สาบานรักแห่งอดีต (Fic ปรมาจารย์ลัทธิมาร เว่ยอิงxหลานจ้าน)

ตอนที่ 3 : chapter.3 แตกแยก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

ตอนเช้าวั่งจีตื่นขึ้นด้วยร่างกายอ่อนเพลีย เขามีไข้ขึ้นค่อนข้างสูง วันนี้ทั้งหมดจึงพักงานกัน เว่ยอิงทำหน้าที่ดูแลวั่งจีอย่างดี ทั้งหาข้าวให้กินและก็ป้อนยา เช็ดตัวให้ทำหน้าที่คนดูแลผู้ป่วยได้ดีเลยทีเดียว เว่ยอิงให้วั่งจีนอนพักหลังจากกินยา ส่วนเขาก็นั่งทำงานอย่างตั้งใจและมุ่งมั่นจนเหมือนคนละคนกัน พอสายๆวั่งจีก็ตื่นขึ้นมา เขามองเห็นเว่ยอิงนั่งอยู่ที่โต๊ะ เขาคิดว่าเว่ยอิงกำลังคิดจะแกล้งเขาอีกแน่จึงพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ล้มลงทำให้เว่ยอิงหันมาดู
“หลานจ้าน! เจ้าตื่นแล้วทำไมไม่เรียกข้าล่ะ เจ้าเป็นอะไรไหม” เว่ยอิงหันมาดูและลุกไปพยุงตัววั่งจี
“เจ้ากำลังทำอะไร..” วั่งจีพูด
“ข้าก็ทำงานอยู่น่ะสิ เจ้ากลับมานั่งบนเตียงเลย” เว่ยอิงพยุงวั่งจีให้นั่งบนเตียงและเขาก็นั่งลงข้างๆ
“……….” เกิดความเงียบงันระหว่างทั้งคู่
“ตอนเที่ยงนี้เจ้าจะกินอะไร ข้าจะได้ทำให้” เว่ยอิงถามวั่งจีเพื่อตัดความเงียบ
“………” วั่งจีไม่ตอบอะไร
“ถ้าเจ้าไม่ตอบ ข้าจะทำข้าวต้มให้เจ้ากินละกัน เจ้าเป็นคนป่วยนี่” เว่ยอิงพูดและลุกไปเก็บของบนโต๊ะให้เป็นระเบียบ
หลังจากนั้นเว่ยอิงก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้วั่งจีนั่งอยู่คนเดียว วั่งจีคิดว่าเขาคงมองคนๆนี้ผิดไปจริง วั่งจีรู้สึกมึนหัวมากเขาจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง และเขาก็หลับไป สักพักเว่ยอิงก็เดินขึ้นมาพร้อมกับยาและน้ำกิน พอเขาเห็นว่าวั่งจีหลับไปแล้วเขาจึงมานั่งที่โต๊ะเพื่อทำงานต่อ พอใกล้ๆเที่ยงเขาก็ลุกออกจากโต๊ะไปทำข้าวต้มให้วั่งจีกิน วั่งจีตื่นขึ้นมาด้วยภาพตรงหน้าที่พร่ามัว เขาป่วยหนักกว่าทุกครั้งที่เขาเคยเป็น สักพักเว่ยอิงก็เดินขึ้นมาพร้อมกับข้าวต้ม เว่ยอิงนั่งลงข้างๆวั่งจีก่อนจะค่อยๆประคองให้วั่งจีลุกนั่ง
“เจ้ากินเองได้ใช่ไหม” เว่ยอิงถามก่อนจะเอาโต๊ะมาวางข้าวต้มให้
“อ่า….” วั่งจีตอบรับและพยายามจะกินข้าวต้มแต่ก็ไม่ได้ ร่างกายเขาอ่อนเพลียมาก
“ถ้าไม่ได้ให้ข้าช่วยนะหลานจ้าน” พูดจบเว่ยอิงก็เอาข้าวต้มมาไว้ตรงหน้าเขาและตักป้อนให้วั่งจี
