fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 20 : กระจ่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60

“ท่านแม่”

ซึราระวิ่งเข้าไปหาร่างของมารดาแล้วสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่นด้วยความคิดถึง  ใบหน้าหวานซบลงบนอกของอีกฝ่ายก่อนที่น้ำตาใสๆจะไหลลงมาไม่ขาดสายพร้อมกับเสียงสะอื้นในลำคอ

มือเรียวของคนเป็นแม่ลูบที่แผ่นหลังและเส้นผมสีสวยอย่างอ่อนโยน  พร้อมทั้งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นตามเสียงร้องไห้ของลูกสาวที่ยังคงดังไม่ขาดสาย

“คิดถึงแม่ขนาดนั้นเลยหรือ?  แล้วทำไมไม่ยอมกลับมาตั้งแต่แรกล่ะ”

“ขะ...ข้า ฮึก!

“หยุดร้องไห้ได้แล้ว  เจ้าโตพอที่จะออกเรือนได้แล้วนะซึราระ”

พูดได้ยินเซ็นซึระพูดแบบนั้นร่างบางกลับยิ่งร้องไห้มากกว่าเดิม  เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของคนที่ตัวเองรักอย่างริคุโอะ

“เกิดอะไรขึ้น  ใครทำอะไรเจ้า?”

คนเป็นแม่เมื่อเห็นว่าลูกสาวร้องไห้แทบขาดใจอยู่ตรงหน้า  ก็อดไม่ได้ที่จะไม่สบายใจ  ใครหน้าไหนที่มันกล้ามาทำให้ลุกของเธอเจ็บ  มันไม่ตายดีแน่!  เซ็นซึระขอสาบาน

“เล่าให้แม่ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

ก็อก!  ก๊อก“ท่านเซ็นซึระเจ้าค่ะ”

“มีอะไร  ซาโกะ”

“ท่านริคุโอะมาขอพบท่านซึราระเจ้าค่ะ”

พอได้ยินชื่อของอีกฝ่าย  ซึราระก็เงยหน้าขึ้นไปมองเซ็นซึระที่กำลังมองตนอยู่   ร่างบางทำหน้าเศร้าก่อนจะก้มลงไปร้องไห้อีกครั้ง

“ไม่อยากเจอริคุโอะหรอ?”

ซึราระส่ายหน้าทั้งๆที่ยังกอดมารดาไว้แน่นเหมือนต้องการที่พึ่งพิง

เซ็นซึระมองลูกสาวตัวเองอย่างอ่อนใจ

“เดี๋ยวข้าจะไปพบเขาเอง”

บอกกับคนนอกห้องเสร็จ  ก็หันมาจัดการกับคนในอ้อมกอด  โดยการค่อยๆถอนกอดออกช้าๆแล้วมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งๆ  ก่อนจะถามคำถามที่รู้คำตอบอยู่แล้วออกไปเพื่อต้องการความแน่ใจ

“ทะเลาะกันมาใช่ไหม”

ซึราระยังคงไม่ยอมตอบแต่พยักหน้านิ่งๆอีกครั้ง  แล้วซบใบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเองแล้วเริ่มร้องไห้อีกครั้ง

โดยสัญญากับตัวเองว่านี่จะเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายเพื่อริคุโอะ  ต่อจากนี้เธอจะตัดใจจากเขาให้ได้จริงๆสักที...

“ยังไม่อยากเจอริคุโอะ  ให้แม่จัดการให้เอาไหม?  เอาให้มายุ่งกับลูกสาวแม่ไม่ได้อีกเลย”

“คะ... แค่บอกว่าข้าไม่ได้อยู่ที่นี่ก็พอแล้ว  ฮึก!

