fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 7 : สงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 ก.ค. 59

               หลังจากนั้นซึราระก็ไม่ได้กลับเข้ามาในห้องอาหารอีกเลย

                เธอหมกตัวอยู่แต่ในห้อง  สมองพยายามคิดว่าระหว่างเธอกับหัวหน้ากลุ่มมีความสัมพันธ์กันอย่างไร  เพราะเท่าที่เห็นไม่มีใครตกใจกับการกระทำของเขาเลย...  เขากล้ากอดเธอต่อหน้าคนทั้งบ้านได้อย่างไง...  เอเป็นคู่หมั้นของคนอื่นและเขาเองก็มีคนรักอยู่แล้ว...

                ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งปวดหัว

                เสียงเคาะประตูทำให้เธอต้องดึงตัวเองออกมาจากความสงสัย  สองขาพาตัวเองเดินไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออก  แล้วเห็นชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าห้อง

                ริคุโอะมองซึราระที่มีท่าทางระวังและหวาดกลัวเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

                “ท่านรุ่นที่...”

                ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบเขาก็แทรกด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ากำลังอารมณ์เสียมาแค่ไหน  มาจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยท่าทางระวังตัว

                “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ  ซึราระ?”

              “ท่านรุ่นที่ 3 “

                ชายหนุ่มเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้น  เหมือนกับเป็นการบอกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะได้ยิน...

                “ว่าไงนะ?”

                ซึราระมองเขาที่เดินเข้ามาใกล้  แล้วก็พยายามคิดว่าคนอื่นเรียกเขาว่าอะไร

                “นายน้อย...”

                ริคุโอะหยุดแล้วมองหน้าเธอเหมือนกำลังดีใจที่เธอเรียกเขาแบบนั้น  ตาเมื่อประโยคต่อมาออกมาจากปากร่างบางความดีใจนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว

                “อาโอเรียกท่านว่านายน้อย”

                “ริคุโอะ”

                คุ้นจัง   เธอเคยเรียกเขาแบบนี้มาก่อนหรอ

                “นายน้อยอยากให้ข้าเรียกท่านว่า...”

                “ริคุโอะ”

                “เจ้าคะ  ท่านริคุโอะ”

                “เจ้าจำอะไรเกี่ยวกับข้าไม่ได้เลย...”

                “คะ  ข้าจำอะไรเกี่ยวกับตัวท่านไม่ได้เลย  ไม่มีทั้งความทรงจำ  ความรู้สึก  มันเหมือนกับไม่เคยมีอยู่เลย”

                “....”

                “ก่อนหน้านี้เราเป็นอะไรกันหรือเปล่าเจ้าคะ”

                พอได้ยินเธอย้ำอีกครั้ง  ความพยายามที่มีมาทั้งหมดเหมือนจะหายไปอย่างรวดเร็ว  เขาอยากจะกระชากตัวเธอเข้ามากอดจนกว่าเธอจะจำได้  แต่ดูเหมือนว่าถ้าทำแบบนั้นเธอคงมายอมเข้าใกล้เขาอีกแน่นอน

                “เจ้าไปนอนเถอะ”

               

                ผ่านไปอีกวันแล้ว...

                ริคุโอะกลับมาถึงห้องแล้วเห็นฟูกที่ถูกปูไว้อย่างเรียบร้อย  แล้วก็อมยิ้มในความเอาใจใส่ของเธอ  แม้ว่าจะจำไม่ได้แต่ก็ยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม  เธอแทบไม่เปลี่ยนไปเลย...

               

                พี่น้อง?  คนสนิท...ที่ไม่ใช่คนรัก?  ข้ารับใช้?  เจ้ามองเห็นซึราระเป็นอะไรสำหรับเจ้ากันแน่ริคุโอะ

 

              คำพูดของเซ็นดังก้องอยู่ในหัว  คอยตอกย้ำความโลเลของเขา

                เสียงเรียกจากหน้าห้องดังขึ้นขัดความคิดที่กำลังวุ่นวายของเขา

                “ท่านริคุโอะเจ้าคะ  โทรศัพท์จากคุณอิเอนากะเจ้าคะ”

                เสียงเรียกของซึราระ...

                ริคุโอะรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู  ก่อนจะเห็นร่างบางนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่หน้าประตู  ในมือถือโทรศัพท์บ้านเอาไว้พอเธอเห็นเขาก็ยื่นมันมาให้ก่อนจะก้มหัวขอตัวแล้วจากไป...

