ข้ากลายเป็นนางร้าย...เกี้ยวรัก(สนพ.เฟยฮุ่ย)

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 8(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,154 ครั้ง
    22 เม.ย. 63

 

ทันทีที่นางกลับถึงตำหนักหยกงามอาของนางก็เข้าบรรทมไปแล้วแต่อย่างไรนางก็ใช้ทางเบี่ยงเดินอ้อมไม่เข้าไปใกล้ตำหนักหลักอยู่แล้วเพราะนางไม่แน่ใจว่าฮ่องเต้ทรงเสด็จมาประทับอยู่กับท่านอาด้วยหรือไม่ นางจัดการเปลี่ยนชุดและบอกกล่าวฟางอันและม่านชิงที่กลับมารออยู่ก่อนแล้วว่าไม่ให้รบกวนเพราะนางตั้งใจจะเลื่อนระดับปราณเลย

 

นางตื่นเต้นที่จะได้ใช้ดอกผลึกอัคคีและอยากจะเลื่อนระดับเต็มทียาสมุนไพรสำหรับช่วยในการฝึกปราณเป็นยาสมุนไพรสี่ธาตุที่ใช้การปรุงที่ค่อนข้างยากและมีราคาแพงแต่นางเสียมันไปไม่ต่ำกว่าสิบเม็ดในการใช้เลื่อนระดับปราณสีน้ำเงิน แต่อย่างไรตอนนี้นางต้องนำออกมาใช้อีกเม็ด

 

นางกลืนยาและหลับตาค่อยๆสัมผัสปราณของดอกผนึกอัคคีที่วางอยู่ด้านหน้าเมื่อนางสัมผัสได้จึงดูดซึมอย่างช้าๆเข้าสู่ร่างกายไปพร้อมๆกับการซึมซับพลังปราณรอบตัว

 

อวี้เหลียนลองซักถามองค์ชายจื้อโหยว่แล้วเหตุผลที่ต้องใช้พืชชนิดนี้เพราะมันช่วยกระตุ้นร่างกายที่เคยเจ็บป่วยอย่างรุนแรง สาเหตุที่ทำให้คนแบบนั้นไม่อาจเลื่อนระดับปราณได้เพราะร่างกายเกิดการไม่สมดุลจนมีธาตุไฟอ่อนเกินไป นางพยายามทำความเข้าใจและทำตามสมาธิของนางค่อยๆมั่นคงขึ้นเรื่อยๆไม่ต่างจากกระแสปราณรอบตัวที่ไหลวนราวกับสายน้ำเอื่อยๆรอบร่างกายอย่างสม่ำเสมอไม่ขาด

 

สมาธิที่จมดิ่งลงถึงที่สุดทำให้เจ้าตัวไม่รับรู้ว่าหยกสีดำที่ถูกวางซุกเอาไว้ใต้หมอนก่อนออกไปในยามนี้กลับดูดซึมปราณทั้งสองสายเข้าไปมีละน้อย ไม่ใช่วันแรกที่อวี้เหลียนนำหยกมาวางไว้แบบนี้แต่หยกดำนี้มีเงื่อนไขพิเศษในการดูดซึม ดอกผลึกอัคคีคือตัวแปรสำคัญที่ทำให้อวี้เหลียนแสดงความเป็นเจ้าของปราณไปโดยไม่รู้ตัวเพราะยามที่นางเลื่อนระดับปราณสำเร็จในห้าวันหลังจากนั้นหยกก็ดูกลืนไปจนพอแล้ว

 

อวี้เหลียนมองดอกไม้ที่กลายเป็นกองขี้เถ้าสีแดงสดกองหนึ่งด้วนความรู้สึกแปลกใจ ทุกสิ่งที่นี่ช่างอัศจรรย์เสียจริง

 

นางฉีกกระดาษมาตักเอาผลดอกผลึกอัคคีมาเก็บเอาไว้เพราะมันสวยไม่น้อยและอาจนำมาให้ได้ก่อนจะทดลองควบคุมปราณบนฝ่ามือ การเลื่อนปราณของนางจำต้องค่อยๆเป็นค่อยไป นางทำมันวนซ้ำไปมาถึงห้าวันจึงสำเร็จเช่นนี้ นั่นไม่ใช่ระยะเวลาที่มาก แต่นางรู้ตัวดีว่าปราณของนางเข้มข้นมากอยู่แล้วนั่นแสดงให้เห็นว่ามันพร้อมเลื่อระดับนานแล้วแต่นางไม่อาจทำได้ก็เท่านั้น

