fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 6 : หาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    2 ก.ค. 59

ริคุโอะมาที่ห้องอาหารหลังจากที่กัปปะไปตามเขาที่ต้นซากุระ  ในห้องอาหารวันนี้มีเสียงวุ่นวายกว่าทุกวัน

และทันทีที่เปิดประตูเข้าไปเขาก็เห็นร่างบางที่คุ้นเคย...  ร่างที่เขาแทบไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตอนนี้เธออยู่ตรงหน้าเขาแล้ว  เขาคิดถึงสัมผัสและความรู้สึกอ่อนโยนที่เจ้าตัวมอบให้เขามาตลอด  นัยน์ตาสีแดงปรากฏร่องรองแห่งความดีใจจนปิดไว้ไม่มิด

“ซึราระ...”

เสียงที่เอ่ยมีความยินดีอยู่เต็มจนแทบสัมผัสได้  เจ้าของชื่อได้ยินเสียงเรียกจึงหันมาแล้วยิ้มให้เขาอย่างทุกที

“มีอะไรให้ข้ารับใช้เจ้าคะ  ท่านรุ่นที่3”

แต่คำพูดของเธอกลับบาดลึกลงมากลางใจเขาเหมือนถูกเข็มเป็นพันๆทิ่ม  สรรพนามที่เธอใช้เรียกกับกิริยาที่เธอใช้ช่างห่างเหินจนทำให้ความยินดีก่อนหน้านี้กลายเป็นความเย็นชาอย่างรวดเร็ว

“เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ  ภูติหิมะ...”

“ท่านรุ่นที่ 3 ไงเจ้าค่ะ”

ร่างเล็กตอบแบบไม่สะทกสะท้านอะไรกลับมา  ทำให้อารมณ์ของริคุโอะขุ่นมัวยิ่งกว่าเดิม  ร่างสูงกำลังจะตรงเข้าไปหาร่างบางแต่กลับมีใครบางคนเข้ามาขว้างและลากตัวเขาออกมาจากห้องนั้นซะก่อน

ทั้งสองคนดินมาหยุดอยู่ที่ระเบียงก่อนที่เซ็นจะถูกริคุโอะจะคอกถาม

“เจ้าทำอะไร!

“เจ้านั่นแหละ  คิดจะทำอะไรกันแน่?”

“เจ้าถามแบบนี้หมายความว่ายังไง”

ริคุโอะมองดูท่าทางของเซ็นแล้วเกิดความสงสัยขึ้นมา  หมอนี่ทำไมดูอารมณ์เสียกับเรื่องของซึราระเหลือเกินนะ  หรือว่าเจ้านี่จะ...

“เจ้าชอบซึราระหรอ”

เซ็นมองหน้าคนถามก่อนจะหัวเราะออกมา  ทำให้คนที่ถูกหัวเราะโกรธจนแผ่รังสีอัมหิตออกมา

“เปล่า... ข้าเห็นนางเหมือนน้องสาว  แล้วเจ้าล่ะเห็นนางเป็นอะไร?”

ไม่เคยมีใครถามเขาแบบนี้มาก่อน  เพราะว่าทุกคนรู้อยู่แล้วว่าทั้งสองคนนั้นผูกพันกันมาแค่ไหน อีกทั้งยังเป็นคนสนิทกันอีกด้วย

“พี่น้อง?  คนสนิท...ที่ไม่ใช่คนรัก?  ข้ารับใช้?  เจ้ามองเห็นซึราระเป็นอะไรสำหรับเจ้ากันแน่ริคุโอะ”

“มันก็ไม่เกี่ยวกับเจ้านี่น่า”

ริคุโอะไม่ยอมตอบคำถาม  เป็นเพราะเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าสำหรับเธอคนนั้นแล้วเป็นอะไรสำหรับเขากันแน่

มันไม่ใช่ความรู้สึกแบบพี่น้อง  เขาไม่ได้รู้สึกกับเธอแค่นั้น  แถมเขาก็ไม่เคยมองเธอเป็นแค่ข้ารับใช้  เธอเป็นมากกว่านั้น  แต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกแบบเดียวกับที่เขารู้สึกกับคานะจังด้วย  มันลึกซึ้งกว่านั่นมาก  มากจนเขาหาคำตอบให้กับความสัมพันธ์ของทั้งสองคนไม่ได้...

