(Yaoi) ผู้ใดเล่าจะรักเจ้าเท่ากับข้า [จบ]

ตอนที่ 18 : รอคอย [2-2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 273 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

บทที่ 
รอคอย [2-2]

ผ่านไปสองชั่วยาม ลุงหยวนก็ต้องขยี้ตาไปมาด้วยคิดว่าตัวเองกำลังตาฝาด


เช้าวันนี้เขารับหน้าที่ปลุกคุณชายเหมือนทุกวัน แต่น่าแปลกที่ประตูห้องถูกลงกลอนเอาไว้จึงคิดจะตะโกนเรียกให้คุณชายตื่น ทว่า เขายังไม่ทันได้ส่งเสียงเรียก ประตูก็ถูกเปิดออกโดยจวิ้นอ๋อง


แล้วจวิ้นอ๋องมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?!


เขาอยู่เมืองหลวงมานาน ได้ยินข่าวคราวเกี่ยวกับจื้อจวิ้นอ๋องมาไม่น้อย กระทั่งวังถูกสร้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาก็ยังไม่เคยเห็นอีกฝ่ายในระยะใกล้ถึงเพียงนี้มาก่อน


ใกล้ชนิดที่เห็นว่าจวิ้นอ๋องกำลังยกยิ้มมุมปากมองคุณชายบิดขี้เกียจด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข


ข่าวลือบอกว่าจวิ้นอ๋องไม่ชอบให้ผู้อื่นเข้าใกล้และไม่ค่อยแสดงอารมณ์มิใช่หรือ เหตุใดในสายตาของเขาจึงเห็นอีกฝ่ายสนิทสนมกับคุณชายและมีท่าทางไม่เหมือนกับที่ข่าวลือว่ามาแม้แต่น้อย


เมื่อคืนเขาเห็นว่าคุณชายเข้านอนคนเดียว เหตุใดเช้าวันนี้ถึงมีจื้อจวิ้นอ๋องโผล่มาได้ คงไม่ใช่ติดสินบนคนเฝ้าประตูให้แอบพาเข้ามาหรอกกระมัง


ลุงหยวนได้แต่เก็บงำความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ในอก ก่อนจะสั่งให้เด็กรับใช้นำอ่างล้างหน้าเข้ามาให้เจ้านายทั้งสอง จากท่าทางที่จวิ้นอ๋องคอยดูแลคุณชายอย่างเอาใจใส่ เกรงว่าที่พวกคนคุ้มกันเล่าให้เขาฟังถึงความสัมพันธ์อันแสนคลุมเครือของทั้งสองคนคงมีมูลความจริงอยู่หลายส่วน


ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเรื่องที่เขากำลังจะรายงานคงสร้างความลำบากใจให้เจ้านายทั้งสองได้ไม่มากก็น้อยเลยทีเดียว


ลุงหยวนเดินตัวสั่นเข้าไปเล็กน้อยขณะลอบมองท่าทีของไป๋หมิงเยวี่ยอย่างระมัดระวัง


ยามนี้คุณหนูจ้าวและคุณหนูสามตระกูลจางรออยู่ที่เรือนรับรอง คุณชายจะออกไปพบพวกนางหรือไม่ขอรับ


คุณหนูจ้าว?” เหว่ยชิงกำลังหลับตาปล่อยไป๋หมิงเยวี่ยช่วยหวีผมให้จึงไม่เห็นใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง แต่แรงที่มากขึ้น...มากจนเขาเริ่มเจ็บหนังศีรษะ ทำให้รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจ


นางมาพบข้าหรือเขา” ไป๋หมิงเยวี่ยเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ในใจหมายมาดไว้ว่าหากนางมาพบเหว่ยชิงเขาจะไล่นางกลับ 


แต่ถึงนางมาพบเขา...เขาก็จะไล่นางกลับเช่นกัน!