 

 

 

อวี้เหลียนแสดงปราณขั้นสีน้ำเงินให้ท่านอาเห็นเป็นคนแรกยามที่ไปบรรเลงพิณในตอนเช้าปราณที่เป็นดังระรอกคลื่นสะท้อนแสงแผ่วเบาตามจังหวะเพลง ปลาคล้ายปลาคราฟแต่มีหางเป็นพวงราวกับปลาทองแหวกว่ายรอบกายเจ้าของร่างบางราวกับเทพเซียน

 

ปราณของนางในขั้นสีม่วงเข้มข้นมากก่อนที่จะเลื่อนระดับปราณแต่นั่นสร้างภาระให้ร่างกายในการกักเก็บ นางในตอนนี้ที่ปราณเลื่อนระดับอย่างเหมาะสมทำให้นางรู้สึกราวกับร่างกายเบาลงและผิวดูผุดผาดยิ่งขึ้น

 

เสียงอ่อนโยนที่เอ่ยชมของท่านอาดังไม่ขาดแต่นางเลือกที่จะขอให้ปิดเป็นความลับเอาไว้ก่อน แม้ท่านพี่จื้อโหยว่จะให้คำแนะนำมาแบบนั้นแต่นางยังไม่แน่ใจว่าจะไปเกาะบารมีขาใหญ่ของวังอีกคนด้วนวิธีใดและจะสำเร็จหรือไม่

 

แน่นอนว่าอาของนางไม่เห็นด้วยที่จะปกปิดเรื่องปราณแต่นางก็ใช้ข้ออ้างว่าคงดีกว่าหากนางได้แสดงความสามารถอันน่าตื่นตะลึงนี้ในงานบูชาฟ้าในวันปีใหม่ซึ่งถือเป็นงานที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ที่สุดของแคว้นซึ่งมีผู้เข้าร่วมมากมาย ทั้งขุนนางที่อยู่เขตชายแดนรวมไปถึงดินแดนที่เป็นมิตรกับแคว้นเฟิ่งฟู่ก็ถูกเชิญมาเช่นกันอาของนางจึงยินยอมแต่โดยดี

 

ในช่วงบ่ายนางเริ่มดำเนินแผนการทันทีด้วยการเริ่มไปเมียงมองแถวๆทางขึ้นหุบเขา ดีที่พื้นที่ตรงส่วนนี้มีผู้คนเดินไปมาไม่มากนักนางจึงไม่เป็นจุดสนใจ ส่วนเรื่องอาหารที่นางสงสัยฟางอันได้หาคำตอบมาให้นางหลายวันแล้วว่าจะมีคนไปนำเสบียงมาจากห้องเครื่องทุกๆสิบวันในตอนกลางคืน คนพวกนั้นเป็นขันทีแม้จะดูธรรมดาแต่ล้วนไม่มีใครเปิดปากเอ่ยเรื่องบนภูเขาแม้แต่น้อย

 

วันนี้เป็นวันที่มีการนำเสบียงขึ้นไปนางจึงมาดูลาดเลาพอถึงเวลาคืนนี้นางจะได้มาดักเจอพวกเขาได้สะดวก

 

นางนัดแนะกับฟางอันอย่างดีเพื่อไม่ให้ม่านชิงรู้เนื่องจากนางไม่ต้องการให้ท่านน้ารู้เรื่องนี้

 

เมื่อตกกลางคืนนางจึงเอ่ยปากว่าจะฝึกปราณอีกซักหน่อยแล้วแอบออกไปให้ฟางอันคอยสังเกตดูม่านชิงเอาไว้

 

อวี้เหลียนถือโคมเดินไปยืนอยู่ข้างรูปปั้นพยัคฆ์พิทักษ์นางไม่คิดหลบซ่อนเพื่อไม่ให้พวกเขาเข้าใจว่านางมีเจตนาไม่ดี

 

รอเพียงสองเค่อขบวนขันทีที่กลับมาจากรับเสบียงจากห้องเครื่องใหญ่ของวังก็เดินตรงมาที่ที่นางยืนอยู่

 

พวกเขาดูแปลกใจแต่ก็ไม่ซักถามมีเพียงผู้ที่ดูท่าทางเข้มงวดและสูงวัยกว่าทุกคนที่หยุดเดินนางค้อมกายประสานมือให้ผู้สูงวัยกว่า

