ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4690
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 250 ครั้ง
    21 ก.ค. 61

แม้ความจริงเว่ยจื่อฉีจะเป็นกังวล ในยามที่ผู้เป็นฮูหยินบอกว่าจะพาเว่ยซวงอวี่ไปข้างนอก แต่ถึงอย่างนั้นหลังจากที่จับตาดูท่าทีของบุตรสาวคนเล็กที่เปลี่ยนเป็นหัวอ่อนว่าง่าย เขาก็ตัดสินใจอนุญาตทันที


หลายวันมานี้เห็นผู้เป็นฮูหยินกลัดกลุ้มนอนไม่หลับ เขาเองก็ไม่อยากจะให้บรรยากาศในตระกูลเว่ยเคร่งเครียดไปกว่านี้ แม้จะรู้ว่าหากความทรงจำของเว่ยซวงอวี่กลับมา ทุกอย่างในตระกูลเว่ยจะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นการได้เห็นบุตรสาวคนเล็กต้องถูกขังอยู่แต่ในเรือน เขาผู้เป็นบิดาเองก็เจ็บปวดใจ


“ให้แล้วแต่โชคชะตาเถิด พวกนาง...ล้วนแล้วแต่เป็นบุตรสาวของข้า” เว่ยจื่อฉีหลับตาลงอย่างรวดร้าว


เขาไหนเลยจะตั้งใจให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ไม่เลย...เขาเองก็เสียใจที่ผลออกมาเป็นเช่นนี้

 

เว่ยซวงอวี่มีท่าทีตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด ในยามที่นางช่วยพยุงมารดาเดินออกมาขึ้นรถม้า หญิงสาวมองสำรวจทุกอย่างรอบตัวอย่างสนใจใคร่รู้


ดวงตาเป็นประกายสดใสร่าเริงกว่าทุกวัน ทำให้ทุกคนที่มองต่างก็รู้สึกประหลาดใจ นี่ไหนเลยจะเป็นท่าทีของคุณหนูรองตระกูลเว่ยที่สุขุมเยือกเย็นคนเดิมอีก


 ท่าทีเช่นนั้นทำให้เว่ยฮูหยินยิ่งรู้สึกรักใคร่เอ็นดูในตัวบุตรสาวมากขึ้น นางในยามนี้คล้ายกับได้บุตรสาวตัวน้อยที่ยังไม่ได้เข้ารับการศึกษาที่เค่อหลี่กลับมา


คราแรกแม้จะเห็นด้วยและยินดี เนื่องจากหายากที่อาจารย์ทั้งสามแห่งเค่อหลี่ยอมรับในตัวอิสตรี บุตรสาวสองคนของนางนับว่าแหกกฏที่บัณฑิตซึ่งมีชื่อเสียงได้ตั้งเอาไว้


แม้ยังคงต้องปิดบังตัวเองด้วยการปลอมตัวเป็นบุรุษ ทั้งยังต้องเรียนแยกกับนักเรียนส่วนใหญ่ แต่ถึงอย่างนั้นอาจารย์แห่งเค่อหลี่เองก็ยอมรับและยกย่องบุตรสาวของนางเป็นอย่างมาก 


กระทั่งไม่นานมานี้ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป


สามีของนางเดินทางไปต่างเมือง มีจดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาจากเมืองหลวง บุตรสาวของนางเขียนจดหมายตอบกลับไปด้วยนึกสนุก ซึ่งนั่นทำให้ความสามารถของหญิงสาวตระกูลเว่ยเปล่งประกายออกมา


นับจากวันนั้นบุตรสาวทั้งสองคนของนางกลับมีท่าทีมึนตึงต่อกัน เมื่อเอ่ยถามทั้งสองต่างก็ตอบเหมือนกันว่าไม่มีอะไร


นางเชื่อเช่นนั้น...แต่ลึกแล้วนางกลับรู้สึกได้ ระหว่างเว่ยเอินหลินและเว่ยซวงอวี่ มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปแล้ว

“ท่านแม่” 


รอยยิ้มสดใสของเว่ยซวงอวี่ทำให้เว่ยฮูหยินมีความสุข นางตบลงไปบนหลังมือของบุตรสาวเบา ๆ พยักหน้าเมื่อมองเห็นแววตาอ้อนวอน เพราะตอนนี้เว่ยซวงอวี่กำลังมองขนมบัวหิมะด้วยดวงตาเป็นประกาย


“ของข้างนอกอย่ากินเยอะ ร่างกายของเจ้าเพิ่งหายดี ชิมแค่พอรู้รสชาติก็พอ”


“ลูกทราบแล้ว” เว่ยซวงอวี่ยิ้มก่อนเดินตรงไปหน้าร้านขนม


“เอ๊ะ นั่นมิใช่คุณหนูรองตระกูลเว่ยหรอกหรือ”


เสียงซุบซิบหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เว่ยซวงอวี่ไม่ได้หันไปมองเพราะมันแต่จ่ายเงินค่าขนมบัวหิมะ แต่ถึงอย่างนั้นบทสนทนาทุกอย่างนางก็ได้ยินอย่างชัดเจน


“ใช่นางนั่นละ”


“ได้ยินมาว่านางทะเลาะกับพี่สาวเพราะอยากแต่งเข้าตำหนักองค์ชายเก้าเสียเอง”


“จริงหรือ”


“ข้ายังสงสัยอยู่ว่าที่นางตกลงจากรถม้าเพราะพยายามใช้เรื่องนี้ต่อรอง”


“ช่างน่าละอาย”


“คงไม่กระมัง พวกนางสองพี่ยน้องรักใคร่กลมเกลียว อีกอย่างบัณฑิตเว่ยสั่งสอนพวกนางด้วยตัวเอง ทั้งยังให้ร่ำเรียนเขียนอ่าน บุรุษมากมายในเมืองอี๋หยางเองก็ใช่ว่าจะเก่งกาจเท่าพวกนาง เรื่องแบบนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นในตระกูลบัณฑิตอันทรงเกียรติได้”


“เจ้าจะไปรู้อะไร ข้าว่านะชื่อเสียงลาภยศใครบ้างไม่อยากได้ องค์ชายเก้าทรงชื่นชมคนมีความสามารถ ข้าเดาว่าคงมีพระประสงค์จะรับพวกนางทั้งสองคนเข้าตำหนัก เพราะอย่างนี้พวกนางเลยทะเลาะกันจนตกรถม้า”


“เอ๋ ไม่ถูกสิ มิใช่ว่าวันนั้นมีเพียงคุณหนูรอง สาวใช้ และก็คนขับรถม้าหรอกหรือ”


“เจ้ารู้แล้วอย่าพูดไปเล่า มีคนเห็นว่าคุณหนูใหญ่เองก็อยู่ด้วย แต่เพราะบัณฑิตเว่ยเกรงว่าโอกาสที่พวกนางคนใดคนหนึ่งจะกลายเป็นชายารององค์ชายเก้าจะหลุดลอย เขาวิ่งเต้นจนปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ได้ ความจริงข้าก็เข้าใจนะ โอกาสดี ๆ แบบนี้เป็นเจ้าจะกล้าปล่อยไปหรือ”


เว่ยซวงอวี่พยายามปับสีหน้าให้เป็นปกติ นางส่งยิ้มให้มารดาก่อนจะแสร้งทำเป็นมองไปรอบ ๆ ทั้งนี้นางกวาดสายตาไปยังเจ้าของบทสนทนาเมื่อครู่


กลุ่มคนเหล่านั้นเป็นเพียงเสี่ยวเอ้อและพ่อค้าแม่ค้าในตลาด พวกเขาสะดุ้งเมื่อหญิงสาวส่งยิ้มให้ จากนั้นก็รีบหลบตาแล้วแยกย้ายกันไปคนละทาง


“หรือนี่จะเป็นสิ่งที่ท่านพ่อพยายามปิดบัง” เว่ยซวงอวี่พึมพำ นางไม่ได้ปักใจเชื่อ แต่ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็ดูน่าสงสัย นางไม่คิดจะเอ่ยถามบิดา หากแต่...


เมื่อสายตาของนางเลื่อนกลับไปยังมารดา รอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้น นางจะถามมารดาเช่นไรดีจึงจะดูไม่น่าสงสัย หลายวันมานี้นางเองรับรู้และตระหนักดี มารดาของนางเป็นคนอ่อนโยนจิตใจดี


หลาย ๆ เรื่อง ดูเหมือนบิดาของนางปิดบังแม้แต่กับฮูหยินของตัวเอง ดูท่าแล้วเรื่องนี้บิดาและพี่สาวของนางคงมีเรื่องปิดบังมากมาย 


หรือหากไม่คิดมากจนเกินไป ดูเหมือนตัวนางก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำก็คงมีเรื่องบางอย่างปิดบังเช่นกัน 


ยกตัวอย่างเช่นจดหมายปริศนาที่นางได้รับเมื่อคืนเป็นต้น

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 250 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #23 Barea (@boonyaratku7) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 11:51
    เป็นความมีอะไรในความไม่มีอะไร
    #23
    0
  2. #9 apollean (@apollean) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 17:02

    สนุก เนื้อหาน่าติดตามมากกก มาต่อไวๆนะคะ

    #9
    0
  3. #6 nill_ar (@nill_a) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 22:44

    อืม มันช่างซับซ้อนจริงๆ

    #6
    0
  4. #4 STI .45 (@gval) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 10:21
    รอค่ะ สนุกมากเลย
    #4
    0