fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 19 : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

               ริคุโอะเดินวนไปทั่วทั้งห้อง  จนคนอื่นๆที่มองตามอดรู้สึกเวียนหัวไม่ได้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร  เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าที่นายน้อยของบ้านใหญ่เป็นแบบนี้มันมีสาเหตุมาจากอะไร

ซึ่งตอนนี้ริคุโอะก็ปวดหัวจนแทบจะระเบิดแล้ว  ทั้งเรื่องที่โชเอย์มาหายตัวไปไหนก็ไม่รู้  แล้วก็คานะที่ต้องมีคนดูแลก็เกิดมาหายตัวไปอีก  หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ส่วนเรื่องสุดท้ายคงหนีไม่พ้นเรื่องของ...ซึราระ    ที่ตอนนี้ได้หนีเขาไปแล้วเพราะเหตุการณ์นั้นระหว่างเขากับคานะ 

"โอ๊ย!"

ริคุโอะตะโกนออกมาจนคนที่อยู่ใกล้ๆสะดุ้ง 

"นายน้อยเป็นอะไรไปขอรับ"

คุโรตะโบที่ถูกบังคับให้รับหน้าที่เป็นหน่วยกล้าตายในวันนี้ ถามกับคนตัวสูงที่อยู่ๆก็ตะโกนออกมา

"เปล่าหรอก จะไปไหนก็ไปกันเถอะอย่ามาอยู่เฝ้าผมเลย"

"แต่ท่านหัวหน้าใหญ่สั่ง..."

"ผมไม่ออกไปไหนหรอก ไม่ออกไปตามหาซึราระแน่ พอใจรึยัง?!"

"..."

"ออกไปได้แล้ว"

ไม่ต้องรอให้ออกปากไล่อีกครั้ง คุโรตะโบก็หันไปไล่ทุกคนออกจากห้องก่อนที่จะเดินออกจากห้องตามทุดคนไป  สายตาคมมองไปที่คนในห้องอย่างเป็นห่วง  แต่เพราะว่าทำอะไรไม่ได้จึงต้องปล่อยไป  และรอเวลาที่ซึราระจะกลับมาเอง 

ริคุโอะมองจนทุกคนออกจากห้องไปจนหมด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวเแรง   ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดไปกว่าการกักบริเวณของปู่อีกแล้ว...

 

หลังจากริคุโอะกลับมาแล้วไม่พบซึราระ เขาก็กำลังจะรีบออกไปตามหาอีกฝ่ายอีกครั้ง แต่กลับถูกความเกรงขามของใครบางคนกั้นเขาไว้จนแทบหายใจไม่ออก

'ปู่!'

'เจ้าไม่ควรออกไปไหนนะริคุโอะ'

'แต่ว่าซึราระ...'

'เจ้าอยากจะให้ซึราระเจ็บแวดมากกว่าเดิมใช่ไหม'

ริคุโอะเงียบไปอย่างหมดคำโต้แย้ง ถ้าเป็นเขา เขาเองก็คงยังไม่อยากจะเจอกับคนที่ทำให้ตัวเองต้องร้องไห้หรอก

'งั้นพรุ่งนี้ผมจะ...'

'เจ้าห้ามไปเจอซึราระเด็ดขาด!'

น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยคำสั่งของอีกคนทำให้ริคุโอะไม่กล้าพูดอะไร   น้ำเสียงจริงจัง และท่าทางที่บ่งบอกว่าหงุดหงิดของอีกคน 

'ปู่ทำไมล่ะ ทำไมผมถึงจะไปหาซึนฝราระไม่ได้'

'เจ้าน่าจะรู้เหตุผลนั้นดีนะริคุโอะ'

'...'

นูราริเฮียงมองหลายชายตัวเองนิ่งๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคำขอของซึราระกับเซ็นซึระ  เขาก็ไม่อยากจะห้ามริคุโอะ เพราะรู้ว่าริคุโอะรักซึราระมากขนาดไหน ถึงจะไม่รู่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ตาม

'คุโรตะโบ'

'ขอรับ?'

'ต่อไปนี้เจ้าเฝ้าริคุโอะเอาไว้นะ อย่าปล่อยให้ออกจากบ้านไปเด็ดขาด'

'ปู่?'

'แต่ถ้าเจ้าสัญญากับข้าว่าจะไม่ออกไปหาซึราระ ข้าก็จะไม่...'

'ไม่มีทาง!  ยังไงผมก็จะต้องไปตามหาซึราระ!'

ริคุโอะตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ เขาไม่มีทางปล่อยเธอไปหรอก...  ไม่มีทางยอมให้เธอจากเขาไปทั้งๆที่ยังเข้าใจกันผิดอยู่แบบนี้แน่นอน!

'งั้นก็ช่วยไม่ได้นะ เจ้าบังคับข้าเองริคุโอะ'

'...'

'ต่อไปนี้ห้ามริคุโอะออกจากบ้านใหญ่เด็ดขาด!'

'ปู่!'

 

ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยอมกลับมาหาท่านเซ็นซึระได้เร็วขนาดนี้ “

เมื่อเห็นอีกคนเงียบไม่ยอมโต้ตอบอะไรเขาแต่กลับเดินผ่านหน้าไปเฉยๆ  มือหนาจึงเอื้อมไปจับที่ต้นแขนของร่างบางเพื่อให้อีกคนหยุดเพื่อคุยกัน

“เกิดอะไรขึ้น?”

เขาถามแม้จะรู้อยู่แก่ใจ....

“ไม่ใช่เรื่องของท่านซะหน่อยข้าก็กลับมาตามที่ท่านต้องการแล้วนี้!  ยังจะมาเอาอะไรจากข้าอีกล่ะ!!!

ฮาคุซะดึงซึราระเข้ามากอดไว้แน่น  ยกมือขึ้นลูบหัวอีกคนเบาๆ

“อย่าร้องเลยนะ....ข้ารอล่ะ”

“ฮึก!....ฮืออออออ”

ฮาคุซะกอดปลอบอีกคนอยู่อย่างนั้น  ใจจริงอยากจะบอกกับซึราระแทบขาดใจว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแผนการของตนที่ต้องการจะทำให้ซึราระยอมกลับบ้าน  แต่เมื่อนึกไปถึงหญิงสาวอีกคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อที่จะแก้ไขความผิดพลาดในอดีต...

ทำถึงขนาดที่ว่ายอมเสียคนที่พร้อมจะดูแลตัวเองไป  ยอมปล่อยมือทั้งๆที่เริ่มรู้สึก รัก อีกฝ่ายขึ้นมาแล้วแบบนั้น 

เขายิ่งทำไม่ลง   ....แผนที่เขาเคยคิดว่าง่ายดายแต่กลับต้องแลกมาด้วยน้ำตาและความเจ็บปวดของผู้หญิงถึงสองคนแบบนี้....

มันก็คงเป็นความผิดของเขาสินะที่คิดจะใช้ความรู้สึกของคนอื่นมาทำเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง

เพราะแบบนี้ใช่ไหม  เจ้าถึงได้ไม่ยอมกลับมาหาข้าซะที...

“อย่าร้องเลยนะซึราระ”

“ฮึก....ฮือออ  ขะ...ข้าก็ ฮึก! ไม่ ฮึก  ได้...  ฮือออออ”

ฮาคุซะไม่ได้พูดอะไรต่อ  ทำแค่เพียงกอดร่างบางเอาไว้แนบอกแบบนั้น  เพื่อหวังว่ามันจะช่วยเยียวยาและซับน้ำตาให้อับอีกฝ่ายได้บ้าง

...แม้ว่าในความจริงแล้วความเจ็บปวดยังคนทำร้ายเธอต่อไปไม่สิ้นสุดก็ตาม...

 

“เจ้าอยู่ที่นี่ได้ใช่ไหม?”

เซ็นถามคนที่ยืนนิ่งไม่ยอมพูดยอมจาอย่างเห็นใจ 

ตั้งแต่ตอนนั้นอีกคนก็เอาแต่ร้องไห้และก็ไม่ยอมพูดอะไรอีกเลย 

“คานะ?”

“ปล่อยฉันไปได้ไหม”

“....”

“ให้ฉันได้ไปจากที่นี่....”

ที่ที่มีความทรงจำของเธอกับเขามากเกินไป...

เซ็นมองท่าทางแบบนั้นของอีกฝ่ายออก  แต่จะให้เขาปล่อยเธอที่กำลังโดนตามล่าอยู่ไปหรอ?

ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆโชเอย์กับริคุโอะ  หรือแม้แต่ฮาคุซะได้ฆ่าเขาตายแน่

“ถ้าเจ้ายังไม่พร้อมที่จะอยู่บ้านใหญ่  งั้นไปอยู่ที่บ้านข้าก่อนไหม”

“ฉันไม่รบกวนดีกว่า  ปล่อยให้ฉันกลับไปอยู่ที่เดิม....  ที่ที่ไม่มีพวกคุณจะดีกว่านะ”

เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่มีทางยอมแน่ๆแบบนี้  เซ็นคงต้องใช้ไม้ตายสุดท้ายที่ไม่อยากใช้แทนสินะ 

“ถ้าเจ้าอยากจะกลับไปอยู่ที่บ้านของเจ้า...เจ้าก็ต้องให้โชเอย์ตามไปดูแลนะ”

“...”