 

"คาราวะกงกงเจ้าค่ะ"

 

"คุณหนู ข้าเดาว่าท่านคงมีธุระกับพวกข้าจึงมาดักรอ ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดให้ข้าน้อยช่วยเหลือ"

 

นางไม่ตอบแต่นำหยกสีดำออกมาให้อีกฝ่ายดู

 

คิ้วสีดอกเลาของกงกงชราเลิกขึ้นแล้วเงยมองสบตานางอีกครั้ง"ข้าเพียงอยากพบเจ้าของหยก"

 

กงกงชราพยักหน้าอย่างเช้าใจแม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่หยกทมิฬอันนี้ไปอยู่กับคุณหนูผู้นี้ได้

 

"ข้าน้อยไม่อาจตัดสินใจแทนได้ แต่ผู้ถือหยกนี้สามารถเดินผ่านม่านพลังอันเกิดจากค่ายกลขึ้นไปได้ แต่จะได้พบเจ้าของหยกหรือไม่ล้วนขึ้นอยู่กับความต้องการของเจ้าของหุบเขาลูกนี้"

 

"ขอบคุณกงกงที่ชี้แนะเจ้าค่ะ"

 

"เช่นนั้นข้าน้อยขอลา"

 

อวี้เหลียนมองตามกงกงชราไป โคมไฟที่พวกเขาถือขึ้นไปบนภูเขาจู่ๆก็หายไปเมื่อพวกเขาเดินผ่านซุ้มประตูที่มีอักษรดุดันทรงพลังด้านบนราวกับเป็นดินแดนที่ถูกปิดกั้นจากพื้นที่ด้านล่างโดยสิ้นเชิงตำหนักเทพพิทักษ์

 

นางแปลกใจกับข้อความนี้ไม่น้อย เท่าที่นางรู้ด้านบนมีตำหนักเทพอสูรไป๋หู่เหตุใดจึงใช้คำว่าตำหนักเทพพิทักษ์กัน

 

นางทิ้งความสงสัยและหมุนตัวเดินจากมาในที่สุดเพราะเดิมทีแล้วนางไม่ชอบบรรยากาศเย็นและเงียบสงบชวนให้วังเวงเช่นนี้แม้แต่น้อย เมื่อนางได้คำตอบแล้วคราหน้านางจะมาตอนกลางวันไม่มาตอนค้ำมืดเช่นนี้อีกแน่นอน

 

อวี้เหลียนเดินลัดเลาะไปตามอุทยานหลวงเพื่อไปขึ้นรถม้าในเส้นทางหลักเพื่อตรงกลับไปยังตำหนักหยกงามแต่เสียงพูดคุยที่แว่วมาทำให้นางต้องชะงักฝีเท้า

 

เสียงขบขันราวกับระฆังแก้วบ่งบอกความสุขของสตรีผู้หนึ่งที่นางยังไม่เห็นหน้า แต่นางก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นใคร

 

นางหลบด้านหลังต้นไม้ใช้ผ้าคลุมโคมให้มีแสงสว่างน้อยลงแล้วเอียงหน้าออกไปมอง

 

"อ๊ะ!"

 

ฉากงดงามประหนึ่งภาพวาดปรากฏราวกับถูกจับวางให้นางร้ายผู้จำเป็นต้องตายอนาถในนิยายได้เห็น

 

อันจี๋ชุนลื่นและเป็นองค์ชายสองที่คว้าร่างนางเอาไว้ได้ทันท่วงที สองสายตาประสานกันก่อนที่บรรยากาศจะกลืนกินจิตใจของคนทั้งคู่

 

รสจูบหวานล้ำยิ่งทำให้ดวงตาของคนทั้งคู่เต็มไปด้วนอารมณ์เสน่ห์หาล้ำลึกจนแม้แต่คนแอบมองอย่างนางยังใจเต้นรัว

 

นางอดคิดไม่ได้ว่าจะมีอะไรๆเกินเลยกว่านี้หรือไม่ นางจำได้ว่าในนิยายอันจี๋ชุนสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับองค์ชายสองก่อนจะได้ทำพิธีแต่งงานเพราะยากำหนัดแต่ถ้าพวกเขาลงเอยกันง่ายๆตอนนี้ก็ดี

 