“เกี่ยวสิ...  เจ้าต้องคิดแล้วล่ะว่าสำหรับเจ้าแล้วซึราระเป็นอะไร”

“ทำไม?”

“เจ้าไม่ต้องจอบข้าตอนนี้ก็ได้  แต่เจ้าต้องมีคำตอบให้ข้าเร็วๆนี้ก็พอ”

“....”

“ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะสายเกินไป...”

“เกิดอะไรขึ้นเซ็น”

อีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาสิ้นหวัง  จนทำให้คนที่ถูกมองรู้สึกถึงเรื่องราวที่เลวร้าย 

“ซึราระไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับตัวเจ้าหลงเหลืออยู่เลย...”

“หมายความว่ายังไงเซ็น”

บางอย่างบอกเขาว่า เรื่องที่กำลังจะได้ยินไม่ใช่สิ่งที่เข้าต้องการ

“หมายความว่า...เจ้าไม่เคยมีตัวตนอยู่ในชีวิตของซึราระเลย  ภูติหิมะไม่เคยรู้จักเจ้าและไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับเจ้าหลงเหลืออยู่เลย...”

 

ในห้องอาหาร  ซึราระกำลังจัดเตรียมสำรับสำหรับกับหน้ากลุ่มนูระอยู่  เธอสงสัยในน้ำเสียงของเขา... น้ำเสียงที่ฟังดูโหยหาและมีร่องรอยของความอาทรอยู่เต็มไปหมด

อีกเรื่องที่เธอสงสัยก็คือ...เธอไม่เคยรู้จักกับเขามาก่อนไม่ใช่หรอ  แต่ทำไมปีศาจทุกตนกลับทำเหมือนเธอกับเขาสนิทสนมกันมากขนาดนั้น

หลังจากที่ฟื้นเธอก็ได้ฟังเรื่องราวจากโชเอย์ และเซ็น  ว่าเธอมีหน้าที่อะไรในบ้านหลังนี้  และเมื่อเธอบอกว่าจำหัวหน้ากลุ่มไม่ได้ปีศาจทุกตนก็มักจะเข้ามาถามย้ำว่าเธอกำลังเล่นตลอกอะไรอยู่  จนโชเอย์ต้องตามมาประกบและอธิบายเรื่องราวให้พวกนั้นฟังจนทั้งหมดล่าถอยไปและไม่มาถามอะไรกวนใจเธออีกเลย

“เคะโจโร  ทำไมข้าต้องมาอยู่ที่นี่ด้วย  ทั้งๆที่ข้าเป็นคู่หมั้นของท่านฮาคุซะไม่ใช่หรอ”

ปีศาจผมยาวผู้เป็นเพื่อนสนิทมองเธอด้วยสายตาเป็นกังวลแบบไม่ปิดบัง

“ข้าก็ไม่รู้เหตุผลหรอกนะ  แต่ว่าเมื่อก่อนเจ้าก็เคยทำแบบนี้อยู่แล้วจำไม่ได้บางหรอ?”

เมื่อก่อน?

สิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับหัวหน้ากลุ่มนูระรุ่นที่ 3  ก็คือ เขาชื่อว่า นูระ  ริคุโอะ  เป็นหลายชายเพียงคนเดียวของท่านหัวหน้าใหญ่  มีแฟนสาวเป็นมนุษย์ชื่อว่า อิเอนากะ  คานะ...  นอกจากนั้นเธอก็จำอะไรเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้เลย  รวมทั้งเรื่องราวของเธอกับเขาด้วย

แถมพอไปถามปีศาจตนอื่นกลับไม่มีใครยอมบอกอะไรเธอเลย  พอเมื่อไหร่ก็ตามที่พยายามจะนึกทั้งสมองและบาดแผลที่น่าจะหายสนิทแล้วจะรู้สึกเจ็บปวดทรมานจนเธอต้องหยุดคิดเรื่องนี้ไปเอง 

เกิดอะไรขึ้นกับเธอกับความทรงจำของเธอกันนะ  ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่เศษเสี้ยวของความทรงจำและเรื่องราวเกี่ยวกับเขาคนนั้น  แล้วทำไมเธอถึงอยากรู้ล่ะ?

ซึราระหันไปเห็นริคุโอะกับเซ็นที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหาร  เซ็นนั้นเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง  ส่วนริคุโอะมองมาทางซาระก่อนที่ร่างสูงจะดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น  ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ซึราระที่ถูกกอดเบิกตากว้างอย่างตกใจ  มือเล็กพยายามผลักไสเขาแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะเขาทำแค่กอดเธอแน่นขึ้นกว่าเดิม

“ปล่อยข้านะเจ้าคะ!

ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงของร่างบางในอ้อมกอด  เขาแค่อยากจะรู้ว่าเธอลืมเรื่องของเขาไปหมดแล้วจริงหรือเปล่า  สิ่งที่เซ็นพูดก็ดูมีเหตุผล  แต่เขากกลับอยากเชื่อว่าต้องมีสักส่วนหนึ่งในใจเธอที่จดจำสัมผัสของเขาได้บางไม่มากก็น้อย   แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่หลงเหลืออยู่เลย

  “ริคุโอะ...”

เสียงของนูระริเฮียงเต็มไปด้วยการบังคับ  เขาจึงทำได้แต่เพียงยอมปล่อยเธออกจากอ้อมกอด  แต่เมื่อปล่อยเท่านั้นเธอกลับหนีเขาราวกับเขาเป็นคนร้าย  สายตาที่มองมามีแต่ความระแวงจนเขาทนแทบไม่ไหว

“ข้าขอโทษ...”

ร่างบางไม่พูดอะไร  ทำแต่เพียงก้มหัวก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองเขาเลย  ท่าทางเย็นชาที่เขาได้รับจากเธอสร้างความเจ็บปวดให้กับเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

นูระริเฮียงมองหลานชายของตนด้วยสายตาสงสาร  เจ้าจะต้องเจอบททดสอบอีกเยอะ.... เพราะฉะนั้นถ้าเจ้ามีคนที่ไว้ใจได้แล้วความเจ็บปวดนั้นจะหายไป  เพราะฉะนั้นก็รีบเข้าล่ะ ริคุโอะ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

เป็นยังไงกันบ้างคะ  ชอบกันหรือเปล่า 

ใครที่กำลังลุ้นอยู่ขอเสียงหน่อยนะคะ ตอนหน้าซึราระจะจำริคุโอะได้ไหมต้องมารอกันนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #77 Alljae (@Alljae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 14:00
    น้ำตาจะไหลลล แต่อยากให้รู้ใจเร็วๆๆ
    #77
    0
  2. #63 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 00:00
    นายน้อยเจอศึกหนักหน่อยนะ
    #63
    0
  3. #41 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:51
    ถึงจะเป็นฟิค แต่ยิ่งยิ่งนึกว่าเป็นเรื่องในเนื้อเรื่อง จริงๆ สนุกมาค่ะ

    ริคุโอะรีบนึกเข้าล่ะว่าสำคัญที่สุด!
    #41
    0
  4. #10 unun (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 16:34
    ชอบคู่นี้มากๆค่ะ ขอบคุณค่ะ ติดตามอยู่ค่ะ ลุ้นๆๆ บีบหัวใจมากค่ะ แต่งดี
    #10
    0