คานะเงยหน้ามองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ  เธอจะกล้ามองหน้าอีกคนได้ยังไง  ในเมื่อเธอเพิ่งจะทำร้ายจริงใจของเขาไป 

ทำร้ายหัวใจของเขาที่ยื่นมาให้เธอไปอย่างเลือดเย็น...

“หรือเจ้าจะไปอยู่ที่บ้านข้าก่อน”

“...”

“ที่นั้นจะมีแค่เจ้ากับคนของข้า  และข้าจะไม่บอกใครจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะคลี่คลาย  หรือจนกว่าเจ้าจะยอมไปบอกความจริงกับโชเอย์”

“...”

“ข้าให้ทางเลือกกับเจ้าแล้วนะ  เจ้าจะเลือกอะไร?”

“ฉัน....ฉันเลือก.....”

 

โชเอย์พาตัวเองมาที่หลุมศพของพ่อตัวเองอย่างเหม่อลอย

แม้ว่าที่แห่งนี้จะมีแต่ความทรงจำเกี่ยวกับเธอเต็มไปหมด  ความทรงจำที่สวยงามและสดใส  ก่อนที่เธอคนที่เขามอบหัวใจไปให้จะทำลายมันลงไม่เหลือชิ้นดี

แต่ที่เขาทนไม่ได้ยิ่งกว่าการที่เธอไม่รัก  คือการที่เธอทำให้พี่สาวของเขาต้องเจ็บปวด

“มาอีกแล้วหรือโชเอย์คุง  แล้วทำไมวันนี้ไม่พาแม่หนูคนนั้นมาอีกล่ะ”

“...”

“ฉันยังคุยกับแม่หนูคนนั้นไม่หมดเลยนะ  เธอน่ารักมากๆเลยล่ะ  โชเอย์คุง?”

เมื่อคนที่คุยตัวเงียบไม่ยอมตอบอะไร  คนที่ถามจึงมองดูชายหนุ่มอายุน้อยกว่าตนที่ทำหน้าเศร้า  ก่อนที่เสียงถอนหายใจแบบหมดอาลับตายอยากจะถูกลงออกมาจากร่างๆนั้น

“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรเล่าให้ข้าฟังได้นะ”

“...ข้าไม่”

“ข้าแก่แล้ว  ผ่านอะไรมามากมาย  ข้าดูออกนะเรื่องระหว่างเจ้ากับแม่หนูคนนั้น”

โชเอย์มองคนสูงอายุที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆเขา  คนๆนี้คือคนที่เฝ้าหลุมศพของพ่อเขา  เป็นทั้งเพื่อนเล่น  เป็นครู  หรือแม้กระทั่งพ่อ  เป็นคนที่รู้จักเขาดีพอๆกับพ่อของเขาเอง

“ข้าเชื่อนะว่าถ้าฮีฮียังอยู่  เจ้านั้นก็จะมานั่งอยู่กับเจ้าแล้วก็ถามเจ้าแบบนี้”

และคนๆนี้ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเขาด้วย....

“ข้าแค่ไม่เข้าใจ...”

“เจ้าไม่เข้าใจอะไร?”

“ไม่เข้าใจว่าทำไมคนๆนึงถึงได้เปลี่ยนไปได้มากถึงขนาดนั้น”

“เจ้าหมายถึงใครล่ะโชเอย์”

“...ท่านคานะ”

“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับแม่หนูยังงั้นหรอ”

“ท่านคานะเปลี่ยนไป... “

“...”

คนสูงวัยเงียบเพื่อรอฟัง  โชเอย์ที่ต้องการหาคนระบายจึงพูดความรู้สึกทุกอย่างออกมา

“ท่านคานะบอกกับข้าว่าไม่เคยรู้สึกอะไรกับข้าและยังรักท่านริคุโอะอยู่”

“...”

“แล้วยังจูบกับท่านริคุโอะอีกด้วย”

โชเอย์พูดด้วยน้ำเสียงโกรธ  จนคนที่ฟังรู้สึกได้และยิ้มตามไปกับท่าทางแบบนั้น 

“ท่านยิ้มเรื่องอะไรกัน”

“เจ้านี่....”

“ข้าทำไมหรอ?”