นางไหวไหล่แล้วถอยห่างอย่างระมัดระวังไม่ให้ตัวเองเหยียบแม้แต่กิ่งไม้ซักอันไม่อย่างนั้นฉากรักหวานซึ้งคงกลายเป็นเรื่องราวน้ำเน่าที่นำไปสู่การตายอนาถของนางเอง

 

 

 

เจ้าของร่างสง่างามในชุดสีขาวบริสุทธิ์รับกับใบหน้างดงามผุดผาดแต่กลับเย้ายวนชวนมองให้ผู้คนไม่อาจละสายตายืนอยู่หน้าทางขึ้นเขาอีกครั้งในบ่ายของวันถัดมา

 

อวี้เหลียนนำหยกออกมาแล้วเดินตรงไปยังประตู นางค่อยๆก้าวเท้าเข้าไปด้วยเกรงว่าจะมีมีดบินมาปักหัวนางเพราะค่ายกลทำงาน

 

นางกลื่นน้ำลายลงคอเมื่อรอดมาได้ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปดูความแตกต่างที่นางค้นพบเมื่อวาน

 

ไอหมอกมีไปทั่วทุกที่ซ้ำยังดูอึมครึมชวนให้หวาดหวั่น ต้นไม้ทึบสองข้างทางชวนให้คิดว่าจะมีตัวอะไรโผล่ออกมา แต่ถึงแบบนั้นนางก็ยังต้องแข็งใจเดินผ่านประตูเข้าไป

 

ลมหายใจอุ่นถูกพ่นออกอย่างอย่างโล่งอกเมื่อนางยังไม่ถูกค่ายกลเล่นงานก่อนจะออกเดินไปยังทางที่ทอดยาวขึ้นไปด้านบนที่ถูกหมอกปกคลุมจนมองเห็นได้เพียงเลือนลาง

 

อวี้เหลียนเดินขึ้นไปเรื่อยๆไม่รีบเร่งแต่ก็ไม่ช้าจนเกินไป ดีที่ความอุดมสมบูรณ์และหมอกโดยรอบทำให้ไม่ร้อนนัก

 

จากหนึ่งชั่วยามเป็นสองแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะถึงจนนางปวดเมื่อมากเพราะร่างกายนางก็ไม่ใช่ร่างกายของคนที่ออกกำลังกายทุกๆวันนางจึงต้องใช้ปราณช่วยเสริมความเร็วและลดภาระให้ร่างกายในที่สุดจวบจนท้องฟ้าทอแสงเป็นสีส้มบ่งบอกแสงสุดท้ายของวัน

 

เหตุใดนางจึงวนกลับมาที่ตีนเขาได้!!!!

 

นางเลี้ยวผิดทางหรือก็ไม่เพราะนางยังไม่เลี้ยวเลย!!

 

แน่นอนว่าทางขึ้นเขานั้นมีวนเล็กน้อยแต่ใครจะไปคิดว่าจะวนพานางลงมาข้างล่างเช่นนี้!!!!

 

นางอยากจะกรีดร้องด้วยความโมโหและหงุดหงิดแต่นางก็ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างสะกดกลั้น นางตวัดสายตามองขึ้นไปยังด้านบนอีกครั้ง ความรู้สึกราวกับมีคนจ้องมองทำให้นางรู้สึกคับข้องใจอยู่ตลอด

 

นางทนเดินมาครึ่งวันแต่นางก็ยังไม่ได้เห็นแม้แต่หลังคาตำหนักชินอ๋อง!!!

 

อวี้เหลียนชูหยกขึ้นร้องบอกกับความว่างเปล่าอย่างไม่พอใจ

 

"นี่หยก ข้ามีหยกดูเอาไว้!!! พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่!!"

 

ว่าจบนางก็กระแทกเท้าออกจากซุ้มประตู ตอนนี้นางยังไม่แน่ใจว่าคนที่กลั่นแกล้งนางเป็นใครอาจจะเป็นผู้ดูแลความปลอดภัยที่เห็นว่านางเข้ามาโดยพละการหรืออาจจะเป็นชินอ๋องที่ไม่ต้องการพบนาง แต่นางก็แสดงหยกให้ดูชัดๆแล้ว นางเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องเห็นมิเช่นนั้นคงใช้ค่ายกลทำให้นางเดินหลงเช่นนี้ไม่ได้ แต่นางไม่ถอดใจเช่นนี้แน่! นางต้องพบชินอ๋องให้ได้!!