                เขามองการกระทำนั้นด้วยความเจ็บปวด  บางอย่างบอกเขาว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่มีทางที่เธอจะเฉยชาใส่เขาขนาดนี้  ใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของความกังวลที่เคยมีอยู่แทบทุกครั้งที่เขารับสายของคานะจังหลงเหลือยู่เลย  มันยิ่งตอกย้ำจนเขาอยากจะกลับไปแก้ไขอดีต  แก้ไขในสิ่งที่เผลอทำพลาดไป

                “ว่าไงคานะจัง”

                (ริคุโอะคุง  พรุ่งนี้ว่างไหม?  ฉันอยากจะชวนริคุโอะคุงไปเที่ยวด้วยกันน่ะ)

                น้ำเสียงร่าเริงของคานะเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา  เธอคือคนรักของเขานะ

                “ว่างสิ  คานะจังอยากไปที่ไหนล่ะ  ข้าจะพาเจ้าไปเอง”

                (อืม~  ไม่บอกหรอ)

              “...”

                (เก็บไว้บอกพรุ่งนี้ดีกว่า  ริคุโอะคุงจะได้ดีใจไงล่ะ ^///^)

                “ตามใจเจ้าเลย”

                (เอาไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ  คืนนี้ฝันดีนะริคุโอะคุง)

                “ฝันดีนะคานะจัง...”

                ปลายสายวางไปแล้ว  เขายืนมองมันด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง  ก่อนจะเดินไปตามทางเพื่อเก็บโทรศัพท์  แต่กลับเจอร่างของซึราระกับโชเอย์อยู่ตรงมุมสุดทางเดิน

                “โชเอย์คุง....  บอกข้าหน่อยได้มั๊ยว่าก่อนหน้าที่ความทรงจำของข้าจะหายไป  ข้ากับท่านริคุโอะมีความสัมพันธ์กันแบบไหน”

               ซึราระมองร่างสูงด้วยใบหน้าขอร้อง  จนโชเอย์อยากจะบอกความจริงออกไป  แต่ถ้าจะทำให้เรื่องราวแย่ลงล่ะ?  ถ้าเกิดว่าความทรงจำของเธอหายไปตลอดกาลล่ะ?  เขาควรจะทำอย่าไรดี

                “พี่สาว...  ข้าบอกท่านไม่ได้หรอก”

                “ทำไมล่ะโชเอย์คุง?  มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรอ”

                “...ท่านอยากให้ความทรงจำเกี่ยวกับตัวท่านและท่านรุ่นที่3 กลับมาจริงๆหรอ?”

                “ทำไมเจ้าถามแบบนั้นล่ะ”

                “ถ้าสมมุติว่า...  มีบางอย่างเกี่ยวกับความทรงจำนั้นที่อาจจะทำให้ท่านเจ็บปวดล่ะ”

                “...”

                ซึราระนิ่งคิดไปกับคำพูดของชายหนุ่ม  เธอจะอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเขาไปทำไมกันนะ  ในเมื่อเธอเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว  แถมคนคนนั้นก็ไม่ใช่เขา

                หรือว่าจะเป็นเพราะว่าเมื่อกี้นี้   เขามองเธอด้วยสายตาที่แปลกไปจากเดิมกันนะ  ไหนจะประกายความสิ้นหวังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอีก  มันทำให้เธอเจ็บปวด

                หลังจากชั่งใจดูแล้วเธอจึงเอ่ยออกไป

                “...ข้าอยากรู้”

                “...”

                “ถ้ามันมีความเจ็บปวดอยู่ในนั้น  ก็หมายความว่ามันจะต้องมีความสุขบางอย่างอยู่ในนั้นด้วยใช่มั๊ยล่ะ...”

                โชเอย์ที่ได้ฟังดังนั้นก็มองหน้าหญิงสาวด้วยความแปลกใจแล้วยิ้มออกมา  ดูเหมือนว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อชายหนุ่มจะมีมากมายเหลือเกิน  มากจนยาพิษไม่สามารถลบมันออกไปจากใจของเธอได้หมด  เหมือนกับยังคงหลงเหลือเศษเสี้ยวแห่งความสุขอยู่ในนั้น

 และทุกครั้งที่มีเรื่องเกี่ยวกับริคุโอะมากระตุ้น  ความอยากรู้และความรู้สึกนั้นก็จะส่งผลแรงกล้าออกมาจนทำให้ความเจ็บปวดนั่นหายไป...