“ข้านึกว่าหนุ่มหล่ออย่างเจ้าจะมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้มาเยอะแล้วนะ”

พอได้ฟังแบบนั้นโชเอย์ก็ก้มหน้าลงหลบสายตาคมๆของอีกคนที่มองมาอย่างล้อเลียน

“หรือว่าเจ้าเพิ่งจะเคยมีความรัก?”

“ขะ...ข้า...”

“นี่เจ้าเพิ่งเคยมีความรักจริงๆหรอ?”

“ก็ข้าไม่ได้ไปเจอใครเลยนี่น่า  นอกจากพี่สาวซึราระกับท่านแม่ของท่านริคุโอะ  ก็มีแต่สาวใช้ในบ้านที่อายุมากกว่าข้าทั้งนั้นเลย”

“ท่านก็เลยไปชอบคนที่เป็นมนุษย์แทนสินะ?”

“...”

โชเอย์เงยหน้ามองอีกคนอย่างแปลกใจ  เขาไม่เห็นเข้าใจเลยแล้วการที่เขาชอบคานะมันเป็นเรื่องที่ผิดหรอ  แค่คิดถึงใบหน้าสดใสที่เคยยิ้มอย่างอ่อนหวานให้กับเขาแล้ว  หัวใจก็เต้นแรงด้วยความเจ็บปวด  เผลอแสดงออกทางสีหน้าจนคนที่มีประสบการณ์มากกว่ามองด้วยสายตาเอ็นดู

“ท่านจะชอบใครมันก็ไม่ผิดหรอก  แค่คนที่ท่านชอบเป็นคนดีก็พอแล้ว”

“...แต่ตอนนี้ท่านคานะเหมือนคนที่ข้าไม่รู้จัก  เหมือนเป็นคนละคน”

“แต่ท่านเองก็ยัง รักท่านคานะอยู่ใช่ไหม”

“...ใช่”

“งั้นก็หมายความว่าหัวใจของท่านยังเชื่อมั่นในสิ่งที่เห็นมาตลอดอย่างหมดใจ  แล้วทำไมตัวของท่านถึงได้ยอมแพ้ง่ายดายขนาดนี้กันล่ะ?”

“ข้าไม่เข้าใจ”

“ในเมื่อท่านไม่อยากจะตัดใจจากท่านคานะ  แต่ทำไมตัวท่านถึงได้มานั่งเศร้าอยู่แบบนี้...  ทำไมไม่ไปตามหาหัวใจของท่านแล้วปรับความเข้าใจกันล่ะ”

โชเอย์นิ่งคิดไปตามคำแนะนำของอีกฝ่าย  ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 

เขาเข้าใจแล้ว...  น่าโมโหตัวเองที่ไม่ยอมเข้าใจในสิ่งที่เธอแสดงออกให้เร็วกว่านี้...

“ข้าขอบคุณท่านมาก”

ว่าจบร่างสูงก็วิ่งหายลับไปกับป่าทางด้านหลัง  ทิ้งคนสูงอายุให้มองตามไป  ก่อนที่จะหันกลับไปมองหลุมศพของเพียงคนเดียวที่หลับไหลอยู่ใต้พื้นดินอย่างสงบ

“เมื่อไหร่ที่โชเอย์พาคานะจังมาหาข้า  ข้าจะตามเจ้าไปนะเพื่อนข้าเอ๋ย....”


                                                                                                                                                                                                      

ขอโทษที่หายไปนานเลยนะคะ  พอดีว่าช่วงที่ผ่านมามีสอบและส่งงานจนแทบไม่มีเวลามาจับคอมเลยค่ะ

แต่ตอนนี้ได้พักแล้วค่ะ ช่วงนี้จะพยายามแต่งนิยายออกมาให้เยอะๆเลยค่ะ  

เผื่อว่าเราจะหายไปไหนอีก 5555  ล้อเล่นค่ะ

ขอบคุณที่ติดตาม  และทุกกำลังใจนะคะ  

แล้วเจอกันใหม่ตอนหนี้าค่ะ  ขอให้สนุกกับการอ่านนะค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #69 mll3 (@mll3) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 09:58
    ท่านเซ็นทำตัวมีลับลมคมในมากไปแล้วนะ
    #69
    0
  2. #31 Sky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 11:03
    รอมานานนับเดือน ในที่สุดก็ต่อซะที

    แต่ซึราระทำไมหนูโดนทำร้ายบ่อยขนาดนี้ วงวาร
    #31
    0
  3. #30 Koi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:47
    มาแล้ววววววว *0*
    #30
    0