เซ็นซึระส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ  ทำมาเป็นปากแข็งไม่อยากเจอ  ถ้าเขาไม่มาตามง้อแล้วจะรู้สึก!  ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับความคิดในการจัดการชายหนุ่มไปให้พ้นหน้าลูกสาวสุดที่รักของเธอ 

และการกับมาจัดการกับปัญหาที่เจ้าตัวไม่ยอมบอกตน

 

ริคุโอะยืนหงุดหงิดอยู่ตรงหน้าทางเข้าอย่างหัวเสีย  เพราะมีร่างขนาดใหญ่สองร่างยืนขว้างทางอยู่อย่างไม่ลดละแถมยังไม่เหลือช่องให้เขาได้สำรวจภายในบ้านได้เลยแม้แต่น้อย

ไม่น่ามาคนเดียวเลย

เพราะรีบร้อยจนไม่อยากรอคนอื่นเลยทำให้ริคุโอะพุ่งออกจากบ้านมาโดยไม่รอพวกคุบินาชิ  หลังจากได้ข่าวว่าซึราระน่าจะอยู่ที่นี่  มาโดยไม่ฟังคำพูดของปู่  เลยต้องมายืนเสียใจทีหลังอยู่แบบนี้

จะให้บุกเข้าไปก็ทำไม่ได้เพราะมาแค่คนเดียวแบบหัวเดียวกระเทียมลีบเลย...

“ริคุโอะ”

“เซ็นซึระ”

“มาทำอะไรที่นี่กัน  ปกติเจ้าไม่เคยมาที่นี่นะ”

“ข้ามาหาซึราระ  นางอยู่ที่นี่กับเจ้าใช่ไหม”

ริคุโอะมองท่าทางของคนตรงหน้าอย่างจับผิด  แต่อีกฝ่ายกลับไม่แสดงท่าทีทำเพียงแค่มองหน้าเขากลับตรงๆ

บรรยากาศรอบๆตัวดูเหมือนจะหนาวเย็นขึ้นกว่าเดิมสักร้อยเท่า  น้ำแข็งเริ่มเกาะตัวบริเวณกำแพงบ้านอย่างรวดเร็วจนทุกอย่างแทบจะกลายเป็นสีขาวโพลน

คงจะเป็นเพราะอารมณ์ของเจ้าของบ้านสินะ...

“ซึราระไม่ได้กลับมาที่นี่หรอก”

“อย่ามาโกหกข้าดีกว่า”

เซ็นซึระมองคนตัวสูงที่ยังไม่ยอมแพ้ให้กับความหวานเย็นที่เธอเป็นคนมอบให้  แต่จะให้ทำร้ายร่างกายคนตรงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องอีกเหมือนกัน  คงต้องหาวิธีอื่น

“เจ้าไปทำอะไรให้ซึราระโกรธหรอ”

“....”

ยิ่งอีกฝ่ายเงียบ  คนที่ผ่านร้อยผ่านหนาวมาด่อนก็ลอบถอนหายใจอย่างปลงๆ  มีอะไรแล้วๆไม่ยอมคุยกันแบบนี้จะเข้าใจกันเมื่อไหร่ลง   แต่ก็คงต้องโทษลูกสาวของเธอตัวที่ใจร้อนไม่ยอมรออะไร

คงเพราะรอมาแล้วทั้งชีวิตล่ะมั้ง....

แต่ยังไม่ทันที่เจ้าบ้านจะออกปาก  เสียงทุ้มห้วนก็ดังมาจากด้านหลังของริคุโอะซะก่อน

“เจ้ากลับไปเถอะ   ซึราระไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก”

เจ้ามาทำอะไรที่นี่ฮาคุซะ

เซ็นซึระถามอีกฝ่ายทางสายตาแต่อีกคนกลับไม่สนใจแล้วมองหน้าแขกไม่ได้รับเชิญอย่างไม่ชอบใจ   ฃ

เช่นเดียวกับริคุโอะที่แทบอยากจะเข้าไปต่อยหน้าของคนที่กวนอารมณ์เขามาหลายรอบซักหลายๆหมัด  แต่ต้องเลือกที่จะยืนนิ่งเพราะจุดหมายที่เขามาในวันนี้คือการตามหาซึราระไม่ใช่การมาหาเรื่องใครบางคน

“เจ้ารู้ได้ยังไง”

“ซึราระอยู่กับข้า”

“ว่าไงนะ!