เว่ยอิงคอยแกล้งวั่งจีเป็นระยะๆ เขาอยากให้วั่งจียิ้มบ้างแต่ไม่เป็นผล หนำซ้ำเขายังโดนดุอีกต่างหาก หลังจากวั่งจีกินข้าวเสร็จเว่ยอิงก็เอาน้ำและยามาป้อนให้ เว่ยอิงบอกให้วั่งจีนอนพักส่วนตัวเขาก็นั่งทำงานต่อ วั่งจีหลับไปและก็ฝันแบบเดิม วั่งจีฝันแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาบ่อยครั้งแต่เขาก็ไม่คิดอะไรทั้งๆที่มันเป็นเรื่องที่แปลก เขาฝันเห็นเขาและเว่ยอิงเป็นเหมือนเพื่อนสนิทกันแต่คำพูดที่เขาพูดนั้น สื่อถึงว่าเขาทั้งสองเป็นคนรักกันในฝัน เขาพยายามที่จะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาฝัน ทั้งเขาและเว่ยอิงเพิ่งจะเคยรู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้ ที่ฝันมามันคงไม่ใช่ความจริง
ผ่านไปจนพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน วั่งจีตื่นขึ้นมาเขารู้สึกดีกว่าเมื่อเช้ามากๆ พอเขามองไปหาเว่ยอิงก็พบว่าเว่ยอิงหลับอยู่ที่โต๊ะ เขาจึงนั่งหลังพิงหัวเตียงและหยิบหนังสือมาอ่านสักพักเขาก็ได้ยินเสียงเว่ยอิงละเมอออกมา
“หลานจ้าน ข้าขอโทษ~” เว่ยอิงละเมอออกมา วั่งจีหันไปมอง เขาคิดว่าเว่ยอิงอาจจะกำลังฝันแบบเดียวกับเขา
“หลานจ้าน จ้านข้าคิดถึงเจ้า” ผ่านไปไม่นานเว่ยอิงก็ละเมอขึ้นมาอีก 
วั่งจีลุกขึ้นไปพยุงตัวเว่ยอิงมานอนที่เตียง และตัวเขาก็เข้าห้องน้ำก่อนจะออกจากห้องไปที่ครัว เขาจะทำอาหารเย็นเอง วันนี้เขาใช้เว่ยอิงมามากพอแล้ว หลังจากทำอาหารเสร็จเขาก็นั่งเล่นอยู่ที่ห้องนั่งเล่น สักพักเขาก็ได้ยินเสียงเว่ยอิงโวยวายขึ้น
“หลานจ้าน เจ้าอยู่ไหนน่ะ” เสียงเว่ยอิงตะโกนมาจากห้องนอน
“ข้าอยู่นี่” วั่งจีตอบและกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ
“เจ้าลงมาทำไมไม่ปลุกข้าล่ะ หากเจ้าล้มหรืออะไรไปจะเป็นยังไง” เว่ยอิงวิ่งเข้ามาในห้องที่วั่งจีนั่งอยู่ก่อนจะนั่งลงข้างๆ
“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกน่า ข้าไม่เป็นอะไรมากซะหน่อย” วั่งจีตอบโดยที่เขาไม่ยอมหันหน้าไปคุยกับเว่ยอิง
“เจ้าก็พูดได้นิ ตราบใดที่ตอนนี้เจ้ายังไม่เป็นอะไร” เว่ยอิงหงายหลังพิงกับเบาะโซฟาและหลับตาลง
“………….” วั่งจีไม่ได้ตอบอะไรเพียงแหล่มอง
วั่งจีอ่านหนังสือจบเขาก็ลุกเข้าครัวไปโดยมีเว่ยอิงเดินตามไป หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งกินข้าวด้วยกัน วั่งจีแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย เว่ยอิงทำแทนเขาทุกอย่าง ดูแลอย่างกับว่าเขาทั้งสองเป็นคนรักกัน แต่ยังไงพวกเขาก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน วั่งจีขึ้นห้องมาอาบน้ำและก็ยังหนังอ่านหนังสือต่อ ไม่นานเท่าไหร่เว่ยอิงก็ตามเข้ามา เว่ยอิงเข้าไปอาบน้ำและออกมานอนเล่น เว่ยอิงนอนมองวั่งจีอยู่นานจนเขาเริ่มง่วงและทำตัวงอแงเหมือนเด็ก วั่งจีเห็นดังนั้นจึงยอมเลิกอ่านหนังสือและนอนลงบนเตียง และเขาก็หลับไปก่อนเว่ยอิง คนที่งอแงเมื่อกี้นี้ กลับนอนมองวั่งจีไม่ยอมหลับ เว่ยอิงนอนมองวั่งจีอยู่นานก่อนจะพูดบางอย่างขึ้น เขาพูดไม่หวังให้มีใครได้ยิน หลังจากนั้นเขาก็หลับไป
