fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 5 : ความทรงจำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    29 มิ.ย. 59

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้นริคุโอะ!

                “รีบไปตามเซ็นมา”

                วาคานะเกิดอาการตื่นตระหนกเมื่อพบว่าริคุโอะกำลังอุ้มซึราระเข้ามา  เนื้อตัวของทั้งสองคนเต็มไปด้วยบาดแผล  แม้ว่าของริคุโอะจะไม่เยอะมากแถมยังไม่มีแผลไหนใหญ่จนต้องกังวล  ต่างกับซึราระที่มีเลือดออกมาจากบริเวณท้องเป็นจำนวนมากจนย้อมให้กิโมโนสีขาวเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน  ใบหน้าไร้สีเลือดของซึราระสร้างความเป็นห่วงให้กับริคุโอะ

                “เกิดอะไรขึ้น  ภูติหิมะไปโดนอะไรมา”

                เซ็นถามเมื่อเข้ามาแล้วเห็นสภาพของหญิงสาว

                “นางจะเป็นอะไรมาไหม”

                ริคุโอะไม่ตอบคำถามแต่ถามเซ็นกลับเรื่องอาการของซึราระแทน

                กลบเกลื่อนชัดๆเซ็นคิดในใจแต่เมื่อเห็นซึราระแล้ว  ความขี้แกล้งกลับถูกกลืนไปอย่างรวดเร็ว 

                หลังจากตรวจดูอาการเบื้องต้นแล้ว  ใบหน้าคมเข้มมีร่องรอยของความเครียดเต็มใบหน้า จนริคุโอะที่มองดูอยู่ต้องถามด้วยความสงสัย  แต่เขาก็ไม่อยากที่จะได้ยินคำตอบนั้น...

                “เกิดอะไรขึ้น...”

                “...ลูกธนูอาบยาพิษ”

 

                เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว  แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของเซ็นออกมาเลย  มีก็แต่ผู้ช่วยที่เข้าออกห้องเพื่อเตรียมยาและอุปกรณ์อื่นๆ 

                คุบินาชิที่เพิ่งกลับมาถึงพอได้ยินจากปีศาจตนอื่นก็รีบเร่งมาที่หน้าห้องของเซ็น

                “เป็นยังไงบ้างขอรับท่านริคุโอะ”

                แต่ไม่มีคำตอบจากร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่  วาคานะที่เดินผ่านจึงตอบแทนด้วยน้ำเสียงกังวลแบบไม่ปิดบัง

                “ในลูกธนูนั้นมีพิษจ๊ะ  เซ็นเห็นว่าอาการยังไม่ดีขึ้นเลยยังไม่ยอมออกมาบอกอะไรเลย”

                คุบินาชิรับคำก่อนจะมองนายน้อยของตน  ร่างสูงยืนพิงเสาด้วยท่าทางอ่อนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

                “ท่านริคุโอะขอรับ”

 เสียงของอาโอตะโบดังขึ้นทำให้ริคุโอะได้สติแล้วหันไปถามอีกฝ่าย

“ได้เรื่องอะไรบ้างไหม?”

“ยังขอรับ  แต่โชเอย์เหมือนจะเจอร่องรอยอะไรบ้างอย่างเลยไปกับคุโร  แล้วให้ข้ากลับมาส่งข่าวขอรับ”

ลูกธนูอาบยาพิษ?  จะเป็นปีศาจกลุ่มไหนนะ  แล้วมีความแค้นอะไรกับซึราระกันแน่  ทั้งสองคนคิดขึ้นมาพร้อมกัน  ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาตัวคนทำให้ได้

 

“อย่า...  อย่าทำแบบนั้นนะ...”

เสียงพึมพำของซึราระเรียกความสนใจให้เซ็นที่นั่งอยู่ข้างๆหันมามอง  ตลอดเวลาที่ผ่านมาร่างบางเอาแต่พึมพำเหมือนอยู่ในฝันร้ายตลอดเวลา  แถมเรื่องที่พูดออกมาก็น่าแปลกไม่ใช่น้อยเลย

“อย่า...ทำท่าน....ริคุโอะนะ”

เซ็นดูอาการของเธอก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“พวกเจ้ารีบไปเอายามาเร็ว!!!

 

เสียงตะโกนของเซ็นดังมาถึงหูริคุโอะ  ชายหนุ่มรีบหันมาดูเป็นเวลาเดียวกับที่ปีศาจรับใช่เปิดประตูกว้างเผยให้เห็นสภาพข้างใน...

