สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 2 : Chapter 2 เริ่มงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 827
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    27 ก.ค. 62

วั่งจีตื่นขึ้นมาแต่เช้า เขาฝันเห็นเรื่องแบบนี้ทุกๆคืน แต่ก็ไม่เข้าใจทำไมเขาไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องแปลก เขากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ เขาตื่นมาก็พบว่าเว่ยอิงยังนอนอยู่ข้างๆเขา เขาจึงลุกมาอาบน้ำและทำอาหารเช้าสำหรับเขา พี่ชายและเว่ยอิง หลังจากนั้นเขาก็ออกไปทำงานทันที เขาไม่ชอบไปทำงานสายหรือช้ามากๆ 
เมื่อมาถึงเขาก็นั่งรอคนอื่นมาให้พร้อมกัน ระหว่างที่นั่งรอเขาก็นึกถึงเว่ยอิงในความฝัน เว่ยอิงเป็นคนชอบแหกกฎและก็ดื้อรั้นมากที่สุด แต่กลับเป็นคนที่เก่งและเฉลียวฉลาดไม่แพ้กับเขา ซึ่งมันช่างตรงกับเว่ยอิงที่เขารู้จักในตอนนี้ เขาเริ่มรู้สึกว่ามันแปลก แต่เขาก็ไม่เคยจะใส่ใจมัน ตอนนี้ทุกคนมากันครบแล้ว ก็เริ่มงานกันได้ พวกเขาต้องทำงานร่วมกันอีกเป็นเดือนๆ ให้มานั่งคิดเรื่องไร้สาระคงไม่มีประโยชน์อะไรกับหลานวั่งจีคนนี้ 
“นี่ๆเจียงเฉิง เมื่อคืนนี้ข้าฝันแปลกๆอีกแล้วล่ะ” เว่ยอิงพูดคุยกับเจียงเฉิง
“เจ้าน่ะฝันอะไรที่มันแปลกตลอดแหละ แต่ช่วยตั้งใจทำงานก่อนได้ไหม แล้วเวลาพักค่อยคุยกัน” เจียงเฉิงพูดแล้วตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ
“ขออนุญาตินะคะ” เสียงหญิงสาวกล่าวขึ้น เธอเดินเข้ามาพร้อมกับขนมบางส่วนในมือ
“ท่านพี่!!” เจียงเฉิงและเว่ยอิงพูดพร้อมกัน
“ไง พวกเจ้าทั้งสอง” หญิงสาวเอ่ยทักทั้งสองคน
“ท่านมาทำอะไรที่นี่” เจียงเฉิงพูด
“ก็ข้าคิดถึงอาเฉิงกับอาเซี่ยนนี่นา เลยเอาขนมมาฝากน่ะ คงตั้งใจทำงานกันนะ” หญิงสาวพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
เธอคือ เจียงเยี่ยนหลี พี่สาวของเจียงเฉิง และเป็นพี่ไม่แท้ของเว่ยอิง เธอรักน้องทั้งสองคนมาก เป็นพี่สาวที่ใจดีและมารยาทดีที่สุด
“เจ้าจะมาทำไมกันให้เสียแรง ทีหลังฝากข้ามาก็ได้” จินจื่อเซวี่ยนกล่าวขึ้นก่อนเดินไปหาเยี่ยนหลี
“ก็ข้าไม่อยากลำบากท่าน และข้าเองก็อยากมาเจอพวกเขาด้วยตัวเองน่ะ” เจียงเยี่ยนหลีตอบกลับ
“เจ้ากลับไปได้แล้วล่ะ พวกข้าจะได้ทำงานต่อ” จินจื่อเซวี่ยนกล่าวพร้อมกับจูบที่หน้าผากของเยี่ยนหลีก่อนจะเดินกลับไปทำงาน 
“งั้นข้าไปก่อนนะ พวกเจ้าก็ทำตัวดีๆล่ะ” เจียงเยี่ยนหลีพูดจบก็เดินออกไป
หลังจากเจียงเยี่ยนหลีกลับไป เจียงเฉิงและเว่ยอิงก็ตั้งใจทำงานกันอย่างไม่ลังเล ส่วนวั่งจีเขาไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว เขาขอแค่ให้ผลงานออกมาเป็นที่หน้าพอใจ และงานออกมามีประสิทธิภาพก็พอ ถึงตอนเที่ยงทั้งหมดก็แยกกันไปพักผ่อนและกินข้าว ส่วนวั่งจีเขาเลือกที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ค่อยสนใจใคร
