fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 2 : คู่หมั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    27 มิ.ย. 59

                “อ้าวริคุโอะมาแล้วหรอ”

                “มาริคุโอะมาแล้วหรออะไรกัน  ก็ใครกันล่ะที่ไม่ยอมให้ข้าเข้ามาข้างในตั้งแต่แรกกันฮะ”

                ชายสูงวัยมองหลานชายของตัวเอง  ก่อนจะหันไปมองร่างบางของภูติหิมะนามว่า ซึราระ ที่ตอนนี้ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยคราบน้ำตา  นี่คงเป็นสาเหตุให้น้ำเสียงของริคุโอะเต็มไปด้วยโทสะนั้นเอง

                “มันเกิดอะไรขึ้น  ทำไมซึราระถึงรองไห้ขนาดนี้”

                ภูติหนุ่มหันไปมองผู้เป็นปู่ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองโชเอย์ที่นั่งอยู่ข้างๆซึราระ  แล้วก็ชายหนุ่มอีกคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนด้วยสายตาคมกริบราวกับใบมีด

                “ใจเย็นๆก่อนริคุโอะ”

                วาคานะผู้เป็นแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆปู่ส่งเสียงเพื่อให้ริคุโอะเลิกปล่อยความเกรงขามอออกมา  เพราะว่าร่างของซึราระแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้วยามที่ลูกชายของเธอมองไปที่ซึราระด้วยสายตาแบบนั้น

                “ถ้างั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

                “อืม  เจ้ากลับไปก่อนเถอะ  ส่วนเรื่องนั้น...”

                ท่านหัวหน้าใหญ่ลากสายตาไปมองหญิงสาวที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความสงสาร 

                “ผมไม่รีบร้อนหรอกครับ  แต่ถ้าทางนี้ได้คำตอบเมื่อไหร่...”

                “ทางเราจะส่งข่าวไปแน่  ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาถึงที่นี่”

                “ไม่เป็นไรครับ  ขอตัวก่อนนะครับ”

                ชายหนุ่มพูดกับผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะก้มลงไปกระซิบกับร่างบางก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเดินออกไป  แต่กลับได้รับสายตาเป็นศัตรูอย่างชัดเจนจากหัวหน้ากลุ่มนูระเป็นของฝากกลับไป

                ในขณะที่อีกฝ่ายแทบจะสิ้นสติ  เพราะถูกทำตัวเหมือนไม่มีตัวตน  ยิ่งเมื่อชายหนุ่มคนนั้นก้มลงไปใกล้กับแก้มใสของคนตัวเล็กที่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยซักครั้งเดียวตั้งแต่เขาเข้ามาในห้องนี้!

                พอตัวปัญหา (ในสายตาริคุโอะ) ออกจากห้องไป  เขาก็กดสายตามองซึราระที่ยังคงก้มหน้าอยู่  แล้วถามเสียงเย็นชา

                “จะมีใครบอกได้รึยัง  ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!

                ทั้งห้องยังคงตกอยู่ในความเงียบที่แสนยาวนาน  จนในที่สุดซึราระก็ยอมเงยหน้าขึ้นมามองเขาก่อนจะสะอึกสะอื้นแล้วตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

                “...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านริคุโอะ”

                “จะไม่มีอะไรได้ยังไง!!!  เจ้าร้องไห้เรื่องอะไรกันแน่!!!

                ในเมื่อทนไม่ไหวแล้วเขาจึงใช้น้ำเสียงตะคอกใส่คนตัวเล็กกว่าแล้วจ้องด้วยดวงตาเย็นชา  จนโชเอย์ที่นุ่งอยู่ใกล้กับซึราระต้องเอาตัวเองมาบังสายตาของเขาแทน

                 “นายน้อย...  ข้าว่าปล่อยให้พี่สาวอยู่เงียบๆก่อนได้ไหมครับ”

                “เจ้า!

                เขามองโชเอย์ด้วยสายตากดดันแต่ร่างสูงของนายน้อยกลุ่มปีศาจวานรหาได้เกรงกลัวเขาแม้แต่นิด  (ใครว่าไม่กลัวกันล่ะ!)

                “ริคุโอะ  ปล่อยให้ซึราระไปก่อนเถอะ  เดี๋ยวปู่จะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เจ้าฟังเอง”

                เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้  ชายชราจึงหันไปบอกโชเอย์

                “โชเอย์คุง  เจ้าพาซึราระออกไปก่อนเถอะ”

                “ขอรับท่านหัวหน้าใหญ่  ขอตัวนะครับนายน้อย”

                พูดจบโชเอย์ก็ก้มหัวให้ทั้งสองคนก่อนจะสะกิดร่างบางข้างตัว   แต่เมื่อเห็นว่าเธอแทบจะไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลย  เขาจึงช้อนตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะเดินผ่านหน้าริคุโอะที่นั่งทำตาเขียวมองอยู่ออกไปอย่างช้าๆ

                “เล่ามาได้แล้ว ปู่!