ร่างบางนอนอยู่บนฝูก  ใบหน้าซืดเซียวแถวบริเวณแผลยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุดจนชุดสีขาวเปลี่ยนจากสีชมพูอ่อนกลายเป็นสีแดงสดของสีเลือดอย่างน่าตกใจ  เซ็นที่อยู่ข้างๆมีอาการตื่นตระหนกและตกใจ

“รีบไปเอา...มาเร็ว!

ร่างสูงกำลังยุ่งอยู่กับการพยายามเรียกคนตัวเล็กที่ยังนอนละเมอด้วยเสียงเข้ม

“ภูติหิมะ!

ร่างบางไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองจนชายหนุ่มต้องเรียกอีกครั้งด้วยชื่อจริงของเธอ

“ซึราระ!

“เกิดอะไรขึ้น...”

“เอาริคุโอะออกไป!  แล้วปิดประตูห้องให้สนิทซะ!

“เซ็น!

เซ็นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองริคุโอะเลย  เขาสั่งด้วยเสียงแข็งแล้วยุ่งอยู่กับการเตรียมยาให้ร่างบาง  ริคุโอะถูกเคะโจโรที่เดินผ่านมาพอดีลากออกมาจากห้องด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง  จนกระทั่งประตูถูกปิดลงอีกครั้ง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!

“ซึราระ!!!

ริคุโอะกำลังจะพุ่งเข้าไปในห้อง  แต่ประตูกลับถูกเปิดออกมาอีกครั้งโดยเซ็น  ชายหนุ่มสั่งเสียงเข้ม

“เจ้าห้ามเข้ามาในห้องนี้เด็ดขาด!!!  ใครก็ตามที่ให้ริคุโอะเข้ามา....  ข้าจะกรอกพิษใส่ปากมัน!!!

“เซ็น!

เซ็นไม่ฟังเสียงของริคุโอะ  เขาหันหลังลงและปิดประตูอย่างรวดเร็ว  ส่วนปีศาจตนอื่นๆก็เข้ามาขว้างประตูไว้จนเขาไม่สามารถเข้าใกล้ได้เลย

เสียงร้องยังคงดังออกมาจากในห้องอย่างต่อเนื่อง  บีบรัดหัวใจของริคุโอะให้แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

อย่าเป็นอะไรไปนะ...ซึราระ...

สองวันผ่านมาแล้ว  แต่เซ็นก็ยังไม่ยอมให้ริคุโอะเข้าไปดูอาการซึราระเลยซักครั้ง  ทุกครั้งที่ชายหนุ่มพยายามที่จะแอบเข้าไปในห้องนั้นด้วยความเกรงขาม  กลับถูกความเกรงขามของเซ็นที่ยิ่งดูนับวันยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกที  แถมความเกรงขามของกิวคิกับปู่ก็อยู่บริเวณรอบห้องนั้นตลอด  จนเขาเข้าใกล้ห้องนั้นไม่ได้เลย

เคะโจโรเป็นคนเดียวที่เข้าห้องนั่นบ่อยที่สุด  เอาข่าวมาบอกกับริคุโอะว่าซึราระอาการดีขึ้นมากกว่าวันก่อนๆแล้ว

อย่างวันนี้ก็เหมือนกัน

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะเจ้าคะ  ซึราระอาการดีขึ้นมากแล้ว  แต่ไม่รู้สึกตัวเท่านั้นเอง”

แล้วทำไมผมถึงเข้าไปเยี่ยมไม่ได้?”

“ท่านเซ็นสั่งห้ามเอาไว้...”

“ทำไม?”

“เจ้าถามข้าเลยก็ได้นะริตุโอะ”

“เซ็นคุง!

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองวันที่ริคุโอะได้คุยกับเซ็น  เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาร่างสูงแทบไม่ก้าวออกจากห้องของตัวเองเลย  แถมพอออกมาก็เมินเข้าท่าเดียวเลยตลอด

“ซึราระเป็นอะไรมากไหม”

“เจ้าดูเป็นห่วงภูติหิมะเหลือเกินนะ”

คำพูดนั้นทำให้ริคุโอะนิ่งไป  เพราะตลอดเวลาหลายวันมานี้เขาแทบไม่ได้สนใจคานะจังเลยซักครั้งเดียว  และเมื่อไหร่ที่คานะจังโทรมาเขาก็แทบจะไม่ได้คุยกับเธอเลย  เพราะว่าเขายังเป็นห่วงซึราระอยู่และคนที่ทำร้ายเธอก็ยังไม่ถูกจับตัวเลย  เขากลับว่าจะมีใครมาทำร้ายเธออีก

“ไม่เห็นแปลกนี่น่า”

“มันคงไม่แปลกหรอกถ้าภูติหิมะจะมาเป็นนายหญิงของบ้านใหญ่...  แต่เธอไม่ใช่”

คำพูดนั้นกระแทกเข้าที่หัวใจเขาอย่างรวดเร็ว....