“หลานจ้าน! ขอไปกินข้าวด้วยคนสิ” เว่ยอิงตะโกนเรียก
“……..” วั่งจีไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้าตอบรับ
“อย่าเมินกันนักสิ เจ้าเย็นชาเกินไปแล้วนะ” เว่ยอิงพูดและทำหน้ามุ้ย
“ข้าเปล่าเย็นชานะ” วั่งจีตอบก่อนจะเดินข้ามถนน
“หลานจ้าน!!!!” เว่ยอิงตะโกนเสียงดังและวิ่งไปผลักวั่งจี
วั่งจีมัวแต่สนใจเว่ยอิงจนไม่ทันได้ดูรถที่ขับมาด้วยความเร็ว โชคดีที่พวกเขาไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ เว่ยอิงนอนทับวั่งจีอยู่ตอนนี้เพราะเมื่อกี้เขาวิ่งมาผลัก พอได้สติทั้งคู่ก็รีบลุกขึ้น หลังจากนั้นวั่งจีก็เดินนำไปไร้ซึ่งคำขอบคุณ เว่ยอิงจึงรีบเดินตามไป 
“ไม่คิดจะขอบคุณข้าหน่อยรึไง” เว่ยอิงพูดเหมือนงอนๆนิดหน่อย
“……….” วั่งจีไม่ตอบอะไรเพียงหันมามองและเดินต่อไป
ทั้งสองคนเดินมากินข้าวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ก่อนจะกลับมาทำงาน ซีเฉินเห็นวั่งจีเดินมากับเว่ยอิงจึงเรียกเข้าไปคุยด้วย ปกติวั่งจีไม่ได้คุยกับใครหรือไปไหนกับใครง่ายๆแบบนี้ เขาไม่เคยคุยกับใครเลย นอกจากซีเฉิน ตอนนี้มีเว่ยอิงเขามาดูเหมือนเขาจะได้เพื่อนใหม่เพิ่ม
“เจ้ากับเว่ยอิงสนิทกันจังนะ” ซีเฉินพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“เปล่าสนิท” เขาตอบด้วยเสียงเรียบนิ่งและเย็นชา
“เจ้าเองก็อย่าเย็นชามากจนเกินไปสิ เว่ยอิงเขาอุตส่าห์หาเรื่องคุยกับเจ้าตลอดเลยนะ” ซีเฉินพูดด้วยสีหน้าเอือมระอา
“………. ถ้าไม่มีอะไรงั้นข้าขอตัว” วั่งจีลากลับไปทำงานเขาไม่อยากให้คนอื่นๆรอนาน
วั่งจีเดินกลับเข้ามา เขาก็ต้องหัวเสียเมื่อเห็นเว่ยอิงเล่นบางอย่าง จนเหมือนว่าเขาเป็นเด็ก วั่งจีรู้สึกไม่พอใจจึงเดินเข้าไปคว้ามือของเว่ยอิงก่อนจะหยิบของที่เว่ยอิงใช้เล่นเมื่อกี้ คนในห้องรู้สึกกลัวขึ้นมาต่างจากเว่ยอิงที่ไม่ได้รู้สึกกลัวแต่กลับทำหน้าเหมือนเด็กขี้งอนใส่วั่งจี หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งทำงานกันอย่างสงบจนเย็น วันนี้ทุกคนต้องทำงานล่วงเวลาด้วยกันทั้งหมด เพราะว่างานส่วนแรกใกล้จะเสร็จแล้วพวกเขาจึงตัดสินใจทำล่วงเวลานิดหน่อย เมื่อเสร็จงานพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับ เว่ยอิงและวั่งจีกลับด้วยกันเพราะไปทางเดียวกัน
เมื่อมาถึงบ้าน เว่ยอิงก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ ส่วนวั่งจีก็เข้าครัวไปหาของกินยามเย็น พวกเขาทั้งสองไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตอนเย็น สักพักเว่ยอิงก็เดินลงมาด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆ ทั้งสองคนนั่งกินข้าวด้วยกันและก็พูดคุยกันเรื่องงาน เอาจริงๆก็มีแต่เว่ยอิงที่พูดเพราะวั่งจีได้แต่ อืมๆอาๆ ไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้นวั่งจีก็กลับห้องไปอาบน้ำแต่งตัว พอออกมาก็เห็นว่าเว่ยอิงเล่นผ้าคาดหัวของเขาอยู่