                “หึ!  เจ้านี่ใจร้อยเกินไปแล้วนะ เป็นแค่คนสนิทไม่ใช่หรือไง?”

                ชายชราพูดประชดก่อนจะหันไปหาวาคานะแล้วบอกด้วยเสียงเรียบๆช้าๆ  ราวกับตั้งใจจะแกล้งกันเล่น!

              “เจ้าช่วยไปตามกิวคิกับเซ็นมาให้ข้าหน่อยได้ไหม  บอกว่าข้ามีเรื่องจะปรึกษา”

                “ค่ะ”  วาคานะรับคำก่อนจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันจะก้าวออกไปพ้นประตูก็หันไปบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงใจเย็น “ริคุโอะ  เชื่อฟังคุณปู่เขาด้วยล่ะ  รู้ใช่มั๊ยจ๊ะ”

                “ครับ”

                เวลาผ่านไปไม่นานในความคิดของคนอื่นแต่ไม่ใช่ริคุโอะ

                วาคานะเดินกลับมาพร้อมถ้วยน้ำชาในมือ  คนที่ตามหลังมานั่นคือกิวคิและเซ็นที่ดูเหมือนเพิ่งจะตื่นนอน  รอจนผู้เป็นแม่เดินออกไปจากห้องแล้วเขาก็ตวัดสายตาไปมองปู่  ก่อนจะถามอีกครั้งอย่างหมดความอดทน

                “เลิกเล่นลิ้นได้แล้วมั้งปู่”

                “เกิดอะไรขึ้นครับท่านหัวหน้าใหญ่  ทำไมเจ้าริคุโอะถึงได้...”

                ไม่ต้องรอให้เซ็นพูดจบประโยค  ริคุโอะก็พูดขัดขึ้นมาอย่างหงุดหงิด

                “เซ็น...”

                เซ็นมองหน้าริคุโอะด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อหันกลับไปทางท่านหัวหน้าใหญ่ รอยยิ้มก็ปรากฏที่ใบหน้าหล่อเหลาทันที เมื่อได้ยินคำพูดต่อมา

                “ซึราระร้องไห้น่ะ...”

                “ภูติหิมะ?”

                กิวคิที่นั่งอยู่ถามด้วยความสงสัยแล้วหันกลับไปมองหน้าริคุโอะ  ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนกับจะบอกว่าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับริคุโอะ

                ทางด้านริคุโอะที่เห็นดังนั้นจึงทำได้แค่เพียงข่มอารมณ์มองคนที่อยู่ในห้องเหมือนจะบอกอีกนัยว่า เงียบกันได้แล้ว จนคนที่อยู่ในห้องยอมเงียบเพราะไม่อยากเจอความโกรธของชายหนุ่ม

                “ที่เรียกทั้งสองคนมาด้วย  ก็เพราะว่าเรื่องนี้ค่อนข้างเกี่ยวเนื่องกับความเป็นอยู่ของกลุ่ม”

                “มีเรื่องอะไรครับ  ทำไมไม่เรียกประชุม”

                “มันไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก  แต่ที่อยากบอกทั้งสองคนเพราะเห็นว่าเป็นคนสนิทของเจ้าริคุโอะน่ะ”

                ทั้งสองคนพยักหน้าตอบก่อนจะมองไปทางชายหนุ่มที่เริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันทีที่หัวหน้าใหญ่เริ่มเรื่อง

                “โชเอย์ก็อยู่ด้วย  เกี่ยวอะไรกับเจ้านั่นหรือเปล่า”

                ริคุโอะถามขึ้นด้วยความสงสัย  เพราะว่าโชเอย์ก็เป็นอีกคนที่เป็นเพื่อนเล่นกับเขาและซึราระมาตั้งแต่เด็ก  แถมยังสนิทกับซึราระพอสมควร

                “อืม .... จะว่าเกี่ยวมันก็เกี่ยวนะ  เพราะโชเอย์ก็ถือว่าเป็นคนสำคัญของซึราระเหมือนกัน”

                คำว่า คนสำคัญของซึราระ’  ทำให้หัวใจของริคุโอะกระตุกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  มันมีความไม่ชอบใจอยู่ด้วยจนแม้แต่ตัวเขาเองยังนึกสงสัย

                “เซ็นซึระ  แม่ของซึราระน่ะ  อยากจะให้ลูกสาวของตัวเองแต่งงาน”

                ทันทีที่พูดจบ  ใบหน้าของริคุโอะก็แสดงความตกใจ เขาทั้งอึ้ง งุงงง  และโกรธ  ส่วนกิวคิที่รู้จักกับเซ็นซึระมานานพอสมควรก็เริ่มคิดว่ามีอะไรบางอย่างที่แปลก  เขาจึงถามชายชรา

                “แต่ท่านหัวหน้าใหญ่ครับ  ข้าว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ  ทำไมท่านเซ็นซึระถึงคิดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะครับ  ในเมื่อท่านก็...”

