fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 3 : หายตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    2 ก.ค. 59

               “พี่สาวอยากไปที่ไหนหรือเปล่า”

                ร่างบางในอ้อมแขนไม่ยอมตอบอะไรเลย ตั้งแต่เขาอุ้มเธอออกมาจากห้องนั้น แต่น้ำตายังไม่หยุดไหลจากดวงตาคู่สวยนั่นเลย

                “....ไปจากที่นี่”

                ในเมื่อยังไงเธอก็ต้องไปจากที่นี่อยู่แล้ว ไปตอนนี้เลยก็คงไม่ต่างอะไรกันหรอก

                ร่างบางพึมพำด้วยเสียงแผ่วเบาแต่มันกลับสะท้อนอยู่ในหัวของโชเอย์เหมือนกับการเล่นแผ่นซ้ำวนไปวนมา

                “พี่สาวซึราระ...”

                “ขอร้องล่ะโชเอย์คุง  ช่วยพาข้าออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะนะ”

                น้ำเสียงอ้อนวอนที่ฟังแล้วเหมือนแทบจะขาดใจนั่น ทำให้โชเอย์ตกลงใจในที่สุด  เมื่อนั่นอาจทำให้เกิดปัญหาตามมาภายหลัง  แต่หลังจากเรื่องนั่นแล้วนี่คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรสำหรับร่างบางนี้  เธอคงอยากจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากกว่า  แล้วการที่จะปล่อยให้เธอไปเองคนเดียวกับการที่มีเขาอยู่ด้วยแล้ว  เขคงเลือกอย่างหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

                โชเอย์พาซึราระออกจากบ้านใหญ่  โดยไม่ให้ใครรู้  ก่อนที่จะพาหายเข้าไปในหมอก กับจุดหมายปลายทางที่ไม่มีใครคาดถึง

               

                หายไปไหนกันนะ!

              ริคุโอะที่เดินตามหาซึราระกับโชเอย์แทบจะทั่วทั้งบ้านแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอทั้งสองคนนั้นเลย  จนต้องไปถามหาจากคนในบ้านแทน

                “ท่านแม่  เห็นซึราระกับโชเอย์บ้างมั๊ยครับ”

                “เอ๋แม่ไม่เห็นเลยนะจ๊ะ  ไม่อยู่ที่ห้องกันหรอ?”

                “ไม่นี่ครับ  ข้าหาจนทั่วทั้งบ้านแล้วก็ยังไม่เจอเลย”

                “ริคุโอะเป็นห่วงทั้งสองคนมากขนาดนี้เลยหรอจ๊ะ  แม่เพิ่งจะรู้นะ^^

                รอยยิ้มนั้นทำเอาริคุโอะทำตัวไม่ถูก  การที่เขาจะห่วงสองคนนั้นมันเป็นเรื่องแปลกขนาดนั้นเลยหรือ?

                แต่เมื่อสายตาหันไปเห็นใครบางคน คำถามนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเขาที่เดินไปหาคนคนนั้น

                “เคะโจโร  คุบินาชิ พวกเจ้าพอจะเห็นซึราระหรือโชเอย์บ้างไหม”

                “นายน้อย...  ไม่เห็นนะขอรับ  พวกข้าเพิ่งจะกลับมาถึงขอรับ”

                “เกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคนหรือเปล่าเจ้าค่ะ”

                “เปล่า  ไม่มีอะไรหรอก  แต่ถ้าพวกเจ้าเจอแล้วช่วยมาบอกข้าด้วยนะ”

                “เจ้าค่ะ/ขอรับ”

                ริคุโอะเดินห่างจากสองคนนั้นก่อนจะเริ่มตามหาอีกครั้ง  ในใจก็คิดว่าสองคนนั้นจะไปไหนได้

                โกซึมารุและเมะซึมารุที่นุ่งอยู่บนหลังคาบ้านกำลังมองริคุโอะที่วุ่นวาย กับการตามหาตัวทั้งสองคน  ก็เผลอหัวเราะออกมาแต่เป็นโชคร้ายที่เสียงนั้นดังไปถึงหูเจ้าตัวเข้าพอดี

                “พวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน”

                “ก็เจ้าไง”

                “ข้า?”