คุณหนูจ้าวตั้งใจไปเยี่ยมเยียนจวิ้นอ๋องเพราะได้ยินจากแม่ทัพจ้าวมาว่าวันนี้ท่านจะพักผ่อนอยู่ที่วัง แต่พอทราบว่าท่านแอบ แค่ก ๆ ! ทราบว่าแวะมาหาคุณชาย จึงตามมาที่นี่ขอรับ” ลุงหยวนตอบอย่างนอบน้อมตามข้อมูลที่ได้รู้มา


อันที่จริงคุณหนูจ้าวก็อ้างว่ามาหาคุณชายของเขานั่นแหละ แต่เป็นเพราะนางคุยกับสหายถึง  ความคิดถึงคนึงหา’ ที่มีต่อจวิ้นอ๋องเสียงดังเกินไป บ่าวรับใช้ที่เขาให้คอยสอด...คอยดูแลพวกนางจึงได้ยินชัดทุกประโยคและนำมารายงานโดยไม่ขาดแม้แต่คำเดียว


นางมาหาเจ้า?” เหว่ยชิงลืมตาขึ้นและหันกลับไปมองไป๋หมิงเยวี่ยด้วยท่าทางเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าจ้าวหรานไม่น่าจะมาเยือนตระกูลเหว่ยหลังจากแสดงท่าทีไม่อยากต้อนรับพวกเขาอย่างชัดเจนถึงเพียงนั้น


หมิงเยวี่ยของเขาเสน่ห์แรงเสียจริง!


ถ้าอย่างนั้นก็ไปพบ...


วันนี้ข้าจะอยู่กับคุณชายเหว่ยไป๋หมิงเยวี่ยตอบโดยไม่รอให้เหว่ยชิงพูดจบ เขามองเลยออกไปนอกหน้าต่าง พอทุกคนมองตามก็เห็นลู่เสวียน ผู้ติดตามคนสนิทของเขากำลังยืนรอรับคำสั่งอยู่ ให้นางกลับไป


ลู่เสวียนเพิ่งหมุนตัวออกเดินไปไม่กี่ก้าวเหว่ยชิงก็เรียกเขาเอาไว้เสียก่อน


เดี๋ยวก่อน!


เหว่ยชิงตะโกนก้องกระโดดทีเดียวไปถึงขอบหน้าต่าง เขากวักมือเรียกลู่เสวียนให้กลับมา ก่อนจะหลุดหัวเราะเมื่อเห็นว่าใต้ตาอีกฝ่ายดำคล้ำ เนื้อตัวมีร่องรอยโดนยุงกัด คงจะเป็นเพราะต้องรอไป๋หมิงเยวี่ยอยู่ด้านนอกมาหลายชั่วยาม


ไล่พวกนางกลับคงไม่ดีนัก เชิญพวกนางเข้ามาดื่มชาสักครู่ก่อนเถอะ” เหว่ยชิงรีบพูดเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามีท่าทางไม่สบายตัว อาจจะรู้สึกคันเพราะโดนยุงกัดแต่ไม่กล้าเกาก็เป็นได้ 


ลู่เสวียนดูน่าสงสารเกินไป จะให้ไปเผชิญกับนิสัยดุร้ายของจ้าวหรานไม่ได้เด็ดขาด


จวิ้นอ๋อง...” ลู่เสวียนหันไปขอความเห็นจากไป๋หมิงเยวี่ย เมื่อเห็นเจ้านายพยักหน้ารับ จึงยอมเดินจากไปเพื่อทำตามความต้องการของเหว่ยชิง


เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบเอง


ไป๋หมิงเยวี่ยมองเหว่ยชิงอย่างรู้ความผิด เขาหวงอีกฝ่ายจนลืมนึกไปว่าแม่ทัพจ้าวกับอดีตแม่ทัพเหว่ยมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน หากปล่อยให้ลู่เสวียนเชิญจ้าวหรานกลับ เกรงว่านางจะกลับไปฟ้องแม่ทัพจ้าวและสร้างปัญหาให้อีกฝ่ายในภายหลัง