“มันก็ไม่ผิดไม่ใช่หรอที่นางจะอยู่กับข้า”

เซ็นซึระมองทั้งสองคนอย่างสงสัย  ไปรู้จักกันตอนไหน  แถมคำพูดของฮาคุซะก็ดูเหมือนจะยั่วโมโหริคุโอะจนเกินเหตุอีก

“ยังไงเราสองคนก็ต้องแต่งงานกันอยู่ดี”

ริคุโอะพุ่งเข้าไปหาฮาคุซะก่อนจะปล่อยหมัดกระแทกใบหน้าอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ฮาคุซะก็ไม่รอช้าที่จะปล่อยหมัดกลับคืนมา

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ปล่อยหมัดใส่กันไม่ยั้ง  จนใบหน้าของทั้งคู่มีเลือดไหลออกมาตามปากและส่วนต่างงๆไม่หยุด

ในตอนนั้นเองเซ็นซึระถึงได้เริ่มขยับตัว  โดยการปล่อยความเกรงขามออกมาแล้วสั่งให้หิมะรอบๆตัวพัดใส่พวกเขา  ก่อนจะกระชากทั้งคู่ออกจากกันแล้วสร้างน้ำแข็งขึ้นบริเวณขาของทั้งคู่  โดยให้ตรึงทั้งสองให้อยู่กับที่อย่างใจเย็น

“พอได้แล้ว”

แม้จะไม่ใช่เสียงตะคอก  แต่ความไม่พอใจที่แฝงอยู่ในนั้นมันก็มากพอที่ทำให้ฮาคุซะและริคุโอะต้องชะงักและหยุดขัดขืนน้ำแข็งที่เริ่มเกาะพวกเขาอยู่อย่างง่ายดาย

“กลับไปได้แล้วริคุโอะ”

“แต่ว่าข้ายังไม่ได้พบซึราระเลย”

“นางไม่อยากเจอเจ้าหรอก  เพราะสิ่งที่เจ้าทำ!

“ข้าไม่ได้...!

“หยุดทั้งคู่นั่นแหละ!  เจ้ากลับไปก่อนริคุโอะ  ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าซึราระอยู่ที่ไหน”

เซ็นซึระโกหกริคุโอะก่อนจะลากสายตาไปมองฮาคุซะอย่างคาดโทษแล้วเอ่ยเสียงเย้นๆ

“ข้ากับเจ้าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”

“ข้าไม่กลับ!

ริคุโอะตะโกนบอก  ก่อนจะมองหน้าเซ็นซึระอย่างอ้อนวอน

“ขอให้ข้าได้เจอซึราระเถอะนะ”

ไม่มี...!

“เงียบไปเลยฮาคุซะ  กลับไปซะริคุโอะ”

“ไม่ต่อให้ต้องตายข้าก็อยากพบซึราระ”

ตายหรอ? 

เซ็นซึระมองหน้าคนที่จ้องตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย  ก่อนจะทำลายน้ำแข็งที่ขาริคุโอะทิ้ง  จนอีกคนลงล่มกับพื้น  ก่อนจะสั่งให้น้ำแข็งที่เหลือหมุนวนรอบตัวของคนที่กล้าท้าทายดั่งพายุคลั่ง

“จะทำอะไร”

ริคุโอะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ  ก่อนจะมองรอบๆตัวอย่างตื่นตระหนก  เมื่อพบว่าตัวเองกำลังถูกน้ำแข็งบีบเข้ามาจนกระทั่งตัวเองลอยขึ้นจากพื้น  แล้วถูกพัดพาไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง   ในขณะที่เคว้างคว้างอยู่ในอากาศจนปวดหัว  น้ำแข็งรอบๆตัวก็ค่อยๆหายไปพร้อมกับตัวเขาที่หล่นลงพื้นอย่างรวดเร็ว

ตุ๊บ“โอ๊ย!!!

ริคุโอะอุทานแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆแล้วมองไปรอบๆตัว   แล้วพบว่าตัวเองถูกพัดมาตกที่หน้าบ้านของตัวเองอย่างงง    ก่อนจะมีเสียงทักจะดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“อ้าวริคุโอะ  มาทำอะไรตรงนี้จ๊ะ”

วาคานะเอ่ยทักเสียงใสก่อนจะมองสภาพลูกชายของตนด้วยสายตาตกตะลึง

“ริคุโอะ...  เสื้อผ้าหายไปไหนหมดน่ะ”

 

“โอ๊ยเจ็บนะซึราระ!

“เจ็บสิดี  ท่านจะได้ไม่ไปหาเรื่องคนอื่นเค้าแบบนี้อีก”

ฮาคุซะบ่นพึมพำกับตัวเองแล้วเบือนสายตาไปจากร่างที่กำลังทำแผลให้เขาไปมองเซ็นซึระที่กำลังมองเขาตาไม่กระพริบเหมือนต้องการคำอธิบาย  ก่อนจะถอนหายใจออกมา

เอาเถอะยังไงวันนี้เขาก็มาที่นี่เพื่อที่จะสารภาพทุกอย่างอยู่แล้ว

เพราะเขาก็ทำทุกอย่างสำเร็จตามแผนไปหมดแล้ว....  ทั้งการทำให้ริคุโอะรู้ใจของตัวเองเร็วขึ้น  หรือการทำให้ซึราระกลับมาบ้าน  คงจะมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละที่ทุกอย่างดูจะผิดแผนสำหรับเขา

“ความจริงแล้วข้าหลอกเจ้าอยู่นะซึราระ”

“?   หลอกข้า...เรื่องอะไรกันเจ้าค่ะ”

“ท่านเซ็นซึระไม่เคยมีความคิดที่จะให้เจ้ากับข้าหมั้นกันเลย”

ซึราระนิ่งไปทันทีที่ได้ยิน  ก่อนจะหันไปมองแม่ตัวเองแล้วพบว่าอีกฝ่ายกำลังขำกับคำพูดของฮาคุซะ  เธอจึงเข้าใจลางๆว่าเกิดอะไรขึ้น  มือที่กำลังทำแผลให้เจ้าของคำพูดเลยจงใจกดสำลีลงไปอย่างแรง

“โอ๊ย!  ซึราระเจ้าทำอะไรเนี่ย”

ฮาคุซะพยายามขยับตัวออกจากการจับของอีกคนที่กำลังโกรธแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล  ดวงตากลมมองเขาอย่างแค้นๆ แล้วจงใจกดสำลีลงมาอีกครั้งอย่างไม่ปราณี

“เจ้าคิดยังไงถึงไปหลอกซึราระแบบนั้น  เราเองก็เหมือนกันนะซึราระ  ไปเชื่อฮาคุซะได้ยังไงกัน”

เซ็นซึระมองเด็กทั้งสองคนที่กำลังแกล้งกันอย่างเอ็นดูแล้วหัวเราะออกมา  ความเศร้าสร้อยหายไปจากดวงตาของทั้งสองคน  เธอแต่เพียงแต่บอกกับตัวเองว่าคิดไม่ผิดจริงๆที่ส่งฮาคุซะไปจัดการกับเรื่องทั้งหมดแทนเธอ

“ก็....  ท่านฮาคุซะนั้นแหละ!!!

“ไม่เกี่ยวกับข้าเลยนะ  ในเมื่อเจ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าข้ารักใคร”

“แต่ท่านกับพี่สาวกำลังทะเลาะกันอยู่  ข้าก็นึกว่า...”