นายหญิงของบ้านใหญ่ไม่ใช่ซึราระแต่เป็นคานะจังหรอ?  เขายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เลย

“ถ้าเจ้ายังไม่แน่ใจก็อย่าเจอซึราระเลยนะ”

“มันเกี่ยวกับเรื่อง...”

“เจ้าอาจจะมองว่ามันไม่เกี่ยว  แต่นี่มันเป็นเรื่องเดียวกันนะ”

ริคุโอะยังไม่เข้าใจความหมายของเซ็น  ประตูห้องของเซ็นถูกเปิดออกมาซะก่อน  ตอนแรกริคุโอะคิดว่าเป็นซึราระแต่เมื่อเห็นคนที่ก้าวออกมาจากห้องนั้น  ความโกรธก็เข้ามาคลอบงำจิตใจ

“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเทา  ดวงตาสีเขียวกับใบหน้าหล่อเหลานั้น   เขาจำได้ขึ้นใจ...ว่าที่คู่หมั้นของซึราระ!

“ข้ามาอยู่ที่นี่ก็ไม่แปลกเท่าเจ้าหรอก  เพราะยังไงข้าก็เป็นว่าที่คู่หมั้นของซึราระ  เจ้าต่างหากมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ทำไมกัน”

“ผมเป็น...”

“ข้าว่าเจ้าเลิกเอาข้ออ้างนั่นมาใช้ซะทีเถอะนะ”

ยังไม่ทันที่ริคุโอะจะพูดจบประโยค  คนตัวสูงกว่าก็ขัดขึ้นด้วยประโยคที่กระแทกเข้าตรงกลางใจเขาอีกครั้ง

“ถ้ายังโลเลอยู่แบบนี้   คนที่เจ็บที่สุดอาจไม่ใช่เจ้านะ”

“ผม...”

“ท่านเซ็น  ข้าจะกลับไปหาท่านเซ็นซึระเพื่อบอกอาการของซึราระก่อนนะขอรับ”

“อืม  อย่าลืมเรื่องนั่นที่ข้าบอกไปด้วยล่ะ  คนที่ตัดสินใจเรื่องนี้ได้ก็มีแต่ท่านเซ็นซึระเท่านั้น”

“ครับ  ข้าขอตัวก่อน”

ชายหนุ่ททเดินจากไปพร้อมกับเคะโจโร  ทิ้งริคุโอะไว้กับเซ็นที่ยืนมองเขาอยู่  ชายหนุ่มมองหัวหน้าของตัวเองด้วยแววตาไม่สบอารมณ์

ยังไม่รู้ใจตัวเองอีกนะต้องรอให้เสียซึราระไปก่อนรึไงถึงจะรู้ตัวว่ารักใครกันแน่!

“เซ็นคุง  คนนั้นชื่ออะไรหรอ”

“ท่าน...ฮาคุซะ...”

เสียงเรียกของซึราระกระชากความอยากรู้ของเขาไปจนหมด  ร่างบางของเธฮออกมายืนอยู่ตรงประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้  แถมชื่อที่ออกมาจากปากก็ไม่ใช่ชื่อของเขาอีกต่างหาก   ความน้อยใจเกิดขึ้นในจิตใจของเขาโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้สาเหตุ

“เจ้าออกมาทำไมกัน...”

“ท่านเซ็น...  ท่านฮาคุซะไปไหนหรือเจ้าคะ”

“ฮาคุซะไปหาท่านเซ็นซึระน่ะ  เจ้ามีอะไรกับเขา?  ให้ข้าไปตามไห้ไหม?”

“ข้า..”

ตุ๊บก่อนที่ร่างบางจะทรุดลงกับพื้นมือหนาของริคุโอะก็ประคองเธอไว้ได้ทัน  ดวงตาของเธอปรือด้วยพิษที่ยังคงหลงเหลืออยู่  ริมฝีปากบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายกระซิบ

“ท่าน....ริคุ...โอะ...”