เจ้าใจร้ายกับลู่เสวียนเกินไปแล้ว ปล่อยให้เขายืนทรมานอยู่ด้านนอกได้อย่างไร” เหว่ยชิงส่งสายตาทักท้วงไม่เข้าใจว่าต้องคิดอะไรให้รอบคอบ เขาก็แค่สงสารลู่เสวียนที่ต้องไปเผชิญกับอารมณ์ของสตรีเจ้าอารมณ์ จ้าวหรานนิสัยดุร้ายมาก หากให้ลู่เสวียนไล่นางกลับไปนางอาจจะทำร้ายเขาก็ได้


พอได้ยินคำพูดและได้รับสายตาตำหนิจากเหว่ยชิง ไป๋หมิงเยวี่ยก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายแค่เป็นห่วงผู้ดูแลของเขาเพียงเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนอย่างที่เข้าใจ


ข้าบอกเขาแล้วว่าให้กลับไปนอนก่อนแล้วค่อยกลับมาใหม่ตอนเช้า แต่เขายังดื้อรั้น บอกว่าอีกไม่นานก็เช้าจะนอนรออยู่บนต้นไม้ด้านนอก” ไป๋หมิงเยวี่ยส่ายหน้าอย่างจนใจ คืนนี้ท่านช่วยยืนยันกับเขาให้ข้าหน่อยก็แล้วกันว่าจะอยู่กับข้าทั้งคืน เขาจะได้ไม่เป็นห่วง


หืม” เหว่ยชิงรู้สึกเหมือนคำพูดของไป๋หมิงเยวี่ยมีจุดประสงค์แปลก ๆ แต่ยังไม่ทันคิดว่าแปลกตรงไหนก็โดนรอยยิ้มและใบหน้าของอีกฝ่ายดึงความสนใจไปจนหมด จึงตกปากรับคำไปแบบงง ๆ อืม ข้าจะบอกเขาเอง


“...” ลุงหยวนที่ยืนเงียบอยู่ตรงมุมห้อง เห็นคุณชายโดนล้างสมองต่อหน้าต่อตาก็ถึงกับพูดไม่ออก


ทำเช่นนี้ก็ได้หรือ?!


คุณชายควรจะรู้ตัวตั้งแต่จวิ้นอ๋องอ้าปากพูดประโยคแรกแล้วว่าตัวเองกำลังโดนหลอก วังของจวิ้นอ๋องอยู่แค่ฝั่งตรงข้าม นอนที่นั่นแล้วค่อยมาใหม่ตอนเช้าจะไม่ง่ายกว่าหรือ อยู่ด้วยกันทั้งคืนอะไรกัน! เหตุใดจึงยอมรับปากไปง่าย ๆ เช่นนั้นเล่า! 


คุณชาย...” 


ลุงหยวนคิดจะเตือนสติเหว่ยชิงแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องรีบหุบปากฉับ เพราะสายตาแฝงการเตือนจากจวิ้นอ๋องทำให้เขาถึงกับขนลุก เหงื่อเย็นเยียบหลั่งเต็มแผ่นหลัง


มีอะไรหรือลุงหยวน” เหว่ยชิงถามโดยไม่รับรู้ถึงความลำบากของลุงหยวนแม้แต่น้อย


“...คุณหนูจ้าวรอนานแล้ว ออกไปพบนางเลยดีไหมขอรับ


สุดท้ายลุงหยวนก็ยอมทรยศเจ้านาย ปล่อยให้จวิ้นอ๋องหลอกล่อคุณชายตามแต่ใจต้องการ 


คาดไม่ถึงว่าการโอนอ่อนของเขาจะทำให้จวิ้นอ๋องหันมายิ้มให้อย่างพอใจ หลังจากนั้นเขาก็ได้ของตอบแทนมากมายจนต้องอธิบายให้คนรอบข้างยอมเข้าใจอย่างยากลำบากตลอดทั้งวัน






การที่ไป๋หมิงเยวี่ยอยู่ในเรือนนอนของเหว่ยชิงสร้างความแปลกใจให้ลุงหยวนมากเท่าไหร่ ยามที่พวกเขาทั้งคู่เดินออกมาด้วยกันก็ยิ่งสร้างความสงสัยให้คนในคฤหาสน์ตระกูลเหว่ยมากเท่านั้น