ฮาคุซะนิ่งไปก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาของคนที่ตัวเองรักเหมือนน้องสาวแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกเศร้าใจ

“นี่เจ้าคิดว่าข้าจะลืมนางได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรอ”

ซึราระส่ายหนแทนคำตอบ  เธอก้มหน้าลงมองพื้นก่อนจะพูดกับสายลมแล้วปล่อยให้มันพัดพาคำพูดของตัวเอง  หวังเพื่อให้มันลอยไปถึงหัวใจของอีกฝ่ายช้าๆ  คล้ายๆกับน้ำที่ช่วยชโลมใบหน้ายามเหนื่อยล้า

“เปล่า  ข้าเชื่อใจท่าน  เพียงแต่ข้าแค่โมโหมากไปหน่อย  ข้าขอโทษ  ...ข้าเชื่อว่าพี่สาวต้องให้อภัยท่านแน่”

“ช่างมันเถอะ  ข้าเองก็ผิดเหมือนกันที่ไปหลอกเจ้าแบบนั้น  เพราะว่าข้าต้องการแกล้งเจ้ากับริคุโอะเท่านั้น”

ฮาคุซะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง  ดึงตัวเองออกมาจากอดีตที่หวานอมขมอย่างเชื่องช้า  แล้วพูดความจริงที่ตัวเองปิดบังทั้งหมดออกมา

“สรุปก็คือท่านเซ็นซึระแค่ต้องการให้ข้าไปบอกเจ้าว่าอีกสามเดือนที่นี่จะมีงานมงคล  และต้องการให้เจ้ากลับมาช่วยงานทางนี้”

“หมายความว่าที่ท่านบอกกับข้าเมื่อวันนั้นก็...”

“ใช่  เรื่องวันนั้นทั้งหมดเป็นแผนการของข้าเอง....”

 

ฮาคุซะเดินทางมาที่บ้านใหญ่เพิ่อพบกับซึราระ  หลังจากได้รับคำไหว้วานจากคนที่เขานับถือเหมือนแม่แท้ๆอย่างเซ็นซึระ

ในขณะที่กำลังจะเดินไปรอที่ห้องรับรอง  เขาก็บังเอิญไปได้ยินบทสนทนาของซึราระกับริคุโอะเข้า

ผมบอกชอบคานะจังไปแล้วล่ะ  ซึราระ

                ข้ายินดีด้วยนะคะ  นายน้อย’                                 

             ฮาคุซะมองเห็นความโลเลของริคุโอะ  จึงตัดสินใจที่จะไม่บอกความจริงทั้งหมดกับซึราระ 

               เพราะต้องการให้ริคุโอะรู้ใจตัวเองซะที  ไม่อย่างนั้นชาตินี้ก็อย่าหวังว่าทั้งคู่จะสมหวัง  เพราะคนนึงยอมทำทุกอย่างแต่ไม่ยอมพูดความรู้สึกออกมา   ส่วนอีกคนหก็มองข้ามคนใกล้ตัวแถมยังทำร้ายความรู้สึกของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

                มาแล้วหรอซึราระ

             ‘ท่านฮาคุซะมาได้ยังไงกันเจ้าค่ะ  ไม่เห็นบอกข้าก่อนเลย

              ‘ดีใจที่เจอข้าไหมล่ะ

              ‘ดีใจสิ  ใช่!   นี่โชเอย์คุง

              ‘คนที่เจ้าชอบเล่าให้ข้าฟังสินะ

             ฮาคุซะมองคนตัวสูงผมสีขาวแซมแดงที่เดินตามหลังซึราระเข้ามาในห้อง  อีกฝ่ายจึงโค้งหัวทักทายเขาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะนั่งลงอีกข้างนึงของซึราระ   เขาจึงส่งยิ้มไปให้อย่างจริงใจ 

               ดวงตาคมไล่สำรวจอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วก่อนจะถอนหายใจกับตัวเองช้าๆ   เมื่อคิดว่าทำไมซึราระถึงไม่ชอบโชเอย์แทนริคุโอะ  ไม่งั้นอะไรๆคงจะง่ายขึ้น  แต่ก็ต้องเก็บความคิดลงเพราะว่าความรักมันบังคับกันไม่ได้

                โชเอย์คุงสินะ  ข้าฮาคุซะ....เป็นว่าที่คู่หมั้นของซึราระ

                ‘!!!’