“นี่! เจ้าเล่นอะไรของเจ้าน่ะ” วั่งจีกำมือแน่นเขารู้สึกโกรธนิดหน่อย
“ขะ.. ข้าเปล่านะ ข้าแค่ดูเฉยๆน่ะ เห็นเจ้าหวงมันมากก็เลยสงสัย” เว่ยอิงวางผ้าคาดหัวลงก่อนจะหนีไปอยู่อีกฟากของห้อง
“นี่เป็นของสำคัญประจำตระกูล มีแค่พ่อ แม่ ลูก และภรรยาเท่านั้นที่แตะต้องได้” วั่งจีพูดก่อนจะเอาผ้ามาคาดหัว
“ข้าขอโทษล่ะกัน ข้าไม่รู้นี่นา” เว่ยอิงพูด
หลังจากนั้นวั่งจีก็เงียบไป เขาเปลี่ยนไปนั่งอ่านหนังสือต่อที่โต๊ะของเขา ส่วนเว่ยอิงเขานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนที่นอน เขาชอบที่จะวาดรูปและฟังเพลง ตอนนี้เขากำลังวาดรูปบางอย่างอยู่ ไม่นานนักเขาก็ยิ้มและหยิบรูปภาพนั้นไปให้วั่งจี ภาพที่เขาวาดคือรูปวั่งจีที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ เขาวาดได้เหมือนมากๆ อย่างกับลอกลายออกมาเลย 
“นี่ๆ หลานจ้านข้าวาดนี่ให้เจ้าล่ะ” เว่ยอิงพูดพร้อมชูภาพในมือออกมาให้
“………..” วั่งจีได้แต่มอง เขาไม่ทำหน้าดีใจหรืออะไร 
“คิดซะว่าเป็นคำขอโทษจากข้าล่ะกัน” เว่ยอิงพูดพร้อมกับยื่นไปให้วั่งจี วั่งจีก็รับมาโดยไม่ได้กล่าวอะไร
จากนั้นวั่งจีจึงพับรูปภาพเก็บไว้ จากนั้นเขาก็เลิกอ่านหนังสือมาเข้านอน ส่วนเว่ยอิงเขาไม่ยอมนอนเอาแต่ยังเล่นอยู่ วั่งจีจึงปิดไฟและบังคับให้เขานอนแต่เว่ยอิงไม่ยอม ตอนนี้พวกเขาทั้งสองไม่ต่างจากเด็กที่นอนเล่นกันอยู่บนที่นอน วั่งจีเอาหมอนมาปิดหน้าของเว่ยอิงไว้ทำให้ตอนนี้เว่ยอิงนอนขาดอากาศอยู่บนที่นอน สักพักเว่ยอิงจึงยอมนอน ทั้งสองคนหลับสนิทมากด้วยความอ่อนเพลียจากงานและที่ทะเลาะ(เล่นเห็นๆ)กันเมื่อกี้ 
“นี่ข้าวาดนี่ให้เจ้าล่ะหลานจ้าน” ชายหนุ่มพูดพร้อมชูภาพของชายหนุ่มอีกคน
“………” ชายหนุ่มอีกคนได้แต่หันมามองและไม่สนใจรูปนั่น
ชายชุดดำจึงวางภาพนั้นไว้บนโต๊ะที่อีกคนนึงนั่งอ่านหนังสืออยู่ เขาหันมาแหล่มองและหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าภาพนั้นถูกล้อเลียนโดยการเติมดอกไม้บนหัว ชายชุดขาวรู้สึกโกรธจึงขย้ำภาพนั้นจนเละ พอเขาหันไปเปิดหนังสืออีกครั้งก็พบว่าถูกชายชุดดำเปลี่ยนให้เป็น หนังสือลามกเขาจึงโกรธมากกว่าเดิมเขาตั้งใจจะทำลายหนังสือนั่นอีกคนก็เข้ามาแย่งไป ทั้งสองแย่งหนังสือกันอีกคนไปยอมปล่อยแถมยังเหยาะเย้ย
“เจ้าน่ะอยากได้มันใช่ไหมล่ะ คุณชายหลานแห่งกูซู เป็นคนแบบนี้เองหรอกหรอ” ชายขุดดำพูดขึ้น
“นี่เจ้า! ข้าไม่ได้ต้องการของแบบนี้หรอก ข้าจะทำลายมันซะ” ชายชุดขาวพูดด้วยสีหน้าโกรธ
“อะไรกัน นี่มันเรื่องปกติของผู้ชายนี่นา หรือว่าเจ้าไม่เคยดูอย่างนั้นรึ” ชายชุดดำพูดและพยายามแย่งคืนมา
“…………” ชายชุดขาวไม่พูดอะไรและใข้พลังทำลายหนังสือนั่นจนกลายเป็นผุยผง
“เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้” ชายชุดขาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อะไรกัน คุณชายหลานไล่ข้าอย่างนั้นรึ” ชายชุดดำพูดด้วยท่าทีล้อเล่น
“ข้าบอกให้ออกไป!” ชายชุดขาวตะคอกเสียงดังจนทำให้ชายชุดดำยอมเดินออกไป
หลังจากนั้นก็ภาพทุกอย่างก็ตัดมาที่คนที่อยู่บนเรือกำลังจะไปไหนสักแห่ง ไม่นานนักชายชุดดำก็เอาไม้พายไปยกเรือของชายชุดขาวขึ้น ชายชุดขาวจึงกระโดดขึ้นไปบนเรืออีกลำนึง เมื่อเรือคว่ำก็พบว่ามีภูตผีอยู่ใต้ท้องเรือ
“ข้าขอโทษนะหลานจ้าน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ชุดเจ้าเปียก” ชายชุดดำกล่าวขอโทษ
“…………” ไม่มีเสียงตอบรับจากชายชุดขาว เขาเพียงแต่ไม่หันไปสนใจอีกคนนึงเท่านั้น 
จู่ๆพวกเขาก็ได้เข้าต่อสู้กับบางอย่างที่อันตรายมาก จนกระทั่งชายชุดดำตกน้ำลงไป ชายชุดขาวจึงลงไปช่วยไว้ได้ 
“ละ..หลานจ้าน จะช่วยข้าก็จับดีๆสิ แบบนี้ข้าอึดอัดนะ” ชายชุดดำพูดขึ้น
“ข้าไม่แตะต้องตัวผู้อื่น” ชายชุดขาวพูดก่อนจะพาขี่กระบี่กลับที่เรือ ก่อนที่ภาพจะตัดมาที่ๆหนึ่ง
“วะ…. เว่ยอู๋เซี่ยน” วั่งจีที่นอนฝันอยู่ละเมอขึ้นมา 
เว่ยอิงที่นอนอยู่ข้างๆจึงลุกขึ้นมาดู พบว่าวั่งจีตัวร้อนมากและก็ไข้ขึ้นสูง เขาจึงพยายามหาผ้ามาเช็ดตัวให้ เขาเช็ดตัวให้วั่งจีและรอจนวั่งจีตัวเย็นลงเขาก็กลับมานอนที่เดิม
“หลานจ้าน เจ้าคิดถึงข้าจนป่วยเลยรึไง” เว่ยอิงพูดล้อเล่นก่อนจะหลับไปตามๆกัน












มาแล้วคร้าบตอนที่รอคอยบอกเลยว่า …… ก็บอกไม่ถูกอะนะ ถ้าชอบก็กดติดตามกันหน่อยนะครับ รักรีดทุกคนนะครับ จะแต่งให้ดีขึ้นกว่านี้แน่นอนและขออภัยหากเนื้อเรื่องไม่ตรง แต่มันก็ใกล้เคียงเนอะครับ เจอกันตอนหน้าครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #47 miko2125 (@ploy21255) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 13:55
    ชอบๆ "เจ้าคิดถึงข้าจนป่วยเลยรึไง" แบบ......รักเลย เรื่องนี้
    #47
    1
    • #47-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 2)
      25 ตุลาคม 2562 / 22:08
      ขอบคุณง้าบบ
      #47-1
  2. #9 kaviki:P (@Gofriend006) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 22:33

    ชอบเรื่องนี้มากอ่ะ สู้ๆนะครับ

    #9
    1
    • #9-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 2)
      5 สิงหาคม 2562 / 07:52
      ขอบคุณครับ
      #9-1
  3. #4 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 07:02
    ขอบคุณคร้าบบ
    #4
    0
  4. #2 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 09:51
    สนุกคะชอบเรื่องนี้
    #2
    1
    • #2-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 2)
      27 กรกฎาคม 2562 / 07:03
      ขอบคุณครับ
      #2-1