ตอนที่ 7 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 243 ครั้ง
    22 ก.ค. 61

หลังจากกลับเข้าคฤหาสน์ตระกูลเว่ย เว่ยซวงอวี่ให้สาวใช้พยุงเว่ยฮูหยินกลับเข้าไปพักด้านใน ตัวนางเองที่เดินจนเหนื่อยก็อยากจะกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดเสียหน่อย


ระหว่างทางกลับพบกับบิดาที่กำลังเดินตรงมาพร้อมกับพ่อบ้าน นางย่อกายคารวะทั้งยังส่งยิ้มให้ “ท่านพ่อ”


เว่ยจื่อฉีพยักหน้าให้บุตรสาว เขาให้พ่อบ้านเดินไปก่อน ส่วนตัวเขายืนสนทนากับนางอีกครู่ใหญ่ “กลับมาแล้วหรือ”


“เจ้าค่ะ”


“เป็นอย่างไรบ้าง ได้ออกไปเที่ยวข้างนอกรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่ อยู่แต่ในเรือนไม่ได้ออกไปไหน อึดอัดแย่กระมัง”


“ก็ไม่รู้สึกอึดอัดมากมายอะไรเจ้าค่ะ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีเช่นกัน”


ได้ยินคำตอบของเว่ยซวงอวี่ เว่ยจื่อฉีก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “เจ้าก็อย่าโทษว่าพ่อใจร้าย เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้พ่อต้องระมัดระวังมากขึ้น เกิดเจ้าออกไปข้างนอกแล้วเกิดเรื่องอีก เจ้าจะให้พ่อมองหน้าเจ้าอย่างไร”


“ลูกเข้าใจเจ้าค่ะ ไม่ว่าก่อนหน้านั้นจะเกิดอะไร ต่อไปลูกจะไม่ทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ต้องกังวลอีก”


“ความจริงก็ไม่ใช่ความผิดเจ้าเสียทีเดียว” เว่ยจื่อฉีชะงักหลังจากเอ่ยจบประโยคนั้น


เขาลอบสังเกตใบหน้าของบุตรสาว จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่งเมื่อไม่พบความผิดปกติ “คนเป็นบิดามารดาดูแลบุตรไม่ดี จะโทษพวกเจ้าที่เป็นลูกได้อย่างไร เจ้ากลับมาเหนื่อย ๆ ไปพักผ่อนเถิด”


“เจ้าค่ะท่านพ่อ” เว่ยซวงอวี่ยิ้มก่อนจะเดินไปอย่างว่าง่าย


แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อคล้อยหลังไปไม่นาน นางยังคงได้ยินผู้เป็นบิดาพึมพำเสียงเบา “จะโทษเจ้าอย่างไรกัน เรื่องที่เกิดขึ้นนี้ ล้วนเพราะข้าดูแลพวกเจ้าไม่ดี...”


เมื่อกลับถึงห้องเว่ยซวงอวี่ให้สาวใช้สองคนช่วยเปลี่ยนชุด นางยังคงมีใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทีหรือก็เป็นปกติ ในยามที่พูดคุยกับสาวใช้ของตน แต่เมื่อทั้งสองเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับปิดประตู ใบหน้าของหญิงสาวกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง


“ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไร แล้วยังจะมีข่าวลือที่ซุบซิบนั่นอีก” เว่ยซวงอวี่ขมวดคิ้ว มือคลึงพู่กันเบา ๆ อย่างครุ่นคิด


ก้มลงมองกระดาษที่นางจดสิ่งที่นางสงสัย โดยแยกแยะออกมาถึงความน่าจะเป็น เรื่องที่เว่ยเอินหลินผู้เป็นพี่สาวอาจจะอยู่ในเหตุการณ์นางไม่ได้ตัดทิ้งไป อีกทั้งเรื่องที่นางกับผู้เป็นพี่สาวทะเลาะกัน กระทั่งเรื่องสุดท้ายในวันนี้ที่บิดาหลุดปากออกมา


“หรือข้ากับพี่ใหญ่จะผิดใจกัน” คิ้วเรียวขมวดมุ่น “เมื่อก่อนข้า...เป็นคนเช่นไรกันนะ” นางให้สงสัยยิ่งนัก จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าตัวนางเองอิจฉาผู้เป็นพี่สาวที่จะได้แต่งเข้าตำหนักองค์ชายเก้า กระทั่งนางในวันนั้นเกิดเรื่องขึ้น


แต่...หากพี่สาวของนางไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เล่า กระนั้นหากไม่จริง ทำไมบิดาจึงต้องการปิดบังเรื่องต่าง ๆ จากนาง


“ความจริงเป็นเช่นไรกันแน่”


มองดูสิ่งที่ตัวนางเองเขียนลงไปในกระดาษด้วยพู่กันด้ามเล็ก เว่ยซวงอวี่ถึงกับปวดศีรษะ อาการเช่นนี้มักจะกำเริบในยามที่นางครุ่นคิดมากเกินไป

                

          กระดาษถูกพับเก็บ ก่อนที่นางจะมองไปโดยรอบเพื่อหาที่ซุกซ่อน สาวใช้สองคนของนางเป็นคนที่บิดาส่งมาสอดแนม ดังนั้นนางต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เมื่อคิดได้เช่นนี้เว่ยซวงอวี่พลันรู้สึกผิด

         

     แม้ตระหนักดีว่าบิดาของนางมีเรื่องปิดบัง แต่อย่างไรเสียนางก็มองออกว่าในยามที่มองมายังนาง บิดามีเพียงความห่วงใย แต่หนึ่งในนั้นยังมีความหวาดระแวงบางอย่างที่นางเองยังรู้สึกได้

                

          ไม่รู้ว่านางควรจะรู้สึกดีใจที่ตนเป็นคนจับผิดเก่ง หรือนางควรจะรู้สึกสงสารตัวเองดีที่ไม่อาจไว้ใจแม้กระทั่งบิดาของตัวเอง

             

         กระดาษใบนั้นถูกสอดเข้าไปในถุงหอมใบเดียวกับที่นางซ่อนจดหมาย นางพกพาติดตัวโดยตลอด ระมัดระวังแม้กระทั่งในเวลานอนก็ซุกเอาไว้ใต้หมอน


“สืบจากผู้อื่นไม่ได้ในยามนี้ เช่นนั้นก็เริ่มจากตัวเองก็แล้วกัน ข้าอาจคิดมากจนเกินไป บางทีอาจเป็นข้าที่ทำให้พวกเขาต้องปิดบัง หรือว่าพวกเขาอาจพูดถูก ข้าอาจอิจฉาพี่ใหญ่จน...” 


เว่ยซวงอวี่สะบัดศีรษะไปมา แม้บอกตัวเองไม่ให้คิดมาก แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ยังอดไม่ได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 243 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #80 feonixsh (@feonixsh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 20:22
    เพราะอะไรกัน
    #80
    0
  2. #7 w.wanilla (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 10:38

    ซับซ้อนมาก รอตอนต่อไปจ้า

    #7
    0