                ‘ท่านฮาคุซะพูดอะไรน่ะเจ้าค่ะ!’

                ซึราระร้องถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ  แล้วมองหน้าคนคุ้นเคยอย่างไม่เข้าใจ  ดวงตากลมโตเริ่มมีน้ำคลอเล็กน้อยและมันก็พร้อมที่จะไหลลงมาได้ทุกเมื่อ

                   นี่มันเรื่องอะไรกันฮาคุซะ

                ฮาคุซะละสายตาจากซึราระไปมองนูราริเฮียงแทน  สายตาของคนสูงอายุมองมาที่เขาอย่างจับผิด  เขาจึงพูดในสิ่งที่ได้รับมาออกไปแทนการตอบคำถามของสายตานั้น

                     ท่านเซ็นซึระให้เวลาซึราระอยู่ที่บ้านใหญ่อีกแค่สามเดือนก่อนที่จะต้องกลับบ้านใหญ่อย่างถาวร

                ‘ข้าไม่คิดว่าเซ็นซึระจะทำแบบนี้หรอกนะ  ในเมื่อซึราระโตที่นี่ไหนจะเรื่องการหมั้นกับเจ้าอีก

                ‘มันเป็นเรื่องจริงขอรับ  เรื่องการหมั้นเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย  แต่เพราะซึราระไม่เคยกลับไปที่บ้านเลยจึงไม่รู้เรื่องนี้

                เสียงสะอื้นข้างตัวทำเอาฮาคุซะแทบอยากจะล้มเลิกแผนการของตัวเอง  แต่เมื่อคิดถึงบทสนทนาของทั้งคู่อีกครั้ง  เขาก็ตัดสินใจได้ว่าการให้ซึราระร้องไห้ในวันนี้ก็ดีกว่าต้องมาเห็นเธอร้องไห้ไปตลอดชีวิต

                   ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย...ให้ตายเถอะ

                คนสูงวัยพึมพำออกมา  ก่อนจะหันไปมองคนที่มีหน้าที่ส่งข่าวแล้วพยักหน้ารับอย่างยอมแพ้  เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องถูกกระชากออกตามแรงอารมณ์ของคนที่เข้ามาใหม่

                นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น!’

              แผนการเริ่มต้นแล้ว...

 

                “5555  ข้าคิดไม่ผิดเลยจริงๆ  ที่ส่งเจ้าไปน่ะ   ข้อตกลงของเจ้าข้าจะจัดการให้เองนะ”

                “ข้อตกลงอะไรกันเจ้าค่ะ?”

                “ความลับจ๊ะ  ^^

                “ทำไมท่านฮาคุซะทำกับข้าแบบนี้   ข้าเป็นน้องของท่านนะ”

                ฮาคุซะแค่หยักไหล่ให้กับคำถามนั้น   ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังหัวเราะไม่เลิกแทน

                “ขอบคุณขอรับท่านเซ็นซึระ”

                “งั้นก็หมายความว่าเรื่องคุณอิเอนากะกับท่านริคุโอะก็...”

                “เป็นแผนของข้าเอง”

                “ท่านฮาคุซะ!!!

                “เรื่องอะไรกันล่ะซึราระ”

                “คือว่า...”

 

                “เจ้านี่แผนการเยอะจริงๆเลยนะฮาคุซะ  อยากได้อะไรก็บอกข้าได้นะ”

                “ท่านแม่!