เช้าวันต่อมา วั่งจีตื่นเช้าขึ้นมา เขายังไม่หายไข้ดีนักแต่เขาก็ยังจะลุกไปทำงาน ถึงแม้ว่าเว่ยอิงจะห้ามเขา ทั้งสองคนเดินไปทำงานพร้อมกันและเมื่อถึงที่ทำงาน พวกเขาก็ต้องรอคนอื่นๆให้มาก่อน ระหว่างรอเว่ยอิงก็คอยดูแลวั่งจีอย่างดี สักพักคนที่เข้าก็คือซีเฉิน
“วั่งจี หายดีแล้วรึ มาทำงานแบบนี้” ซีเฉินเดินเข้ามาและถามวั่งจี
“อ่า.. ก็ดีขึ้นบ้าง” วั่งจีตอบก่อนจะหันมาสนใจงานต่อ
“อย่าฝืนตัวเองล่ะ มันจะลำบากเอานะ” ซีเฉินพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
ไม่นานนักคนอื่นๆก็มา วั่งจีดูงานที่เคยทำไว้มันคืบหน้าขึ้นมากเพราะเว่ยอิงทำให้ตอนช่วงที่หยุดไป หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มทำงานต่อจากที่ทำค้างไว้ แต่เว่ยอิงกลับไปสนใจทำงานเลย เขากลับทำเล่นเป็นเด็กดื้อ ต่างจากเมื่อวานที่เขาตั้งใจทำงานมาก เว่ยอิงเริ่มอยู่ไม่นิ่งจนทำให้เจียงเฉิงโมโหขึ้นมา
“เจ้าอยู่เฉยๆไม่เป็นรึไง เว่ยอู๋เซี่ยน ข้ารำคาญเจ้าจริงๆ” เจียงเฉิงพูดและลุกขึ้นเหมือนจะพยายามต่อยเว่ยอิง
“อย่ามาทะเลาะกันจะได้ไหม ไม่งั้นข้าจะบอกเจียงเยี่ยนหลี” จินจื่อเซวี่ยนพูดทำให้ทั้งสองคนเริ่มสงบลง และกลับมานั่งทำงานต่อ
ดูเหมือนท่านพี่ของพวกเขาจะมีอิทธิพลต่อพวกเขามาก ถึงกับเอามาใช้ขู่ทั้งสองได้ พวกเขารักและเคารพท่านพี่อย่างมาก เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยง วั่งจีก็แยกไปหากินข้าวคนเดียวอีกเช่นเคย เขาไม่ค่อยสนใจใครอยู่แล้ว เว่ยอิงก็คอยตามดูแลเขาตลอดเวลา จนเหมือนทั้งสองนั้นสนิทกันแต่วั่งจีก็พูดเสมอว่าไม่สนิท พอตกเย็นหลังเลิกงาน เว่ยอิงให้วั่งจีกลับไปก่อนส่วนตัวเขาก็ไปไหนไม่รู้พร้อมกับเจียงเฉิงและเนี่ยหวายซัง วั่งจีพอกลับถึงบ้านเขาก็ทำอาหารกินคนเดียวและเขาก็อาบน้ำอ่านหนังสือ ตามแบบของเขามันเรื่องน่าเบื่อสำหรับใครหลายๆคน แต่ไม่ใช่กับเขา วั่งจีมองว่าเรื่องพวกนี้มันน่าสนใจมากๆ พอเริ่มดึกเขาก็เห็นว่าเว่ยอิงยังไม่กลับมา เขาจึงเข้านอนไปก่อน
ผ่านไปจนดึกมาก ก็มีเสียงประตูห้องเปิดและปิด วั่งจีนอนไม่รู้สึกตัวเขาหลับไปแล้ว คนที่เข้ามาจึงเดินไปที่เตียงและคร่อมตัวของวั่งจีไว้ ก่อนจะค่อยๆประกบจูบลงไป มันทำให้วั่งจีตื่นขึ้นมา และเขาก็ผลักร่างของคนที่เข้ามาจนไปอีกฝั่งหนึ่ง วั่งจีพยายามจะปรับสายตาให้มองเห็นคนที่เข้ามา ตอนนี้ห้องมืดมากจนมองไม่ค่อยเห็น วั่งจีพยายามจะปรับสายตาให้มองเห็นในความมืดได้แม้มันจะลางๆก็ตาม และคนที่เขาเห็นก็คือ เว่ยอิง เขาแทบไม่คิดเลยว่าคนที่เข้ามาจะเป็นเว่ยอิง
“เว่ยอิง…..” วั่งจีพูดแบบผิดหวัง
“หลานจ้าน… ข้า….” 