                “ทำไมเจ้าจะต้องเป็นห่วงทั้งสองคนมากขนาดนั้นด้วย”

                “เพราะสองคนนั้นเป็นคนสนิทของข้ายังไงล่ะ”

                “เจ้าแน่ใจนะว่าแค่นั้น?  ไม่ใช่ว่ามีเหตุผลอื่น?”  โกซึมารุถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์

                “อย่างเช่นอะไรล่ะ”

                “ก็นะ โชเอย์ออกไปกับซึราระสองต่อสองตอนดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้”

                ทั้งสองคนที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย  ยิ่งทำให้ริคุโอะยิ่งรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็พยายามข่มทั้งอารมณ์และความเกรงขาม  เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไง

                “แล้วพวกเจ้าพอจะรู้ไหมว่าสองคนนั้นไปไหนกัน”

                “อืมว่าไงดีโกซึบอกดีไหมน้าาา~~

                “เจ้าน่าจะรู้คำตอบนี้ดีกว่าใครนะ  ว่าทั้งสองคนนั้นจะไปที่ไหนได้บ้าง ก็เป็นคนสนิทนี่น่า”
                “หมายความว่า?”

                “ข้าเห็นโชเอย์อุ้มยัยหนูหิมะออกจากบ้านไป”

                เมื่อฟังจบใบหน้าคมเข้มปรากฏร่องรอยออกมาชัดเจน  จนคนที่มองอยู่มีความคิดเจ้าเล่ห์ขึ้นมาแล้วเอ่ยปากถามเพื่อแกล้งยั่วอีกฝ่าย

                “ป่านนี้แล้ว  สองคนนั้นจะกำลังทำอะไรกันอยู่นะ”

                “แล้วเจ้าคิกว่าหญิงชายที่อยู่ด้วยกันสองต่อสองในเวลาแบบนี้จะกำลังทำอะไรกันอยู่ล่ะ โกซึ”

                “นั่นสินะ  โชเอย์ก็ออกจะหล่อสาวๆในบ้านก็พากันกรี๊ดเต็มไปหมด  ส่วนซึราระก็สวยจนมรปีศาจจากต่างถิ่นไปมาหาสู่บ่อยๆซะด้วย~

                ริคุโอะไม่อยู่รอฟังอะไรต่อทั้งนั้น  เขารีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว  จนไม่ทันได้ฟังคนที่แกล้งเอ่ยประโยคต่อมา

                “แต่น่าเสียดายที่ซึราระมีคนอื่นอยู่ในใจแล้ว”

                นูระริเฮียงกับกิวคิเดินมาหาทั้งสองคนก็เอ่ยปากขอบคุณ  ที่ทั้งสองคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี (ดีเกินไปด้วยซ้ำ)

                “พวกเจ้าทำได้ดีมาก  เล่นเอาเจ้าริคุโอะโมโหขึ้นได้ขนาดนี้”

                “แต่ก็ไม่รู้ว่าทั้งสองคนนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะขอรับ”

                “นั่นสิ  พวกเจ้าไม่รู้เลยหรอว่าทั้งสองคนนั้นไปไหนกัน”

                ทั้งสองคนมองหน้ากันก่อนจะส่ายหัว  เพราะตอนที่พวกเขาเห็นคือโชเอย์กับซึราระหายเข้าไปในหมอก  พอจะตามไปก็พบว่าตรงนั้นไม่มีคนอยู่เลย  จึงกลับเข้ามาในบ้านเพราะคิดว่าคงไม่เป็นไร

                ในเมื่อคนนึงก็เป็นถึงนายน้อยกลุ่มฮีฮี ซึ่งถือว่าเป็นกลุ่มทีมีพละกำลังแข็งแกร่งที่สุดในบ้านใหญ่  อีกคนก็เป็นถึงหัวหน้าคนสนิทจองหัวหน้ารุ่นที่ 3 แห่งกลุ่มนูระ

                “หวังว่าทั้งสองคนนั้นจะไม่ไปเจอเรื่องอะไรเข้าให้นะ...”

