระกูลสึมุกิก็จะทำธุณกิจต่างๆและเป็นหุ่นส่วนกันเอง นัยน์ตาสีอเมทิตส์มองตึกที่ไม่สูงมากของเคทีคอร์เปอร์เรชั่นก่อนที่จะเบิกกว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามีคนอยู่บนตึกของบริษัท


            เธอจำใบหน้าและข้อมูลขอลทุกคนในวงตระกูลได้ซึ่งไม่ใช่คนนี้อย่างแน่นอน...


            เขากำลังก้มหน้าอยู่ เห็นเรือนผมสีขาวที่พลิ้วไสวไปตามลมเล็กน้อยนั่น เดาจากมุมนี้ว่าส่วนสูงคงประมาณนางิสะได้แต่อาจจะสูงกว่าเล็กน้อย ดูอย่างไรก็ไม่ใช่แขกแน่นอน อายุน่าจะประมาณวัยเดียวกับเธอ


            “อ่ะ---” ส่งเสียงอุทานออกมาเบาๆเมื่อนัยน์ตาสีอำพันสวยคู่นั้นช้อนตาขึ้นมา กลายเป็นว่าเป็นการสบตากันอย่างพอดิบพอดีในช่วงเวลาที่รถไฟฟ้ายังคงเคลื่อนอยู่


            ตึกตัก...


          แววตาที่เปรียบดั่งสัตว์ป่านั่นทำให้หัวใจเต้นระรัวขึ้นมา เลย์โกะตั้งสติประมาณสิบวินาทีได้ก่อนจะรีบหันขวับไปทางอื่น เอามือปิดปากและส่วนล่างของใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ


            อสูรชัดๆ... พึมพำออกมาเบาๆ ภาวนาขอให้หัวใจที่ปกติแล้วมักจะเต้นแรงแค่ตอนดูหนังฉากฆาตกรรมต่างๆนี้สงบ


            โชคดีแค่ไหนที่บนรถไฟฟ้าแถบไม่มีคน...

           

            นัยน์ตาสีอำพันหรี่ตารถไฟฟ้าขบวนหนึ่งที่เพิ่งแล่นผ่านไปจากมุมบนดาดฟ้าของบริษัทชื่อดัง เมื่อกี้เหมือนกับว่าเขาสบตากับใครสักคนอยู่... และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะจงใจมองเขามาตั้งแต่แรกด้วย


            เคลียร์กันนานพอตัวเลย รอนานมากมั๊ย?” คนที่สวมผ้าคลุมสีขาวล้วนนั้นเดินเข้ามาหาเขา โฮริเบะ อิโตนะส่ายหน้าตอบ


            เมื่อกี้มองรถไฟฟ้าอยู่เหรอ?”


            “อืม... ครางตอบไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แล้วจึงเอ่ยต่อ


            เมื่อกี้สบตากับคนคนหนึ่งด้วยล่ะ ชิโระ


            “สบตา... กับคนบนรถไฟฟ้าเนี่ยนะ?” บุคคลที่ถูกเรียกว่า ชิโระ ครุ่นคิดสงสัยอยู่พักหนึ่ง คนที่ไหนเขาจะไปสบตากันได้ถ้าอยู่คนละที่คนละทางกันแบบนั้นล่ะ นี่บนตึกบริษัทส่วนทางนั้นเป็นบนรถไฟฟ้าเนี่ยนะ?


            “ใช่เอ่ยตอบพลางนึกถึงนัยน์ตาสีเรียวอเมทิตส์ที่ฉายแววแข็งกร้าวและเปราะบางในคราวเดียวกัน


            แววตาเธอดูน่าสนใจมาก...



อ่ะ! มาอีกตอนนึง

เลย์โกะมีความซนกับตะเกียงแอลกอฮอล์ ไฟลุกเลยที่นี้

ปกติก่อนรีแล้วตอนนี้จะเป็นตอนเฉลยพระเอกนี่นะ แต่พอรีก็รู้ตั้งแต่ตอนแรกกันแล้วอ่ะนะ55

รีนานมากเพราะหัวตันและปวดหัว ฝนตกเลยเดินบิ๊วท์อารมณ์ไม่ได้ด้วย


(c) Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

161 ความคิดเห็น

  1. #17 Deffy-Deefey (@Deffy-Deefey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 12:04
    อิโตนะจริงๆด้วยสินะคะ...
    #17
    0
  2. #16 LucyTaylor (@praifah16) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 22:17
    อิโตนะแน่เลยยยย
    #16
    0
  3. #15 kasamiya (@kasamiya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:29
    ต้องเป็น อิโตนะแน่ๆอ้าาาา >~<
    #15
    0
  4. #14 puss_puss (@Pleng_Golf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:28
    อิโตนะรึเปล่า??
    #14
    0
  5. #13 hanakaga (@hanakaga) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 19:17
    ใครวะ?
    #13
    1
  6. #12 penpornpenmit (@penpornpenmit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 18:55
    อย่าบอกนะว่าาา พระเอก!!!!
    #12
    2