                ซึราระงอนกับเสียงหัวเราะของคนสองคนที่หัวเราะเธอราวกับจะต้องการเยาะเย้ยเธอยังไงยังงั้น   แล้วก็ตวัดสายตาไปยังคนเจ้าของความคิดแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระแทกอย่างไม่ปิดบัง

                “ข้าอยากจะเจอกับคุณอิเอนากะ”

                ในเมื่อเรื่องทุกอย่างก็เป็นเพราะแผนการของฮาคุซะ   ซึราระก็อยากจะปรับความเข้าใจกับคานะ

                ฮาคุซะหยุดเมื่อได้ยินชื่อของใครบางคน  แววตาจึงหม่นแสงลงเมื่อนึกถึงใบหน้าเศร้าของเจ้าของชื่อ

                ข้อผิดพลาดอันใหญ่หลวงเพียงอย่างเดียวของแผนการของเขา...

 

                คานะนั่งทอดตัวอยู่ริมศาลากลางน้ำอย่างใจลอย  แทนที่เธอจะรู้สึกสบายใจแต่กลับกลายเป็นว่าต้องทุกข์ใจยิ่งกว่าเดิม   เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปดังหวัง

                ทั้งๆที่แค่อยากปล่อย  ไม่ต้องการให้โชเอย์มายึดติดกับเธอ...

                เพราะไม่รู้ว่าในวันข้างหน้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง  เธอไม่อยากจะค่อยๆทำร้ายเขาไปทีละนิดทีละนิด  เลยคิดว่าการทำให้เขาเกลียดเธอไปเลยน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด   ที่จะทำให้เขาตัดใจจากเธอได้อย่างเด็ดขาดและเร็วที่สุด  อย่างน้อยการเจ็บปวดทีเดียวมันก็น่าจะดีกว่าการค่อยๆทรมานเหมือนตายทั้งเป็นช้าๆ  ....เหมือนกับที่เธอเคยเป็น

                “ร้องไห้อีกแล้วนะ”

                เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับเดินเข้ามานั่งอีกฝั่งหนึ่งของศาลา  รอจนกระทั่งคนใช้ยกของมาให้แล้วเดินออกไปถึงได้พูดกับเธออีกครั้งด้วยประโยคเดิมๆ  เหมือนทุกครั้งที่เจอหน้ากันตั้งแต่มาอยู่ที่นี่

                “ทำไมไม่กลับไปหาโชเอย์ล่ะ  เขายังรอเจ้าอยู่นะ”

                น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมเมื่อฟังประโยคนั้นจบ       

                เซ็นมองน้ำตาของอีกฝ่ายเงียบๆ  ความจริงเขาไม่อยากจะกดดันเธอ  แต่ทุกครั้งที่เข้าไปที่บ้านใหญ่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ริคุโอะกับโชเอย์จะไม่ถามถึงคนรักของตน  ยิ่งเมื่อไม่ได้รับคำตอบใบหน้าผิดหวังของทั้งคู่ยิ่งทำให้เขาเศร้าใจที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้  ไม่ต่างกับใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงสาวทั้งสอง

                “อะไรที่เจ้ากลัวมันอาจจะไม่เกิดขึ้นก็ได้นะ”

                คานะเจ็บยิ่งขึ้นเมื่อรับรู้ว่าอีกคนยังคงตามหาเธออย่างไม่ยอมละความพยายาม  มันเหมือนมีอะไรมาบีบหัวใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ทั้งๆที่อยากจะยื่นมืออกไปแทบขาดใจแต่ก็ไม่กล้า...

                เธอมันน่าสมเพชจริงๆ....