 

                โชเอย์พาซึราระมาที่ปราสาทของกิวคิ  เขานึกไม่ออกจริงๆว่าควรจะพาเธอไปที่ไหนดี  แต่ก็พบว่าที่นี่มีธรรมชาติสวยๆล้อมรอบอยู่  คงจะทำให้เธอร่าเริงขึ้นมาได้บ้างไม่มากก็น้อย

                ซึราระนั่งมองพระจันทร์อยู่บนต้นไม้  ตอนนี้ก็เริ่มมืดขึ้นทุกทีแล้ว  แต่ตัวเธอเองยังไม่อยากไปไหนเหมือนกับโดนบรรยากาศรอบตัวดูดกลืน  ส่วนคนที่พามานั้นออกไปหาอะไรให้เธอกิน  เพราะตั้งแต่ออกมาจากบ้านใหญ่ยังไม่มีอะไรลงท้องเธอเลยซักนิด  แต่พอนึกขึ้นมาได้ก็พบว่าเธอเผลอลืมไปเลยว่า  ทำอะไรไว้ในครัวจนลืมกันข้าวกินปลานั้นเอง

                “ป่านนี้มันคงพังหมดแล้วล่ะ...”

               

                ริคุโอะที่เดินหนีสองคนนั้นมา  กำลังจะรีบไปสั่งให้สามอีกาออกตามหาทั้งสองคน  แต่ก็ไม่พบแม้แต่วี่แววของสานคนนั้นเลย

                นี่มันวันอะไรกันคนที่อยากเจอตัวถึงได้หายตัวกันไปหมดแบบนี้!!!

              แม้แต่ในห้องครัวก็ไม่มีเสียงของปีศาจอยู่เลย  ทั้งๆที่เวลานี้ควรจะเป็นเวลาที่พวกนั้นต้องเข้ามาทำความสะอาหารครัวนี่  เขาจึงเดินเข้าไปในครัว  ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับขนมเค้กก้อนนึงที่วางอยู่บนโต๊ะ

                มันเป็นขนมเค้กก้อนขนาดไม่ใหญ่มากที่น่าจะพอกินแค่สองสามคนเท่านั้น  บนหน้าเค้กตกแต่งอย่างสวยงามด้วยขนมและสีสันมากมายหลากหลาย  รวมถึงผลไม้สีสดที่ถูกจัดเรียงเป็นอย่างดีซึ่งบ่งบอกได้ถึงความตั้งใจของคนทำ

                “ซึราระ...”

                ชื่อนี้ที่ริคุโอะคิดขึ้นได้เป็นอย่างแรกทันทีที่เห็นเค้กก้อนนี้  เพราะว่าเจ้าตัวอยู่ในครัวมาตั้งแต่เช้า  เพื่อที่จะทำขนมให้เข้าอย่างนั้นหรอ?  สิ่งที่จู่โจมหัวใจของเขารับครั้งไม่ถ้วนคือบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเมื่อวานนี้

 

               ผมบอกชอบคานะจังไปแล้วล่ะ  ซึราระ

             ร่างบางตรงหน้าทำหน้าตาตกใจก่อนจะพยายามฝืนยิ้มแสร้งดีใจออกมา  แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าจนคนฟังยังรู้สึกได้

               ข้ายินดีด้วยนะคะ  นายน้อย

             ‘ซึราระไม่ดีใจหรอ?

             ‘คือ... เปล่าเจ้าค่ะ  ข้าน่ะ... ข้าน่ะดีใจกับนายน้อยจริงๆนะคะ  แต่ว่า...

             เสียงนั้นเงียบไปและในจังหวะที่จะพูดต่อกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาซะก่อน

               ริคุโอะคุง?