วันนี้เหว่ยถิงและเด็ก ๆ ได้นำผู้ติดตามบางส่วนเดินทางออกไปเที่ยวชมเมืองหลวง แม้คนที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์จะมีแค่เด็กรับใช้ไม่กี่คน แต่ไม่เกินคืนนี้ เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดจะต้องถูกบอกต่อถึงพวกที่ไม่อยู่อย่างแน่นอน


เหว่ยชิงพยายามไม่สนใจสายตาผู้อื่นโดยการเหลือบมองคนข้าง ๆ ไป๋หมิงเยวี่ยยังคงมีรอยยิ้มละมุนและผ่อนคลายขณะเดินนำเขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปตามทางอย่างชำนิชำนาญราวกับกำลังเดินอยู่ในบ้านของตัวเอง


ดูคุ้นเคยยิ่งกว่าเจ้าของบ้านอย่างเขาเสียอีก


เจ้าเคยมาที่นี่?” เหว่ยชิงอดเอ่ยถามออกไปไม่ได้


พอรู้ว่าพวกท่านซื้อที่นี่เอาไว้ก่อนจากไป ข้าเลยแอบเข้ามาสำรวจอยู่บ่อย ๆ ” ไป๋หมิงเยวี่ยหลบตามุมปากยังแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มแต่เสียงที่ตอบออกมากลับฟังดูหงอยเหงาอย่างบอกไม่ถูก


“…รอท่านกลับมา


พอเห็นท่าทางของไป๋หมิงเยวี่ยเหว่ยชิงพลันรู้สึกปวดใจ


เมื่อหกปีก่อนพวกเขาจากไปโดยไม่ร่ำลา แต่เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรอเขากลับมาจนถึงทุกวันนี้ทำเอาเขาเริ่มรู้สึกผิด


คิดอยู่ไม่นานไป๋หมิงเยวี่ยก็แตะมือของเหว่ยชิงอย่างแผ่วเบาก่อนจะพาเดินเข้าโถงรับรอง ท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมเช่นนี้ไม่อาจหลุดรอดสายตาของเด็กรับใช้ในบ้านไปได้ แต่สตรีสองนางที่ใจจดจ่ออยู่ที่บุรุษเพียงผู้เดียวกลับไม่ทันสังเกตเห็น


จวิ้นอ๋อง!


เสียงหวานใสสองเสียงดังประสาน ดรุณีน้อยสองนางลุกขึ้นต้อนรับไป๋หมิงเยวี่ยอย่างพร้อมเพรียง  


******************************


ละครโรงเล็ก


ไป๋หมิงเยวี่ยรอท่านกลับมา


เหว่ยชิง: [ก้มหน้ารู้สึกผิด]


ไป๋หมิงเยวี่ยถ้ารู้สึกผิดก็รับผิดชอบสิ [ผายมือไปทางห้องนอนด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ]


เหว่ยชิง:...


คนเขียนชดใช้ด้วยร่างกาย ๆ ๆ ๆ ๆ [พูดพึมพำอยู่หลังเสาคนเดียว]


******************************


ตอนนี้จะสั้นหน่อยนะคะ เนื้อหาในตอนมันยาวมากเราเลยตัดแล้วย้ายเนื้อหาอีกส่วนไปตอนใหม่แทนค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 273 ครั้ง

326 ความคิดเห็น

  1. #306 omuya (@omuya) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 16:58
    ไม่ทันเขาสักทีเสี่ยวชิง
    #306
    0
  2. #291 A little blue bird (@secrat-sky) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 11:28
    หมิงเยวี่ยเนียนมากลูก555555555 โอ้ยยย พี่ก็ซื่อตามใจน้องด้วยนะ น่ารักเกินไปแล้วว
    #291
    0
  3. #235 chira10127 (@chira10127) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:23
    งื้ออออ คนพี่จะโดนคนน้องหลอกล่อง่ายเกินไปแล้ว5555 ชอบบบบย
    #235
    0
  4. วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 14:39
    ชอบความชักใยทุกอย่างของหมิงเยวี่ยจัง555
    #80
    0