                “เลิกร้องเถอะ  แล้วมากินขนมกันข้าได้มาจากคนรู้จักเยอะเลยนะ”

                คานะมองลงไปที่ขนมตรงหน้า  แล้วอยู่ๆหัวใจก็เหมือนจะหยุดเต้นไปเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของคนที่ทำให้เธอชื่นชอบมัน

                เซ็นมองคานะที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ  หรือว่าเธอจะรู้ว่าของพวกนี้เป็นของใคร   แล้วถอนหายใจออกมาช้าอย่างโล่งอกเมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้สงสัยอะไร  จึงถอนหายใจให้กับความเข้าใจยากของผู้หญิง   ที่ไม่รู้ว่าจะคิดมากไปถึงไหน

                “ข้าสัญญา  ข้าจะไม่พูดเรื่องของโชเอย์อีกเลยถ้าเจ้ากินขนมพวกนี้หมด”

                “...สัญญนะ”

                  “ข้าสัญญา...”

               

                “เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม?”

                “แน่ใจสิ   แล้วท่านก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องโชเอย์นะ  ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง”

                ซึราระบอกกับคนที่เดินตามหลังมา  หลังจากที่เธอบอกไปว่าอยากเจอคานะ  อีกฝ่ายก็ทำท่าทางเหมือนพูดไม่ออก  จนเธอต้องคาดคั้นถึงได้รู้ว่าตอนนี้อาการของอีกฝ่ายก็ไม่ได้ต่างไปจากเธอตอนแรกสักเท่าไหร่  แถมยังดูเหมือนจะมีปัญหาน่าหนักใจยิ่งกว่าของเธอซะอีก 

                จนเธอต้องพยายามเกลี่ยกล่อมจนฮาคุซะยอมพาเธอมา 

                “ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมกัน”

                “คานะอยู่ที่นี่แหละ”

                ถึงว่าทำไมโชเอย์ถึงได้หาไม่เจอ  ก็เล่นพามาในที่ที่ไม่คาดคิดแบบนี้ 

                ทั้งสองเดินไปตามทางจนกระทั่งถึงจุดหมาย  ที่นั้นมีร่างสองร่างกำลังนั่งอยู่  ก่อนที่พวกเธอจะตามเข้าไป

                “คุณอิเอนากะ”

                “...คุณโออิคาว่า”

                “ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านเจ้าค่ะ”

                คานะมองคนที่มาใหม่อย่างแปลกใจ  ก่อนจะลากสายตาไปมองคนเจ้าแผนการที่กำลังมองหน้าเธอด้วยความรู้สึกผิด  ก่อนจะถอนหายใจออกมา 

                มันไม่ใช่ความผิดของเขาสักหน่อย  เธอเป็นคนที่ต้องการให้มันเป็นแบบนี้เอง  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่คิดแบบนั้น

                “ขอร้องล่ะ”

                “คุณโออิคาว่าคงรู้เรื่องทั้งหมดจากเขาหมดแล้วใช่ไหมล่ะ”

                “ค่ะ  แต่ฉันก็ยังอยากจะคุยกับคุณอิเอนากะอยู่ดี”

                คานะนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบๆ 

                “ค่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 13:33
    แต่งเร็วๆนะครับบ
    #50
    0
  2. #49 DeedeeWeedee (@DeedeeWeedee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 22:15
    เริ่มลุ้นจนหมอนขาด! โอะกะซึไม่มีฉากเลยอะตอนนี้ 5555
    จะรอตอนต่อป่ายยย
    #49
    0
  3. วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:59
    สนุกมากครับมาอัพเร๊วววววว อยากอ่าน
    #37
    0
  4. #36 ผู้ชื่นชอบนิยายริคุโอะxซึราระ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:59
    แต่งต่อเร็วๆนะครับอย่าดองกำลังสนุกเลยเป็นกำลังใจให้นะครับ อยากอ่านมาก
    #36
    0
  5. #35 ผู้เฝ้ามอง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 15:49
    แต่งเร็วๆน่อยรออ่านอยู่นะครับ
    #35
    0
  6. #33 Ifuu (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 02:07
    จบงี้เลย 0[]0
    #33
    0
  7. #32 Sky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 02:12
    พอความจริงเปิดก็เหมือนเนื้อเรื่องที่ดราม่าแทบทั้งเรื่องกำลังจะ happy end แล้ว
    #32
    0