“เจ้าออกไปซะ!!” เว่ยอิงพูดไม่ทันจบ เขาก็โดนวั่งจีไล่ออกจากบ้าน
“หลานจ้าน ฟังข้าก่อน…” เว่ยอิงพูด วั่งจีเงียบไป
“คือว่า ข้าฝันเห็นเจ้าและข้าเป็นคนรักกันแต่พวกเราไม่สามารถรักกันได้ เพราะว่าทั้งข้าและเจ้าต่างก็เลือกทางเดินที่ต่างกัน ตอนแรกข้าเองก็ไม่เชื่อแต่พอได้เจอกับเจ้า มันทำให้ข้าอยากรู้จักเจ้ามากขึ้น พอได้รู้จักกับเจ้า ข้าก็เริ่มรู้สึกว่าเหมือนรู้จักเจ้ามานาน ไม่รู้ว่าเพราะในฝันรึเปล่า แต่ข้ารู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ……” เว่ยอิงบอกความรู้สึกที่เขามีต่อวั่งจี
“ถ้าเจ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าก็ออกไปซะไม่ต้องกลับมาอีก” วั่งจีพูดอย่างเยือกเย็น 
เขาไล่เว่ยอิงออกจากบ้านไป เว่ยอิงยอมไปแต่โดยดี ในคืนนั้นวั่งจีเองก็นอนไม่ค่อยหลับ เขาไม่มั่นใจว่ามันเป็นเพราะเขาระแวงกับเรื่องที่เกิดขึ้น หรือเป็นเพราะเว่ยอิงกันแน่ 




ผ่านมาหลายวันแล้วที่เว่ยอิงไม่มาทำงาน วั่งจีเองก็รู้สึกเป็นห่วงเว่ยอิงอยู่บ้าง เขารู้สึกผิดเพราะว่าเขาไล่เว่ยอิงออกจากบ้าน ความจริงเขาก็มีสิทธิ์จะไล่เพราะเว่ยอิงเป็นเพียงคนที่มาขออยู่ด้วยชั่วคราว แต่เขากลับไปเจอหน้าเว่ยอิงอีกเลย ถามเจียงเฉิงก็ได้คำตอบว่าไม่เห็นเว่ยอิงเหมือนกัน วั่งจีเป็นคนไล่เว่ยอิงไปเองแต่เขากลับรู้สึกผิด ถึงเขาจะทำหน้าตาปกติตลอดเวลา แต่ในใจของเขากลับเป็นห่วงเว่ยอิงอย่างมาก 
“วั่งจี มาคุยกับข้าหน่อยสิ” ซีเฉินเรียกให้วั่งจีเข้าไปคุยด้วยในห้อง
“เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายเว่ยงั้นหรอ” ซีเฉินถามเพราะเขาเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้
“ไม่มีอะไรสักหน่อย…” วั่งจีเบี่ยงเบนไม่ยอมบอก
“แต่เจ้าดูเป็นกังวลมากเลยนะวั่งจี” ซีเฉินพูดขึ้น 
“ข้าเปล่า….” วั่งจีพูดออกไปทั้งๆที่มันไม่จริง
“ถ้าเจ้ามีเรื่องไม่สบายใจกับคุณชายเว่ย เจ้าก็ควรจะไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องนะ หากปล่อยไว้แบบนี้เจ้าจะเครียดเอานะ” ซีเฉินพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้วั่งจีนั่งทบทวนความคิดของตัวเอง 
วั่งจีเริ่มคิดว่าชีวิตของเขามันขาดบางอย่างไป หรือว่าเขากำลังผูกพันธ์กับเว่ยอิง ตั้งแต่วันที่เว่ยอิงจากไปชีวิตเขาก็เปลี่ยนไป หลังเลิกงานวั่งจีก็ทำเหมือนเดิมที่เขาทำทุกๆวันต่างตรงที่ คนที่คอยกวนเขาไม่อยู่อีกแล้ว วันนี้วั่งจีไม่มีสมาธิอ่านหนังสือเลย เขาตัดสินใจปิดหนังสือและเดินไปทั่วๆห้อง ยิ่งเขาเดินดูเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ามันโล่งทั้งๆที่แต่ก่อนเขาไม่เคยคิดแบบนั้นเลย ทั้งชีวิตเขาอยู่ตัวคนเดียวกับพี่ชายและอาของเขา พอเว่ยอิงเข้ามาเขาก็รู้สึกว่ารำคาญมากกว่า แต่พอเว่ยอิงไปเขากลับรู้สึกโดดเดี่ยว วั่งจีตัดสินใจนอนลงและหลับไป ก่อนจะเข้าสู่ห้วงแห่งฝัน
