fic Nurarihyon no Mago

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59

                 หญิงสาวร่างบางในชุดกิโมโนตัวเก่งกำลังตั้งใจทำอาหารอย่างไม่ลืมหูลืมตา จนคนที่เดินผ่านมาเห็นแล้วต้องหยุดมองด้วยความแปลกใจ  ซึ่งเจ้าตัวไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องครัวเพียงลำพัง  จนชายหนุ่มหนึ่งในนั้นเอ่ยปากถามกับคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆกันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

                “นั่นซึราระกำลังทำอะไรอยู่น่ะ”

                “ไม่รู้เหมือนกันขอรับนายน้อย”

                ร่างสูงของคุบินาชิตอบหัวหน้าของเขาด้วยความข้องใจในคำถามนั้นเหมือนกัน  เขาเป็นคนแรกที่เดินมาดูเธอเพราะเห็นว่าเธอเข้ามาในห้องครัวนานเกินไปจนเพื่อนอย่างเคะโจโรเป็นห่วงและส่งเขามาตาม  แต่พอเห็นว่าเธอกำลังตั้งใจทำอะไรบางอย่างอยู่ก็ทำให้เขาไม่กล้าเข้าไปขัด  เลยทำแค่พิงประตูรอให้ร่างบางหันมาเห็นเขาเองแต่เธอก็กลับไม่ยอมสังเกตสักที ทั้งๆที่หันมาทางนี้ตั้งหลายรอบแล้วก็ตาม

                “วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่านะ”

                ร่างสูงของหัวหน้ากลุ่มรุ่นที่3 ถามกับตัวเองด้วยความสงสัย  อยากจะเรียกเธอให้หันมามองมาสนใจเขาบ้าง  แต่พอเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามีความสุขแค่ไหนยามที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เขาก็ไม่กล้าที่จะเรียกเธอ  กลัวว่าเธอจะโกรธที่เขาเข้าไปทำลายความสุขของเธอเข้าให้

                “ใกล้จะเสร็จแล้ว  นายน้อยจะชอบไหมนะ”

                ร่างบางพึมพำเบาๆพลางยิ้มหวานออกมาก่อนจะรีบเร่งทำในสิ่งที่ค้างอยู่ให้เสร็จโดยไว  จนไม่ทันสังเกตเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง

                ริคุโอะที่ได้ยินเธอเรียกชื่อเขาก็เกิดความสงสัยจนต้องเข้าไปดูใกล้ๆ

                “กำลังทำอะไรอยู่หรอ?”

                เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาร่างบางสะดุ้งจนเผลอทำตะเกียบในมือหล่น  ก่อนจะหันกลับมามองคนที่ยืนซ้อนตัวอยู่ข้างหลัง

                “นะ...นายน้อย!

                “ว่าไงล่ะ ทำอะไรอยู่หรอซึราระ”

                “คะ...คือว่า...”

                เมื่อเห็นว่าร่างเล็กของคนตรงหน้าทำหน้าตกใจขนาดไหน  เขาก็ยิ้มกับตัวเองในใจไม่ให้เธอเห็น  ก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง

                “กำลังทำอะไรอยู่ล่ะ”

                “มะ...ไม่มีอะไรเจ้าคะ!

                แย่แล้ว ท่านริคุโอะจะเห็นจะได้ยินอะไรไปบ้างกันนะ  เธอถามตัวเองอยู่ในใจพลางหาทางกลบเกลื่อนสิ่งที่กำลังทำอยู่  โดยที่สายตาเพิ่งจะหันไปเห็นอีกคนที่กำลังยืนกรอบประตูมองมาทางนี้ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์อยู่

                ก็แน่ล่ะ! ใครใช่ให้เขามายืนอยู่ใกล้เธอชนิดที่แทบจะรวมร่างกันอยู่แล้วแบบนี้กัน  เธอยกมือดันอกกว้างของเขาให้ออกห่างซึ่งคนตรงหน้าก็ยอมถอยออกอย่างง่ายดาย  ก่อนจะหันไปถามเพื่ออีกคนเพื่อเบี่ยงประเด็น