 

ชีวิตนางขึ้นอยู่กับเรื่องนี้!!

 

 

ด้านบนภูเขาตำหนักพิทักษ์

"เหตุใดจึงไม่ให้นางขึ้นมา นางมาทวงสิทธิ์ของนางมิใช่หรือ?"

 

เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามผู้ที่นั่งมองกระจกสะท้อนค่ายกลของหุบเขาซึ่งสามารถมองเห็นทุกๆทีที่เป็นอาณาเขตของหุบเขาได้ ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลขนาดใหญ่แต่อาศัยปราณของคนๆเดียวในการควบคุมไปทั่วทั้งหุบเขาและเป็นนายของค่ายกลนี้ ผู้ที่ถูกเลือกโดยเทพอสูรไป๋หู่ผู้มีภาระหน้าที่ที่จะปกป้องดินแดนนี้ตั้งแต่เกิดชินอ๋องเจี๋ยหู่

 

เจ้าร่างกำยำที่สวมชุดคลุมเอาไว้หลวมๆปล่อยให้แผ่งอกปรากฏแก่สายตาคู่สนทนายังคงจ้องมองร่างบางที่เดินจากไปอย่างไร้อารมณ์

 

เขาจำได้ดีว่านางเป็นใครและหยกนั่นเป็นของเขาและนางก็ได้หยกมาจากคนสนิทของเขาอีกทีแต่เขาไม่แน่ใจว่านางพบเขาเพื่อใครกันจึงทำให้นางเดินวนจนหมดอาทิตย์ตกดินแต่ใครจะไปรู้ว่านางกลับรับรู้ได้ว่ามีคนจ้องมองอยู่ทั้งที่ปราณของนางด้อยกว่าเขามาก

 

"เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่!" เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อคู่สนทนายังคงไม่สนใจ

 

"นางเคยมาพร้อมหลานชายข้า" ชางเซิ่งเจี๋ยหู่ตอบในที่สุด

 

"อ้อเจ้าเกรงว่าคำขอของนางจะเป็นการขอให้เจ้าช่วยเหลือใครบางคนขึ้นสู่บัลลังก์หรือ"

 

เป็นอีกครั้งที่คนถูกถามนิ่งเงียบไป

 

"เปล่า หากข้าปฏิเสธนางยังจะร้องขอได้หรือ"

 

"แล้วเหตุใดเจ้าไม่พบนาง"

 

ไม่มีคำตอบตากร่างสูงสง่างาม ดวงตาสีทองไม่ฉายแววสิ่งใดจนผู้ที่เฝ้ารอคำตอบไม่อาจคาดเดาได้

 

เจี๋ยหู่มิใช่มิอยากตอบแต่เขาเพียงแค่รู้สึกว่าไม่ควรเข้าใกล้สตรีนางนั้น สัญชาตญาณของเขาร้องเตือนว่านางเป็นสตรีที่จะนำความวุ่นวายมา

 

วังหลังกำลังเกิดการแข่งขันแบ่งแยกนั่นเป็นสิ่งที่เขาเกลียดและสตรีนางนี้อยู่ท่ามกลางความโสมมของวังหลังนั้น ใจนางจะเลือกบุรุษใดเขาไม่สนใจ แต่นางกลับเกิดในตระกูลใหญ่และเป็นญาติกับหลานชายคนโตของเขา การเลือกของนางส่งผลกระทบมากมาย

 

ตั้งแต่ที่เขารู้ว่านางเป็นใครเขาก็ตั้งใจว่าจะตอบแทนนางด้วยการช่วยเหลือที่อันตรายถึงชีวิตเพียงครั้งเดียวและจะไม่มีทางยุ่งเกี่ยวอีก

 

การที่นางเดินมาหาเขาถึงที่นับว่าแปลกใจไม่น้อย ไม่รู้นางกล้า หรือบ้าที่คิดจะรุกล้ำถ้ำเสือที่แม้แต่ผู้ปกครองแคว้นยังไม่กล้าทำหากไม่ได้รับอนุญาต

 

...............