“หลานจ้าน…..” ภาพชายคนนึงกำลังจะตกเหว ด้านหลังคือสงครามบางอย่าง ชายอีกคนนึงพยายามจะช่วยชายคนที่ตกเหว
“เจ้าปล่อยข้าเถอะ….” ชายอีกคนพูดพร้อมกับสบัดมือจนหลุดจากการจับของอีกคน ภาพของการสูญเสีย
“เว่ยอิง……” ชายคนนั้นพูดทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีทางได้ยินอีกแล้ว 
ภาพถูกตัดมาที่ชายที่รอดชีวิต ถือเหล้ามาพร้อมกับขลุ่ยสีดำ และที่หลังสะพายกู่ฉิน ก่อนที่เขาจะนั่งลงตรงข้างๆน้ำตก และเริ่มบรรเลงกู่ฉินประจำตัว เขาตามหาดวงวิญญาณของคนรักของเขา ทั้งๆที่ไม่โอกาสได้เจอกันอีก แต่ก็ยังคงเฝ้ารอและโหยหาตลอดมา…. เมื่อเริ่มบรรเลงน้ำตาของชายผู้นั้นก็ได้ไหลลงสู่พื้นดิน น้ำตาแห่งความสูญเสียและความคิดถึง เขาจะยังคงรอว่าสักวันเขาจะได้พบกับคนๆนั้นอีกครั้ง…..








กลับมาแล้ว chapter 3 นี้ ดราม่ามาก ไรท์บอกตรงๆเลยนะครับว่าเป็นคนที่ไม่ชอบอ่านดราม่า แต่พอมาลองแต่ง กลายเป็นว่าไรท์แต่งดราม่าซะงั้น ไม่ต้องห่วงไรท์จะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนครับ และก็ขอคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะครับ รักรีดนะครับ




อ้อ! อยากให้โหวตว่าอยากให้มีฉากNC ไหมด้วยนะครับ เม้นมาบอกเลยนะขอรับ ข้าน้อยรออยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #18 ฮาบากามิ โชจิ (@0817103309) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 09:09

    สงสารเว่ยอิงและหลานจ้านด้วย
    #18
    1
    • #18-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 3)
      20 สิงหาคม 2562 / 16:09
      สงสารเพราะอะไรหนออ
      #18-1
  2. #7 LokiLucy (@LokiLucy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 01:07

    สงสารเว่ยอิงงงงงง
    รออยู่นะค่ะ
    ชอบมสกเลยยยยย
    สู้ๆค่ะไรต์
    #7
    1
    • #7-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2562 / 06:22

      ขอบคุณครับ
      #7-1
  3. #6 KOONNOOKY (@KOONNOOKY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 17:03
    งื้อ~~~~~ T^T
    #6
    1
    • #6-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2562 / 06:21
      หือ..?
      #6-1
  4. #5 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 16:55
    อยากให้มีคะncดีต่อใจเรา5555
    รอนะคะ
    #5
    1
    • #5-1 PpetchSL (@PpetchSL) (จากตอนที่ 3)
      3 สิงหาคม 2562 / 06:21
      จัดไปเลยครับ(ไม่แต่งจะแกล้งรีด555)
      #5-1