“ซึราระ!

“ริคุโอะส่งภูติหิมะมาให้ข้า”

ริคุโอะมองเซ็นด้วยความมาเข้าใจ  ทำไม! ให้เขาอยู่ใกล้เธอบางไม่ได้หรือไง?  ตุ้งแต่ที่ซึราระโดนลูกธนูนี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว  เขาแทบไม่ได้เจอหน้าซึราระเลย  เพราะเซ็นสั่งห้ามไม่ให้เขาเข้าใกล้เลย  แถมยังมีปีศาจเฝ้าอยู่หน้าห้องตลอดเวลา  นี่ยังไม่รวมความเกรงขามของปู่กับกิวคิที่แผ่วออกมาเหมือนเป็นปราการที่ขว้างไม่ให้เขาเข้าใกล้เธออีก   มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!

ร่างสูงของเซ็นเข้ามาช้อนร่างของซึราระเข้าไปในอ้อมกอดก่อนจะเดินหันหลังกลับเข้าไปในห้องโดยไม่หันมามองทางนี้เลย  ปล่อยให้ริคุโอะยืนหัวเสียอยู่คนเดียว  ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

“ฮาคุซะ...”

 

เซ็นมองซึราระที่นอนหอบหายใจอยู่บนฝูก  พิษนั้นไม่ได้สร้างบาดแผลทางร่างกายแต่กลับเป็นแผลในจิตใจและความทรงจำ

ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาอยู่ในช่วงที่น่าเป็นห่วงที่สุด  เพราะว่าความทรงจำกำลังถูกตีรวนจนแทบไม่หลงเหลือเค้าเดิม  เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเธอจะจำริคุโอะได้ไหม  แต่ถ้าเจ้าตัวมีบาดแผลที่จิตใจเกี่ยวกับเรื่องของริคุโอะ....  มันก็มีความเป็นไปได้ที่เธอจะลืมเขา  ยิ่งถ้าริคุโอะเข้ามาอยู่ใกล้จนบาดแผลนั่นใหญ่ขึ้นมันอาจจะส่งผลเสียกับทั้งสองคน  เพราะริคุโอะยังไม่รู้ใจตัวเอง...

“พี่สาวซึราระจะเป็นอะไรมากไหมขอรับ?”

“ก็ไม่แน่...  ยิ่งความทรงจำเกี่ยวกับริคุโอะแล้วด้วยยิ่งน่าเป็นห่วง”

ริคุโอะ...นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเอ่ยชื่อนี้... เหมือนกับมีบางอย่างมากระตุ้นความทรงจำ...แต่ยิ่งเป็นแบบนี้แผลทางร่างกายจะยิ่งหนักขึ้น  แม้แผลที่ถูกลูกธนูยังไม่หายสนิทถึงจะผ่านมาหลายวันแล้ว

“ท่านเซ็น...”

“พี่สาว!

“ท่านฮาตุซะไปไหนเจ้าคะ?”

โชเอย์มองหน้าเซ็นเหมือนมีคำถามบางอย่าง  เซ็นมองหน้าซึราระก่อนจะถามคำถามที่ชายหนุ่มสงสัย

“เจ้ารู้จักคนชื่อ ริคุโอะไหม?”

“...ริคุโอะ...ใครกันเจ้าคะ”

“...พี่สาว  นี่ท่านจำ...”

“โชเอย์   เจ้าไม่รู้จักเขาหรือ?”

“ไม่เจ้าคะ  ข้าไม่รู้จักเขาเลย  ใครกันคะ”

ร่างบางย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

ริคุโอะได้หายไปจากความทรงจำของซึราระแล้ว  ทางเดียวที่จะทำให้ความทรงจำนั้นกลับมาก็คือ...แก้ที่บาดแผลในจิตใจของเธอ

แต่ปัญหาใหญ่กว่านั่นคือ...  บาดแผลนั่นคือเรื่องอะไร  ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งตัวของเธอเองในตอนนี้ก็ตาม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #80 Bai_o-o (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 21:39
    จะทำไงล่ะดีริคุโอะ
    #80
    0
  2. #76 Alljae (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 13:56
    งื้อออออชอบบบบย
    #76
    0
  3. #40 DeedeeWeedee (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:40
    ฮือๆ... บีบหัวใจมาก
    #เเต่งค่ะรออ่านเรื่อย
    #40
    0