ริคุโอะที่ได้ยินก็รู้สึกเหมือนหัวใจพองโตและเต้นแรงขึ้นด้วยความดีใจ

ซึราระอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเราสองคน  สิ่งนี้ทำให้ริคุโอะดีใจมากกว่าเรื่องที่จะได้ไปเที่ยวกับคานะซะอีก  แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้สึกตัวถึงเรื่องนี้

“ถ้าท่านอยากรู้...  ข้าก็ท่านไปถามเจ้าตัวเองเลยดีกว่าไหม?”

“...ให้ข้าไปถามท่านริคุโอะเองน่ะหรอ?”

“มันเป็นเรื่องของท่านทั้งสองคนนี่น่า  ถ้าให้ข้ากับท่านเซ็นเป็นคนเล่ามันก็คงเป็นแค่มุมมองจากคนนอกเท่านั้น”

“...”

“แต่ถ้าท่านอยากรู้แค่มุมมองจากคนนอก  แล้วนำไปค้นหาคำตอบเอง  ข้าก็จะเล่าให้ท่านฟัง”

“...ข้าอยากรู้ในมุมมองของเจ้า”

 

“มาทำอะไรอยู่ตรงนี้เจ้าคะ  ท่านริคุโอะ”

เสียงของเคะโจโรดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง  ทำให้ริคุโอะที่แอบอยู่สะดุ้งก่อนจะหันกลับไปมองเธอ

“เจ้ามีอะไร เคะโจโร”

เขาใส่ความเกรงขามลงไปในประโยคนั้น  ทำให้ปีศาจสาวรู้สึกกดดันจนทำได้แค่ยิ้มแห้งๆแล้วเอ่ยขอตัว

เสียงของอีกสองคนยังคงดังอยู่  ทำให้เขารู้สึกสบายใจที่พวกนั้นไม่ได้ยินและไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้

“ถ้ามีอะไรไปกระตุ้น  ซึราระก็จะจำได้เอง”

เสียงของเซ็นดังขึ้นมา  จนริคุโอะต้องหันกลับไปมองด้วยความตกใจ  เพราะเขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าชายหนุ่มมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“เซ็น...  เจ้าหมายความว่ายังไง”

“ตามนั้นแหละ”

“แสดงว่าซึราระก็อาจจะได้ความทรงจำกลับคืนมาอย่างนั่นหรอ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ  แต่เมื่อได้ฟังประโยคต่อมา ความเครียดก็เข้าปกคลุมบริเวณนั้น

“...แต่ถ้าเจ้ายังไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับปีศาจหิมะ  ยิ่วเธอพยายามหาคำตอบมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งจะส่งผลเสียมากขึ้นเท่านั้น”

เมื่อเซ็นเห็นริคุโอะยืนนิ่งด้วยความสงสัย  จึงอธิบายในสิ่งที่เขารู้

“ซึราระ....  มีบางเรื่องที่รู้สึกเจ็บปวดเกี่ยวกับตัวเจ้า  จนทำให้พิษที่เข้าไปในร่างกายส่งผลต่อความทรงจำเกี่ยวกับตัวเจ้าเพียงคนเดียว  ถ้าอยากให้เธอได้ความทรงจำนั้นกลับคืนมา  เจ้าก็ต้องแก้ไขความเจ็บปวดนั้น”

“...”

“เจ้าต้องหาสาเหตุที่ทำให้เธอเจ็บปวด  เมื่อเจ้าหาเจอแล้วเจ้าก็ต้องแก้ไขในสิ่งนั้น”

“...”

“เพราะฉะนั้น..  เจ้าจึงต้องรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับซึราระกันแน่  ไม่อย่างนั้นความรูสึกครึ่งๆกลางๆของเจ้าจะยิ่งไปกระตุ้นพิษนั่น  จนทำให้ซึราระลืมเจ้าไปเลย...  หรือไม่ก็...”

“...อะไร”

“เกลียดเจ้าไปเลย...”

 

ซึราระที่ได้ฟังเรื่องราวของตัวเองจากโชเอย์กำลังนั่งอยู่ที่ระเบียงทางด้านหลังสวนของบ้านใหญ่

ในสมองกำลังนึกภาพและลำดับเหตุการณ์   ชายหนุ่มไม่ได้บอกแค่เรื่องราวของเธอแต่ยังบอกสาเหตุและวิธีแก้อย่างละเอียดมาให้อีกด้วย 

เหมือนเจ้าตัวจะพยายามทำให้เธอจำเรื่องราวเหล่านั่นได้  เย็นนี้จึงชวนเธอไปสถานที่แห่งหนึ่ง  ซึ่งเธอเองก็ตอบตกลงไปแล้ว...  เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่เขาพูดจะใช่เรื่องจริงหรือไม่