                นูราริเฮียงขัดก่อนที่กิวคิจะพูดจบประโยค  เหมือนไม่ต้องการให้คนอื่นรู้เรื่องนั้น  ทำให้กิวคิต้องใช้ความคิดทบทวนอย่างละเอียดอีกครั้ง  ก่อนจะยิ้มออกมาเหมือนคิดออก  ในขณะที่อีกสองคนนั่งดูท่าทางอยู่ก็ขมวดคิ้วด้วยความหนักใจ

                ซึราระเป็นเหมือนเพื่อนสนิทที่สุดของเขาทั้งสองคนมาตั้งแต่เด็กๆ  และเธอเองก็ไม่ค่อยแสดงอาการสนอกสนใจใครยกเว้นก็แต่นายน้อยของเธอ  ซึ่งเป็นเรื่องที่คนทั้งบ้ายใหญ่รับรู้และตัวเซ็นซึระเองก็น่าจะรู้ดี

                การที่เธอจะต้องแต่งงานกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้านั้น  คงเป็นปัญหาใหญ่สำหรับเจ้าตัวพอสมควรไม่งั้นเธอคงไม่ร้องไห้ออกมาขนาดนั้น  ริคุโอะที่ได้เห็นใบหน้านั้นยังคงติดตรึงตายังคงเป็นกังวลจนไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายสูงอายุที่มองเขาอยู่

                “แล้วอีกอย่างคือ  เซ็นซึระให้เวลาซึราระอยู่ที่บ้านใหญ่นี้อีกแค่ 3  เดือนเท่านั้น”

                “อะไรนะ!!!

                นี่เป็นเรื่องน่าตกใจพอๆกับเรื่องแรก  เพราะตั้งแต่จำความได้ซึราระก็อยู่ที่นี่มาตั้งแต่ก่อนเขาจะเกิดซะอีก  การที่พาเธอไปจากบ้านนี้ก็หมายความว่า...

                ไม่นะ!

              เมื่อคิดได้ดังนั่นริคุโอะก็ลุกออกจากห้องไป  นูระริเฮียงก็หันมายิ้มกับกิวคิ  ก่อนที่เซ็นซึ่งนั่งงงอยู่จะคิดอะไรออกกิวคิก็เฉลยข้อข้องใจให้เซ็นเรียบร้อย

                “ท่าทางบ้านใหญ่คลใกล้จะมีข่าวดีแล้วนะครับ”

                “นั่นสินะ...  หวังว่าเจ้านั่นจะรู้ใจตัวเองก่อนที่มันจะสายเกินไปนะ”

                “แล้วใครกันล่ะครับที่มาพบท่านหัวหน้าใหญ่  ข้าทันเห็นตอนที่เขาเข้ามาพอดี”

                กิวคิก็สงสัยในตัวชายหนุ่มคนนั้นเช่นเดียวกับเซ็น  แต่เพราะว่าไม่ได้เห็นหน้าเขาถึงไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นคือใคร

                “เป็นว่าที่คู่หมั้นที่เซ็นซึระส่งมากดดันเจ้าริคุโอะมันน่ะ”

                “ท่านเซ็นซึระนี่รอบครอบจังเลยนะขอรับ”

                “^^ เพราะนั่นเป็นลูกสาวของเธอไงล่ะ  เธอถึงได้...”

                “แล้วก็เพราะว่าท่านริคุโอะเป็นลูกชายของท่านริฮังด้วยใช่ไหมครับ”

                “ใช่  เพราะเป็นทั้งสองคนนั้น  เซ็นซึระถึงได้วางแผนไว้อย่างแนบเนียน”

                “น่าสงสานเจ้าริคุโอะเหมือนกันนะครับ”

                “ข้าว่าที่น่าสงสารน่าจะเป็นภูติหิมะมากกว่านะ”

                ทั้งสามคนมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมา

                ริคุโอะเอ๋ย เจ้าเตรียมตัวไว้ได้เลย  ถ้ายังไม่ยอมตัดสินใจอีกล่ะก็  เจ้าอาจจะสูญเสียสิ่งสำคัญของเจ้าไปตลอดกาลเลยก็ได้นะ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #72 เลดี้เฮลก้า (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 11:54

    เนื้อเรื่องน่าสนใจดีคะ

    #72
    0
  2. #21 IBBI (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:51
    ริคุโอะแสดงท่าทีขนาดนนี้ก็บอกรักเขาไปเถอะ ><
    #21
    0
  3. #15 Rikiriko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 15:24
    อ๊ายยยย สนุกมากเลยละ พึ่งจะมาเห็นเรื่องนี้ นึกว่าไม่มีใครแต่งคู่นี้แล้วซะอีก

    จะตามอ่านตามเม้นบ่อยๆนะคะ 😊😊
    #15
    0
  4. #7 Mami_say (@Jira_Inta) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 20:26
    สนุกค่ะ
    #7
    0
  5. วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 15:57
    รอนะคะ
    #1
    1