ปล.พระเอกของไรท์โผล่หัวมาแวบนึงแล้วนะคะ5555 ตั้งแวบนึงแหนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.154K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,834 ความคิดเห็น

  1. #2778 biiwtizii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 10:40
    พระเอกค่าตัวแพงมากค่ะไรต์55555555555
    #2,778
    0
  2. #2755 natthaya5668 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 18:09
    มีปราณสีน้ำเงิน หรือม่วงกันแน่ สับสนมากกก
    #2,755
    0
  3. #2622 Duan_1211 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 00:40
    ค่าตัวจะแพงไปไหนสงสัยไรท์เฉลี่ยไปให้คนอื่นก่อน555555
    #2,622
    0
  4. #2569 Sisi555 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 20:10
    งงงง... แสดงระดับปราณสีน้ำเงินให้ท่านอาดู... ถัดมาอีกสองสามบรรทัดบอกอยู่สีม่วง.. สรุปคือ?
    #2,569
    0
  5. #2356 Guitar_thefairy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 07:34
    นานๆมาทีจนลืมไปแล้วว่าเป็นพระเอก555555
    #2,356
    0
  6. #2210 Tsuna_10 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:21

    ค่าตัวชินอ๋องช่างแพงนักมาแว๊บ ๆ ตลอด
    #2,210
    0
  7. #1833 Poonchanit (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 04:21
    ออกมาโดยไม่อยากให้อารู้ แต่มาถามกงกงในขบวน แล้วคิดว่าจะเป็นความลับ?
    #1,833
    0
  8. #1354 nadeephimay (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 20:58
    สงสัยท่าน อ๋องค่าตัวแพง
    #1,354
    0
  9. #1347 october-18 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 18:22
    สรุป คือลุงเป็นพระเอกเหรอเนี่ย 555
    #1,347
    0
  10. #1334 pabipiba (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 11:53
    ค่าตัวเท่าไหร่คะ

    เดี๋ยวช่วย

    พอดีในบัญชีมีอยู่100บ.555
    #1,334
    0
  11. #1275 sirinda50880 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:19
    แพงมากพี่เล่นตัวสุดพระเอกชองนเอยนนน
    #1,275
    0
  12. #1203 T--dZ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 16:34

    พระเอกเรา คิวทองไปน้าา


    ค่าตัวแพงมากกกกกก

    #1,203
    0
  13. #1091 fallinluvw/bed (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 11:19
    พระเอกเราเล่นตัวเก่งมากจ้า
    #1,091
    0
  14. #931 Raina. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 02:37
    อื้อหือ พระเอกเล่นตัวจริงๆด้วยค่ะ 555 // ขำนางเอก มีทิ้งท้ายด้วยความเกรี้ยวกราด
    #931
    0
  15. #885 NatthayaSrichan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 18:23
    ชอบที่น้องบอกว่านี่ข้ามีหยกดูไว้555
    #885
    0
  16. #841 Supriya (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:51
    โอ หวัดดีค่ะคุณพระเอก รีดคิดถึงสุดๆ555 สนุกมากค่ะไรท์ ขอบคุณนะคะ
    #841
    0
  17. #794 ช่วงนี้ว่างจัด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 21:22

    โห พระเอกรุ่นลุงจริงๆหรือคะ

    #794
    0
  18. #772 NymphRada (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 15:53
    ให้เดินวนครึ่งวันเป็นเราคงด่าละโดนหยอกทิ้งอ่ะ พวกไร้สัจจะ คบไม่ได้555 ขี้โมโหสุดๆ
    #772
    0
  19. วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 12:13

    ตอนนี้อยู่ระดับน้ำเงินแล้ว ระดับต่อไปจะสีอะไร
    #600
    0
  20. #447 pain2029 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 10:02
    พระเอกค่าตัวแพงมาก, มาแปปๆแล้วก็จากไป
    #447
    0
  21. #184 0930567393 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 17:16

    รอออถึงตอนล่าสุดที่เคยลงไม่ไหวแล้ววว
    #184
    0
  22. #181 Pang_happy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 22:06
    รอตอนล่าสุดที่เคยลง โอ้ยยแทบอดทนรอไม่ไหว บางทีน้าบางทีอายังมีคำผิดอยู่บ้างนะคะ
    #181
    0
  23. #180 weena19 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 13:38

    รอออออออออออ

    #180
    0
  24. #178 Bayu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:55
    มาน้อยแต่ได้ใจน้องมาก มาอีกๆค่าตัวคิดน้อยๆไรท์จะได้ให้ออกเยอะๆ
    #178
    0
  25. #177 nae_tae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 00:39

    พระเอกมาอีกหลายๆ แวบนะคะ ยังไม่จุใจเลย รออออค่า

    #177
    0