                “คุบินาชิ  เจ้ามาถึงในครัวมีอะไรหรอ”

                “อ้อ  คือว่าเคะโจโรให้มาตามเจ้าไปหาน่ะ”

                “ที่ไหนล่ะ”  รอดตัวแล้วเรา

                “น่าจะที่ห้องของท่านหัวหน้าใหญ่นะ”

                “เอ๋~~ มีเรื่องอะไรกันนะ  ขอบใจมากนะคุบินาชิ”

                เธอกล่าวขอบคุณเพื่อน  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองนายน้อยของเธอที่ทำหน้าข้องใจแล้วกล่าวขอตัวเพื่อไปหาหัวหน้าใหญ่

                “ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

                พอร่างบางรีบพุ่งตัวออกจาห้องครัวไป  ร่างสูงจึงหันไปถามอีกคนด้วยความสงสัย

                “คุบบินาชิพอจะรู้ไหมว่าปู่มีเรื่องอะไร”

                “ไม่ทราบขอรับนายน้อย”

                ต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆเลย  ไปดูซักหน่อยดีกว่า  เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็เดินออกไปตามระเบียงไม้ด้วยความใจเย็น  แต่เมื่อเห็นว่าที่หน้าห้องนั้นมีปีศาจยืนอยู่เต็มไปหมด  คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

                “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?”

                “ท่านริคุโอะ  คือว่ามีใครก็ไม่รู้ขอรับมาหาท่านหัวหน้าใหญ่”

                อาโอตะโบที่ยืนอยู่หันมาบอกด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน  จนเขาหันไปมองคุบินาชิที่เดินตามหลังมาอย่างงงๆ  ก่อนจะพยายามแทรกตัวเพื่อเข้าไปในห้องให้ได้  แต่กลับพบเข้ากับร่างของคุโรตะโบที่ยืนทำหน้าที่เสมือนยามเฝ้าหน้าห้องอยู่กับกัปปะ

                “นายน้อยห้ามเข้าขอรับ”

                “ฮะ! นี่มันเรื่องอะไร  ทำไมผมจะเข้าไปไม่ได้”

                “นี่เป็นคำสั่งของท่านหัวหน้าใหญ่ขอรับ”

                อะไร!  นี่มันเรื่องอะไรกันเขาพยายามส่งสายตากดดันไปให้ทั้งสองคนยอมปล่อยเขาเข้าไปในห้องแต่กลับไม่เป็นผล  แน่ล่ะ! เขาในร่างนี้จะสามารถทำอะไรได้กันล่ะ  ยิ่งคิดยิ่งเจ็บใจตัวเอง  แถมยังมีเรื่องน่าแปลกใจอีกอย่างก็คือ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกห้องเลย  แม้ว่าจะเอาหูแนบกับประตูห้องแล้วก็ตาม  เหมือนไม่มีคนอยู่ในห้องเลย

                ต้องเป็นฝีมือปู่แน่  เขาคิดกับตัวเองในใจก่อนจะล้มเลิกความพยายามแล้วกระโดดไปนั่งรออยู่บนต้นซากุระต้นโปรดเพื่อรอเวลา

                เวลาผ่านไปนานพอสมควรจนร่างกายของริคุโอะเปลี่ยนแปลงไปทั้งความสูง ผมสีน้ำตาลและดวงตาสีเปลือกไม้  แปลเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มในเรือนผมสีขาวแซมดำกับดวงตาสีเพลิง  ก่อนที่ร่างสูงจะกระโดดลงมาจากต้นซากุระแล้วเดินไปที่หน้าห้องที่ยังคงมีปีศาจอยู่จำนวนมากมาย

                “พวกเจ้า...”

                น้ำเสียงกดต่ำทำให้คนเฝ้ายามทั้งสองคนยอมปล่อยให้เขาเข้าไปอย่างง่ายดาย  แต่เมื่อเข้าไปแล้วเขากลับพบเรื่องที่น่าตกใจยิ่งกว่าเดิม  น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจึงแฝงไปด้วยเพลิงแห่งโทสะ

                “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

80 ความคิดเห็น

  1. #20 IBBI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:45
    จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ ตื่นเต้นๆ ><
    #20
    0