             ‘คานะจัง  มีอะไรหรือเปล่า

             ‘คือว่าฉันจะกลับบ้านแล้วนะ’            

             ‘เดี๋ยวผมไปส่งนะ  ไปก่อนนะซึราระ

             ทั้งสองคนเดินจับมือกันออกไป  โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าอีกคนที่ยืนอยู่นั้นมีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา  เสียงเล็กพึมพำออกมาแล้วปล่อยให้สายลมพัดไป

                ข้าควรทำยังไงดี...

               

              นี่เจ้าตัวทำถึงขนาดนี้เพื่อให้ตัวเขาเชื่อว่าเธอยินดีกับเขาจริงๆสินะ  เมื่อคิดๆด้แทนที่จะดีใจแต่หัวใจกลับบีบตัวแน่นจนรู้สึกเจ็บ

                “ท่านริคุโอะ  มาทำอะไรที่นี่เจ้าค่ะ”

                เคะโจโรที่กำลังจะมาเพื่อเตรียมตัวทำความสะอาดครัวถามขึ้นด้วยความสงสัย  เพราะตอนนี้ร่างสูงแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยจนเธอรู้สึกใจไม่ดี   เพราะเธอเพิ่งรู้ข่าวจากซึราระเมื่อวานนี้ว่า  นายน้อยกำลังจะคบกับหญิงสาวชาวมนุษย์คนนั้นแล้ว  แล้วมันจะมีอะไรที่ทำให้เขาเศร้าได้ขนาดนี้กันนะ  หรือว่าจะเป็นเพราะเพื่อนสาวของเธอที่หายตัวไปกัน!

                “...ไม่มีอะไรหรอก”

                ชายหนุ่มเดินออกจากห้องครัวไปอย่างเหม่อลอย  เธอเดินไปที่จุดเดิมที่เขาเคยยืนอยู่  เมื่อมองกลับพบกับอะไรบางอย่างวางอยู่ก่อนแล้ว  ใบหน้าสวยมีร่องรอยของความตกใจ

 

                ยินดีด้วนนะเจ้าค่ะนายน้อย  ในที่สุดท่านก็ได้อยู่กับคนที่ท่านรักซักที  ข้าน่ะดีใจที่สุดเลย  แต่ข้าจะคอยดูแลนายน้อยต่อไปให้ดีที่สุดนะเจ้าค่ะ  เพื่อรอวันที่คุณอิเอนากะจะได้มาดูแลนายน้อยด้วยตัวเอง...  พอถึงวันนั้นข้าก็จะไม่ทำให้ท่านทั้งสองต้องหนักใจอีกต่อไป  ขอให้ท่านทั้งสองคนมีความสุขมากๆนะคะ

                ส่วนนี่คือของขวัญที่ข้าเตรียมให้ทั้งสองคน  ขอให้โชคดีนะเจ้าค่ะ

                ซึราระ



            

                                                                                                                                                                                       

               ขอบคุณที่เปิดเข้ามาอ่าน fic เรื่องนี้นะคะ  เป็นเรื่องแรกที่แต่งเลย  ตื่นเต้นมากๆค่ะ ><

               อาจจะมีชื่อตัวละครหรือนิสัยที่ไม่เหมือนกับในการ์ตูนไปบางก็ขอโทษด้วยนะคะ 

               ส่วนใครที่อยากจะติชม หรือ อยากให้แก้ไขอะไรก็บอกได้นะคะ  จะรับฟังทุกอย่างเลย ^^

              

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #79 Bai_o-o (@Bai_o-o) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2563 / 21:27
    ฮือออออสงสารซึราระ
    #79
    0
  2. #75 Alljae (@Alljae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 13:41
    เจ่บบบบ
    #75
    0
  3. #38 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 16:08
    เป็นฟิคที่ดีมากๆอีกเรื่องที่ชอบมากๆ T^T สงสารซึราระอ่ะ
    #38
    0
  4. #16 Rikiriko (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:35
    ฮือออออออ เจ็บปวด~
    #16
    0