อีกด้านหนึ่ง  ริคุโอะที่ได้ยินเรื่องราวจากเซ็น  ก็กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่บนซากุระต้นโปรด  ทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรเขาก็มักจะขึ้นมาอยู่บนนี้เป็นประจำ 

ร่างสูงกำลังทบทวนความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อซึราระ

เขาอยากให้เธอจำเขาได้....หรือว่าอยากจะได้รับความรู้สึกแบบเดิมจากเธอกันแน่นะ

ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจทุกครั้งที่ได้เจอ  เวลามีเรื่องให้ไม่สบายใจแค่เพียงเธอพยายามจะช่วยเหลือแค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นแล้ว   แม้เขาเกิดมีปัญหาหรือทุกข์ใจเธอก็จะคอยปลอบและให้กำลังใจอยู่เสมอไม่ห่าง 

เมื่อเห็นเธอเศร้าเพราะเขา  ใจขแงเขาก็เต้นแรงจนแทบคลั่ง...

ไม่เหมือนเลย...  ไม่เหมือนความรู้สึกที่มีต่อหญิงสาวอีกคนเลย...

“ท่านริคุโอะขอรับ  มีแขกมาหาขอรับ”

เสียงขอคุบินาชิดังมาจากด้านล่าง  ข้างกายชายหนุ่มมีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย  เธอคนนั้นคือ 

อิเอนากะ  คานะ  หญิงสาวที่เป็นคนรักของเขา...

“คานะจัง...  ถึงที่นี่มีอะไรหรือเปล่า”

“จ๊ะ  ฉันจะมาชวนริคุโอะคุงไปเที่ยวด้วยกันคืนนี้เลย”

 

โชเอย์มารับซึราะที่บ้านใหญ่เพื่อพาไปยังที่เกิดเหตุซึ่งก็คือ  ปราสาทของกิวคิ

ชายหนุ่มได้บอกกล่าวกับนายน้อยของกลุ่มกิวคิไว้แล้ว  ซึ่งเขาก็ตอบตกลงมาอย่างไม่ลังเล  ส่วนกิวคินั่นต้องอยู่ที่บ้านใหญ่อีกซักระยะเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับซึราระ  จึงไม่ได้ว่าอะไรทำแค่เพียงบอกขอให้ทั้งสองคนเดินทางปลอดภัยเท่านั้น

“ที่นี่สวยจังเลยโชเอย์คุง”

“พี่สาวชอบไหมล่ะ  อยากอยู่ที่นี่ไหม?”

ชายหนุ่มถามร่างบางข้างกายที่ยังคงยืนตะลึงกับความสวยงามของภูเขาลูกนี้อยู่... 

มากี่ที่ที่นี่ก็ยังสวยเหมือนเดินเลยนะ... แต่มาที่นี่ที่ไหร่ได้เกิดเรื่องแย่ๆกับเธอตลอดเลย

เอ๊ะ! ...เรื่องแย่ๆ...งั้นหรอ

คล้ายกับบางส่วนในจิตใจยังคงหลงเหลือความสุขที่ได้มายังสถานที่แห่งนี้อยู่  เธอเคยมาที่นี่กับเขา!!!

“ข้าเคยมาที่นี่...”

“ว่าไงยัยหนูหิมะ”

“ดีจ้าทั้งสองคน”

เสียงของชายหนุ่มทั้งสองดังขึ้นจากทางด้านหลัง  เรียกให้โชเอย์หันไปมองก่อนจะเอ่ยทักทายและพูดคุย เพื่อบอกเรื่องที่กิวคิฝากมา 

ส่วนหญิงสาวที่เริ่มมีความทรงจำส่วนนั้นไหลเข้ามาในหัวยังคงนิ่งมองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินอยู่...

คนที่เธอรักไม่ใช่ฮาคุซะ....  เรื่องนี้ที่นึกขึ้นได้ในจิตใจทำให้ร่างบางรู้สึกหวาดกลัว....มีบางอย่างไม่ปกติกับตัวเธอ  มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ได้รักคู่หมั้นของตัวเอง  ถ้าเธอไม่รักเขาแล้วเธอรักใครกันล่ะ

...ท่านริคุโอะ

แล้วสติของซึราระก็ดับลง

ตุ๊บ!!!  “ซึราระ!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #42 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 17:14
    โอ้ย! ปวดตับ!! พระเอกฉานนนน รู้นี้ว่าความรู้ที่ต่อซึรารมันลึกซึ้งกว่าคานะ!!! ????????
    #42
    0
  2. #3 Cha-Na (@ragnarok_pukun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 11:04
    มาต่อแล้ววว /// ทีมหนูหิมะค่ะ
    #3
    0